Τετάρτη, Απριλίου 19, 2006

I'm taking a dive!

Το θέμα μας σήμερα αγαπητοί τηλεθεατές είναι τα δάνεια.Και το easter bunny.Και οι Electric Light Orchestra και ένας συναγερμός πυρκαγιάς.Και το κοντινότερο αεροδρόμιο προς το Μάαστριχτ.Και το μπιλιάρδο με παγάκια στην τσόχα.

Πάμε λοιπόν,ένα ένα:

Ας πιάσουμε πρώτα τα δάνεια.Η κλισέ φράση πρώτα: "Με αφορμή ένα άρθρο του Σωτήρη" για την ανεργία αναγκάστηκα να ανασυγκροτηθώ και να αναρωτηθώ για το τι ακριβώς προσδοκεί κάθε κοινωνία σε κάθε ήπειρο.Στις Ηνωμένες Πολιτείες η παιδεία είναι πανάκριβη,αλλά όσο καλύτερα credentials έχεις,τόσο ευκολότερα βγάζεις δάνειο για να σπουδάσεις.Το δάνειο βγαίνει στο όνομά σου,τα δικαιολογητικά είναι στην ουσία μια προσωρινή κατοικία και ένα χαρτί από το πανεπιστήμιο που εν ολίγοις λέει ότι σπουδάζεις και θα αποφοιτήσεις,το επιτόκιο είναι πολύ χαμηλό και η αποπληρωμή αρχίζει εννιά μήνες μετά την αποφοίτησή σου,υπολογίζοντας και το διδακτορικό. Εδώ παλικάρια δικαιολογίες δεν έχει.Όποιος θέλει,μπορεί.Και όποιος δε θέλει,πάλι μπορεί. Ένας φίλος μου έλεγε για την κατάσταση στην Ελβετία με τους asylum seekers.Η κυβέρνηση τους δίνει νμζ τρία δολλάρια τη μέρα και στέγη,και τροφή με μόνο το γεγονός ότι υπέβαλαν αίτηση για χορήγηση ασύλου.Παράλογο,του είπα,θα ευνοεί τα ψέματα.Μου περιέγραψε την κατάσταση,και του περιέγραψα πως οι clear cut υποθέσεις για τη χορήγηση ασύλου είναι πολλές,και λίγους ανθρώπους στην ουσία πρέπει να κρατήσουμε για να επιβεβαιώσουμε πληροφορίες.Υπάρχουν guidelines του είπα.Ξέρουμε ότι αυτός που ζητά άσυλο ας πούμε από το Μεξικό,δεν το δικαιούται σε γενικές γραμμές.Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις.Απελπισμένη πλέον από το ελβετικό σύστημα θυμήθηκα τη Sangatte.Γιατί να μην έχω κι εγώ ένα στρατόπεδο μαμά;Τι διαφορά ανάμεσα στις δύο ηπείρους...Γιατί να είμαστε πιο πολιτισμένοι μα συνάμα πιο ηλίθιοι;

Και πάμε στο Easter Bunny και στο Λευκό Οίκο.Gay μαμάδες και μπαμπάδες,με ένα συγκεκριμένο γιρλαντάκι(πολύ ωραίο ομολογουμένως,τόσο συμπαθητικό που ίσως να σκεφτείτε να αναθεωρήσετε τις σεξουαλικές σας προτιμήσεις)θέλησαν να μπουν στο Λευκό Οίκο μαζί με traditional ζευγάρια,για να ψάξουν και τα δικά τους παιδιά το λαγουδάκι στα χόρτα.Φωνές και κακό από τους συντηρητικούς,ότι τάχα μετατρέπουν σε πολιτική εκδήλωση κάτι που αφορά μονάχα τα παιδιά.Η ερώτηση:γιατί;δεν σας άρεσαν μήπως τα γιρλαντάκια;Δεν είχαν αρκετό θαλασσί;

It's a living thing.It's a terrible thing to lose.Αυτό είπα.Ο συναγερμός για φωτιά στο κτίριο χτύπησε στις 11:30 τη νύχτα.Άκουγα την Τραβιάτα κείνη την ώρα.Τι λάθος ώρα που επιλέγουν πάντα οι συναγερμοί.Ο εκκωφαντικός ήχος άφηνε μόνο ένα περιθώριο,να κατέβουμε με τις σκάλες κάτω από το δέκατο όροφο.Το πράξαμε.Όταν κατεβήκαμε κάτω είχε μαζευτεί η πυροσβεστική και επειδή όλοι εμείς είμαστε σαν το αλλοδαπών,έβλεπες ανθρώπους με κάμερες να απαθανατίζουν το γεγονός!Ο συναγερμός σταμάτησε,και ξαναπήραμε τη σκάλα.Η συγκάτοικός μου και οι γείτονές μου ήταν μαζί,οπότε πετάει η συγκάτοικος σε μένα"This is the most exercize you did in a month,climbing the stairs to the tenth floor".Δεν θέλησα να της απαντήσω.Αν και είχα μια εξαιρετική απάντηση.Ας όψεται η ανατροφή που δεν έχω.Να μην τα πολυλογώ,με το που πατάμε στο δέκατο,ο συναγερμός ξαναρχίζει.Φέρνω τις ωτοασπίδες,και καθόμαστε και απολαμβάνουμε τον ήχο που δεν περνάει στον ίδιο βαθμό με πριν.Οδυσσέας παιδί μου,τι τα θες,το κερί το βάζει στ'αυτιά...Ο συναγερμός δεν σταμάταγε,και επειδή οι γερμανίζοντες ελβετοί γείτονες και γενικά οι γερμανίζοντες ελβετοί είναι και γαμώ τα άτομα,αποφασίσαμε να πάμε για καμιά μπύρα,Δευτέρα βράδυ,γιατί η ζωή δεν είναι εύκολη όταν χτυπάει συναγερμός.It's a living thing.It's a terrible thing to lose.Και ξαφνικά η Τραβιάτα έγινε Electric Light Orchestra,στο πιο συμπαθητικό,σχεδόν άδειο,και με μια βιβλιοθήκη(!) στον τοίχο μπαρ της οδού Thompson.

Θέμα ημερησίας διατάξεως νούμερο τρία:σε ποιό αεροδρόμιο προσγειώνεστε αν θέλετε να πάτε στο Μάαστριχτ;Βρυξέλλες ή Άμστερνταμ;Και όταν έβαλα τα γέλια μετά από αυτή την ερώτηση,με ρώτησαν γιατί γελώ.Και απάντησα,γιατί να θέλει κάποιος να πάει στο Μάαστριχτ;Είναι δική μου ιδέα,ή γενικά η Ολλανδία είναι κομματάκι βαρετή;Δεν ξέρω,από το Αμστερνταμ το μόνο που μου άρεσε είναι ο Van Gogh αλλά πάλι,αυτός πέθανε.Ε;

Τέλος,I am taking a dive.Μην επιδιώξετε να παίξετε μπιλιάρδο με επαγγελματίες του είδους(ιδίως όταν σας λένε ότι "ναι,κάποτε έμαθα μπιλιάρδο" και δημιουργούν την προσδοκία πως θα κερδίσετε).Ιδίως όταν πίσω παίζει μια ροκ ορχήστρα,ατάκες και παγάκια από ποτά πέφτουν στο τραπέζι και ο κόσμος κυνηγιέται με παγάκια στα χέρια.Η πράσινη τσόχα είναι εξαιρετικό ύφασμα,και όποιος ξέρει μπιλιάρδο,καλά θα κάνει να μην παίξει ποτέ μαζί μου.Θα τσαντιστώ,και μετά ποιός ξέρει τι μπορεί να κάνω.Παγοπόλεμος στο BLVD της Bowery,με αργεντίνους θαμώνες και επαγγελματίες pool-shooters,με έκαναν να πεθυμήσω τους ηλικιωμένουν πρώην στρατιώτες στο Βιετνάμ της Ventura.Ήταν άσχετοι.Οπότε ένιωθα στο στοιχείο μου.Εδώ βρέθηκα να πετάω παγάκια,να χαζεύω βιτρίνες με καμηλοπαρδάλεις στις τέσσερις το πρωί.Τι να πει κανείς;I am taking a dive!

1 σχόλια:

S G είπε...

για Μααστριχτ η Κολωνια, οι Βρυξελλες και το Αμστερνταμ ειναι εξισου κοντα. Ακομα και το Ντυσσελντορφ ειναι ΟΚ θα ελεγα.

στα υπολοιπα δεν ξερω πως να σε βοηθησω...

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner
















Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign








Referrers

Based on original Visionary template by Justin Tadlock
Visionary Reloaded theme by Blogger Templates | Distributed By Magazine Template

Visionary WordPress Theme by Justin Tadlock