Παρασκευή, Αυγούστου 18, 2006

Calypso-GW2003

Γυρίζεις από δωμάτιο σε δωμάτιο πάνω στην καρέκλα με τα ροδάκια σου.Αδιαφορείς για τα γυμνά του Ρενουάρ,δεν ξέρεις τον Τουλούζ Λοτρέκ.Αγοράζεις βιβλία για να εξαγνιστείς,τα κουβαλάς σα να ήταν η πέτρα του μαρτυρίου σου.Μιλάς για τον Ρεναί σαν να ήταν στο μυαλό σου,και η Χιροσίμα ήταν ό,τι φαντάστηκες από τη ζωή σου.Τρως τις πίτσες από συνήθεια,τα λαχανικά δεν ανήκουν στο μενού σου.Συζητάς με τα ψυγεία, κοιτάς τις γυναίκες που περνούν το φανάρι μπροστά σου.Γδύνεσαι στις παραλίες,σα ναυαγός και παριστάνεις πως έλιωσαν τα ρούχα σου.Κοιμάσαι στον ήχο των σκυλάδικων της εθνικής οδού Πύργου-Πατρών,στις δύο τα χαράματα,ενώ μικρά παιδιά πετούν πέτραδάκια στην πλάτη σου για να σε ξυπνήσουν.Δεν ασκείσαι,παρα "τανιέσαι".Έτσι λες δηλαδή.Περνάς ώρες ακούγοντας Βάγκερ και μασώντας πασατέμπο από τότε που έκοψες το κάπνισμα.Μα δεν αντιστέκεσαι στον καπνό μου,και κάθεσαι δίπλα μου για να αναπνέεις τις αναθυμιάσεις από τα Μάλμπορο λάιτ.Πας σινεμά να δεις αδερφούς Μαρξ και σιχαίνεσαι τη ραπ που άκουσες περπατώντας εκεί.Ξεγεννάς τις γυναίκες με μοιραίες και τεράστιες κουτάλες και κατοικείς πια τα καλοκαίρια στα χωριά της Κάτω Ιταλίας και της Κορσικής,σα να σου πανε πως θα γίνεις κι εσύ Ναπολέοντας,ή το λιγότερο,θα τον γεννήσεις.Στα καρτοτηλέφωνα που βρίσκεις,μου τηλεφωνείς,και τρως κάρτες ολόκληρες,λέγοντας μου "ασπέτα" κάθε φορά που πας να βάλεις μονάδες.Στο μέηλμποξ έχεις 50 μηνύματα ακριβώς,πάντα,από πρόληψη.Κινητό δεν έχεις,αλλά έχεις μπλακμπέρυ,μονάχα όταν περπατάς στις φαβέλες,μισώντας τα σκατόπαιδα που σου αναπνέουν τον αέρα,και μπορούν παρά τα δέκα τους χρόνια να καπνίζουν τις γόπες ως το τέρμα.Κολύμπησες μια φορά γυμνός,στην θάλασσα της Τροίας,και κατανίκησες τον πρωτόγονο αντρικό φόβο.Παραδέχτηκες από που πηγάζουν όλες οι παιδεραστικές σου τάσεις, και ζητάς από όλες τις γυναίκες αν γίνεται να μεταμορφωθούν σε κοκκινομάλλες.Κατά βάθος έτσι αναζητάς ακόμα τη μάνα σου,κι ας μην ήξερες τον Οιδίποδα.Μισείς τους υπουργούς Ναυτιλίας, Δικαιοσύνης, Λογοκρισίας, αλλά αγαπούσες τα μαύρα παιδιά της ιστορίας.Φοράς ρωσικά καπέλα από γούνα στους καύσωνες και διηγείσαι την ιστορία του Βερολίνου και της Γενεύης με τον Ιωσήφ,σα να τον είχες κανονικά γνωρίσει.Δίχως αισχύνη σχολιάζεις τους σκελετούς των γυαλιών των γυναικών στα ελληνικά μέσα στα ασθματικά τραίνα της Γερμανίας.Παριστάνεις τον ανθρακορύχο και αδιαφορείς για τα Ντόλτσε ε Καμπάνα σκισμένα τζην παντελόνια μου. Διαβάζεις Θορώ για να μην πάθεις κατάθλιψη και τραβάς γραμμές στο πάτωμα γύρω σου γιατί δεν μπορείς κατουρώντας σα σκύλος να οριοθετήσεις ποιά δωμάτια του σπιτιού σου ανήκουν.Έχεις πάνω από το προσκέφαλό σου μια ιμιτασιόν Τζόρτζιο ντε Κίρικο και πέφτεις ξάπλα μπροστά στις ρόδες του Σιτροέν κάθε φορά που απειλώ πως θα φύγω.Στο μπάνιο τραγουδάς Ματ Μονρόε,και όταν τρώμε γεμιστά κανελόνια μου διηγείσαι το μύθο της Αριαδνης των Παξών,γιατί καθώς λες στη Νάξο η Αριάδνη δεν πήγε ποτέ.Γράφεις τη φράση "παρ'ελπίδα" στα ες εμ ες αλλά κουτσουρεύεις τα ονόματα,μονάχα των γυναικών. Σου αρέσουν οι τραγωδίες,και θες ο πορτοκαλοχυμός σου να κρατιέται κρύος.Σε πήρε ο ύπνος ένα βράδυ στις ράγες του τραίνου λίγο έξω από την Επίδαυρο και σώθηκες το πρωί επειδή μια σαύρα σου έγλυφε τα αυτιά.Κατάπιες ένα ολόκληρο μπουκάλι άρωμα όταν μας τελείωσε το αλκοόλ.Τις Άννες τις φωνάζεις Πουτάννες,και στο Μαρόκο μου αγόρασες ένα χρυσόψαρο που το πέταξα στην πισίνα.Τρως το μυαλό των πιθήκων μήπως ανεβάσεις το άι κιού σου.Τριγυρνάς τους Οκτώβρες και τους Μάρτες σα σκια στο Μετ και παίρνεις τον υπόγειο ως τη Λέξιγκτον για να καταπιείς φοντύ.Όταν διαβάζεις δαγκώνεις τα στυλό και έτσι τα χείλη σου γίνονται άλλες μέρες κόκκινα και άλλες μπλε.Συμπαθείς όσες φορούν μαντήλα,και μισείς τους άντρες που τις πάντρεψαν τη μέρα που γεννήθηκαν.Μετά από δεκαπέντε μέρες έμαθες να ξεχωρίζεις τη μουσική από το Σινεμά Παράδεισος.Ανάμεσα στην Κραυγή και τη Νύχτα προτιμάς τη δεύτερη.Σου αρέσει ο Μαστρογιάννι,και νομίζω δεν θα δίσταζες να είχες κοιμηθεί μαζί του,κι ας παριστάνεις τον στρέιτ.Περιγράφεις εαυτόν ως μαύρο και καταθλιπτικό,πας σε αγώνες των Γιάνκης μα δεν καταλαβαίνεις τίποτε,και μίσησες το ρόλο του Οθέλλου όταν ήσουν μόλις εικοσιτεσσάρων.Πετάγεσαι στον ύπνο σου στις επτά τα χαράματα,και επιμένεις να αφήνουμε την κουρτίνα μια στάλα ανοικτή γιατί φοβάσαι μήπως δεν ξαναξυπνήσεις ποτέ.Θες να υπνωτιστείς,μα δεν μπορείς.Αν τα πράγματα ήταν "αλλιώς" θα μέναμε μόνιμα στο Τέξας.Φοβάσαι όλων των ειδών τους θανάτους.Τέτοια divinity δεν την αξίζεις,ίσως...

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Καταπληκτικό...

Stormrider είπε...

δεν κατάλαβα πολλά αλλά με άγγιξε.
από που και σε τί αναφέρεται;

Ανώνυμος είπε...

δεν κατάλαβα τίποτα και δεν με άγγιξε, δεν θέλω να μάθω σε τι αναφέρεται,ίσως...

;ςερτ είπε...

@Elvira
>Υπάρχει χωρίς αναφορές και "βιβλιογραφία"; έργα τέχνης και λάιφστάιλ;
>Η γοητεία είναι οι ιδιορρυθμίες. Η πρόθεση των ιδιορρυθμιών ποια είναι;
>Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου του Ρολάν Μπάρτ.
>Αρρώστια.

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner
















Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign








Referrers

Based on original Visionary template by Justin Tadlock
Visionary Reloaded theme by Blogger Templates | Distributed By Magazine Template

Visionary WordPress Theme by Justin Tadlock