Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006

2-007

Επιτέλους έρχεται το έτος James Bond. Το έτος που θα λύσει τα προβλήματά των αρτηριών του με αυτο-καρδιοαναπνευστικές ανανήψεις (note to self:never ever mention that in a website with at least two doctors,they are bound to correct you),το έτος χωρίς υψοφοβία, που τα χέρια του δεν ιδρώνουν ακόμα και αν το αεροδρόμιο του Μαιάμι καταλαμβάνεται αλλά ολάκερο από έναν μόνο τρελό με ένα μπρελόκ κλειδιών(μπαμπά,τέτοιο μπρελόκ θέλω να μου φέρει ο Άη Βασίλης),το έτος που όλες οι γυναίκες είναι στα πόδια του εξ ορισμού,συμπεριλαμβανόμενης της άκρα ανοργασμικής αυτού μεγαλειότητος της βασιλίσσης της Αγγλετέρας.

Και τώρα που είπα βασιλιάς: Ο βασιλεύς απόθανε,ζήτω ο βασιλεύς. Όλοι είδατε την παρέλαση σκηνών του Σαντάμ λίγο πριν τον συχωρέσουμε. Το αίμα πουλάει,ακόμα κι αν δεν τρέξει,γι αυτό όλοι έσπευσαν να δείξουν τις σκηνές. Φυσικά η Δύση ένιψε τας χείρας ωσάν Πόντιος πιλότος της Ολυμπιακής, διότι πολύ εύκολα,δεν σκότωσε αυτή στα άσπιλα εδάφη της κανέναν. Πόσο ωραία παίζει η Δύση με τα συμπλέγματα όσων την αποτελούν! Από τη μια θέλαμε να τιμωρηθεί ο δικτάτορας που έκανε χειρότερα από όσα του έκαναν,από την άλλη πρέπει να δείξουμε και τον πολιτισμό μας. Ή μάλλον: τον ανθρωπισμό μας. Η λογική συγκρούεται με την ευαισθησία (α ρε Τζέην Ώστιν, πόσο ωραιότερα βιβλία θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί υπό τους ίδιους τίτλους).Τι εύκολα που πεθαίνει ένας Πινοσέτ,ή ένας Κάστρο.Αποφεύγεται η ειρωνεία. Κανόνες για το ανθρωποπάρκο...

Ξαναδείτε ίσως τη Μπλε του Κισλόφσκι. Διδάσκει ένα εξαιρετικό μάθημα. Πως η ζωή δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι ασπρόμαυρη. Είναι μπλε. Νομίζουν οι άνθρωποι πως οι σχέσεις τους είναι μια υποκρισία, και όταν η παρατεταμμένη ανοχή στο παράλογο του μαζοχισμού φτάσει στα όριά της, τότε εύκολα όλοι σηκώνουμε το δάχτυλο και κατηγορούμε: "Γιατί δηλαδή το είπες τώρα αυτό;" Ο πόνος στο ανθρωποπάρκο δεν είναι ποτέ ανάγκη να φτάσει τα σύνορα της Γέλινεκ. Μπορεί να σταματήσει να γίνεται ανεκτός πολύ νωρίτερα, τα όρια της ανεκτικότητάς μας έχουν ανέβει και αρνούμαστε να δεχτούμε τις σκηνές θανάτου. Μια κοινωνία αγάπης, νομίζω δεν είναι εφικτή. Όπως αντίστοιχα δεν είναι εφικτή μια κοινωνία με την πλήρη απουσία της, εννοώντας ακόμα και την ακαδημαική ή την άρρωστη αγάπη. Όλοι αγαπούμε κάτι. Ή -αλλιώς- όλοι μπαίνουμε στη συμβατικότητα του να παριστάνουμε ότι αγαπούμε κάτι, ως δείγμα επικοινωνίας για να κρατηθούμε μέσα στον κόσμο. "Οι παραδοσιακές γλώσσες του ανθρώπινου γένους έκαναν την έκσταση του είναι-μέσα-στον-κόσμο βιώσιμη δείχνοντας στους ανθρώπους πως το είναι τους στον κόσμο μπορούν να το βιώσουν και ως είναι-στον-εαυτό-τους."(Σλοτερντάικ). Μιλάμε, μας ακούνε (κάπως σα τη Vodafone). Και αν πούμε το τι νιώθουμε γυρίζει σαν μπουμερανγκ και μας διώκει. Τι κρίμα η consciousness να μην εγγράφεται στα πρόσωπά μας. Πάω στοίχημα, ο επόμενος James Bond θα διαβάζει τη σκέψη.

Εκείνο που με μπέρδεψε είναι που και ο James έχει καρδιά. Τι θέλει να πει ο ποιητής Κισλόφσκι-Απόστολος;Εαν ταις γλωσσαις των ανθρωπων λαλω και των αγγελων, αγαπην δε μη εχω, γεγονα χαλκος ηχων η κυμβαλον αλαλαζον. Δηλαδή; Ποιά αγάπη; Την αγάπη της Γέλινεκ,του Χουλμπέκ; Την αγάπη της Βιρτζίνια ή της Λέιβερι; ...

Ευτυχώς όμως, το σωτήριον έτος 2-007 έφτασε. Θα μας δείξει ο Τζέημς το δρόμο για όλα. Θα αγοράσει στις πιο noir γυναίκες από μας φορέματα, και θα κλάψει μαζί μας ενώ το νερό τρέχει πάνω από το κεφάλι μας. Θα γκρεμίσει τη Βενετία. Θα καταπιεί σπαθιά. Ευτυχώς, θα φορά Hugo Boss, δε συμβιβάζομαι με λιγότερα.

Κυρίες και κύριοι,καλή χρονιά.Ευτυχισμένο το έτος James Bond.

2 σχόλια:

stratos είπε...

ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος

Ανώνυμος είπε...

Αν και μάλλον ακαταλαβίστικο και ασυνάρτητο το κείμενό σου (σε βαθμό που να αναρωτιέται κανείς αν σου ξέφυγε ή απλά το αμόλησες)....

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner
















Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign








Referrers

Based on original Visionary template by Justin Tadlock
Visionary Reloaded theme by Blogger Templates | Distributed By Magazine Template

Visionary WordPress Theme by Justin Tadlock