Οι αυξησεις των μισθων στο δημοσιο το 2005

Μετρημενες αυξησεις λιγο πανω απο τον προυπολογισμο για το 2005 σχεδιαζει η κυβερνηση. Και ενω δεδομενης της κακιστης καταστασης των ελληνικων δημοσιονομικων (υψηλοτατο ελλειμα και σχετικα χαμηλη αναπτυξη) αυτη η κινηση ηταν αναμενομενη οι αντιδρασεις ποικιλουν.
Αλλες εφημεριδες οπως η Καθημερινη βλεπουν ενα αναγκαιο κακο και αλλες βλεπουν μια απαραδεκτη πολιτικη λιτοτητας.
Το βραβειο ασυναρτητης λογικης ομως παει παλι στην Ελευθεροτυπια ! Με τυπικα κακη δημοσιογραφια ονομαζει τις αυξησεις μειωσεις (ο τιτλος αρθρου "700 εκατ. ευρώ λιγότερα από πέρυσι" ειτε ειναι απλη χοντροκομμενη απατη ειτε οφειλεται στα προβληματα μαθηματικης σκεψης της "Ε" που εχω επισημανει και πιο παλια) και ωρυεται κατα της κυβερνησης χωρις βεβαια να προτεινει καποια εναλλακτικη.

Εγω αναρωτιεμαι γιατι η λεξη λιτοτητα στην Ελλαδα ειναι αναθεμα για οποιον την χρησιμοποιει. Αναρωτιεμαι απο που και ως που οι ηδη υπερβολικα προστατευμενοι δημοσιοι υπαλληλοι ζητουν μεγαλες αυξησεις ενω στην πραγματικοτητα το μονο που δικαιουνται ειναι μια απολυση?
Δικαιωμα να απαιτει εχει μονο οποιος προσφερει. Δεν ειδα το ελληνικο δημοσιο να καλυτερευει απο περυσι, ουτε τους υπαλληλους να δουλευουν περισσοτερο, ουτε η παραγωγικοτητα τους αυξηθηλε. Οποτε αυξησεις ζητανε απο τους φορολογουμενους, ΓΙΑΤΙ? Ειμαστε νομιζουν πιο βλακες ή πιο κοροιδα απο περυσι?

Pro Logo: Don’t shoot the brand!®

Πολλοί υποστηρίζουν: «Κάτω τα brands, κάτω οι πολυεθνικές, κάτω το ελεύθερο εμπόριο, κάτω η παγκοσμιοποίηση, κάτω ο καπιταλισμός!». Έχουν άδικο.

No Logo
Η βίβλος των ανθρώπων που εναντιώνονται στα brands, τις πολυεθνικές και την παγκοσμιοποίηση είναι το βιβλίο της Naomi Klein με τίτλο «No Logo: Taking Aim at the Brand Bullies».

Η κεντρική ιδέα της Klein είναι ότι τα brands αντιπροσωπεύουν «a fascist state where we all salute the logo and have little opportunity for criticism because our newspapers, television stations, Internet servers, streets and retail spaces are all controlled by multinational corporate interests» (σελ. 187). Η συγγραφέας θεωρεί ότι οι καταναλωτές είναι έρμαια των πολυεθνικών εταιρειών και των brands και ότι η παγκοσμιοποίηση είναι κάτι κακό ιδίως για τις φτωχές χώρες.

Η συλλογιστική της είναι, συνοπτικά, η εξής: στη νέα παγκόσμια οικονομία τα brands αντιπροσωπεύουν ένα τεράστιο μερίδιο της αξίας των εταιρειών και αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή των κερδών τους. Ως εκ τούτου οι εταιρείες, αντί να παράγουν προϊόντα, επικεντρώνονται στο μάρκετινγκ εικόνων (images) και τρόπου ζωής (lifestyle) και μεταφέρουν την παραγωγή τους σε χώρες του τρίτου κόσμου. Οι εταιρείες εκμεταλλεύονται τους καταναλωτές όπου κι αν αυτοί βρίσκονται, αλλά και τους εργαζόμενους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους όπως είναι οι χώρες της Ασίας.

Pro Logo
Η Naomi Klein κάνει λάθος. Το ερώτημα, φυσικά, είναι γιατί κάνει λάθος. Μπορεί να θεωρήσετε ότι επειδή έχω σπουδάσει μάρκετινγκ είμαι προκατειλημμένος υπέρ των brands. Είναι κι αυτό. Άλλωστε, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει! Ωστόσο, πιστεύω ότι αυτά που υποστηρίζει η Naomi Klein είναι αντικειμενικά περισσότερο λανθασμένα παρά σωστά. Σε αυτό το post θα υποστηρίξω με όσο πιο λογικά επιχειρήματα μπορώ ότι τα brands κάνουν περισσότερο καλό παρά κακό και ειδικότερα ότι:

1. Ωφελούν τον καταναλωτή.

2. Συνεισφέρουν στη δημιουργία πλούτου

3. Υποκινούν την εταιρική κοινωνική ευθύνη


1. Ωφελούν τον καταναλωτή
Η λέξη brand (μάρκα, σήμα) προέρχεται από το αρχαίο ρήμα brandr που σήμαινε «καίω». Ως γνωστόν, παλαιότερα οι αγρότες σημάδευαν με καυτό σίδερο τα ζώα τους ώστε να τα ξεχωρίζουν.

Με ποιο τρόπο τα brands ωφελούν τον καταναλωτή; Το κάθε brand αντιπροσωπεύει τον κατασκευαστή του οπότε ο καταναλωτής ξέρει ποιος είναι υπεύθυνος σε περίπτωση που δεν μείνει ικανοποιημένος από το brand για οποιονδήποτε λόγο. Στον No Logo κόσμο, όμως, που πρεσβεύει η Klein πώς μπορεί να ξέρει ο καταναλωτής ποιος είναι υπεύθυνος αν δεν μείνει ικανοποιημένος από ένα προϊόν;

Μέσω της χρήσης διάφορων brands ο καταναλωτής μαθαίνει ποιο brand ικανοποιεί τις ανάγκες του και ποιο όχι. Επομένως, τα brands απλοποιούν την απόφαση για την αγορά ενός προϊόντος. Τα brands επιτρέπουν στους καταναλωτές να μειώσουν τα λεγόμενα, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, search costs. Τα search costs διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: τα internal search costs και τα external search costs. Τα πρώτα αναφέρονται στο πόσο χρειάζεται να σκεφθεί ο καταναλωτής πριν επιλέξει κάποιο προϊόν, ενώ τα δεύτερα αναφέρονται στο πόσο πρέπει να ψάξει. Στον No Logo κόσμο, όμως, τα search costs αυξάνονται.

Η σχέση μεταξύ των brands και των καταναλωτών είναι ένα είδος συμβολαίου. Οι καταναλωτές εμπιστεύονται ένα brand υπό την προϋπόθεση ότι αυτό θα τους προσφέρει συγκεκριμένα οφέλη μέσω της ποιότητάς του, της τιμολόγησης, της προώθησης και της διανομής του. Έτσι, η ανάγκη των brands να προσελκύσουν και να διατηρήσουν αγοραστές αποτελεί δυνατό κίνητρο ώστε να προσφέρουν ποιότητα, αξιοπιστία κ.λπ. Η Klein ξεχνάει το «υπό την προϋπόθεση». Ότι, δηλαδή, αν ένας καταναλωτής δεν μείνει ικανοποιημένος από ένα brand –όσο «ισχυρό» κι αν είναι αυτό- δεν θα το ξαναγοράσει.

Τα brands είναι δημοκρατικές οντότητες. Δεν επιβάλλονται στους καταναλωτές. Ζητούν την ψήφο τους, τουτέστιν τα χρήματά τους. Ο καθένας ψηφίζει δίνοντας τα χρήματά του όπου αυτός θέλει. Από μια πιο «φιλοσοφική» σκοπιά, αυτά που ισχυρίζεται η Klein μειώνουν το άτομο αυτό καθαυτό αφού θεωρεί λίγο-πολύ ότι είναι άνευ βούλησης και κριτικής σκέψης.

Τα οφέλη των brands δεν είναι απαραίτητα μόνο λειτουργικής φύσης. Ο μεγάλος εφιάλτης των marketers ονομάζεται ισότητα των μαρκών (brand parity). Τα brands είναι πλέον λίγο-πολύ τα ίδια μεταξύ τους και επομένως οι marketers στην απέλπιδα προσπάθειά τους να διαφοροποιήσουν τα brands τους από τον ανταγωνισμό προσδίδουν συχνά συμβολική σημασία σε αυτά. Τα brands επιτρέπουν έτσι στον καταναλωτή να προβάλλει προς τα έξω (ή και προς τον εαυτό του ακόμη) το self-image που έχει ή που θα ήθελε να έχει.

Η Klein θεωρεί ότι αυτό είναι κάτι κακό μολονότι δεν μας εξηγεί το γιατί. Απλά ισχυρίζεται ότι αυτή η κατάσταση δείχνει ότι τα brands χειραγωγούν τους καταναλωτές. Δεν είναι έτσι όμως. Το να θέλει ο χ καταναλωτής να φοράει, π.χ., Gucci σημαίνει ότι η συμβολική σημασία του brand «Gucci» συνάδει με το self-image που θέλει να προβάλλει. Από πότε, όμως, αυτό είναι κακό και αποτελεί χειραγώγηση;

Για να το ξαναρίξω λίγο στη «φιλοσοφία»: πριν από 50, 100, 150 χρόνια εάν ο μπαμπάς σου ήταν αγρότης το σχεδόν σίγουρο ήταν ότι θα γίνεις αγρότης. Με άλλα λόγια, ήξερες ποιος ήσουν και ποια ήταν η θέση σου στην κοινωνία. Από την στιγμή, όμως, που οι κοινωνίες αναπτύχθηκαν και ο άνθρωπος μπορούσε να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον, στην κοινωνική και οικονομική του πρόοδο, άρχισε να αναδύεται η ανάγκη του να προβάλλει το self-image που είχε ή που θα ήθελε να έχει.

Επομένως, τα brands μέσω των συμβολισμών τους δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να ικανοποιούν την εγγενή ανάγκη του ανθρώπου να προβάλλει το self-image του. Όταν το χ brand προσπαθεί να συνδεθεί με κάποιο συγκεκριμένο lifestyle (π.χ. περιπετειώδες, σοφιστικέ, σνομπ, αρρενωπό κ.λπ.) δεν σημαίνει ότι εφευρίσκει το συγκεκριμένο lifestyle, αλλά απλά το ανακαλύπτει μεταξύ των καταναλωτών. Ανακαλύπτει, για παράδειγμα, ότι η macho εικόνα είναι βασική ανάγκη για κάποιους καταναλωτές και προσπαθεί να συνδεθεί με αυτήν (π.χ. Marlboro).

2. Συνεισφέρουν στη δημιουργία πλούτου
Ο καταναλωτισμός (όχι η σπατάλη) χαρακτηρίζεται από πολλούς (τίποτα δεν είναι πιο κομφορμιστικό από τον αντικομφορμισμό σήμερα) ως η πηγή μύριων όσων δεινών, αλλά σπάνια γίνεται μνεία για την κύρια θετική του συνέπεια: τη δημιουργία πλούτου που επιτρέπει και διατηρεί την πρόοδο.

Πώς επέρχεται η πρόοδος (π.χ. υγεία, παιδεία, ποιότητα ζωής) μακροπρόθεσμα; Σίγουρα όχι με ευχολόγια, ουτοπικές οικονομικές θεωρίες, πακτωλούς χρημάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δάνεια... Η πρόοδος εξαρτάται από τη διαδικασία δημιουργίας πλούτου. Η διαδικασία αυτή έχει κι άλλο, αποτρόπαιο για πολλούς, όνομα: καπιταλισμός. Μεταξύ του καπιταλισμού, των καταναλωτών και των brands υπάρχει η εξής σχέση: ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την καταναλωτική κοινωνία και η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τα brands.

Το branding ήταν το βασικό στοιχείο της οικονομικής ανάπτυξης κατά τη βιομηχανική επανάσταση διότι κατέστησε εφικτές τις οικονομίες κλίμακας (scale economies). Αν δεν υπήρχαν τα brands τότε οι παραγωγοί θα πωλούσαν τα προϊόντα τους σε περιορισμένο αριθμό καταναλωτών –διότι το no logo προϊόν δεν θα αποτελούσε εγγύηση ποιότητας για τον καταναλωτή και επομένως θα το αγόραζαν μόνο αυτοί που λόγω, π.χ., γνώσης από πρώτο χέρι του παραγωγού θα τον εμπιστεύονταν.

Χάρη στα brands υπήρχαν περισσότεροι πελάτες και περισσότερες πωλήσεις πράγμα που οδήγησε στην ανάγκη για επενδύσεις σε νέες υποδομές ώστε να καλυφθεί η αυξημένη ζήτηση. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε και, δεδομένου ότι η ζήτηση υπερίσχυε της προσφοράς, οι εργαζόμενοι έγιναν πιο πολύτιμοι και έτσι αυξήθηκε και ο μισθός τους. Αυξημένος μισθός σήμαινε, φυσικά, περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα που θα μπορούσε να απορροφήσει την αυξανόμενη προσφορά κ.ο.κ. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την εισροή τεράστιων φορολογικών εσόδων τα οποία μπορούσαν να διοχετευθούν στη βελτίωση, λ.χ., της υγείας, της παιδείας, των συνθηκών ζωής, του πολυθρύλητου κοινωνικού κράτους (υπέρ του οποίου πολλοί κόπτονται –και καλά κάνουν- χωρίς όμως να μας λένε πώς θα χρηματοδοτηθεί βιώσιμα).

Με άλλα λόγια, χωρίς τα brands δεν υπάρχει μαζική κατανάλωση. Χωρίς μαζική κατανάλωση δεν υπάρχουν κέρδη. Χωρίς κέρδη δεν υπάρχουν επενδύσεις και αυξάνεται η ανεργία. Χωρίς επενδύσεις και με ανεργία δεν υπάρχει δημιουργία πλούτου. Χωρίς δημιουργία πλούτου δεν υπάρχουν φόροι. Χωρίς φόρους δεν υπάρχουν χρήματα για να επενδυθούν σε κοινωνικά αγαθά.

3. Υποκινούν την εταιρική κοινωνική ευθύνη
Η Klein κατηγορεί τις γιγαντιαίες, πολυεθνικές εταιρείες (από τις οποίες προέρχονται τα γνωστότερα brands) ως μη ηθικές οντότητες που σκέφτονται μόνο το συμφέρον τους και, άρα, όχι το γενικότερο καλό. Το σφάλμα της είναι το εξής: δεν είναι απαραίτητο μια εταιρεία να είναι καλή για να κάνει καλό. Οι εταιρείες δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές. Είναι απλά οντότητες σχεδιασμένες να προφυλάσσουν τα χρήματα άλλων ανθρώπων, είτε των ιδιοκτητών τους είτε των μετόχων τους, και μέσω των διάφορων επενδυτικών σχημάτων (π.χ. αμοιβαία κεφάλαια) όλοι σχεδόν είμαστε πλέον μέτοχοι. Επομένως, οι εταιρείες επιδιώκοντας το κέρδος, μέσα στα πλαίσια των νόμων βέβαια, συνεισφέρουν στο γενικότερο καλό μέσω της δημιουργίας πλούτου.

Το ότι οι επικριτές των brands, της ελεύθερης αγοράς, του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης (ας τα ονομάσουμε όλα αυτά «καπιταλισμός») ξεχνάνε τα θετικά του καπιταλισμού αντανακλά ουσιαστικά την ευχέρειά τους να το κάνουνε –χάρη στον καπιταλισμό!

Τι εννοώ; Στον δυτικό κόσμο η ποιότητα ζωής εκλαμβάνεται ως δεδομένη. Τεχνολογικές καινοτομίες όπως είναι τα computers, τα κινητά, τα φάρμακα και πάρα πολλές άλλες θεωρούνται δεδομένες. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι. Όλα αυτά είναι απόρροια του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης. Είναι απόρροια του καπιταλισμού. Οι περισσότεροι άνθρωποι, όμως, δεν κάθονται να σκεφτούν τους λόγους της ευμάρειάς τους (και γι’ αυτό μερίδιο ευθύνης έχουν οι πολιτικοί και τα media...), αλλά νοσταλγούν το παρελθόν «που ο κόσμος ήταν καλύτερος και ο άνθρωπος νοιαζόταν για τον άνθρωπο».

Στην πραγματικότητα, το ενδιαφέρον για τον άνθρωπο, το περιβάλλον και οτιδήποτε άλλο είναι χαρακτηριστικό των οικονομικά εύρωστων κοινωνιών. Οι άνθρωποι που έχουν αρκετό φαγητό στο στόμα τους έχουν και τη δυνατότητα να σκεφτούν τους άλλους, να δώσουν το χρόνο τους για κάποιο καλό σκοπό και τα λεφτά τους για κάποια φιλανθρωπία (βλ. tsunami). Έτσι, λοιπόν, ο καπιταλισμός οδηγεί στο γενικότερο καλό χωρίς καν να είναι αυτός ο αρχικός του στόχος.

Ας επανέλθω τώρα στο πώς τα brands υποκινούν την εταιρική κοινωνική ευθύνη. Η ­ εταιρική κοινωνική ευθύνη (corporate social responsibility –CSR) είναι το νέο business buzzword. Ένα ισχυρό brand δεν σημαίνει ένα όμορφο logo και πολλή διαφήμιση. Σημαίνει πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη στην ποιότητα του προϊόντος, στις πρακτικές της εταιρείας σχετικά με τους εργαζόμενούς της, τους συνεργάτες της, το περιβάλλον.

Τη μεγαλύτερη πίεση, όμως, για την εφαρμογή του CSR δεν την νιώθει ο κύριος Γιάννης που έχει κατάστημα στη γειτονιά μου και πουλάει ρούχα που παραγγέλνει από την Κίνα, αλλά τα μεγάλα brands που για να επιβιώσουν πρέπει να υπερασπισθούν τη φήμη τους. Στα nineties το «αγαπημένο» brand των πολέμιων της παγκοσμιοποίησης ήταν η Nike και τα θεωρούμενα sweatshops στην Ασία. Η ουσία του θέματος, όμως, είναι ότι τα sweatshops δεν τα δημιούργησε η Nike και αν δεν υπήρχε το brand «Nike» τότε πολύ λίγα θα γνωρίζαμε για τα sweatshops σήμερα. Η Nike έσπευσε άμεσα να προστατεύσει το brand της πιέζοντας τους προμηθευτές της για καλύτερες συνθήκες εργασίας και για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σήμερα, η εργασία σε κάποιο ασιατικό εργοστάσιο που κατασκευάζει πολυεθνικά brands είναι από τις καλύτερες δουλειές που μπορεί να ελπίζει ότι θα βρει ένας πολίτης αυτών των χωρών. Η αλήθεια είναι η εξής: no logo, καμία ενημέρωση για το τι γίνεται στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

The big picture
Τα brands δεν είναι –ούτε θα έπρεπε- «άγιοι». Κάνουν όμως πολύ περισσότερο καλό παρά κακό. Επιπλέον, όλη αυτή η, κατά κανόνα, άκριτη πολεμική εναντίον των brands, των εταιρειών, του ελεύθερου εμπορίου, της παγκοσμιοποίησης μπορεί να καταστεί επικίνδυνη. Μια αναστροφή της παγκοσμιοποίησης θα σήμαινε οικονομική και κοινωνική χειροτέρευση του «παγκόσμιου χωριού». Και αυτό θα ήταν ό,τι χειρότερο για όλους μας.

Πρωτοδημοσιεύθηκε εδώ

Εθνικο Ομοφοβικο Συμβουλιο

Το Εθνικο Συμβουλιο Ραδιοτηλεορασης ξαναχτυπα! Μετα την απαραδεκτη επιβολη προστιμου σε καναλι επειδη εδειξε φιλι ομοφυλοφιλων στην τηλεοραση, αυτην την φορα επεβαλε προστιμο σε ραδιοφωνικο σταθμο για την εκπομπη Athens Gay Lesbian Show.

Δικαια το ονομασε καποιος Εθνικο Ομοφοβικο Συμβουλιο. Το Συμβουλιο προφανως δεν εχει ακουσει ποτε για τα ανθρωπινα δικαιωματα ή για την ελευθερια της εκφρασης ή για την προστασια των μειονοτητων. Το ερωτημα ειναι, τι κανουν οι φιλελευθεροι για αυτο το θεμα? Ή στην Ελλαδα τα δικαιωματα των ομοφυλοφιλων ειναι ενα θεμα ταμπου, ακομα και για αυτους που δηλωνουν υπερμαχοι της ελευθεριας?

Διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας

«Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, έκανε λόγο για "ασύστολα ψεύδη", έριξε την ευθύνη για την επίθεση που δέχεται η Εκκλησία στα Μέσα Ενημέρωσης και κάλεσε τους πιστούς να κλείσουν τις τηλεοράσεις τους.» link


"Hear no evil, speak no evil, see no evil" (γι' αυτό και δεν τίθεται θέμα για την κυβέρνηση.)

Η παρακάτω παράθεση είναι από ένα κείμενο της εποχής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, όμως δεν φαίνεται να άλλαξαν και πολλά από τότε....
«Μισούσι οι Ιεροί του Γένους τον φωτισμόν διότι πειράζει τα παράνομα αυτών εισοδήματα και τα άδικα δικαιώματα» link

Ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας που εξασφαλίζει την απουσία Εκκλησιαστικής παρέμβασης σε θέματα της Κυβέρνησης (και αντιστρόφως) είναι ένας από τους βασικούς θεσμούς της φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Δηλαδή όπως είπεν και ο Κύριος: «τα του Καίσαρος στον Καίσαρα και τα του Θεού στον Θεό». Το Κράτος οφείλει να είναι αμερόληπτο ώστε να διασφαλίζεται η θρησκευτική ελευθερία όλων των πολιτών του. Οι θρησκευτικές ομάδες πρέπει να ενισχύονται με τις οικειοθελείς συνεισφορές των πιστών τους. Οι διάφορες Εκκλησίες πρέπει να είναι ελεύθερες να διαδώσουν τα θρησκευτικά τους μηνύματα όμως με δικά τους μέσα και πόρους. Το Κράτος δεν μπορεί εξαναγκάζει κανέναν πολίτη του να παίρνει μέρος σε θρησκευτικές λατρείες ή προσευχές. Οι πολίτες πρέπει να είναι ελεύθεροι να λαμβάβουν μέρος σε θρησκευτικές ομάδες της αρεσκείας τους ή και να μην λαμβάνουν μέρος σε καμία. Κανένας δεν πρέπει να εξαναγκάζεται να υποστηρίζει ή να χρηματοδοτεί θρησκευτικές ομάδες.

Δυστυχώς στην χώρα μας ακόμα δεν έχει επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Ο χώρος του Σχολείου έχει μετατραπεί σε χώρο προπαγάνδας μιας συγκεκριμένης θρησκείας, ενώ υπάρχουν χώροι ειδικά για αυτόν τον λόγο όπως τα κατηχητικά, όπου οι πολίτες μπορούν να πηγαίνουν οικειοθελώς. Οι λειτουργοί αυτής της θρησκείας έχουν την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου (δίχως τiς υποχρεώσεις του όμως) που σημαίνει ότι το Κράτος μας εξαναγκάζει να τους μισθοδοτούμε μέσω των φόρων που πληρώνουμε, είτε είμαστε οπαδοί αυτής της θρησκείας είτε όχι. (και ας διαθέτει η Εκκλησία τους την μεγαλύτερη ακίνητη περιουσία στην Ελλάδα και μια μεγάλη δεξαμενή πιστών απ' όπου μπορεί να αντλεί πόρους.). Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, της έχει δοθεί τέτοια εξουσία ώστε οι άλλες Εκκλησίες των άλλων δογμάτων για να ανεγείρουν ναούς ή για να αναγνωριστούν πρέπει να πάρουν και την δική της έγκριση! Αυτό θα πεί θρησκευτική ελευθερία...

ΥΓ: Εδώ(*) θα βρείτε ένα ενδιαφέρoν άρθρο του Νίκου Δήμου για τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας όπως έχουν σήμερα.

(*) google cached

Οικονομική σύγκριση Ε.Ε-Η.Π.Α.

Αν η Ε.Ε. ανήκε στις πολιτείες των Η.Π.Α. θα ήταν μάλλον μία από τις φτωχότερες. Η Γαλλία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία και η Γερμανία έχουν όλες χαμηλότερο ΑΕΠ κατά κεφαλή από όλες εκτός τεσσάρων από τις πενήντα συνολικά πολιτείες των Η.Π.Α. Το επίπεδο ευημερίας των Ευρωπαίων προσεγγίζει μόνο αυτό των κατοίκων του Αρκάνσας, του Μισισίπι και της Δυτικής Βιρτζίνια. Μονάχα το κρατίδιο του Λουξεμβούργου εμφανίζει μεγαλύτερο κατά κεφαλή ΑΕΠ από μία μέση πολιτεία των Η.Π.Α. Ομοίως οι ρυθμοί ανάπτυξης των χωρών της Ε.Ε. βρίσκονται αρκετά πίσω αυτών των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα ανησυχητικά αυτά αποτελέσματα καταδεικνύουν σαφώς την ανεπάρκεια της σημερινής Ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής και την ανάγκη για γενναίες μεταρρυθμίσεις.

Κάντε κλικ εδώ για να κατεβάσετε την σχετική μελέτη.

Μια αχτίδα λογικής!

Eίναι θετικό ότι το γραφειοκρατικό δυσκίνητο μόρφωμα της ΕΕ αρχίζει να αντιλαμβάνεται την ανάγκη ριζικών αλλαγών με την υιοθέτηση μια εντελώς διαφορετικής, ανοιχτής και φιλελεύθερης, νοοτροπίας στην προσέγγιση της οικονομίας και της ανάπτυξης. Βέβαια από τα λόγια μέχρι την πράξη μεσολαβούν άπειρα εμπόδια, που οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν φροντίσει να τσιμεντώσουν εδώ και δεκαετίες. Ας ελπίσουμε ότι είμαστε μάρτυρες μιας ιστορικής καμπής (αναγκαίας για οποιαδήποτε προοπτική επιβίωσης της Ευρώπης) και όχι κούφιων ανεφάρμοστων προθέσεων.

Ευρω-θατσερικό μοντέλο

Σε θατσερικά πρότυπα στρέφει την Ευρώπη η Κομισιόν
Η αναθεωρημένη «Στρατηγική της Λισσαβόνας», όπως την παρουσίασε ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, την Τετάρτη, θέτει τρεις στόχους: καινοτομία, δημιουργία θέσεων εργασίας και ανταγωνιστικότητα.

Η Κομισιόν φαίνεται να έχει εγκαταλείψει τους στόχους της περιβαλλοντικής και κοινωνικής ανάπτυξης που είχαν διατυπωθεί ως προτεραιότητες το 2000 από τον τότε πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η νέα στάση της Κομισιόν προμηνύει την έναρξη σφοδρών πολιτικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα στον πρόεδρο της Κομισιόν, τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις και τα εργατικά συνδικάτα.

Ελεύθερη αγορά

Ο πρόεδρος του «Κέντρου για τη Νέα Ευρώπη», ενός οργανισμού που εδρεύει στις Βρυξέλλες και προωθεί την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, Τιμ Έβανς, δηλώνει πεπεισμένος πως ο Μπαρόζο οδηγεί την Ευρώπη στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς
«Το Κέντρο για τη Νέα Ευρώπη ως οργανισμός είναι πεπεισμένος ότι ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο θέλει να στρέψει την Ευρώπη στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς και να την κάνει πιο ανταγωνιστική. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι σκοπεύει να επιβαρύνει την Ευρώπη με επιπλέον γραφειοκρατία και κανονισμούς σε τομείς όπως οι κοινωνικές παροχές, η φορολογία ή οι περιβαλλοντικές ρυθμίσεις, οι οποίοι πολλές φορές είναι από μόνοι τους αντιπαραγωγικοί.
»Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα επίπεδα της ανεργίας στην Ευρώπη είναι πολύ υψηλά και ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι πολύ χαμηλοί και όσο προχωρούμε προς τον 21ο αιώνα αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι κάθε σώφρων Ευρωπαίος πρέπει να δεχτεί με ικανοποίηση αυτή τη στροφή προς το νεοφιλελευθερισμό, διότι θα φέρει μεγαλύτερη ευημερία στην Ευρώπη» είπε ο Έβανς.

Θατσερικό μοντέλο

Πρόκειται λοιπόν για επιστροφή στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που εφήρμοσε παλαιότερα η σιδηρά πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ, όπως λένε πολλοί οικονομικοί αναλυτές;
«Υπό πολλές έννοιες πρόκειται για μια προέκταση των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων που σάρωσαν την ανατολική Ευρώπη, μια συνέχεια της πολιτικής της Μάργκαρετ Θάτσερ στη Βρετανία, το είδος των μεταρρυθμίσεων που επιχειρήθηκαν στην Κίνα και στη νοτιοανατολική Ασία. Στην ουσία οι Βρυξέλλες δεν είχαν άλλη επιλογή.
»Ο 21ος αιώνας της παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας και επικοινωνίας, με την υψηλή ανεργία και τους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης κάνει επιτακτική την ανάγκη υιοθέτησης ενός πιο θατσερικού οικονομικού μοντέλου. Ο κ. Μπαρόζο το γνωρίζει αυτό και πιστεύω ότι το όραμά του θα αποδώσει καρπούς. Αυτή η στροφή, επιπροσθέτως θα βοηθήσει ιδιαίτερα τον αναπτυσσόμενο κόσμο.
»Ο κόσμος στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική έμεινε αποκομμένος για πάρα πολλά χρόνια εξαιτίας των φραγμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κ. Μπαρόζο γνωρίζει ότι έχει το ηθικό χρέος να άρει τους εμπορικούς φραγμούς και να κάνει την Ευρώπη πιο ανταγωνιστική» είπε ο πρόεδρος του «Κέντρου για τη Νέα Ευρώπη».

Κοινωνική συνοχή

Ο Τιμ Έβανς δεν πιστεύει πως θα δημιουργηθούν προβλήματα από την εγκατάλειψη των προτεραιοτήτων που είχε θέσει το 2000 ο τότε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι, δηλαδή την αειφόρο ανάπτυξη και την κοινωνική συνοχή.
«Ξέρουμε ότι σε μια οικονομία ελεύθερης αγοράς με γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης, η κοινωνική συνοχή θα είναι το φυσικό επακόλουθο. Υπάρχουν δύο μορφές κοινωνικής συνοχής. Η παλιομοδίτικη που βασίζεται στο σοσιαλιστικό μοντέλο, το οποίο συνήθως οδηγεί σε άνοδο της ανεργίας, πτώση των ρυθμών ανάπτυξης και μεγαλύτερη φτώχεια. Η πραγματική κοινωνική συνοχή σημαίνει περισσότερο πλούτο και ευημερία για όλους. Η πραγματική κοινωνική συνοχή πιστεύω θα έρθει από τη στρατηγική που χαράζει ο κ. Μπαρόζο» είπε ο Έβανς.

Σύμφωνο Σταθερότητας

Ο πρόεδρος της οργάνωσης Κέντρο για μια Ελεύθερη Ευρώπη, Τιμ Έβανς είπε ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή.
«Το Σύμφωνο Ανάπτυξης και Σταθερότητας παρέχει στην Ευρώπη το πλαίσιο για λελογισμένες οικονομικές προσεγγίσεις. Οι πολιτικοί στην Ευρώπη για πολλά χρόνια δανείζονταν υπερβολικά και επένδυαν πολύ στο κράτος κοινωνικής πρόνοιας. Το Σύμφωνο Ανάπτυξης και Σταθερότητας κατάφερε να επιβάλει κάποιους περιορισμούς στους πολιτικούς.
»Το Σύμφωνο είναι υψίστης σημασίας για μια οικονομικά πετυχημένη Ευρώπη. Επίσης, μια Ευρώπη με νοικοκυρεμένα και υγιή οικονομικά θα αποτελέσει καλό παράδειγμα για τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Πολλά αφρικανικά κράτη ακολούθησαν το ευρωπαϊκό μοντέλο του δανεισμού τις δεκαετίες του 60, του 70 και του 80 και τώρα είναι υπερχρεωμένα. Το Σύμφωνο Ανάπτυξης και Σταθερότητας πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή και να ακολουθηθούν πιο φιλελεύθερες προσεγγίσεις στην οικονομία», κατέληξε ο Τιμ Έβανς του Κέντρου για μια Ελεύθερη Ευρώπη, το οποίο εδρεύει στις Βρυξέλλες.

Πηγή:
BBCGreek

Κάστρο προς Ευρωπαϊκή Ένωση: "Δεν σας έχουμε ανάγκη"

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν να άρουν προσωρινά το διπλωματικό εμπάργκο που είχαν θέσει από τον Ιούνιο του 2003, όταν το καθεστώς εξαπέλυσε κύμα διώξεων και φυλάκισε 75 διαφωνούντες.

Ο Φιντέλ Κάστρο, αντέδρασε στην απόφαση των Ευρωπαίων να θέσουν υπό επιτήρηση μέχρι τον Ιούνιο το Κομμουνιστικό Καθεστώς της Αβάνας ως προς το θέμα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Για την άρση του διπλωματικού εμπάργκο, αντέδρασε έντονα η Τσεχία.

Καταλαβαίνω το θυμό των Τσέχων που έζησαν στο πετσί τους τον υπαρκτό Σοσιαλισμό αλλά κατά την γνώμη μου το εμπάργκο δεν είναι λύση, έτσι βλάπτουμε αυτούς που θέλουμε να βοηθήσουμε και δίνουμε δικαιολογία στον δικτάτορα για την παρακμή που φέρνει η οικονομική πολιτική που ακολουθεί.



Με κάθε μέσο, Ντραμπουϊ... (Κουβανοί που το σκάνε από τον σοσιαλιστικό παράδεισο για να πάνε στην Florida)

Πηγή:
pathfinder news

100 χρόνια Ayn Rand

Ayn Rand, φιλόσοφος και συγγραφέας, ένα από τα άτομα που σημάδεψαν με τα γραπτά τους τον 20 αιώνα. Από τους υπερασπιστές της ατομικότητας σε μια εποχή όπου ο κολεκτιβισμός και οι ολοκληρωτικές θεωρίες έκαναν θραύση.

Εδώ θα βρείτε online ένα από τα μυθιστορήματα της, το Anthem, από το οποίο έχει επιρροές o δίσκος 2112 των Rush.

Anthem has long been hailed as one of Ayn Rand's classic novels, and a clear predecessor to her later masterpieces, The Fountainhead and Atlas Shrugged. In Anthem, Rand examines a frightening, dystopian future in which individuals have no name, no independence, and no values. Equality 7-2521 lives in the dark ages of the future where all decisions are made by committee, all people live in collectives, and all traces of individualism have been wiped out. Despite such a restrictive environment, the spark of individual thought and freedom still burns in him--a passion which he has been taught to call sinful. In a purely egalitarian world, Equality 7-2521 dares to stand apart from the herd--to think and choose for himself, to discover electricity, and to love the woman of his choice. Now he has been marked for death for committing the ultimate sin. In a world where the great "we" reign supreme, he has rediscovered the lost and holy word--"I."
- Anthem

"The massive grey walls of the Temples rise from the heart of every Federation city. I have always been awed by them, to think that every single facet of every life is regulated and directed from within! Our books, our music, our work and play are all looked after by the benevolent wisdom of the priests..." Rush - Temples of Syrinx

"Socialism is the doctrine that man has no right to exist for his own sake, that his life and his work do not belong to him, but belong to society, that the only justification of his existence is his service to society, and that society may dispose of him in any way it pleases for the sake of whatever it deems to be its own tribal, collective good." - Ayn Rand

Ενδιαφέροντα links:
Η ζωή και η φιλοσοφία της Ayn Rand: Οι βασικές αρχές του αντικειμενισμού. - Φ. Περλικός
Ayn Rand Institude

Φαινόμενο του θερμοκηπίου: Η τελευταία έρευνα

Ολοκληρώθηκε η τελευταία έρευνα για το πιθανό (καλύτερα πιθανά) μέλλον του κλίματος με τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων του climateprediction.net στο τεύχος της 27ης Ιανουαρίου του επιστημονικού περιοδικού Nature. Η έρευνα αυτή εκμεταλλεύτηκε την ισχύ περισσοτέρων των 90000 ηλ. υπολογιστών δια μέσω του διαδικτύου και κατα αυτό τον τρόπο πραγματοποίησε άνω των 2000 εξομοιώσεων σε αντίθεση με τις περισσότερες έρευνες οι οποίες πραγματοποιούσαν μέχρι και μερικές δεκάδες.
Σύμφωνα με την έρευνα ο διπλασιασμός των επιπέδων του CO2 σε σχέση με τις τιμές του στην προ-βιομηχανική εποχή μπορεί να οδηγήσει σε μια αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη από 1.9 C μέχρι 11.5 C. Αυτό το τονίζω για να διορθώσω ορισμένους δημοσιογράφους οι οποίοι με περισσή άγνοια δήλωσαν ότι η έρευνα αποδεικνύει ότι η θερμοκρασία θα ανέβει κατά 11.5 C στις επόμενες δεκαετίες. Αυτό αποτελεί απλά το χειρότερο σενάριο σύμφωνα με τις προβλέψεις και σίγουρα όχι το πιο πιθανό. Οι περισσότερες εξομοιώσεις έσειξαν μια αύξηση της τάξης των 3.4 C. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλες οι εξομοιώσεις έδειξαν αύξηση της θερμοκρασίας.
Προβληματικό επίσης είναι το γεγονός ότι οι επιστήμονες που πραγματοποίησαν την έρευνα δεν είναι σε θέση να πλαισιώσουν τις αλλαγές χρονικά. Οι αλλαγές μπορεί να εμφανιστούν στα μισά αυτού του αιώνα εώς και αρκετούς αιώνες αργότερα. Το κύριο ζήτημα που ανέδειξαν είναι η αβεβαιότητα για τις επερχόμενες κλιματικές αλλαγές (εξάλλου ο τίτλος της επιστημονικής εργασίας ήταν: "Uncertainty in predictions of the climate response to rising levels of greenhouse gases").
Δεν πρέπει επίσης να αμελούμε ότι ενώ συμπεριελήφθησαν πολλές νέες μεταβλητές σε σχέση με παλαιότερες έρευνες, δε συμπεριελήφθησαν κρίσιμα στοιχεία για ωκεάνια ρεύματα και άλλους παράγοντες. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να εφησυχάσουμε. Αδιαμφισβήτητα η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει επηρεάσει σημαντικά τον πλανήτη και η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας φαντάζει ολοένα και πιο πιθανή. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κλίμα δεν είναι κάτι σταθερό και αμετάβλητο στο διηνεκές του χρόνου αλλά αντίθετα είναι ένα πολυπαραγοντικό εξαρτώμενο σύστημα, πολύπλοκο και συχνά χαοτικό. Αλλαγές στο κλίμα συνέβησαν πολύ πριν τη βιομηχανική εποχή και ήταν και αυτές εντυπωσιακές. Η πιο πρόσφατη σημαντική κλιματολογική αλλαγή της τελευταίας χιλιετίας ήταν ο "μίνι" παγετώνας που έπληξε κυρίως το βόρειο ημισφαίριο το 17ο αιώνα. Δε νομίζω ότι μπορούμε να κατηγορήσουμε τη βαριά βιομηχανία των περασμένων αιώνων για τη ραγδαία αυτή αλλαγή του κλίματος.
Το κλίμα αλλάζει είτε μακροπρόθεσμα, είτε βραχυπρόθεσμα και αυτό που έχει σημασία είναι να γνωρίζουμε πόσο έτοιμοι είμαστε να υποδεχτούμε τις πιο πιθανές αλλαγές. Η στάση αυτή δεν υποδηλώνει ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε με κυνισμό και αδιαφορία τις επιπτώσεις που έχει η ανθρώπινη δραστηριότητα στη φυσιογνωμία του πλανήτη. Μέτρα για τον περιορισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου λαμβάνονται συνεχώς και η τεχνολογία σταδιακά μας προσφέρει οικονομικά βιώσιμες εναλλακτικές προτάσεις παραγωγής ενέργειας. Αλλά η τρομολαγνία με την οποία παρουσιάζεται το θέμα του φαινομένου του θερμοκηπίου είναι τελείως αποπροσανατολιστική.

Το μέλλον της Ευρώπης μπροστά στα μάτια μας;

Υπάρχει ένα όριο για πόσο καιρό μπορεί μια κοινωνία να κωφεύει απέναντι στην αμείλικτη πραγματικότητα της λειτουργίας της οικονομίας. Όταν κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να έχουν και το σκύλο χωρτάτο και την πίτα ολόκληρη, αργά ή γρήγορα έρχεται η ώρα να πληρώσουν τον λογαριασμό (της αναγκαστικά δανεισμένης επιπλέον πίτας). Για την Γερμανία έρχεται σιγά-σιγά η ώρα να πληρώσει για όλες τις καταστροφικές της πολιτικές. Το κόστους του κράτους "πρόνοιας", αρχίζει να γίνεται μετρήσιμο. Η χίμαιρα της "προστασίας" των "αδυνάτων" μέσω ενός εκτεταμένου παρεμβατικού κράτους γίνεται όλο και πιο εμφανής, με πρώτα θύματα ακριβώς τους αδύνατους τους οποιούς είχε σχεδιαστεί να προαστατέψει.

Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εργασίας είπε ότι ο συνολικός αριθμός των ανέργων έφτασε τον Ιανουάριο τα 5.037.000 ανθρώπους, ανεβάζοντας το ποσοστό ανεργίας στο 12,1%. Η Der Tagesspiegel λέει ότι πρόκειται για μια κακή μέρα «όχι για τον υπουργό Οικονομίας, τον υπουργό Οικονομικών, αλλά πάνω από όλα για τη χώρα». Και σημειώνει πως την τελευταία φορά που ο αριθμός των ανέργων ήταν υψηλότερος ήταν τον Ιανουάριο του 1933, όταν την πρωθυπουργία ανέλαβε ο Αδόλφος Χίτλερ. Η Die Welt λέει πως πρόκειται για το τέλος του «ψέματος της κοινωνικής πρόνοιας» εκτιμώντας πως «ποτέ πια δεν θα υπάρξει ξανά επαρκής αριθμός εξειδικευμένων και καλοπληρωμένων δουλειών στη Γερμανία ώστε η ανεργία να πέσει σε αποδεκτά επίπεδα».

Η σημερινή γερμανική κοινωνία της μηδενικής ανάπτυξης, του πληθυσμού που γερνάει και της αυξανόμενης ανεργίας είναι μια εικόνα του μέλλοντος για κάθε χώρα που επιμένει στις ίδιες λογικές. Αν αναλογιστούμε και την βαρύτητά της στην συνολική ευρωπαϊκή οικονομία, το μέλλον όλης της ΕΕ δείχνει αρκετά ζοφερό.

Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι όλη η Ευρώπη ζει πάνω σε ένα "Τιτανικό". Έχουμε προ πολλού χτυπήσει στο παγόβουνο της οικονομικής στασιμότητας και ενώ βουλίαζουμε σταθερά, πάνω στο πλοίο συνεχίζουν να παίζουν βιολία και να χορεύουν σα να μη τρέχει τίποτα. Όμως οι πρώτοι πνιγμένοι (τα εκατομμύρια θύματα της αυξανόμενης ανεργίας) είναι γεγονός.