Για τη σημερινή ελληνική κομμουνιστογενή αριστερά

Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕ.ΦΙ.Μ.) διοργανώνει την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008 στα γραφεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας (Βασιλίσσης Σοφίας 124Α) και ώρα 7μμ σεμινάριο με θέμα:

«Για τη σημερινή ελληνική κομμουνιστογενή αριστερά»

με ομιλητή τον κ. Διονύση Γουσέτη. Μετά τη διάλεξη θα ακολουθήσει συζήτηση που θα συντονίσει ο κ. τον Δημήτρης Σκάλκος.

Το event στο Facebook

Ακούστε την προηγούμενη ομιλία του Δημήτρη Σκάλκου "Μιλώντας για τον Φιλελευθερισμό"

Πως μερικά πράγματα παραμένουν επίκαιρα 500 χρόνια μετά...

Ηταν ένας καλός και πιστός Χριστιανός που όμως είχε γείτονα έναν Αφρικανό που είχε έρθει μετανάστης στην Ελλάδα. Αν και συμπαθούσε τον Αφρικανό μια και ήταν καλός άνθρωπος κατά βάθος ο Χριστιανός στενοχωριόταν γιατί ο γείτονας του άσχετα αν ήταν καλός άνθρωπος δεν θα πήγαινε στον Παράδεισο μια και δεν ήταν Χριστιανός. Ετσι προσπαθούσε να τον πείσει και αυτόν να γίνει Χριστιανός, λέγοντας του για την καλοσύνη του Θεού, για τον Παράδεισο και διάφορα άλλα. Ο Αφρικανός δέχτηκε το κύρηγμα του φίλου του, αλλά ήθελε να το ψάξει λίγο και αυτός.

Σκέφτηκε λοιπόν να μελετήσει αυτούς που είναι εκπρόσωποι του Θεού για τον οποίο τόσα είχε ακούσει. Ο Χριστιανός ακούγοντας αυτά τα πράγματα σκέφτηκε ό,τι τον χάσαμε τον φίλο μας δεν θα πιστέψει ποτέ. Μετά από λίγες μέρες έρχεται ο Αφρικανός και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος.

- Αποφάσισα αγαπητέ μου φίλε να βαφτιστώ και να γίνω και εγώ Χριστιανός.
- (Ξαφνιασμένος) Φανταστικά. Πώς το αποφάσισες τόσο γρήγορα;
- Κάθισα διάβασα, μελέτησα και έμαθα για τους ανθρώπους του Θεού εδώ και τους είδα να είναι στις βιλάρεc τους, τις πισίνεc τους, τις κρουαζιέρεc τους, να είναι ντυμένοι με άπειρα κοσμήματα και να έχουν μεγάλο πλούτο, ενώ οι πιστοί πεινάνε. Είδα επίσης και τον μεγαλύτερο εκπρόσωπο εδώ του Θεού, να λέει ψέμματα για το τι έκανε στη Χούντα, να λέει άλλα πράγματα την μια μέρα και άλλα να κάνει την επόμενη και τώρα που πέθανε να τον τιμάτε όλοι σαν να είναι Αγιος.
- (Απορημένος) και...;
- Βλέποντας τον υπέρτατο ζήλο που επιδεικνύουν οι άνθρωποι του Θεού, βουτηγμένοι στην αμαρτία, στη διαφθορά, τη λαιμαργία και τον πλουτισμό, κάνοντας ό,τι μπορούν για να αποτρέψουν τους ανθρώπους να πάνε προς τη θρησκεία σας και αντίθετα η θρησκεία σας συνεχώς μεγαλώνει και αυξάνεται, σημαίνει ό,τι πρέπει να έχετε τον πραγματικό Θεό μαζί σας.

I, Pencil

Με αφορμή αυτό το άρθρο θέλω να παραθέσω ένα απόσπασμα από την σειρά Free to Choose στο οποίο ο Milton Friedman διηγείται την Ιστορία ενός μολυβιού

και έναν σύνδεσμο προς το βιβλίο "I, Pencil
My Family Tree as told to Leonard E. Read"

"The great virtue of a free market system is that it does not care what color people are; it does not care what their religion is; it only cares whether they can produce something you want to buy. It is the most effective system we have discovered to enable people who hate one another to deal with one another and help one another." - Milton Friedman

Όλοι οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου έχουν δικαίωμα στο πράσινο

Με αφορμή την συζήτηση για την τύχη του Ελληνικού, και σε συνέχεια της πρότασης που ήδη από τον Σεπτέμβριο έχει κατατεθεί δημόσια, η Φιλελεύθερη Συμμαχία απέστειλε επιστολή σε όλους τους Δήμους της Αττικής και του Πειραιά διεκδικώντας:
* την πώληση με διεθνή διαγωνισμό του συνόλου της έκτασης του αεροδρομίου του Ελληνικού
* την διανομή των εσόδων από την πώληση αυτή σε όλους τους δήμους της Αττικής και του Πειραιά με νομική υποχρέωση τους να χρησιμοποιήσουν τα χρήματα αυτά αποκλειστικά για αγορά οικοπέδων και τη μετατροπή τους σε πάρκα και
* ο υπολογισμός του ποσού που θα αναλογεί σε κάθε δήμο θα βασίζεται στην αρχή της παροχής ίσου μεριδίου οφέλους για κάθε κάτοικο κάθε δήμου της Αττικής και του Πειραιά και κάθε δήμος θα λάβει, αναλογικά, το μερίδιο που του αντιστοιχεί με βάση τον αριθμό των κατοίκων του.

Η δημιουργία ενός τεράστιου πάρκου χιλιάδων στρεμμάτων ανάμεσα σε μερικούς από τους ήδη πιο προνομιακούς δήμους της Αττικής δεν είναι παρά μια κατάφορη αδικία σε βάρος των εκατομμυρίων ακόμα κατοίκων της Αθήνας που ζούνε σε περιοχές με μηδενική ή ελάχιστη πρόσβαση σε πράσινο και χώρους αναψυχής. Δυστυχώς όμως τα προβλήματα αυτών των περιοχών φαίνεται ότι ελάχιστα απασχολούν όσους έχουν ήδη μπει στον πλειστηριασμό του λαϊκισμού.

Αν η κυβέρνηση θέλει οπωσδήποτε να έχει το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης δεν έχει παρά να φροντίσει να γίνουν πάρκο οι καμένες υπώρειες του Υμηττού (πριν ανεχθεί την αυθαίρετη δόμηση τους) και η κορυφή του Υμηττού, όπου σήμερα υπάρχει ένα πάρκο αυθαίρετων κεραιών (πάρκο του Υπουργού Επικρατείας και ΜΜΕ). Μετατροπή όμως του συνόλου του Ελληνικού σε πάρκο θα είναι έγκλημα σε βάρος και των σημερινών και των μελλοντικών κατοίκων του Λεκανοπεδίου, που θα στερηθούν της ευκαιρίας να αποκτήσουν προσβάσιμους χώρους πρασίνου σε κάθε περιοχή του.

Αντισταθείτε με ένα ποίημα (cobden)

Ύστερα από πρόσκληση του kouk

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Αριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ' όνομά του, κ' η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν· ήταν μετριόφρων.
Αγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ' οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ' επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·
κ' έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·
κ' έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Είναι μια πράξη ηθική ανάλογα με τα κίνητρα ή το αποτέλεσμα? Ενα παράδοξο

Στον κλάδο τη φιλοσοφίας που ασχολείται με την ηθική υπάρχει μια άλυτη διαμάχη ανάμεσα σε δυο διαφορετικές απόψεις γύρω από το πότε μια πράξη είναι ηθική. Σύμφωνα με τον Καντ, ακόμα και η πιο καταστροφική πράξη, εφ' όσον παρακινείται από αγνά και ανιδιοτελή κίνητρα είναι ηθική. Η άλλη άποψη ισχυρίζεται ότι από τη στιγμή που κανένας δε μπορεί να γνωρίζει τι κρύβεται στην ψυχή του ατόμου που πράττει, αυτό που κάνει μια πράξη ηθική ή ανήθικη είναι όχι το κίνητρο αλλά το αποτέλεσμα. Σκοπός αυτού του κειμένου είναι όχι να πάρει θέση στη διαμάχη, αλλά να θέσει προς σχολιασμό ένα παράδοξο που προέκυψε από πρόσφατα πειράματα που διενέργησαν φιλόσοφοι με σκοπό να ανακαλύψουν αν τα άτομα κάνουν ηθικές κρίσεις με βάση τα κίνητρα ή το αποτέλεσμα.

Το πείραμα έχει ως εξής. Σε διάφορες ομάδες φοιτητών δώθηκαν δυο εκδοχές μια ιστορίας. Σύμφωνα με τη μία εκδοχή, ο Διευθύνων Σύμβουλος (Δ.Σ.) μιας εταιρίας μαθαίνει από τους υπαλλήλους του ότι μια σχεδιαζόμενη επένδυση της εταιρίας θα είναι μεν κερδοφόρα, αλλά θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Για παράδειγμα, θα βάλλει σε κίνδυνο την επιβιώση διαφόρων ειδών ζώων. Εκείνος απαντά ότι αυτό που τον απασχολεί είναι το κέρδος, και ότι εφ' όσον η επένδυση είναι κερδοφόρα θα την πραγματοποιήσει. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν αν ο Δ.Σ. βαρύνεται ηθικά για την επίπτωση που θα έχει η απόφασή του στο περιβάλλον. Στη συντρηπτική πλειοψηφία τους οι φοιτητές απάντησαν καταφατικά.

Σύμφωνα με την άλλη εκδοχή ο Δ.Σ. μαθαίνει ότι η επίπτωση που θα έχει η επένδυση στο περιβάλλον είναι θετική, ότι για παράδειγμα θα βοηθήσει στο να καθαρίσουν τα νερά μιας λίμνης οφελώντας έτσι τα ήδη ζώων που ζουν εκεί και κινδυνεύουν με εξαφάνιση. Η απάντησή του είναι η ίδια, ότι δηλαδή αυτό που τον ενδιαφέρει είναι ότι η επένδυση είναι κερδοφόρα και αφού είναι τότε θα την πραγματοποιήσει. Το ερώτημα που τέθηκε σε αυτές τις ομάδες ήταν αν ο Δ.Σ. θα πρέπει να επιβραβευθεί ηθικά για την απόφασή του. Στην συντρηπτική πλειοψηφία τους οι φοιτητές απάντησαν αρνητικά.

Σε όσους δεν διέκριναν ακόμα το παράδοξο να επισημάνω ότι το κίνητρο του Δ.Σ. και στις δύο περιπτώσεις είναι ακριβώς το ίδιο, δηλαδή το κέρδος. Αυτό που αλλάζει είναι το αποτέλεσμα, και μαζί με αυτό αλλάζει το κριτήριο των φοιτητών. Στην πρώτη περίπτωση δηλαδή ο Δ.Σ. αξιολογείται για το αρνητικό αποτέλεσμα παρόλο που το κίνητρό του δεν είναι να βλάψει το περιβάλλον. Αντίθετα, στην δεύτερη περίπτωση φαίνεται ότι ο Δ.Σ. αξιολογείται με βάση το κίνητρο. Δηλαδή οι φοιτητές αρνούνται να του πιστώσουν το θετικό αποτέλεσμα επειδή το κίνητρό του δεν ήταν να οφελήσει το περιβάλλον.

Που οφείλεται αυτή η αναντιστοιχία? Η πρώτη απάντηση που ήρθε στο μυαλό των περισσοτέρων ήταν ότι το παράδοξο οφείλεται στο αντι-επιχειρηματικό κλίμα που καλιεργείται από κάποιους και οδηγεί τον απλό κόσμο στο να είναι καχύποπτος και αρνητικός απέναντί στους επιχειρηματίες. Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι δεν είναι και αυτός ένας παράγοντας, έχω την άποψη ότι είναι γενικότερη η τάση των ανθρώπων να είναι απλόχεροι όταν είναι να αποδόσουν ευθύνες, αλλά όχι όταν πρόκειται να επιβραβεύσουν κάποιον. Όταν κάτι πάει στραβά (π.χ. πέφτει ένα αεροπλάνο) ψάχνουμε να βρούμε ποιός φταίει, και κάποιος πάντα πρέπει να φταίει. Αντίθετα, όταν συμβαίνει κάτι καλό (π.χ. το αεροπλάνο ολοκληρώνει επιτυχώς την πτήση του) το παίρνουμε ως δεδομένο και δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να αποδόσουμε εύσημα σε κάποιον για αυτό. Το πόσο σημαντικός είναι ο κάθε παράγοντας δεν το γνωρίζω. Ήθελα όμως να δω τι έχουν οι υπόλοιποι συνήθεις και μη σχολιαστές του μπλογκ να πουν περί αυτού.

Αντισταθείτε με ένα ποίημα (kouk)

Ὁ Ῥωμηός

του Γεώργιου Σουρή

Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.
Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.
Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.
Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.
Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.
Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ...
Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.
Στὸν καφετζῆ ξεσπάω... φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
καὶ τέλος... δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

Το παραπάνω το δημοσιεύω κατόπι της πρόσκλησης του ges στη σκυταλοδρομία ποιητικής αντίστασης της Εαρινής Συμφωνίας. Η πρόσκληση απευθυνόταν προς όλους τους e-roosters οπότε απλά εγώ ρίχνω το πρώτο ποίημα. Τη σκυτάλη ρίχνω στους Tory Anarchist, στον Γιώργο Μπούρχα και τους Liberal Daltons.

Η αριθμητική της διαφθοράς

Υπάρχουν όντως πολιτισμικές αξίες και ηθικές στάσεις που ίσως βοηθούν στην εξάπλωση της διαφθοράς. Σίγουρα στην ανοχή της.
Η διαφθορά όμως δε γεννιέται από το πουθενά, ούτε είναι ασύνδετη με το μέγεθος της κρατικής γραφειοκρατίας. Όταν περιορίζουμε την ελευθερία μας να συναλλασσόμαστε ελεύθερα και παραχωρούμε εξουσίες σε μικρές ομάδες γραφειοκρατών, παραγκωνίζουμε και την ατομική ευθύνη ως μοχλό οργάνωσης της κοινωνίας μας για να την αντικαταστήσουμε με επιτροπές, ανώτατα συμβούλια και πολιτικούς αξιωματούχους – διορισμένους πάντα από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Δε χρειάζεται μεγάλη σπουδή για να συμπεράνει κανείς ότι όσο μεγαλύτερος ο κρατικός μηχανισμός, τόσο μεγαλύτερη και η πιθανότητα ανάπτυξης της διαφθοράς. Ακόμα και σε μια κοινωνία αγγελικά πλασμένη, όπου οι διεφθαρμένοι υπάλληλοι δε θα ξεπερνούσαν το 1%, αν ο αριθμός των δημόσιων υπαλλήλων ξεπερνά το 1 εκατομμύριο, θα είχαμε πιθανότατα περισσότερους από 10,000 διεφθαρμένους γραφειοκράτες.

(Πηγές: Transparency International Corruption Perceptions Index 2007, EFI 2008 (xls))

Όταν πρωτοάνοιξα τραπεζικό λογαριασμό, από τα πρώτα πράγματα που έμαθα είναι να μη δίνω σε κανέναν τις πιστωτικές μου κάρτες και να κρατάω το PIN μου αυστηρά μυστικό. Μήπως θα έπρεπε να ακολουθήσουμε επιτέλους την ίδια τακτική και με τις κυβερνήσεις μας;

Οχι στο ξεπουλημα ειπαν

...και ετρεξαν να κατασπαραξουν τα κεφαλαια της δημοσιας επιχειρησης
..."για το καλο μας"

Με την φασαρια που γινεται για την παραχωρηση καποιων λιμενικων υπηρεσιων σε ιδιωτες ερχομαι σε πειρασμο να αντιγραψω κατι που ειχα γραψει πριν 2-3 χρονια:

Στα νεα ελληνικα των φυλλαδων υπαρχει μια θαυμασια λεξη, που χρησιμοποιειται τακτικα: ξεπουλημα. Οταν πωληθηκε η Γενικη Τραπεζα, εκραζαν οι αρθρογραφοι για το ξεπουλημα, οταν προσπαθει η κυβερνηση να πωλησει την Ολυμπιακη, ξεπουλημα βλεπουν οι εφημεριδες. Ακομα και οι γαλλικες ιδιωτικοποιησεις, εταιρειων οπως France Telecom, EDF ονομαζονται ξεπουλημα στο σημερινο ΒΗΜΑ.

[...]

Τι σημαινει ξεπουλημα? Τι ειναι αυτο που κανει μια απλη πωληση, στο πλαισιο της παγιας πολιτικης ιδιωτικοποιησεων να ειναι ξεπουλημα? Μην ψαχνετε να βρειτε καποιο νοημα ή καποια συνοχη στα λογια τους. Για τους ιδεοληπτικους που κυριαρχουν στον δημοσιο διαλογο, ξεπουλημα ειναι οποιαδηποτε πωληση.

Ακομα και οταν αποδεδειγμενα το δημοσιο ειναι ο χειροτερος διαχειριστης, ακομα και αν ολοι εχουμε δει ποσο πιο αποτελεσματικες ειναι οι ελευθερες αγορες, πχ στις τηλεπικοινωνιες. [...]

Και εχουν δικιο μαλλον οι φυλλαδες. Γιατι το δημοσιο ξεπουλαει το δικαιωμα του να φορτωνει μια εταιρεια με αργοσχολους. Ξεπουλαει την δυνατοτητα να υποχρεωνει τους καταναλωτες να αγοραζουν κακες υπηρεσεις σε υψηλες τιμες. Ξεπουλαει το δικαιωμα του να αναμιγνυεται σε καθε πτυχη της καθημερινης μας ζωης. Ξεπουλα το τρομερο πλεονεκτημα να φορτωνει εταιρειες με απαραδεκετες διοικησεις και τους φορολογουμενους με χρεη.

Αν αυτο σημαινει ξεπουλημα, τοτε το μονο που μπορω να πω ειναι: ξεπουληστε τα ολα!


ΥΓ Και για μια πιο επιστημονικη συζητηση του θεματος κοιταξτε αυτο το κειμενο που εξηγει λιγο τι σημαινει ιδιωτικοποιηση και τι εστι ξεπουλημα

Γιατί η Hillary Clinton δεν πρέπει να γίνει πρόεδρος των Η.Π.Α.

Ας το δηλώσω ξεκάθαρα από την αρχή.Σιχαίνομαι τη Hillary Clinton και ότι αυτή εκπροσωπεί.

Σιχαίνομαι την ακόρεστη δίψα αυτής της γυναίκας για εξουσία.Τίποτε δεν είναι αυθόρμητο, τίποτε δεν είναι τυχαίο πάνω της.Όλα, οι κινήσεις της, ο τρόπος που εκφέρει τις λέξεις, το βλέμμα της,ακόμη και τα ρούχα της, είναι προσεκτικά υπολογισμένα και σχεδιασμένα για ένα και μόνο σκοπό:πώς να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος των Η.Π.Α. .

Σιχαίνομαι τη Hillary Clinton γιατί εκπροσωπεί τον απόλυτο θριάμβο του πολιτικού οπορτουνισμού.Οι πολιτικές της απόψεις διαμορφώνονται κάθε φορά από τις δημοσκοπήσεις.Ενώ άνηκε στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος, μετατοπίστηκε προς το Κέντρο και στρογγύλεψε τόσο τις θέσεις της, ώστε να είναι αρεστή σε όλους.

Σιχαίνομαι τον ψευτοφεμινισμό της Hillary Clinton.Όποτε τη συμφέρει παίζει το χαρτί της "δυναμικής και ανεξάρτητης" γυναίκας, και όποτε όχι, χρησιμοποιεί το σύζυγο της για να την ενισχύσει στον προεκλογικό αγώνα ή βάζει τα κλάματα για να γίνει πιο συμπαθητική και να κερδίσει ψήφους.

Πάνω απ'ολα όμως σιχαίνομαι τη Hillary Clinton για κάτι άλλο :Πίσω από τις αμέτρητες αλλαγές και παλινωδίες, το μόνο σταθερό σημείο στη σκέψη της είναι ο πατερναλιστικός κρατικισμός της. Η απόλυτη πίστη της στο "κράτος-νταντά" , σε ένα κράτος που θα φροντίζει στις...στοργικές αγκάλες του όλους τους πολίτες.Η ίδια δε διστάζει να χαρακτηρίσει τον εαυτό της ως "government junkie" και προτείνει ένα Εθνικό σύστημα υγείας, κρατικές επιχορηγήσεις στον τόμεα της ενέργειας ύψους 50 δισεκατομμυρίων δολλαρίων, περισσότερα χρήματα για σχολεία, δρόμους και γέφυρες, κρατικά χρήματα για να απαλλαγούν από τις υποχρεώσεις τους οι ενυπόθηκοι οφειλέτες, 25 δισεκατομμύρια δολλάρια για ένα πρόγραμμα συντάξεων και άλλα πολλά. Επιπλέον, η Hillary Clinton δήλωνε το 2003 στο ABC πως πιστεύει απόλυτα στην ισχυρή εκτελεστική εξουσία,συμπληρώνοντας: "Μακάρι, τον καιρό που ο σύζυγος μου ήταν πρόεδρος, τα μέλη του Κογκέσσου να ήταν πιο πρόθυμα να αναγνωρίσουν την εξουσία του."

Ύστερα από την καταστροφική οκταετία του George W. Bush που χαρακτηρίστηκε από τον μιλιταρισμό,την πρωτόγνωρη ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας και την ιλιγγιώδη αύξηση των κρατικών δαπανών, η Hillary Clinton αποτελεί τη χειρότερη δυνατή επιλογή για να τον διαδεχτεί.