Why Opting Out Is No "Third Way"

I read an interesting article criticising the "Libertarian Paternalism" of Richard Thaler and Cass Sunstein, by Will Wilkinson, a research fellow at the Cato Institute. Libertarian Paternalism is a proposed ideological and political method that stems from research in behavioral economics and basically offers ways to correct harmfull irrational behaviors of people without depriving them of a final choice (which is what makes this type of paternalism "libertarian").

One cannot deny, and Wilkinson does not, that the awareness of different sorts of irrationality in typical human behavior and of the impact that specific choice-preserving policies can have on peoples' behavior is a great contribution, by behavioral economics. But I have to agree with Wilkinson that this does not pave the way to a new "third way" between libertarianism and other typically paternalist ideologies. I think that "libertarian paternalism" once approved as a government policy method becomes almost indistinguishable from normal paternalism, of the kind that libertarians generally dislike.

When someone reserves the right to dictate when something should be "opt-out" then the distance from being allowed to "opt-out" to not being allowed is much smaller than you think. Given the expanse of today's governmental regulation over our lives it is, I believe, near certain that 'opting-out' of libertarian-paternalist measures will be like 'opting-out' from spammers selling viagra, just too much trouble and usually bound to get you into more trouble. Of course the spammers that use the 'opt-out' excuse for bombing you with pharmaceutical promotions are not correcting social problems, are they?

Sure, from a libertarian perspective, when the government, sets out to correct social ills it seems better if paternalistic policies are 'opt-out' instead of completely obligatory. But then again, the big question has been bypassed completely: if you believe that government is the right organization to identify and correct 'social problems' then, ideologically speaking, you might just forget about choice altogether. That wouldn't be called 'libertarian' though. So, personally I agree that the social technology behind 'libertarian-paternalism' is very interesting, and worthwhile studying/investigating/developing, ie. behavioral economics, but I disagree that it's use points to a new political paradigm. From a political perspective, libertarian paternalism is paternalism, plain and simple.

Η Αιτία του Κακού

Με αυτά που βλέπω στις σοβαρές ελληνικές εφημερίδες, μέσο διαδικτύου, θα πρέπει σύντομα να βγω στην 5η λεωφόρο για το συσσίτιο. Πριν βγω όμως θα ήθελα να γράψω μερικά πράγματα για την χρηματοοικονομική κρίση - ή την 479η φορά που προδικάζουν το τέλος του καπιταλισμού τα ελληνικά ΜΜΕ.

Κίνηση 1
Όλα αρχίζουν επί προεδρίας Jimmy Carter με την νομοθεσία Community Reinvestment Act (CRA). Φυσικά η σημερινή φούσκα δεν δημιουργήθηκε τότε. Αυτό όμως που δημιουργήθηκε τότε ήταν η προσδοκία στην πολιτική τάξη ότι μπορούν να αυξήσουν τα ποσοστά ιδιοκτησίας σπιτιού στις μειονότητες μέσο νομοθεσίας.
Εγώ που εργάζομαι στον τραπεζικό τομέα στην Νέα Υόρκη θα σας έλεγα αυτό που είναι πασίγνωστο στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ότι δηλαδή ο ανταγωνισμός στον τραπεζικό τομέα είναι τόσο έντονος στις ΗΠΑ που αν κάποιος θελήσει να κάνει διακρίσεις με μη χρηματοοικονομικά κριτήρια θα πάει για κλείσιμο.
Για το CRA όμως δεν ήταν αρκετό να μπορείς να αποδείξεις ότι χρησιμοποιείς τα ίδια κριτήρια για όλους - ανεξάρτητα με το ποια είναι η φυλή τους. Πρέπει τα αποτελέσματα να δείχνουν ή τουλάχιστον να τείνουν προς μια ισότητα μεταξύ των φυλών στις ΗΠΑ. Μιας και οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι είναι οικονομικά ασθενέστεροι από ότι οι άσιάτες και οι λευκοί αυτό σημαίνει ότι αν μια τράπεζα θέλει να βελτιώσει τα νούμερα της για τις οικονομικά ασθενέστερες μειονότητες θα πρέπει να κατεβάσει τα κριτήρια με τα οποία κρίνει την πιστωτική φερεγγυότητα των πελατών της. Αυτό σημαίνει αύξηση του ρίσκου, και αν το φαινόμενο επεκταθεί σημαίνει αύξηση του ρίσκου σε όλη την οικονομία.

Κίνηση 2
H νομοθεσία CRA δεν ήταν αρκετή σύμφωνα με τους Δημοκρατικούς. Αργότερα δημιουργούν δυο ημικρατικούς οργανισμούς Fannie Mae και Freddie Mac που σκοπό έχουν να παρέχουν στεγαστικά δάνεια όσον το δυνατόν πιο φθηνά. Το Fannie Mae και Freddie Mac έχουν την δυνατότητα να παρέχουν αυτά τα δάνεια γιατί το χρέος τους το εγγυάται το Αμερικάνικο δημόσιο. Όταν το 2003 βγαίνουν στην επιφάνεια λογιστικά σκάνδαλα σε αυτούς του οργανισμούς, οι διοικήσεις των Fannie Mae και Freddie Mac, ως αντιστάθμισμα των αμαρτιών τους υπόσχονται στους πολιτικούς γενναία αύξηση των subprime mortgages, στεγαστικά δάνεια υψηλού ρίσκου/χαμηλής ποιότητας που απευθύνονται στα χαμηλά εισοδήματα.
Η αύξηση στη ποσότητα αυτών των δανείων από Fannie Mae και Freddie Mac θα είναι δραματική, +250%

Όχι μόνο η ποσότητα θα αυξάνεται δραματικά αλλά με παρόμοιους δραματικούς ρυθμούς θα πέφτει η ποιότητά τους εν συνγρίση με ιστορικά επίπεδά.
Μέσο του τραπεζικού συστήματος, και μιας και το Fannie Mae και Freddie Mac έχουν κρατική εγγύηση στο χρέος τους, η παραγωγή αυτών των δανείων θα ξεπεράσει το 1 τρις δολάρια.


Κίνηση 3
Μετά την φούσκα του 2000 με τις τεχνολογικές μετοχές το Federal Reserve θα κατεβάσει δραματικά τα επιτόκια. Μια σωστή κίνηση τη σωστή στιγμή. Το λάθος είναι ότι θα κρατήσει τα επιτόκια πολύ χαμηλά για ένα διάστημα μεγαλύτερο από ότι θα έπρεπε. Αυτό κάνει τα στεγαστικά δάνεια ακόμα πιο προσιτά, και βραχυπρόθεσμα διευκολύνει το Fannie Mae και Freddie Mac να δημιουργήσουν ακόμα περισσότερα subprime mortgages.

Πάρτι τέλος
Κάποτε έρχεται το τέλος του πάρτι. Οι καλές προθέσεις έχουν πάντα τις συνέπειες τους. Σήμερα καλούμαστε να πληρώσουμε αυτή την 'φιλολαϊκή' πολιτική που έχει δημιουργήσει αυτές τις μεγάλες στρεβλώσεις στην αγορά. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν το κράτος δεν είχε επέμβει μέσο των Fannie Mae και Freddie Mac να δημιουργήσει μια τεράστια και απόλυτα επικίνδυνη παραγωγή στεγαστικών δανείων.
Το πόσο γρήγορα θα βγούμε από αυτήν την κρίση θα εξαρτηθεί από το πόσες άλλες 'φιλολαϊκές' πολιτικές προτίθενται να επιβάλλουν στο άμεσο μέλλον.

To μεγαλύτερο "ξέπλυμα" της ιστορίας....

Επτακόσια δισεκατομμύρια δολλάρια θα κοστίσει στους αμερικάνους φορολογουμένους το διαβόητο σχέδιο για τη «διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος». Αυτή η τεράστια αναδιανομή πλούτου θα έχει ως τελικούς αποδέκτες τις μεγάλες επενδυτικές τράπεζες, και τους οικονομικούς ομίλους που ενεπλάκησαν σε ένα γιγάντιο παιχνίδι κερδοσκοπίας και ρίσκου τα τελευταία τρία χρόνια. Όχι κι άσχημα για οργανισμούς που είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης.


Η μικρή λεπτομέρεια είναι ότι όταν το χρηματιστήριο απέδιδε , οι επενδυτικοί οικοι ιδιοποιούνταν μυθώδη κέρδη προσθέτοντας οκταψήφια νούμερα στο ενεργητικό τους.Τώρα που η διαδρομή έφτασε στο τέλος, κοινωνικοποιούν τις απώλειες φορτώνοντας τα οικονομικά τους προβλήματα στους ώμους του απλού πολίτη.


Η συνήθης απολογητική επισημαίνει ότι αυτές οι εταιρίες είναι «πολύ σημαντικές για να αφεθούν να πτωχεύσουν». Είναι βέβαιο ότι όταν καταστρέφεται ενας χρηματοπιστωικός οργανισμός παγκοσμίας κλάσεως , συμπαρασύρει και τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες άρα και αθώους καταθέτες ή ασφαλισμένους που πέφτουν θύματα της θεμελιώδους αλληλεξάρτησης του οικονομικού συστήματος. Αν όμως στόχος είναι η προστασία του κοινού, γιατί τα 700 δις δολλάρια να μην παραχωρηθούν φερ¨ ειπείν στον οργανισμό ασφάλισης καταθέσεων των ΗΠΑ (σήμερα έχει αποθεματικό της τάξεως των 50 δις) ώστε να εξασφαλιστούν μονάχα οι καταθέτες των ιδρυμάτων που θα καταρρεύσουν στη διάρκεια της κρίσης; Κι αν αυτό ακούγεται αφελές, τότε είναι άραγε λιγότερο αφελές να περιμένουμε ότι θα παραχωρηθεί μια επιταγή 700 δις στη Γουώλ Στριτ δίχως να προκληθεί ηθικός κίνδυνος και δίχως σταλούν λανθασμένα σήματα στις αγορές (του τύπου «ποντάρετε σε ρισκαδόρικα χαρτιά,το κράτος θα μας σώσει»);


Τελικά η λαθεμένη φράση του Σπένγκλερ ότι ο σοσιαλισμός «είναι ο καπιταλισμός των κατώτερων ταξεων» σήμερα τείνει να επαληθευτεί αντιστρόφως: ο καπιταλισμός από σύστημα ευκαιριών και ρίσκου, μετατρέπεται γοργά σε «σοσιαλισμό των χρηματοπιστωτικών κολοσσών». Όταν κινδυνεύουν, το κράτος φορολογεί τους μικρομεσαίους για να τους σώσει. Παράδοξο,αλλά αληθές. Αν πιστεύουμε όμως στον καπιταλισμό θα πρέπει να δίνουμε στους ανθρώπους το μάλλον ελάχιστα δημοφιλές «δικαίωμα» να αποτυγχάνουν.Γιατί καπιταλισμός δίχως οικονομικές αποτυχίες μοιάζει με θρησκεία χωρίς αμαρτίες,όπως ευφυιώς επισήμανε ο Barry Ritholtz

Ο Κύκλος των Χαμένων Κυβερνήσεων

Γενικά οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν διάρκεια ζωής 8 ετών. Αυτό που είναι επίσης προβλέψιμο είναι το τι θα γίνει στην διάρκεια αυτών των 8 χρόνων.

Πράξη Α

Σκηνή 1

Είναι η περίοδος μετά τις εκλογές που φέρνουν το κόμμα στην εξουσία. Τα καλύτερα του χρόνια. Υπάρχει κάποια ελπίδα και γενικά όλα επιτρέπονται. Τίποτε δεν δίνατε να αμφισβητήσει την πολιτική κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος που οι πολιτικοί αναλυτές την βλέπουν να φθάνει μέχρι την συντέλεια του κόσμου.

Σκηνή 2

Τα πρώτα σύννεφα παρουσιάζονται στον ορίζοντα. Η κυβέρνηση δεν παράγει το έργο που ο πρωθυπουργός ανέμενε. Ήρθε η ώρα του πρώτου ανασχηματισμού. Για τον οποίο φυσικά τα ΜΜΕ έχουν αναλώσει την δημοσιογραφία της προηγούμενης περιόδου.
Με τον ανασχηματισμό αναμένεται εντατικοποίηση του κυβερνητικού έργου.

Σκηνή 3

Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να αλλάξει εκτός από τα πρόσωπα που κυβερνούν. Ήρθε η ώρα των πρόωρων εκλογών.

Πράξη Β

Σκηνή 1

Το κυβερνών κόμμα κερδίζει τις πρόωρες εκλογές. Όλοι μιλούν για πολιτική παντοδυναμία του πρωθυπουργού, έστω και αν έπεσαν τα ποσοστά του κόμματος στις εκλογές. Νέα πρόσωπα μπαίνουν στην κυβέρνηση. Αναμένεται εντατικοποίηση του κυβερνητικού έργου.

Σκηνή 2

Η κατάσταση χειροτερεύει και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την αξιωματική αντιπολίτευση να προηγείται. Ο πρωθυπουργός παίρνει πρωτοβουλίες οι οποίες αν αποδώσουν δημοσκοπικά θα προχωρήσει σε κάποιο διάστημα σε πρόωρες εκλογές - αν όχι:

Σκηνή 3

Ο πρωθυπουργός αφού είδε ότι οι κινήσεις του δεν απέφεραν δημοσκοπικά προχωρά σε νέο ανασχηματισμό - που φυσικά αναμένεται να εντατικοποιήσει το κυβερνητικό έργο.

Σκηνή 4

Οι δημοσκοπήσεις δεν αντεστράφησαν. Ο πρωθυπουργός δεν προχώρησε σε πρόωρες εκλογές. Η κυβέρνηση αναμένει το φυσικό της τέλος στο τέλος της τετραετίας. Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει αναπληρώσει τις δυνάμεις της. Ο αρχηγός της είναι πολιτικά παντοδύναμος - έτσι τουλάχιστον το βλέπουν οι αναλυτές. Γίνονται εκλογές και τις κερδίζει. Σε αυτή την περίπτωση ανατρέξτε στην Πράξη Α Σκηνή 1


ΥΓ.: Στην Ελλάδα κυβερνούν οι συντεχνίες με τις κυβερνήσεις παίζουν τον ρόλο του μεσάζοντα και αποδιοπομπαίου τράγου.

It’s Schumpeter, stupid

Το μοναδικό προβλέψιμο γεγονός της τωρινής κρίσης ήταν ότι τα πικραμένα ορφανά του μαρξισμού θα ξανάβγαιναν να διαπιστώσουν τις θεμελιώδεις αδυναμίες της αγοράς, το ότι γενικά είμαστε στο έλεος των «κερδοσκόπων» (μέσα στην άγνοιά τους, επενδυτικές τράπεζες και hedge funds είναι το ίδιο πράγμα, «κερδοσκόποι») και το ότι το κράτος μόνο μπορεί να μας σώσει. Η Καθημερινή, άσχετη με τα οικονομικά όσο και οι υπόλοιπες ελληνικές εφημερίδες, έχει και αρθράκι με τίτλο: «Καταρρέει ο υπαρκτός νεοφιλελευθερισμός» (εδώ και 20 χρόνια...) στο οποίο το επίπεδο της ανάλυσης και το αντικαπιταλιστικό μένος θυμίζει Βουλη των Εφήβων, και στο οποίο ο αρθρογράφος μέσα στην συγχιση του υποστηρίζει ότι το νεοφιλελεύθερο «Washington Consensus» συνιστούσε “weightless economy” (!!!) και άλλα κωμικά.

Οι άσχετοι και πικραμένοι αρθρογράφοι των ελληνικών εφημερίδων είναι απέλπιδες περιπτώσεις. Σε όλους τους υπόλοιπους όμως, κάποιος θα πρέπει να τους μιλήσει για το creative destruction του Schumpeter, δηλ. ότι οι αγορές και η οικονομία εξελίσσονται με booms και busts και μετά απο κάθε κύκλο η οικονομία είναι ισχυρότερη και η κοινωνία κερδισμένη. Κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει ότι η επιτυχία του καπιταλισμού δεν μετριέται με την άνοδο ή πτώση του Dow Jones , ότι η επανεκτίμηση-πτώση της αξίας ή ακόμα και χρεωκοπία τραπεζών είναι μια υγιής αντίδραση σε ένα δυναμικό-εξελικτικό περιβάλλον όπου τα δεδομένα και οι διαδικασίες συνεχώς αλλάζουν. Κάποιος πρέπει να τους πει ότι η κυβέρνηση Μπους (που τόσο μισούνε στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής) είναι η πιο κρατικιστική και σπάταλη των τελευταίων δεκαετιών στις Η.Π.Α. και ότι η πρόσφατη επέμβαση στις αγορές προφανώς δεν σημαίνει ότι ήτανε και σωστή. Κάποιος τέλος πρέπει να τους πει ότι τα τα προβλήματα και οι αιτίες αυτής της κρίσης κάθε άλλο παρά έχουν να κάνουν με θεμελιώδεις αδυναμίες της αγοράς.

Σε αυτήν την κρίση, υπάρχουν τρία βασικά προβλήματα. Το ένα είναι το principal agent πρόβλημα που έχουν οι επενδυτικές τράπεζες, πολύ απλά δηλαδή την κατάσταση στην οποία ο ιδιοκτήτης-μέτοχος (principal) έχει διαφορετικά κίνητρα από τον υπάλληλο-investment banker (agent). Πρακτικά, το πρόβλημα είναι ότι η αμοιβή του banker έχει απεριόριστο upside και περιορισμένο/μηδαμινό downside, άρα έχει κίνητρο να παίρνει μεγάλα επενδυτικά ρίσκα με βραχύ χρονικό ορίζοντα. ‘Ετσι για παράδειγμα ένας banker ενώ ξέρει ότι πουλάει toxic assets στους επενδυτές, ή ότι η πίστωση (leverage) που δίνει δεν είναι βιώσιμη, ξέρει ότι η ίδια η τράπεζα στο μέλλον ίσως να χάσει, αλλά υπολογίζει ότι θα πάρει το ετήσιο bonus του πριν σκάσει η όποια φούσκα. Την ίδια στιγμή, τα «διαβολικά» hedge funds που έχουν διαφορετική εταιρική δομή στην οποία ο manager βάζει ένα σημαντικό μέρος της δικής του περιουσίας στο fund, (άρα δεν έχουν principal agent πρόβλημα), φαίνετα να είναι ανέγγιχτα σχεδόν από την κρίση. Το ένα πρόβλημα λοιπόν είναι ότι η εταιρική δομή πρέπει να εξισώνει τα κίνητρα μετόχων και υπαλλήλων. Όπως δείχνουν και τα hedge funds, αυτό ΔΕΝ είναι θεμελιώδες πρόβλημα της αγοράς. Το αντίθετο, η χρεωκοπία της Lehman δείχνει ακριβώς ότι οι αγορές είναι δίκαιες, και ότι (εάν δεν υπάρχει κρατικός παρεμβατισμός όπως με την Bear Sterns) η κακή διαχείριση τιμωρείται. Ρωτήστε και τον πολύ Dick Fuld, τον CEO της Lehman, που έχει χάσει μέχρι τώρα $200M.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι το moral hazard, που προκαλείται ακριβώς από τις κρατικές «σωτήριες» παρεμβάσεις. Για παράδειγμα, η διάσωση του Long Term Capital Management περίπου 10 χρόνια πριν με δικαιολογία την σταθεροποίηση των αγορών, περισσότερο κακό έκανε κατα την γνώμη μου, γιατι δημιούργησε την εντύπωση ότι τα μεγάλα επενδυτικά funds μπορούν να παίρνουν μεγάλα ρίσκα χωρίς τις απώλειες όταν τα bets πάνε στραβά, γιατί οι κεντρικές τράπεζες θα επεμβαίνουν για να τα σώζουν. Η πρόσφατη επέμβαση της Fed να αγοράσει όλα τα toxic assets των τραπεζών πιστεύω ότι πέρα από ανήθικη, μακροχρόνια θα είναι επιβλαβής γιατι επιβραβεύει επικίνδυνες συμπεριφορές και κακή διαχείριση ρίσκου . Σε κάθε περίπτωση, το moral hazard είναι πρόβλημα όχι της αγοράς, αλλά του κρατικού παρεμβατισμού.
Το τρίτο πρόβλημα, πιο πρακτικό, είναι η αρχή της λογιστικής μεθόδου mark-to-market που έχουν επιβάλλει πρόσφατα οι regulators. Σύμφωνα με αυτήν, η αξία των assets που έχει κάθε τράπεζα θα πρέπει να υπολογίζεται όχι με την ιστορική τιμή, αλλά με την τωρινή τιμή της αγοράς. Σαν αρχή είναι λογικότατη και πολύ χρήσιμη σε συμβατικά ομόλογα, μετοχές κλπ. Αλλά όταν μιλάμε για καινούρια προϊόντα όπως τιτλοποιήσεις κλπ. Όπου η αγορά δεν είναι αρκούντως ρευστή, μια πράξη πώλησης για παράδειγμα από την distressed Merrill Lynch σε πολύ χαμηλά επίπεδα θα ρίξει αυτόματα την λογιστική αξία όλων των παρόμοιων χαρτιών όλων των τραπεζών. Απότελεσμα θα είναι κάποια άλλη distressed τράπεζα να αναγκαστεί να πουλήσει παρόμοια χαρτιά σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα, κ.ο.κ. Άρα η μέθοδος αυτή μπορεί σε συγκεριμένες περιπτώσεις χαμηλής ρευστότητας να οδηγήσει σε ένα “vicious cycle” μείωσης της λογιστικής αξίας σε μηδαμινά επίπεδα, που δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματική αξία των χαρτιών. Και αυτό το πρόβλημα προφανώς δεν έχει να κάνει με κάποια αδυναμία του νεοφιλελευθερισμού, αλλά με την εύρεση και χρησιμοποίηση ενός καλύτερου λογιστικού standard.

Οι αγορές αυτοδιορθώνονται, με τους σύντροφους δημοσιογράφους που μπουρδολογούν να δούμε τι θα γίνει...

Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΓΙΑΤΙ;

Η θέληση να προχωρήσεις δεν αρκεί. Μια καλή ιδέα δεν αρκεί.

Όμως αν στο παρελθόν υπήρχαν δέκα εμπόδια, σήμερα είναι εννιά, ή οκτώ. Οι γηραιότεροι το ξέρουν καλά αυτό. Σήμερα είναι περισσότερες οι περιπτώσεις όπου – αν έχεις μέσα σου το τσαγανό να προχωρήσεις, αν ονειρεύεσαι πράγματα και θέλεις αλήθεια να τα υλοποιήσεις - η επιτυχία, η χαρά της δημιουργίας δεν εξαρτάται πια από που ζεις, από ποιους γνωρίζεις ήδη ή από το αν έχεις όλες τις γνώσεις και την εμπειρία που απαιτούνται. Η πληροφόρηση, η δικτύωση, η συμμετοχή σε προγράμματα εκπαίδευσης ή χρηματοδότησης, αποτελούν καινούργια ισχυρά εργαλεία.

Ξεκινώντας από αυτό, για μια εβδομάδα του Νοέμβρη, εκατομμύρια νέοι σ’όλο τον κόσμο θ’αναζητήσουν μαζί πληροφορίες, τρόπους, γνώσεις, συνεργάτες για να πραγματοποιήσουν τα σχέδια τους. Θα έρθουν να ακούσουν και να συζητήσουν για να δώσουν μορφή σε ιδέες που νιώθουν, αλλά δεν τις έχουν επεξεργασθεί ακόμη.

Επίσης θα προσφέρουν ιδέες για το τι μπορεί να γίνει καλύτερα του χρόνου, γιατί από εδώ και πέρα η Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας θα είναι μια πραγματικότητα κάθε χρόνο, σε όλο και περισσότερες χώρες, σε όλο και περισσότερες πόλεις.

Εφέτος, σε εξήντα και πλέον χώρες από όλο τον κόσμο, επιχειρηματίες, φοιτητές, καθηγητές, εταιρείες, κρατικοί λειτουργοί, μέσα ενημέρωσης ετοιμάζονται ήδη για την 1η Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας, ενώ ταυτόχρονα οργανώνουν χιλιάδες εκδηλώσεις, σεμινάρια και ποικίλες δράσεις τοπικού χαρακτήρα σε δεκάδες πόλεις σε όλον τον πλανήτη.

Σκοπός είναι να παρουσιασθούν ιδέες και εργαλεία για μαθητές και σπουδαστές σε σχέση με τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό, για νέους υπαλλήλους σε σχέση με το πώς μπορούν να πάνε μπροστά οι ίδιοι και η επιχείρησή τους, για νέους κάθε κοινωνικής κατηγορίας για το πώς θα προχωρήσουν, για όλους όσους ονειρεύονται να υλοποιήσουν το δικό τους εγχείρημα, την δική τους ιδέα σε σχέση με την δουλειά. Επίσης, όσοι έχουν ήδη ξεκινήσει μια επιχείρηση, θα βρουν ιδέες, προγράμματα, και άλλα εργαλεία ανάπτυξης, θα βρούν πελάτες, συνεργάτες, προμηθευτές ή επενδυτές σε εθνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Σημαίνει «Προχωράμε», σημαίνει αρνούμαστε την παντοδυναμία του «κοννέ», σημαίνει βρίσκουμε δύναμη μέσα μας, σημαίνει αδιαφορούμε για την φραπεδοκριτική των αραχτών και την χλιδανεργία, σημαίνει ψάχνουμε πληροφορίες, ιδέες, συνεργασίες, χρήματα, εκπαίδευση, έτσι ώστε ΟΠΟΙΟΙ ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ να προσπαθήσουμε να δώσουμε μορφή σε μια ιδέα που θα κάνει καλύτερη τη ζωή μας, το περιβάλλον, την δουλειά μας, και γιατί όχι, τον κόσμο γύρω μας.

ΠΟΙΟΣ, ΠΟΤΕ, ΠΟΥ;

« Όλοι μαζί μπορούμε να ενθαρρύνουμε τους νέους να πραγματοποιήσουν και να ξεδιπλώσουν τα ταλέντα τους» δήλωσε ο βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, θέτοντας υπό την αιγίδα του την αγγλική εβδομάδα, η οποία έχει ήδη γίνει τέσσερις φορές στην Μεγάλη Βρετανία.

« Εκείνοι που παίρνουν ρίσκα, δημιουργούν και αναπτύσσονται, έχουν τον σημαντικότερο ρόλο στην οικονομία…οι μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις είναι εκείνες που προσφέρουν τις περισσότερες νέες θέσεις εργασίας…και για να προοδεύσουμε πρέπει να μειώσουμε τα εμπόδια που συναντούν» τόνισε ο επικεφαλής της γαλλικής εβδομάδας εγκαινιάζοντας την πέρσι μαζί με τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί.

Στην Ελλάδα η Παγκόσμια Εβδομάδα Επιχειρηματικότητας οργανώνεται για πρώτη φορά και έχει τεθεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης και του Δήμου Αθηναίων, με την υποστήριξη του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, ενώ αναμένεται η συμμετοχή πολλών Υπουργείων και φορέων για την καλύτερη πληροφόρηση των συμμετεχόντων. Εθνικός Συντονιστής και φορέας υποδοχής του θεσμού για την Ελλάδα είναι η Ομοσπονδία Ελληνικών Συνδέσμων Νέων Επιχειρηματιών (Ο.Ε.ΣΥ.Ν.Ε.), ενώ ο Δήμος Αθηναίων έχει παραχωρήσει χώρους του εκθεσιακού κέντρου «Μελίνα» και το αμφιθέατρο του ραδιοφωνικού σταθμού 9.84 στον χώρο της Τεχνόπολης, στο Γκάζι.

Από τις 19 ως τις 26 Νοεμβρίου θα γίνουν εκεί ομιλίες, παρουσιάσεις καινοτόμων ιδεών, προβολές, σεμινάρια, με παρεμβάσεις από εκπαιδευτικά ιδρύματα, εταιρείες, επιχειρηματίες, αλλά και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για θέματα περιβάλλοντος, άτομα με ειδικές ανάγκες ή οικονομικούς μετανάστες. Επίσης θα δημιουργηθεί ένας χώρος πληροφόρησης όπου ένας μεγάλος αριθμός δημόσιων φορέων θα παρουσιάζουν τις πρωτοβουλίες και τα προγράμματα που υλοποιούν και μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά τις προσπάθειές σας. Το πρόγραμμα είναι δυναμικό και κτίζεται τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές.

ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ;

Όλοι! Το είδος και το εύρος των δράσεων είναι απεριόριστο. Κάθε καλή ιδέα, κάθε δράση, κάθε καινοτομία, κάθε δημιουργική φαντασία, καθένας που επιθυμεί να απελευθερώσει τη δημιουργικότητα του, να ερευνήσει αν μπορεί να πραγματοποιήσει τις ιδέες του, ν’ αναπτυχθεί, να μάθει, να μοιρασθεί ή να συνεργασθεί είναι ευπρόσδεκτος.

ΕΜΠΝΕΥΣΤΕ ΜΑΣ

Εκπαιδευτικά σεμινάρια, ομιλίες για την καλλιέργεια επιχειρηματικής κουλτούρας, διαγωνισμοί, εκθέσεις, παρουσιάσεις επιχειρηματικών δράσεων, θέματα που έχουν σχέση με τις δυνατότητες που προσφέρει το Διαδίκτυο ή άλλα σχετικά με τις τοπικές πρωτοβουλίες αποτελούν τη βάση για ποικίλες δραστηριότητες που οργανώνονται ήδη σ’ όλο τον πλανήτη. Μια πρώτη γεύση μπορείτε να πάρετε στο www.unleashingideas.οrg. Μετά περιμένουμε τις δικές σας προτάσεις που μπορεί να είναι κι απολύτως νέες μια που δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στη θεματολογία τους.

Η ΟΕΣΥΝΕ προσκαλεί κάθε ενδιαφερόμενο φορέα ή πολίτη να συμμετάσχει ενεργά Εταιρείες ή φορείς μπορούν να γίνουν επίσης εθνικοί χορηγοί όπως συμβαίνει και στις υπόλοιπες χώρες. Επίσης, όποιοι θα ήθελαν να συνεισφέρουν στην οργάνωση εθελοντικά, μπορούν να εκδηλώσουν ενδιαφέρον στην ΟΕΣΥΝΕ. . Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να στείλετε γραπτό μήνυμα στο info@esyne.gr και να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της ΟΕΣΥΝΕ, www.esyne.gr .

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ

Εμπνευστής της Παγκόσμιας Εβδομάδας Επιχειρηματικότητας είναι το ίδρυμα Ewing Marion Kauffman Foundation στις Ηνωμένες Πολιτείες, και η καμπάνια Make Your Mark, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παγκόσμιοι Χορηγοί οι εταιρείες IBM, NYSE Euronext, Ernst & Young, καθώς και μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμοί όλης της Ευρώπης και της Αμερικής.

Το ίδρυμα Ewing Marion Kauffman Foundation είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός με σκοπό την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την προώθηση καινοτόμων ιδεών που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της οικονομίας και της ποιότητας ζωής. Μέσα από την έρευνα, την εκπαίδευση και ποικίλες πρωτοβουλίες προσπαθεί να εμφυσήσει σε νέους ανθρώπους τις αξίες της επιχειρηματικότητας και να τους βοηθήσει να γίνουν δημιουργικότεροι εκμεταλλευόμενοι σύγχρονες γνώσεις και τεχνολογίες. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφτείτε τη διεύθυνση www.kauffman.org

Η οργάνωση Make Your Mark χρηματοδοτείται από το βρεταννικό Υπουργείο Εμπορίου και ιδρυτές της είναι το Βρεταννικό Εμπορικό Επιμελητήριο, ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων, η Ομοσπονδία Μικρών Επιχειρήσεων και το Ινστιτούτο Στελεχών του ΗΒ. Συντονίζει μία καμπάνια 25 εθνικών οργανώσεων οι οποίες είτε ασχολούνται με την εκπαίδευση και τον εθελοντισμό, είτε είναι μεγάλες επιχειρήσεις και κρατικοί οργανισμοί. Στόχος της είναι να βοηθά νέους ανθρώπους να υλοποιήσουν τις ιδέες τους, είτε ιδρύοντας δική τους επιχείρηση, είτε μέσα στο χώρο της εργασίας τους.

Ο Ελληνικός Εθνικός Συντονιστής, η Ομοσπονδία Ελληνικών Συνδέσμων Νέων Επιχειρηματιών δραστηριοποιείται από το 2001 με αντικείμενο τη νεανική επιχειρηματικότητα και μέσω ενός δικτύου μελών και φίλων διοργανώνει δράσεις, ημερίδες κι ενημερωτικές εκδηλώσεις και σεμινάρια σε όλη την Ελλάδα. Έχει ενεργό συμμετοχή σε αντίστοιχες Ευρωπαϊκές & Διεθνείς Οργανώσεις.

Από το Δελτίο Τύπου της ΟΕΣΥΝΕ

Ένα όραμα για την Ελλάδα…

Στους σοσιαλιστές όλων των κομμάτων

The statesman who should attempt to direct private people in what manner they ought to employ their capitals, would not only load himself with a most unnecessary attention, but assume an authority which could safely be trusted, not only to no single person, but to no council or senate whatever, and which would nowhere be so dangerous as in the hands of a man who had folly and presumption enough to fancy himself fit to exercise it. (Adam Smith, The Wealth of Nations: Books IV-V)

Πόση δυστυχία θα είχαμε αποφύγει αν δεν προσπαθούσαμε επιμελώς να αγνοήσουμε τα λόγια αυτά του Adam Smith!

Το πρόβλημα με τα μεγάλα συλλογικά οράματα είναι η αυτή τους ακριβώς η αλαζονική πίστη ότι μπορούν να ερμηνεύσουν καλύτερα τις ανάγκες μας, απ’ ότι θα μπορούσαμε εμείς οι ίδιοι, κι ότι αντιπροσωπεύουν αυτό που στα μάτια των οπαδών τους φαντάζει ως ‘κοινή λογική’, ‘κοινό καλό’, ‘σωστός δρόμος’. 

Σήμερα πλέον, ακόμη και φανατικοί κρατιστές των προηγούμενων δεκαετιών αποδέχονται την ανωτερότητα της ανοιχτής κοινωνίας και στρέφουν για πάντα την πλάτη τους στο κράτος σχεδιαστή, τα συλλογικά οράματα και τις κατευθυνόμενες οικονομίες. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι γίνανε όλοι laissez-fair φιλελεύθεροι. Όχι. Η έννοια του κράτους ρυθμιστή, του κράτους που παρεμβαίνει ‘διορθώνοντας’ τις αποτυχίες της αγοράς, ακόμη και του κράτους πρόνοιας, είναι ακόμη κοντά μας και δύσκολα θα τις αποχωριστούμε στο άμεσο μέλλον. Η νοσταλγία όμως του κράτους μοχλού εξυπηρέτησης ενός κοινού οράματος έχει πια – ευτυχώς – περιοριστεί στο περιθώριο των δύο πολιτικών άκρων.

Πώς να ερμηνεύσουμε λοιπόν τα παρακάτω λόγια του Στ. Μάνου; (Πώς οραματίζομαι την «τρίτη λύση», Η Καθημερινή, 14/9/2008).

Για να επιστρέψουμε στον σωστό δρόμο, προτείνω ένα όραμα για την Ελλάδα στηριγμένο στην ανάλυση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων:

- Ιστορία, πολιτισμός, περιβάλλον, ναυτιλία.

- Ιστορία, ήλιος και θάλασσα.

Ζητώ να αναδιατάξουμε το κράτος ώστε να υπηρετεί αυτό το όραμα. Να πούμε ότι αυτά προηγούνται και τα υπόλοιπα έπονται. Να οργανώσουμε αντίστοιχα το κράτος.

Είναι δυνατό ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του φιλελευθερισμού στη χώρα μας να μας προτείνει την ‘αναδιάταξη του κράτους’ ώστε να υπηρετήσει ένα ακόμη συλλογικό όραμα; Αντί ν’ ανοίξουμε την οικονομία μας ώστε κάθε πολίτης να μπορεί ελεύθερα και ανεμπόδιστα να παλέψει για την υλοποίηση του προσωπικού του οράματος, θα επιτρέψουμε μια επανάληψη της μεταπολίτευσης; Κι όμως, αυτό είναι που φαίνεται να υποστηρίζει ο κ. Μάνος.

Μόνο που ετούτη τη φορά, αντί να επιδοτούμε «θνησιγενείς βιομηχανίες», θα επιδοτούμε – «πλουσιοπάροχα» μάλιστα – αρχαιολογικές σχολές και πανεπιστημιακά παραρτήματα. Θα αντικαταστήσουμε δηλαδή τους κρατικοδίαιτους μεταπράτες και αγρότες της δεκαετίες του 1980 με κρατικοδίαιτους αρχαιολόγους και ιστορικούς. Ίσως, αδυνατώντας να κατανοήσω που βασίζεται η πεποίθησή του ότι η Ελλάδα μπορεί «να επιδιώκει την αριστεία» στην ιστορία και τον πολιτισμό, αδικώ το όραμα του κ. Μάνου. Δύσκολα όμως μπορεί να πειστεί κανείς ότι το όραμα αυτό, όσο εύστοχο και χρήσιμο κι αν είναι, μπορεί να δικαιολογήσει την ‘αναδιάταξη του κράτους’ κι έναν ακόμη γύρο επιδοτήσεων.

Για την υλοποίηση αυτού του οράματος, ο κ. Μάνος προτείνει την ίδρυση ενός νέου κόμματος, που «θα αποτελείται από ανθρώπους έντιμους, ικανούς και αποφασισμένους να κυβερνήσουν, χωρίς κομματικές ή άλλες εξαρτήσεις, με κοινή λογική.» 

Αν και η επίκληση της ‘κοινής λογικής’ από τον πολιτικό που βάσισε όλη του την καριέρα στις εύστοχες και ‘λογικές’ ιδέες και παρεμβάσεις του δεν ξενίζει με την πρώτη ανάγνωση, το γεγονός ότι τη ‘λογική’ του δεν την ασπάζεται η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου, και κατ’ επέκταση του εκλογικού σώματος, δεν αφήνει περιθώρια από το να συμπεράνουμε ότι η λογική του κ. Μάνου κάθε άλλο παρά «κοινή» είναι. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Στις ανοιχτές κοινωνίες, κοινή λογική ευτυχώς δεν υπάρχει. Κι όταν υπάρχει, ως προϊόν εθνικής ή κομματικής πειθαρχίας, σπάνια είναι και ορθή.

Τελειώνοντας την περιγραφή του νέου αυτού κόμματος, ο κ. Μάνος γράφει:

Ένα άλλο κόμμα, μετριοπαθούς και ευρωπαϊκής νοοτροπίας, στο οποίο θα αισθάνονται άνετα οι μέχρι τώρα άδολοι ψηφοφόροι της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ανανεωτικής Αριστεράς.

Η πολιτική μας ζωή χρειάζεται την ευστροφία και την εντιμότητα του κ. Μάνου. Ένα κόμμα όμως μέσα στο οποίο μπορούν να «αισθάνονται άνετα» πολίτες από όλο ουσιαστικά το πολιτικό φάσμα, στο όνομα πάντα της ‘κοινής λογικής’ και του κοινού οράματος, δύσκολα μπορεί να αποδειχτεί ωφέλιμο για το πολιτικό μας σύστημα. Θυμίζει έντονα τα κενά ιδεών πολυσυλλεκτικά κόμματα των προηγούμενων δεκαετιών και παραπέμπει στην αδιέξοδη ρητορεία του Μεσαίου Χώρου που οδήγησε την Ν.Δ. στην κυβέρνηση και τη χώρα μας στη σημερινή κρίση.

Τα σκάνδαλα καθιστούν επιτακτικότερο τον διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας

Πέρυσι τέτοιες μέρες γνώριζε τεράστια επιτυχία το σποτάκι μας στο youtube, το οποίο συνόδευε την πρότασή μας για τον διαχωρισμό Εκκλησίας-κράτους. Έναν διαχωρισμό που θεωρούμε επωφελή και για τα δύο μέρη. Το σποτάκι επικέντρωνε στις οικονομικές διαπλοκές κράτους-εκκλησίας, που αυτές τις μέρες έχουν έρθει πολύ γλαφυρά στην επικαιρότητα με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου.

Mερικές από τις βασικές προτάσεις:
• Μετατροπή της Εκκλησίας της Ελλάδος και όλων των λοιπών εκκλησιών σε ΝΠΙΔ.
• Η εκκλησιαστική περιουσία που τυχόν βρίσκεται σήμερα στον έλεγχο του κράτους, είτε αφορά την κινητή ή την ακίνητη, να επιστραφεί στην εκκλησία της Ελλάδος κατά τις διατάξεις του ΑΚ, η οποία στη συνέχεια θα είναι η μόνη αρμόδια για την διαχείρισή της.
• Τα εισοδήματα των θρησκευτικών οργανώσεων από οποιαδήποτε πηγή και αν προέρχονται, να φορολογούνται βάσει της νομοθεσίας που ισχύει για τα εισοδήματα των μη κερδοσκοπικών νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου.
• Η ακίνητη περιουσία να υπόκειται στις επιβαρύνσεις βάσει της νομοθεσίας που διέπει όλα τα ακίνητα της χώρας, είτε αυτά ανήκουν σε ιδιώτες, είτε σε εταιρείες ή οργανισμούς.
• Οι κληρικοί να αποτελούν εργαζόμενους που θα υπάγονται και θα μισθοδοτούνται από το ΝΠΙΔ του θρησκευτικού οργανισμού που θα ανήκουν, θα φορολογούνται όπως ο κάθε εργαζόμενος Έλληνας πολίτης και θα συμμετέχουν στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας και στο σύστημα συνταξιοδότησης που θα ισχύει για όλους τους Έλληνες πολίτες.

Μια πολιτική πρόταση που ένα χρόνο μετά όχι απλά είναι πιο επίκαιρη, αλλά και πιο εφικτή, δεδομένου ότι την θέση του ακροδεξιού Χριστόδουλου έχει πάρει ο πολύ πιο μετριοπαθής και προοδευτικός Ιερώνυμος.

Η διακριτική γοητεία της εξουσίας....

.........είναι η απόδειξη της παρακμής της

Βλέποντας το περίλυπο ύφος του κου Βουλγαράκη, την ώρα που αποφάσισε (!) να παραδώσει τον υπουργικό θώκο, θυμήθηκα κάτι ανθρωπολογικές αναφορές, που είχα διαβάσει μικρός. Σ αυτές,περιγραφότανε μια πρωτόγονη φυλή που όπως όλες οι πρωτόγονες φυλές διέθετε τις καλύβες της, τους χορούς της φωτιάς της, και το βασιλιά της.Το μόνο πρόβλημα ήταν, ότι η θέση του βασιλιά είχε την τάση να μένει κενή πολύ πολύ συχνά,καθώς κανένα μέλος της φυλής δεν επιθυμούσε να αναγορευτεί ανώτατος άρχων. Αντίθετα οι ,περι ων ο λόγος, βάρβαροι θεωρούσαν τον βασιλικό τίτλο μέγιστη ντροπή, κάτι σαν βρισιά,και τον απέφευγαν, όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Την άποψη τους αυτή την επιβεβαίωνε και το ιδιόρρυθμο έθιμο της φυλής να ξυλοκοπεί ανηλεώς τον νεοεκλεγέντα βασιλιά,την πρώτη μέρα κιόλας της θητείας του. Αν εκείνος κατόρθωνε να επιβιώσει απ το μινι-λιντσάρισμα,και εφόσον διατηρούσε μια σταγόνα ψυχικής ισορροπίας, αναλάμβανε κατόπιν τα καθήκοντα του, απ την επιτυχία των οποίων εξαρτώνταν η ίδια του η ζωή. Αν δεν ικανοποιούσε το λαό του, το έθιμο του λιντσαρίσματος επαναλαμβανόταν,μόνο που αυτή τη φορά περιλάμβανε και καλοακονισμένα ακόντια.

Σκεφτόμουνα , που λέτε, την έκπληξη που θα ένιωθε ένας τέτοιος πρωτόγονος βασιλιάς αν μάθαινε ότι στη χώρα μας οι άνθρωποι της εξουσίας αντιμετωπίζουν την παραίτηση/απόλυση τους με θλίψη και κατεβασμένα μούτρα.Πόσο θα λαχταρούσε κι αυτός να παραιτηθεί έτσι! Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο για πολιτισμική διαφοροποίηση και θα είχαμε δίκιο,αν και ορθότερο είναι να επισημάνουμε τις διαφορετικές αντιλήψεις,ή καλύτερα, τις διαφορετικές προσεγγίσεις στο φαινόμενο της εξουσίας.Δεν είναι δηλαδή καθόλου αυτονόητο ότι η εξουσία, ως «δυνατότητα δόμησης πραγματικών καταστάσεων», αντιμετωπίζεται από κάθε πολιτική κουλτούρα ως «προνόμιο».

Πέρα από το ιστορικό ανέκδοτο που σας ανέφερα, οι αναρχικοί στην επαναστατημένη Ισπανία θεωρούσαν της διοικητικές επιτροπές επικίνδυνες για γραφειοκρατισμό,γι αυτό και οι δημόσιοι λειτουργοί αμείβονταν με μισθό μικρότερο από τους υπόλοιπους εργαζομένους. Βέβαια στην πορεία αρκετές επιτροπές εκφυλίστηκαν και εκμεταλλεύτηκαν ακομα και το μικρό κλάσμα εξουσίας που τους αναλογουσε. Όπως παραπονoυνταν οι απλοικοί χωρικοί , οι επιτροπές δικαιοσύνης «έτρωγαν όλο το σαλάμι» και σ αυτούς αφηναν το ξεροκόμματο.

Αλλά και στις σύγχρονες δημοκρατίες, η εξουσία δεν ταυτιζοταν αναγκαστικά με τα προνόμια. Ο C.Coolidge ας πούμε ως πρόεδρος κράτησε χαμηλό προφίλ, ενώ ως κυβερνήτης απέρριψε με βδελυγμία μια πρόταση αύξησης των αποδοχών της νομοθετικής εξουσίας κατά 50%. Όταν έκλεισε το έκτο συναπτό έτος προεδρίας δήλωσε κάτι του στυλ «κάπου εδώ τελειώνω για να μην καταντήσω βαρετός» και αφησε την καρέκλα στην τύχη των διαφόρων τυχοδιωκτών που ακολούθησαν.

Αλλά και στα καθ ημάς,αναρωτηθείτε για λίγο τη σημειολογική σημασία της στερεοτυπης φράσης «ο υπουργός ανέλαβε τα καθήκοντα του». «Το καθήκον» ως λέξη έχει περισσότερα κοινά με τη λέξη «υποχρέωση» παρά με τη λέξη «δικαίωμα».Γι αυτό και η στρατιωτική θητεία χαρακτηρίζεται «καθήκον προς την πατρίδα».

Όπως όμως ξέρει μέχρι και ο τελευταίος φαντάρος του Έβρου, η λέξη καθήκον περιλαμβάνει άπειρες ώρες ταλαιπωρίας,ηθική και σωματική εξάντληση,πνευματική κόπωση και ενίοτε μπόλικη ξεφτίλα.Πόσες και πόσες θυσίες θα έκανε για μερικές μέρες απαλλαγής από αυτό το περιβόητο «καθήκον» και χαλάρωσης στην αγκαλιά των δικών του...

Δεν είναι λοιπόν λίγο παράδοξο που οι πολιτικοί μας κάνουν ό,τι μπορούν για να επανεκλεγούν,γατζώνονται στις καρέκλες,και εγκαταλείπουν στα πρόθυρα της κατάθλιψης τα υπουργικά τους καθήκοντα; Τι σόι καθήκον ειναι αυτό που λατρεύεις να το νιωθεις στους ώμους σου,και κοιτάς με μισό μάτι όποιον προσπαθήσει να σε απαλλάξει; Τι θα έλεγε ο πρωτόγονος βασιλιάς της ιστορίας μας αν κάποιος τον χτυπουσε φιλικά στον ώμο, και του έλεγε «δίνε του,αναλαμβάνω εγώ τώρα»;...

Μήπως τελικά η εξουσία έχει την τάση να εκφυλίζεται από καθήκον σε προνόμιο; Μήπως η αντιμετώπιση της ως τέτοιο σηματοδοτεί και τον εκφυλισμό της πολιτικής μας σκηνής;

Αν το παραπάνω συμπέρασμα ισχύει,τότε θα είμαστε σίγουροι ότι η πολιτική ζωή του τόπου βελτιώθηκε μόνο όταν παρουσιαστεί έλλειψη υποψηφίων προς επανεκλογή βουλευτών,αντί για υπερπληθώρα όπως τώρα. Γιατί η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση. Είναι σχεδόν αδιανόητο κάποιος να λατρεύει τόσες και τέτοιες ευθύνες παρά μόνο αν υπάρχει κάποιος «λάκκος» στην πολιτική μας «φάβα». Ένας λάκκος που απορροφά τις ευθύνες και διατηρεί τα προνόμια. Που περιορίζει τις υποχρεώσεις, δεν ζητάει λογαριασμό, έχει κακή μνήμη,εθελοτυφλεί,και συγχωρεί αυτους που δεν πρέπει να συγχωρέσει.

Και στη μέση αυτής της παρακμής και του εκφυλισμού,καθώς ανευθυνουπεύθυνοι παρελαύνουν στις οθόνες,υποθέσεις καταχωνιάζονται στο αρχείο,πολιτικοί μετατρέπουν τα γραφεία τους σε μόνιμο ενδιαίτημα, κοινοβουλευτικές ομαδουλες παλευουν για μια παραπάνω θεσουλα, στη μέση αυτου του εξουσιαστικού χάους, εμείς αναρωτιόμαστε μπερδεμένοι, οπως οι χωρικοί της Ισπανίας:

Ποιος διάολο πήρε το σαλάμι μας;;;

«Παντως όχι εγώ» θα φώναζε¨, απ τα βάθη της ιστορίας, ο βασιλιάς καθώς τον περικύκλωναν οι άντρες της φυλής του για να προχωρήσουν στην τελετή...παράδοσης και παραλαβής. Αχ!Ο παλιός καλός καιρός... :)

Governments should be controlled by the People

Γιατί οι Κυβερνήσεις δεν πρέπει να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα του Google, Yahoo κλπ;


Όπως λέει και η φιλελεύθερη ευρωβουλευτής Sophie in ‘t Veld στο βίντεο όταν ρωτάνε γιατί "Well ask my colleges from the former communist countries, they can tell you".



Το πρώτο βίντεο είναι απόσπασμα από το πρόγραμμα ενημέρωσης για την "Προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δικαιωμάτων του καταναλωτή στην Ε.Ε. στην εποχή του Ίντερνετ" που παρακολούθησαν οι 50 Έλληνες Bloggers στις Βρυξέλλες προσκεκλημένοι από τους ευρωβουλευτές του ΠαΣοκ Σταύρο Λαμπρινίδη και Μαίρη Ματσούκα.. Όλο το βίντεο της ομιλίας της Sophia in ‘t Veld θα το βρείτε στο Nylon.gr και την συνέντευξη που έδωσε στο Public Brain podcast εδώ.