Ο κανόνας της σιωπής

Η διαγραφή του βουλευτή Δράμας κ. Δαϊλάκη επιβεβαιώνει την ουσιαστική κατάργηση του κοινοβουλευτισμού στη χώρα μας.

Αφού λοιπόν ο βουλευτής μπορεί να υπάρχει μόνο ως φερέφωνο του εκάστοτε αρχηγού κόμματος ή, ακόμη χειρότερα, του πρωθυπουργού της χώρας, προτείνω την παρακάτω ‘μεταρρύθμιση’. Κατάργηση της Βουλής και αντικατάστασή της από μια στρογγυλή τράπεζα όπου οι αρχηγοί όλων των κομμάτων, με εκλογικό ποσοστό πάντα μεγαλύτερο του 3%), θα συζητούν ανενόχλητοι όλα τα πολιτικά ζητήματα ώστε στο τέλος να γίνει αυτό που υποστηρίζει ο αρχηγός του κόμματος με τη μεγαλύτερο ποσοστό. Η ουσία της δημοκρατίας μας, ως έχει, δεν αλλάζει, ενώ μειώνουμε δραστικά τα έξοδα του κράτους και τη σχετική γραφειοκρατία, και περιορίζουμε στο ελάχιστο τα πρόσωπα που μπορούν να γίνουν θύματα – ή θύτες – φαινομένων διαφθοράς. Είναι αυτή όμως η δημοκρατία που μας αξίζει;

Ο κ. Δαϊλάκης έκανε το λάθος να εκφράσει την άποψή του παρά τις σαφέστατες εντολές του πρωθυπουργού για το αντίθετο.
Σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία όμως, το τι θα πουν και τι δε θα πουν οι βουλευτές αφορά αποκλειστικά αυτούς και τους ψηφοφόρους τους, και όχι την εκάστοτε κυβέρνηση. Τι κι αν ακουστούν διαφωνίες για τους χειρισμούς του κυβερνητικού επιτελείου; Τι κι αν καταψηφιστεί ένα νομοσχέδιο; Είδε κανείς τις κυβερνήσεις της Μεγάλης Βρετανίας, των ΗΠΑ, της Ολλανδίας, να καταρρέουν κάθε φορά που κάποιο νομοσχέδιο καταψηφίζεται; Φυσικά και όχι. Μόνο όταν η αρχή της διάκρισης των εξουσιών βρίσκεται στο καλάθι των αχρήστων, θεωρείται αυτονόητο ότι οι βουλευτές που εκλέγονται με το κυβερνών κόμμα οφείλουν να στηρίζουν κάθε απόφαση της κυβέρνησης.

Το Σύνταγμά μας, σε ένα από τα πιο φωτεινά σημεία του, ξεκαθαρίζει ότι «οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση.» Ο κανόνας της ‘σιωπής των βουλευτών’ αν και όχι προφανώς παράνομος, είναι σίγουρα αντιδημοκρατικός και οδηγεί στον εκφυλισμό του πολιτεύματός μας.

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό δεν μοιάζει σε τίποτα με την περίοδο 1990-93. Κανένας βουλευτής της ΝΔ δεν έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση, και κανείς δε φαίνεται να έχει τέτοιες προθέσεις. Αν ο πρωθυπουργός αποφασίσει να διαγράψει ακόμη ένα βουλευτή του κόμματός του για να οδηγήσει τη χώρα σε μια ακόμη αδικαιολόγητη εκλογική αναμέτρηση, θα έχουμε κάθε λόγο να είμαστε δύσπιστοι στο όποιο ‘εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας’ κι αν επικαλεστεί. Κι αν επιβραβεύσουμε και τότε, ακόμη μια φορά, την ανεύθυνη αυτή συμπεριφορά, ας αναλάβουμε και τις ευθύνες μας.

Ελλάδα – η χώρα του νεοφιλελευθερισμού

Διαβάστε παρακάτω από τα πρακτικά της Βουλής της χθεσινής συζήτησης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι ασκούν νεοφιλελεύθερη πολιτική. ΤΟ ΠΑΣΟΚ κατηγορεί τη ΝΔ ότι είναι προσκολλημένη ‘στο παρωχημένο ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού’. Η ΝΔ κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ ότι όταν ήταν στην κυβέρνηση ήταν ‘οπαδοί του χειρότερου νεοφιλελευθερισμού που γνώρισε ποτέ η εργατική τάξη στην Ελλάδα’.

Μάλλον αναφέρονται σε άλλη χώρα – ούτε ξέρω σε ποια χώρα. Είναι όντως η Ελλάδα η χώρα του νεοφιλελευθερισμού;

Φ. Σαχινίδης (ΠΑΣΟΚ):

Οι ρίζες της κρίσης είναι βαθιές και η αφετηρία της βρίσκεται στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της απελευθέρωσης και της απορύθμισης των δεκαετιών του 1980 και του 1990.

Κ. Σπηλιόπουλος (ΠΑΣΟΚ):

Καταθέτουμε, λοιπόν, την πρόταση δυσπιστίας για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι για την πολιτική που εφαρμόζει η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μια πολιτική χωρίς στόχους και χωρίς σχέδιο, που συνάμα είναι και μια ταξική νεοφιλελεύθερη πολιτική, μια πολιτική που ευνοεί τους λίγους, τους ισχυρούς και τους κερδοσκόπους και που πλήττει τους εργαζόμενους και τους αδύναμους. […]Δυστυχώς, κύριοι της Κυβέρνησης, είστε προσκολλημένοι στο παρωχημένο ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού και αφαιρείτε από το κράτος τη δυνατότητα και τα εργαλεία να παρεμβαίνει αποτελεσματικά και ρυθμιστικά στην αχαλίνωτη κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών. […] Η πολιτική αυτή είναι ακραία νεοφιλελεύθερη θατσερική, αντιλαϊκή, περιορίζει τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα, χειροτερεύει αντί να βελτιώνει τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.

Α. Λεβέντης (ΣΥΡΙΖΑ):

Βέβαια και το ΠΑ.ΣΟ.Κ που υποβάλει την πρόταση δυσπιστίας είχε ακολουθήσει πολλές τέτοιες νεοφιλελεύθερες πρακτικές. Αποπειράθηκε να περάσει το νόμο Γιαννίτση, εφάρμοσε το νόμο Ρέππα που εκτός των άλλων περιορίζει της συντάξεις σημαντικά κ.λπ.

Π. Παναγιωτόπουλος (ΝΔ):

Αποφασίστε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τη δική σας ταυτότητα για να καταλήξετε σε μία συγκεκριμένη κριτική για την Κυβέρνηση. Όταν βρίσκεστε στην Αντιπολίτευση θυμόσαστε τον παλιό αριστερό εαυτό της πολιτικής σας εφηβείας. Θυμόσαστε την ταξική ανάλυση και περίπου παριστάνετε τους νεολαίους της λενινιστικής κομσομόλ. Όταν φθάνετε στα κυβερνητικά και στα υπουργικά πόστα τότε διαβάζετε τους κλασικούς του νεοφιλελευθερισμού, γίνεστε οι καλύτεροι μαθητές του Φρίντμαν, του Ρικάρντο και του Άνταμ Σμιθ. Η πραγματικότητα βοά και δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Η Κυβέρνηση των εκσυγχρονιστών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν εκείνη που πολλαπλασίασε τις κοινωνικές ανισότητες και τις ταξικές επιλογές στην ελληνική κοινωνία. Παράδειγμα, οι ιδιωτικές δαπάνες στο χώρο της υγείας πότε ξεπέρασαν κατά πολύ τις δημόσιες δαπάνες; Στην εποχή της διακυβέρνησης της χώρας από τους εκσυγχρονιστές του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Π. Παυλόπουλος (ΝΔ):

Και επειδή γλώττα λανθάνουσα τα αληθή λέγει, νομίζω ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να ξεχάσει κανείς ότι όταν είστε στην Κυβέρνηση, είστε οι οπαδοί του χειρότερου νεοφιλελευθερισμού που γνώρισε ποτέ η εργατική τάξη στην Ελλάδα και οι εργαζόμενοι και όταν είστε στην Αντιπολίτευση, ελλείψει θέσεων και επειδή δεν θέλετε να θυμάστε το παρελθόν σας, υιοθετείτε ό,τι πιο ακραίο μπορεί να βρεθεί και νομίζετε ότι έτσι προσφέρετε υπηρεσία.