Κράτος και πρωταθλητισμός

Μετά το φιάσκο των τουρμποκίνητων αθλητών μας τους Ολυμπιακούς πέρισυ, η κυβέρνηση είχε μια καταπληκτική ευκαιρία να αποδομήσει το, ανατολικού μπλοκ εμπνεύσεως, τερατούργημα που δημιούργησε δύο δεκαετίες τώρα το ελληνικό κράτος. Η όποια φασαρία όμως έγινε γρήγορα ξεχάστηκε, και έμεινε στο απυρόβλητο ο κύριος ένοχος, η ανάμειξη του κράτους στον αθλητισμό. Μια ανάμειξη στα σοβιετικά ή ανατολικογερμανικά πρότυπα που διάβρωσε το ελληνικό αθλητικό οικοδόμημα, κομματικοποίησε τις ομοσπονδίες, δημιούργησε παράγοντες γραφειοκράτες και ανέδειξε όσους αθλητές ήταν πρόθυμους να πάρουν αναβολικά. Ο διαχωρισμός κράτους και Εκκλησίας είναι τόσο απαραίτητος όσο ο διαχωρισμός κράτους και πρωταθλητισμού. Δύο γενναίες αποφάσεις που είναι αδύνατο να παρθούν από μία δειλή κυβέρνηση. Πέστα ρε Πανούτσο!

Ο "Αϊ Βασίλης" των 28 δισ. δολαρίων!

Κάποιοι άνθρωποι -τους ξέρετε- δεν χάνουν ευκαιρία να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το καλό της ανθρωπότητας εν γένει. Δηλώνουν μαχητικοί, ανατρεπτικοί, επαναστάτες, θέλουν να σώσουν το περιβάλλον, να εξαλείψουν τη φτώχεια, να εξαφανίσουν τις αρρώστιες, να βοηθήσουν τις υπανάπτυκτες χώρες. Είναι φωνακλάδες.

Οι σκοποί τους είναι, αδιαμφισβήτητα, ευγενείς. Το πρόβλημα είναι ότι πιστεύουν πως για να επιτευχθούν αυτοί οι σκοποί πρέπει να νικηθεί το κακό που ακούει στο όνομα "καπιταλισμός", "παγκοσμιοποίηση" και τα συναφή. Γι' αυτούς τους ανθρώπους όλα τα κακά του κόσμου οφείλονται στους κακούς καπιταλιστές.

Οι φωνακλάδες, λοιπόν, ό,τι επιχείρημα και να τους παραθέσεις για να τους πείσεις ότι χάρη σε αυτό που ονομάζουμε καπιταλισμό και παγκοσμιοποίηση προοδεύει ο κόσμος δεν πρόκειται να πεισθούν. Οι περισσότεροι, μάλιστα, θα αντιτείνουν άλογες κραυγές αντί για επιχειρήματα. Είναι οι άνθρωποι των "αγνών προθέσεων". Πώς το είχε πει η Θάτσερ όμως; "Ο καλός Σαμαρείτης δεν έμεινε στην ιστορία γιατί είχε απλώς αγνές προθέσεις, αλλά γιατί είχε και χρήματα"...

Είναι Αμερικανός. Είναι ζάμπλουτος. Πολλοί άνθρωποι (computer geeks κατά βάση) τον αντιπαθούν -δικαιολογημένα ή όχι αυτό είναι άλλο θέμα. Έχει ιδρύσει το μεγαλύτερο φιλανθρωπικό ίδρυμα του κόσμου με κληροδότημα 28 δισ. δολαρίων.

Ένας από τους στόχους του ιδρύματος είναι να σώσει ζωές στις αναπτυσσόμενες χώρες που μαστίζονται από αρρώστιες όπως είναι η ελονοσία, η δυσεντερία, η φυματίωση και πολλές άλλες. Αρρώστιες που εμείς του δυτικού κόσμου έχουμε ουσιαστικά εξαλείψει και, από ό,τι φαίνεται, ξεχάσει κιόλας κι έτσι κάποιοι από εμάς θεωρούν ότι αυτό που χρειάζονται πρωτίστως τα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών είναι ένα φθηνό laptop! (Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που βλέπουν διαφορετικά τις προτεραιότητες του κόσμου).

Τα δώρα κι οι στόχοι του "Αϊ Βασίλη":






Κατά τη γνώμη μου δικαίως ανακηρύχθηκε Person of the Year από το περιοδικό TIME. Διαβάστε περισσότερα για το ίδρυμά του εδώ.


Gates Foundation: The world's richest charity confronts the health of the world's poorest people

Missionary zeal: Yes, Bill Gates really does think he can cure the world

43 ways to save the world: The Gates Foundation's latest largesse has just been announced. It will pay for some intriguing and original research

Bill & Melinda Gates Foundation

Πρωτοχρονιατικη διασκεδαση

Ποσες ωρες δουλευουμε - ενα καλο αστειο απο την Ελευθεροτυπια

Τα καταφερε παλι η γνωστη φυλλαδα να με κανει να γελασω. Το κλασικο θεμα οι ωρες εργασιας. Παιρνουμε μερικες στατιστικες και αρχιζουμε τα παραμυθια. Οι στατιστικες ειναι οι γνωστες περι ωρων εργασιας απο την Διεθνη Οργανωση Εργασιας. Συμφωνα μα αυτες δουλευουμε λεει περισσοτερο απο πολλους ακομα και τους εργατικοτατους Αμερικανους.

Δεν ρωτησε ομως η αγαπητη φυλλαδα πριν βγαλει τους Ελληνες εργατικους και τους Αμερικανους τεμπεληδες, ποσες ωρες δουλευει πραγματικα ενας Ελληνας? Ποσες φορες βαζει τους κολλητους του να χτυπησουν την καρτα του, ποσοι δημοσιοι υπαλληλοι δεν πατανε στα γραφεια τους, ποσοι τραπεζικοι φευγουν απο τις 14:30 απο την δουλεια (τοχω δει με τα ματια μου), ποσες ωρες χανει ο μεσος εργαζομενος καπνιζοντας ή μιλωντας στο τηλεφωνο?

Αλλα το καλυτερο ηρθε μετα:

Τα στοιχεία της έκθεσης υποδηλώνουν ακόμη ότι οι περισσότερες ώρες εργασίας δεν καθιστούν αναγκαστικά μια χώρα πλουσιότερη. Παράδειγμα η Ιρλανδία, όπου οι πολίτες της εργάστηκαν σταδιακά λιγότερες ώρες από το 1986 έως το 2004. Πέρυσι οι Ιρλανδοί δούλεψαν 285 ώρες ή 15% λιγότερο σε σχέση με πριν από δύο δεκαετίες. Στην περίοδο αυτή όμως η Ιρλανδία σημείωσε ραγδαίους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Μα αν ειναι ποτε δυνατον, ποση ελλειψη κοινης λογικης υπαρχει σε αυτην την εφημεριδα!!??! Η Ιρλανδια εγινε πλουσια επειδη σταματησαν οι ανθρωποι να δουλευουν?? Ή μηπως χαρη στην εκρηκτικη της αναπτυξη οι ανθρωποι εχουν την πολυτελεια να καταναλωνουν περισσοτερα αγαθα, μεταξυ αυτων το σημαντικοτερο, ελευθερο χρονο? Κλασικο φαινομενο να πεφτουν οι ωρες εργασιας με την αναπτυξη μιας χωρας, δεν περιμενα οτι κανεις θα πιστευε οτι δουλευει αναποδα... Μπραβο κ. Μπαμπη Μιχαλη της "Ε", ηταν οντως πρωτοτυπο...

Αντικειμενικες τσαπατσουλιες

Οι αντικειμενικες αξιες των ακινητων θα ανεβουν το νεο ετος.

Ακριβως ποτε? Ακριβως ποσο? Κανεις δεν ξερει. Στην αρμοδια ιστοσελιδα του υπουργειου Οικονομικων αναφερονται μονο οι νεες κατωτατες και ανωτατες τιμες ανα περιοχη. Εκτος του οτι με ενοχλει τρομερα το τεκμηριο απατεωνιας που μας δινει το ελληνικο κρατος (τι νοημα εχουν οι "αντικειμενικες αξιες". Εμας μας ενδιαφερει η πραγματικη αξια και αυτην θα επρεπε να ψαχνει το κρατος αντι να μας θεωρει ολους εκ των προτερων απατεωνες) θεωρω αυτη την συμπεριφορα μεγιστη τσαπατσουλια. Ενα βασικο χαρακτηριστικο μιας οικονομιας στην οποια θελουμε να εχουμε επιχειρηματικοτητα ειναι το αισθημα ασφαλειας, οτι τα πραγματα δεν αλλαζουν χωρις λογο και οταν αλλαζουν το κρατος μας ειδοποιει εγκαιρως.

Δεν καταλαβαινω με ποια λογικη το κρατος κραταει τις αυξησεις σαν επτασφραγιστο κρατικο μυστικο (μηπως επειδη οι ιδιοι ακομα δεν ξερουν?). Η κοινη λογικη λεει οτι θα επρεπε να υπαρχει ενας χωρος στο διαδικτυο οπου να δινεις τα χαρακτηριστικα του ακινητου και να λαμβανεις αμεσα τις ισχυουσες τιμες, οπως και να πληροφορεισαι για τις τιμες που θα ισχυουν σε ενα λογικο χρονικο διαστημα απο σημερα. Οχι να πρεπει να πληρωνεις 300 ευρω σε ιδιωτικες εταιρειες λογισμικου για ενα προγραμμα που κανει αυτην την δουλεια! Οχι 2 μερες πριν την ημερομηνια της αυξησης των τιμων να υπαρχει πληρης συγχιση και μισολογα! Σε ενα σοβαρο κρατος μια τοσο κακοοργανωμενη αυξηση θα ακυρωνοταν απο τα δικαστηρια. Στην Ελλαδα φορολογεισαι οσο του κατεβει, οποτε του κατεβει, οπως του κατεβει του νομοθετη και το βουλωνεις...

ΥΓ ειδικα οταν σκεφτομαι γιατι φορολογουμαι ειναι που τρελαινομαι

Το μέρισμα ειρήνης της ελεύθερης οικονομίας

Mια ενδιαφέρουσα είδηση/στατιστική πέρασε στα αζήτητα, θαμμένη κάτω από την τρομολαγνική επικαιρότητα, που δείχνει ότι στην πραγματικότητα ο κόσμος μας γίνεται ειρηνικότερος και ασφαλέστερος! Σύμφωνα με το σουηδικό Stockholm International Peace Research Institute, που καταγράφει τις ένοπλες συρράξεις εδώ και μισό αιώνα, αυτές βρίσκονται σε διαρκή πτώση. Ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια είχαμε μια κάθετη μείωση από 33 σε 18. Το 2005 κλείνει μάλιστα χωρίς να υπάρχει ούτε ένας πόλεμος μεταξύ ανεξάρτητων κρατών!

Το SIPRI καταγράφει ως ένοπλη σύγκρουση οποιαδήποτε σύγκρουση έχει πάνω από 1000 νεκρούς σε μάχες ανά έτος. Υπάρχει και άλλη έρευνα, της καναδικής οργάνωσης Project Ploughshares, που δείχνει επίσης μείωση των συγκρούσεων, από 44 το 1995 σε 36 το 2003. Η καναδική οργάνωση καταγράφει ως σύγκρουση οποιαδήποτε σύγκρουση έχει ως αποτέλεσμα 1000 θανάτους ανά έτος, άσχετα αν είναι σε μάχη ή απώλειες αμάχων.

Επιπλέον, στην ετήσια έκθεση Human Security Report (του Human Security Center που ανήκει στο University of British Columbia, σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο της Uppsala ) οι νεκροί σε μάχες έχουν μειωθεί από 700.000 περίπου το 1951 (στην Κορέα), σε υπολογιζόμενοι 40.000-100.000 στις αρχές της δεκαετίας του '90, σε περίπου 20.000 το 2003 και στο εκπληκτικά χαμηλό νούμερο των 15.000 φέτος. Και όλα αυτά παρά την τεράστια διάσπαση που επέφερε η διάλυση του ανατολικού μπλοκ και τις περίπου 91 εμφύλιες και αποσχιστικές συρράξεις που ακολούθησαν! Δεν είναι μόνο ο αριθμός των συγκρούσεων που μειώνεται, αλλά μειώνεται και η έντασή τους.

Τι έφερε αυτήν την εκπληκτική μείωση τα τελευταία 15 χρόνια; Όσο προκατειλημένος και να είναι κανείς (και στη χώρα μας είναι πολύ) δεν μπορεί παρά να αναγνωρίσει τις ευεργετικές συνέπειες του ανοίγματος των αγορών και των οικονομιών, του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποιήσης. Η παγκοσμιοποίηση ενίσχυσε δραματικά τις τάσεις εκδημοκρατισμού προσφέροντας νέες οδούς πρόσβασης στην πληροφόρηση και την επικοινωνία (κινητά, ίντερνετ, δορυφορική TV κτλ). Σήμερα έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό δημοκρατικών χωρών που είχε ποτέ ο πλανήτης, σχεδόν τα 2/3 των κρατών και είναι πολύ πιο δύσκολο δύο δημοκρατικά καθεστώτα να βρεθούν σε πόλεμο μεταξύ τους.

Ακόμα, τα σύγχρονα κράτη δεν πλουτίζουν πια τόσο με την κατοχή εδαφών και πόρων όσο με την παραγωγή τους και το εμπόριο. Οι νέες μορφές πλούτου της ελεύθερης οικονομίας, η πνευματική ιδιοκτησία, τα άυλα χρηματικά αποθέματα και το ανθρώπινο κεφάλαιο δεν μπορούν να κατακτηθούν με συμβατικούς στρατούς. Η ανταλλαγή και το ελεύθερο εμπόριο είναι πολύ πιο οικονομικό και αποτελεσματικό στν απόκτηση των αναγκαίων πόρων για μια οικονομία. Η ενσωμάτωση των οικονομιών σε μια αγορά έχει αυξήσει δραματικά το κόστος ενός ενδεχόμενου πολέμου. Ακόμα και για τον νικητή το κόστος γίνεται σχεδόν απαγορευτικό.

H επίδραση της παγκοσμιοποίησης και του ελεύθερου εμπορίου γίνεται πιο παραστατική αν δούμε ότι οι ένοπλες συρράξεις ξεσπούν κυρίως πια στην Υποσαχάρια Αφρική και την Μέση Ανατολή, οι λιγότερο ενσωματωμένες στην παγκόσμια αγορά περιοχές. Αντίθετα στην Ανατολική Ασία οι αυξανόμενοι οικονομικοί δεσμοί μεταξύ Κίνας, Νότιας Κορέας, Ιαπωνία και Ταϊβάν βοηθούν την εύθραυστη ειρήνη να γίνει σταθερότερη, ενώ η Βόρεια Κορέα, που δέν έχει οικονομικούς δεσμούς με κανένα είναι ο κίνδυνος όλης της περιοχής. Στην Κεντρική Αμερική το ίδιο. Δύο δεκαετίες δημοκρατίας και εμπορίου έχουν μειώσει κατακόρυφα τις εμφύλιες διαμάχες και τα ένοπλα κινήματα. Όπως γράφει χαρακτηριστικά το 2005 Yearbook του SIPRI, "Since the 1980s, the introduction of a more open economic model in most states of the Latin American and Caribbean region has been accompanied by the growth of new regional structures, the dying out of interstate conflicts and a reduction in intra-state conflicts."

Η παγκοσμιοποίηση, το ελεύθερο εμπόριο και οι ανοιχτές αγορές δεν είναι από μόνες τους εγγύηση ειρήνης. Πάντα μπορεί ο εθνιστικός, ο ιδεολογικός ή θρηκευτικός φανατισμός να ανατρέψουν τους οικονομικούς υπολογισμούς. Καθιστούν όμως διαρκώς την βία και τον πόλεμο μια όλο και λιγότερο ελκυστική επιλογή.

$100 laptop. So what?

Πόσο χρήσιμο μπορεί να σου είναι ένα laptop (έστω και "φθηνό") όταν δεν έχεις να φας, δεν έχεις ρεύμα, δεν έχεις την υγεία σου και δεν ξέρεις να διαβάζεις;

Εν αρχή ην η φούσκα

Κάπου στις αρχές της δεκαετίας, τότε δηλαδή που το technology/internet bubble ήταν στο ζενίθ του, ακούγονταν διάφορα παράλογα πράγματα: οι dotcom διεκδικούσαν τα χρήματα των επενδυτών χωρίς να μπορούν να τους δείξουν πότε -εάν ποτέ- θα είχαν κέρδη' εκείνη την εποχή τα hits ήταν περισσότερο σημαντικά από την κερδοφορία λέγανε οι dotcom. Περισπούδαστοι αναλυτές διάσημων επενδυτικών τραπεζών προτείνανε "buy" όλη την ώρα χωρίς να αναλύουν πραγματικά τις προοπτικές επιβίωσης και κερδοφορίας των εταιρειών. "Το Ιντερνέτ θα τα αλλάξει όλα!", ισχυριζόντουσαν λανθασμένα.

Έπειτα η φούσκα έσκασε. Πακτωλοί χρημάτων εξανεμίστηκαν, επενδυτές καταστράφηκαν, αλλά οι περισπούδαστοι αναλυτές πήγαν διακοπές μαζί με τις τεράστιες προμήθειες που εισέπρατταν από όλο αυτό το stock trading. Μαζί με τους αναλυτές εξαφανίστηκαν και τα διάφορα -τόσο "σπουδαία"- internet metrics που είχαν παραγκωνίσει τον σημαντικότερο δείκτη για μια επένδυση: την προοπτική για κερδοφορία.

Υπάρχει, όμως, μία ιδέα από την εποχή της Ιντερνετικής φούσκας που ακόμη καλά κρατεί και ακούει στο όνομα "ψηφιακό χάσμα" (digital divide). Η κεντρική ιδέα είναι ότι πολλές χώρες μένουν πίσω στην κοινωνία της πληροφορίας και πρέπει να βοηθηθούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές και δη στο Ιντερνέτ, ώστε να αναπτυχθούν γρήγορα οικονομικώς.

Έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα;

Το ψηφιακό χάσμα δεν είναι το πρόβλημα' είναι το σύμπτωμα. Το πραγματικό χάσμα έχει να κάνει με το εισόδημα, τον αναλφαβητισμό, την υγεία και ό,τι άλλο ξεχωρίζει τις αναπτυγμένες από τις μη-αναπτυγμένες χώρες. Οι φτωχές χώρες δεν είναι φτωχές γιατί δεν έχουν computers και πρόσβαση στο Ιντερνέτ. Είναι φτωχές γιατί οι κάτοικοί τους είναι αναλφάβητοι, αν αρρωστήσουν δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει, δεν έχουν να φάνε κ.λπ. Επομένως, πόσο χρήσιμο μπορεί να τους είναι ένα laptop (έστω και "φθηνό") όταν δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν την υγεία τους και δεν ξέρουν να διαβάζουν;

O Bill Gates το είχε θέσει εύστοχα σε ένα συνέδριο σχετικά με το ψηφιακό χάσμα:

Do people have a clear view of what it means to live on $1 a day? [...] About 99% of the benefits of having a PC come when you've provided reasonable health and literacy to the person who's going to sit down and use it.

Αυτός είναι κι ο λόγος που ο Gates, μολονότι έγινε πάμπλουτος από τα computers, αποφάσισε τα τεράστια ποσά του φιλανθρωπικού του ιδρύματος να τα διαθέσει κυρίως στη βελτίωση της υγείας των κατοίκων των φτωχών χωρών.

$100 laptop

Ο founding chairman του MIT lab, Nicholas Negroponte, είναι αυτός που συνέλαβε την ιδέα για το $100 laptop ως μια προσπάθεια καταπολέμησης του ψηφιακού χάσματος. Το $100 laptop θα έχει ως αγοραστικό κοινό τις κυβερνήσεις των αναπτυσσόμενων χωρών που θα το διαθέτουν στην συνέχεια στα σχολεία. (Περισσότερα: MIT Media Lab: $100 Laptop).

Το $100 laptop αντιμετωπίζει το σύμπτωμα, όχι το πρόβλημα, όπως εξηγήθηκε παραπάνω. Το να αποκτήσουν αύριο κιόλας, ως δια μαγείας, ένα laptop όλα τα παιδιά του κόσμου δεν θα προσέφερε και πολλά. Θα ήταν καλύτερα να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα αυτό καθαυτό εξετάζοντας το πώς μπορεί η τεχνολογία να βοηθήσει αυτές τις χώρες να επιτύχουν bottom-up ανάπτυξη.

Waves in the air

Και υπάρχει ήδη μια τεχνολογία που μπορεί να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους να αναπτυχθούν πολύ περισσότερο από ό,τι το $100 laptop. Μια τεχνολογία που:

- Είναι φθηνή και που ακόμη και οι φτωχότεροι άνθρωποι του πλανήτη μπορούν (και θέλουν) να την αποκτήσουν / μοιραστούν / νοικιάσουν σχετικώς εύκολα
- Δεν απαιτεί τεράστια χρηματοδότηση από γραφειοκρατικούς οργανισμούς* (όπου υπάρχει γραφειοκρατία εμφανίζεται συνήθως κι η διαφθορά)
- Αυξάνει το ΑΕΠ των αναπτυσσόμενων χωρών κατά 0.6% για κάθε αύξηση 10 "κομματιών" αυτής της τεχνολογίας ανά 100 κατοίκους**
- Μπορεί να χρησιμοποιηθεί κι από ανθρώπους που δεν ξέρουν να διαβάζουν ή να γράφουν

Το όνομα αυτής της τεχνολογίας είναι: κινητή τηλεφωνία. Με άλλα λόγια, το πραγματικό ψηφιακό χάσμα είναι μεταξύ αυτών που έχουν πρόσβαση σε δίκτυο κινητής τηλεφωνίας και αυτών που δεν έχουν. Αντί, λοιπόν, για $100 laptop, community-access centers και παρόμοια infrastructure projects αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, θα ήταν καλύτερο οι αναπτυσσόμενες χώρες να προωθήσουν την κινητή τηλεφωνία, απελευθερώνοντας τις τηλεπικοινωνιακές τους αγορές και ενδυναμώνοντας τον ανταγωνισμό. Με αυτόν τον τρόπο οι εταιρείες κι οι πελάτες θα κλείσουν το χάσμα από μόνοι τους.



* Digital Solidarity Fund
** Africa: the impact of mobile phones (summary report:.pdf 0.27MB) (full report:.pdf 2.11MB)


The real digital divide: encouraging the spread of mobile phones is the most sensible and effective response to the digital divide

Behind the digital divide: much is made of the "digital divide" between rich and poor. What do people on the ground think about it?

Calling across the divide: new research examines the link between mobile phones and economic growth in the developing world

Πρωτοδημοσιεύθηκε στο BusinessWriter.

Jazz, the music of individualism

O ατομισμός (individualism) είναι μια σημαντική, αν και όχι τόσο προβεβλημένη, πτυχή της τζαζ. Για την ακρίβεια η βάση της τζαζ είναι ο ατομισμός. Στα τραγούδια της τζαζ υπάρχουν πάντα ατομικά σόλο (φωνητικά ή οργάνων), σχεδόν πάντα οι τζαζ μπάντες έχουν μια ηγετική φυσιογνωμία που συνήθως δίνει και το όνομά του στην ονομασία της, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις πρόκειται για ανεξάρτητα άτομα που απλά μαζεύουν υποστηρικτικά όργανα σε κάθε σταθμό τους.

Ο ατομισμός όμως στην τζαζ δεν αναφέρεται τόσο στην ιδέα του one-man show όσο στην ικανότητα του ατόμου να διαφέρει. Η διαφορετικότητα είναι βαθιά ριζωμένη στην παράδοση της τζαζ και είναι η κινητήρια δύναμη της διαρκούς της εξέλιξης. Και είναι αποτέλεσμα της ελευθερίας που δίνει η τζαζ στο μουσικό να εκφράσει τις ατομικές του δεξιότητες ή την προσωπική του άποψη για τη μουσική. Αν δεν ήταν στα αρχικά της στάδια για μερικά εμπνευσμένα, δημιουργικά, ανεξάρτητα άτομα με πάθος να διαφοροποιηθούν από το πλήθος και να ακολουθήσουν νέους δρόμους η τζαζ δεν θα είχε γεννηθεί ποτέ. Η πρόκληση μιας τζαζ μπάντας είναι να μπορέσει να συνδυάσει επιτυχήμενα τόσο ανεξάρτητους χαρακτήρες.

Εverybody who's had anything to say in this music -all the way back- has been an individualist.
Duke Ellington

If a musician isn't going to be an individualist, why bother playing jazz?
Charlie Parker

ΥΓ. Οι νύχτες στην Αθήνα θα ήταν πολύ πιο κρύες χωρίς τον Εν Λευκώ 87,7

Τετραγωνη κρατικη λογικη

Συγγνωμη που σας ενοχλω χριστουγεννιατικα με κατι τοσο τετριμμενο αλλα το βρηκα πολυ αστειο:

Ανάλογα με την κίνηση στις Εφορίες, θα αποφασίσουμε αν θα δοθεί παράταση
για τα τέλη κυκλοφορίας

Δηλωση του υφυπουργου οικονομικων Αντωνη Μπεζα

Εσεις τι λετε θα εχει κινηση τελικα στις εφοριες?

Big man, Greek man, haha charade you are

Καθολου περιεργο που η Ελλαδα εχει καθε χρονο σε καθε προσθεσμια το αστειο φαινομενο του τελευταιαστιγμητισμου. Εδω το κρατος το λεει ξεκαθαρα: Ειμαστε τοσο για τα πανηγυρια που σας λεμε να ερθετε μερικοι την τελευταια στιγμη ωστε να πηξουν οι εφοριες και οι αλλοι να παρουν παραταση! Απορω δηλαδη γιατι βαζουν προθεσμιες και δεν δινουν απλα δωρο σε οποιον καταθεσει πιο αργα την αιτηση του!

ΥΓ δεν θα συζητησω εδω το γεγονος οτι οι ανθρωποι δεν ξερουν να κανουν ουρες
ΥΓ2 αναζητηστε στο γκουγκλ για πλακα την λεξη παραταση. Πρεπει να ειναι απο τις πιο χρησιμες λεξεις της ελληνικης γλωσσας!

Christmas Business

Jesus, CEO: America's most successful churches are modelling themselves on businesses.

Wealth from worship: An economist finds that going to church is more than its own reward.

O δημιουργισμός δεν βρίσκει θέση στα σχολεία

A federal judge barred a Pennsylvania school district yesterday from mentioning "intelligent design" as an alternative to evolutionary theory in a scathing opinion that criticized local school board members for lying under oath and for their "breathtaking inanity" in trying to inject religion into science classes.

U.S. District Judge John E. Jones III, a Republican appointed by President Bush, did not confine his opinion to the missteps of a local school board. Instead he explicitly sought to vanquish intelligent design, the argument that aspects of life are so complex as to require the hand, subtle or not, of a supernatural creator. This theory, he said, relies on the unprovable existence of a Christian God and therefore is not science.

"The overwhelming evidence is that Intelligent Design is a religious view, a mere re-labeling of creationism and not a scientific theory," Jones wrote in a 139-page decision. "It is an extension of the Fundamentalists' view that one must either accept the literal interpretation of Genesis or else believe in the godless system of evolution."
Judge Rules Against 'Intelligent Design

Μια είδηση που πέρασε εντελώς αθόρυβα, αφού δεν ταιριάζει η γεύση της με τις ιδεολογικές καραμέλες εναντίον των ΗΠΑ. Καραμέλες κατηγοριών εναντίον της αμερικανικής κοινωνίας επειδή υπάρχουν ισχυρές κινήσεις υπέρ του "ευφούς σχεδιασμού" επειδή στην πραγματικότητα δεν μπορούν να την κατηγορήσουν για τον πλήρη διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους και για την ισχυρή ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Όπως επίσης δεν μπορούν να κατηγορήσουν τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας και την ανεξαρτησία του Κονγκρέσσου που αφαίρεσε από τον Πρόεδρο τις υπερεξουσίες επί των ατομικών δικαιωμάτων.

Οι ΗΠΑ όμως είναι μια κοινωνία θεσμών, σοβαρών και ανεξάρτητων, και το αποδεικνύουν. Δικλείδες ασφαλείας που αργά ή γρήγορα επιβάλλονται. Οι ιδεολογικοί εχθροί της φιλελεύθερης δημοκρατίας όμως δεν εστιάζουν ποτέ εκεί τις επιθέσεις τους. Γιατί ακριβώς αυτούς τους θεσμούς και την λειτουργία τους, δηλαδή τον περιορισμό της πολιτικής εξουσίας, θέλουν να πολεμήσουν. Δεν τους ζηλεύουν, τους μισούν για την δυνατότητά τους να τους εμποδίσουν να ελέγξουν τη ζωή και τις δραστηριότητες του ατόμου.