Ιερή δεν είναι η ολυμπιακή φλόγα, ιερά είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα

Κατά την τελετή αφής της ολυμπιακής φλόγας (24/3/2008) οι Αρχές της δημοκρατικής Ελλάδας ευθυγραμμίστηκαν με την ολοκληρωτική Κίνα. Κινητοποίησαν εντυπωσιακά τον αστυνομικό μηχανισμό για να εμποδίσουν κάθε διαμαρτυρία για την κατάσταση των ελευθεριών στη χώρα αυτή και τη συνεχιζόμενη αιματηρή καταπίεση στο Θιβέτ, προπηλάκισαν ξένους και Έλληνες πολίτες και ανάμεσά τους δημοσιογράφους, οδηγούν σε δίκη τον Ρομπέρ Μενάρ, Γενικό Γραμματέα της διεθνώς γνωστής οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα που μάχεται αποτελεσματικά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της πληροφόρησης.

Ταυτόχρονα η κρατική ΝΕΤ, που είχε τη διεθνή ευθύνη για την τηλεοπτική κάλυψη της τελετής, λογόκρινε τις περισσότερες από τις σκηνές της διαμαρτυρίας και της βίαιης επέμβασης της αστυνομίας. Και επιπλέον ο κυβερνητικός εκπρόσωπος καυτηρίασε τις πράξεις ελεύθερης ειρηνικής έκφρασης ισχυριζόμενος ότι «δεν έχουν καμία σχέση με το ολυμπιακό πνεύμα».

Η αλήθεια είναι ότι σε πλήρη αντίθεση με το υποτιθέμενο ολυμπιακό πνεύμα βρίσκονται η ολοκληρωτική Κίνα που καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ελληνικές αρχές που μετέχουν σε αυτό το φεστιβάλ υποκρισίας, καθώς και η ΕΣΗΕΑ, η οποία όχι μόνο δεν κατήγγειλε τη βία και τη λογοκρισία, αλλά ούτε καν συμπαραστάθηκε στους προπηλακιζόμενους και διωκόμενους συναδέλφους.

Καταδικάζουμε τη στάση των πρωταγωνιστών και των συνενόχων αυτής της κακής, για τη δημοσιογραφία και τη χώρα, ώρας και τους υποκριτές που τους καλύπτουν έστω και με τη σιωπή τους. Είμαστε αλληλέγγυοι με τους διωκόμενους ξένους συναδέλφους. Στη δίκη θα προσέλθουμε όλοι.

Υπογράφουν:

Γιώργος Αγγελόπουλος, Πάνος Αϊβαλής, Δημήτρης Αλεξόπουλος, Νίκος Αμανίτης, Βάλυ Βαϊμάκη, Μανώλης Βασιλάκης, Νίκος Βατόπουλος, Ροζάννα Βούρτση, Διονύσης Βυθούλκας, Θανάσης Γεωργακόπουλος, Bένα Γεωργακοπούλου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, Παναγιωτης Γιάνναρος, Δημήτρης Γκιβίσης, Διονύσης Γουσέτης, Περικλής Δημητρολόπουλος, Δημήτρης Δουλγερίδης, Αναστασία Καμβύση, Τάκης Καμπύλης, Ηλίας Κανέλλης, Λίνα Καπετάνιου, Γκαζμέντ Καπλάνι, Άκης Καπράνος, Στέφανος Κασιμάτης, Ελεάνα Κολοβού, Ειρήνη Κοντογεωργίου, Μιχαλης Κουντούρης, Έφη Κυδωνάκη, Κώστας Κυριακόπουλος, Αλέκα Κυφιώτη, Ιωάννα Λουλούδη, Μήτσος Μανιάτης, Σερίφ Μεχμέτ, Μιχάλης Μητσός, Πάσχος Μανδραβέλης, Στρατής Μπαλάσκας, Αγγελική Μπούμπουκα, Ανδρέας Μπελιμπασάκης, Τάνια Μποζανίνου, Νάσος Μπράτσος, Αργυρώ Μώρου, Κίττυ Ξενάκη, Κατερίνα Οικονομάκου, Γιώργος Παγουλάτος, Aνδρέας Παπαγεωργόπουλος, Ανδρέας Παπαδόπουλος, Τέτα Παπαδοπούλου, Μαρίλια Παπαθανασίου, Κωνσταντίνα Παπασωτηρίου, Θανάσης Παπανδρόπουλος, Πέπη Ραγκούση, Φίλιππος Σαββίδης, Όλγα Σελλά, Σπύρος Σεραφείμ, Ήρα Σινιγάλια, Κώστας Σπυρόπουλος, Νίκος Σταθούλης, Κατερίνα Σχινά, Ριχάρδος Σωμερίτης, Kατερίνα Τασσοπούλου, Τάσος Τέλλογλου, Iάσων Τριανταφυλλίδης, Δημήτρης Τρίμης, Αντώνης Φωκίδης, Δημήτρης Χαραλάμπους, Όλγα Χαραμή, Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης, Τάκης Ψαρίδης.

Η παραπάνω καταγγελία των δημοσιογράφων για την απαράδεκτη συμπεριφορά της ΕΡΤ και της κυβέρνησης στο επεισόδιο της αφής της ολυμπιακής φλόγας δημοσιεύτηκε μόνο στην Ελευθεροτυπία, αν και δόθηκε σε όλες τις εφημερίδες. Η αιτία; Να τι γράφει ο "Ιός" χθες:

«Πολλοί αναγνώστες, αλλά και συνάδελφοι, διαμαρτύρονται δικαίως για το λογοκριτικό τρόπο (συγ)κάλυψης από την ΕΡΤ της ακτιβιστικής παρέμβασης –υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα και στο Θιβέτ– μελών των ‘Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα’ στην Αρχαία Ολυμπία. Ζητούν επίσης ανάλογη κινητοποίηση και των ελληνικών δημοσιογραφικών σωματείων. Πολύ σωστά! Αλλά πρέπει να ξέρουν ότι πέρσι κατά τη συζήτηση στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ για την καθιερωμένη επίσκεψη Κινέζων δημοσιογράφων στην Αθήνα, το θέμα είχε ήδη κριθεί: Όταν 3 μέλη του συμβουλίου (Πετραλιά, Μπουκάλας και Τρίμης) ζήτησαν να υπάρξει κάποια αναφορά στο χαιρετισμό του κ. Σόμπολου για την ανελευθερία του Τύπου στην Κίνα, οι περισσότεροι σύμβουλοι έπεσαν να τους φάνε (με εξαίρεση τον Κ. Γκοτσίνα, που δημοσιοποίησε σχετική επιστολή). Το καταπληκτικό δε ήταν ότι οι Σόμπολος (Ν.Δ.) και Τσαλαπάτης (ΠΑΣΟΚ), που έχουν και είχαν την πλειοψηφία στο Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ, συνέπεσαν με τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ στην εκτίμηση ότι ‘αυτά, για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη σοσιαλιστική Κίνα, τα λένε οι βαλτοί από τους Αμερικάνους’»!

Έρχονται ...οι Έλληνες!

Όταν ο κ.Αλογοσκούφης αποφάσιζε (κατά παράβαση του κοινοτικού δικαίου, συμβάσεων που έχει αναλάβει την υποχρέωση να τηρεί και κάθε έννοιας ελεύθερης αγοράς) να περάσει την φωτογραφική τροπολογία για το πλαφόν του 20% στον ΟΤΕ πολλοί βγήκαν να υποστηρίξουν την ανάγκη "ελέγχου" τέτοιων στρατηγικών εταιριών από το κράτος. Όμως το σκάνδαλο Siemens, που σέρνεται για χρόνια αλλά φούντωσε στα μέσα Δεκεμβρίου λόγω της δουλειάς της γερμανικής δικαιοσύνης (διότι η ελληνική δικαιοσύνη και η πολιτική της ηγεσία απλά αδιαφορούσε πλήρως), μας έδειξε πώς ακριβώς μεταφράζεται αυτός ο "έλεγχος", γιατί οι πολιτικοί κάνουν τα πάντα μην χαθεί και μας εξήγησε τον πανικό του κ.Αλογοσκούφη να παρέμβει με νόμο για να εμποδίσει αυτό που γινόταν ελεύθερα στην αγορά.

Οι νέες καταθέσεις στελεχών της Siemens (1, 2, 3) συνεχίζουν να φωτίζουν την πραγματικότητα κρύβεται πίσω από τα αιτήματα για "δημόσιο χαρακτήρα", "κοινωνικό/κρατικό έλεγχο" κτλ του ΟΤΕ. Γιατί κρεμάνε οι συνδικαλιστές του μαύρα πανιά, γιατί τόσοι πολιτικοί βγαίνουν στα κανάλια να καταγγέλουν μια αγοραπωλησία μεταξύ δύο ιδιωτών, τι εξυπηρετεί η στρατευμένη αρθρογραφία στις εφημερίδες και γιατί κάποια κανάλια προβάλουν το θέμα εργολαβικά:

Απίστευτα περιστατικά δωροληψιών Ελλήνων αξιωματούχων από τη Siemens προκύπτουν μέσα από τις μαρτυρικές καταθέσεις στελεχών της στη Γερμανία. Μεταξύ άλλων, περιγράφονται οι προσφορές σε είδος, όπως, για παράδειγμα, ψώνια σε ακριβά καταστήματα του Μονάχου, διαμονή σε πολυτελή ξενοδοχεία, δωρεάν διακοπές σε πολιτικούς, ακόμη και τα έξοδα για δεξιώσεις... γάμων συγγενικών τους προσώπων. Το σύνθημα «έρχονται οι Ελληνες» ήταν το κυρίαρχο στη δεκαετία του '90. Σε δημοσίευμά της, η S­uddeutsche Zeitung αναφέρει ότι η Siemens δωροδοκούσε περί τα 200 στελέχη του ΟΤΕ από το 1990 έως το 2006

Τί ακριβώς σημαίνει κρατικός έλεγχος, συνδιοίκηση που επιδιώκει ο Αλογοσκούφης (αφού εκβίασε πρώτα την αγορά να συμπεριφερθεί όπως εξαρχής επιθυμούσε, ανγαγκάζοντάς της να πουλήσει στους εκλεκτούς του, παρατυπώντας με την τροπολογία στηριζόμενος στην ασφάλεια ότι η διαδικασία της καταδίσης θα τραβήξει για χρόνια) και γιατί χρειάζεται η απεμπλοκή του κράτους και απελευθέρωση της αγοράς από τους κρατικούς κηδεμόνες της (πάλι με λόγια των εμπλεκομένων):

«Χρειαζόμαστε περισσότερη αγορά και λιγότερη πολιτική», λέει στέλεχος της μητρικής εταιρείας που συνταξιοδοτήθηκε πρόσφατα. «Πολλοί λένε, μα γιατί μας χτυπούν π.χ. οι Αμερικανοί; Μας χτυπούν γιατί μπήκαμε σε πολλές αγορές όπου δεν ήμασταν οι καλύτεροι, ήμασταν απλά καλοί και δεν αφήναμε εξαιτίας των σχέσεών μας με την πολιτική και τη διοίκηση να μπαίνει κανένας άλλος

Με δύο λόγια ο κύριος από τη Siemens μας περιέγραψε το πώς λειτουργεί η αγορά και η οικονομία στην Ελλάδα του "νεοφιλελευθερισμού". Το κράτος φροντίζει να υψώνει θεσμικά, νομικά και γραφειοκρατικά τείχη στις αγορές ώστε να εμποδίζεται η εισροή νέων παιχτών, να ωφελούνται τα ήδη εγκατεστημένα ολιγοπώλια και τα αυξημένα κέρδη μοιράζονται μεταξύ της συμμορίας (κράτος, πολιτικοί, συνδικαλιστές, διαπλεκόμενοι). Και όλα αυτά με την ηθική νομιμοποίηση της αριστερής ρητορείας του μεγάλου κράτους που παπαγαλίζεται από όλες τις πλευρές (ταυτόχρονα με την συνεχή καταγγελία του "νεοφιλελευθερισμού", πάλι από όλους).

Fitna, του Geert Wilders

""If liberty means anything at all it means the right to tell people what they do not want to hear."
George Orwell

Είναι πραγματικά λυπηρό που η κυβέρνηση της Ολλανδίας και η προεδρία της ΕΕ δεν είχαν το θάρρος της κυβέρνησης της Δανίας πριν δύο χρόνια να υπερασπιστούν ένα από τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, στην περίπτωση της ταινίας Fitna του Geert Wilders για το ισλάμ. Το Ολλανδικό Υπουργείο Δικαιοσύνης μάλιστα έψαχνε και τρόπους για να απαγορεύσει την κυκλοφορία της ταινίας.

Το διακύβευμα δυστυχώς είναι μεγαλύτερο από την ασφάλεια που προσφέρει ο κατευνασμός του ισλαμοφασισμού. Η συμπεριφορά αυτή αναιρεί τον πυρήνα των αξιών του δυτικού κόσμου όπως διαμορφώθηκαν με την Μεταρρύθμιση, τον Διαφωτισμό, την Βιομηχανική Επανάσταση και με τους αγώνες ενάντια στους ολοκληρωτισμούς της Καθολικής Εκκλησίας, του δεσποτισμού, του φασισμού και του κομμουνισμού. Της ελευθερίας της ατομικής έκφρασης, της προστασίας της ελευθεροτυπίας, του σεβασμού της ιδιωτικότητας, του περιορισμού της παρέμβασης του κράτους, της ανεξιθρησκείας, του χωρισμού κράτους-εκκλησίας και της εξάλειψης του κοσμικού πολιτικού ρόλου της οργανωμένης θρησκείας.

Όπως και με τα σκίτσα του Μωάμεθ πριν 2 χρόνια, έτσι και σήμερα οι περισσότεροι Ευρωπαίοι είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν στο Ισλάμ (και ειδικά στην ισλαμοφασιστική επιθετική εκδοχή του) αυτό που αρνήθηκαν οι πρόγονοί τους πριν 400 χρόνια να παραχωρήσουν στην Καθολική Εκκλησία, και αγωνίστηκαν εναντίον της γι'αυτό (με φωτεινή προς το παρόν εξαίρεση τον Σαρκοζί).

Παρακάτω παρατίθεται η ταινία (προσοχή, περιέχει σκληρές σκηνές).

GoogleVideo:


Το Liveleak εξηγεί γιατί λογόκρινε την ταινία που είχε αρχικά ανέβει εκεί (βρετανικός server):


To Liveleak μας λέει ότι “Liveleak.com has a strict stance on remaining unbiased and allowing freedom of speech so far as the law and our rules allow,”. Νομίζω η διαφορά μεταξύ ενός server που προστατεύεται από την Πρώτη Τροπολογία και ενός server σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπου η ελευθερία της έκφρασης φτάνει so far as the law and our rules allow είναι εμφανής.

Δείτε ακόμα:
Μια παρόμοια συμπεριφορά της Ολλανδικής κυβέρνησης
Τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης (μια καταπλητική ομιλία του Άρη Χατζή)
Ελευθερία του Λόγου, γιατί όμως;

Διαβάστε (οπωσδήποτε):
Περί Ελευθερίας - Τζον Στ.Μιλλ (Ολόκληρο εδώ)
Η Τυραννία της Μεταμέλειας - Πασκάλ Μπρυκνέρ (Κριτικές εδώ και εδώ)

Ελλάδα – η χώρα του νεοφιλελευθερισμού

Διαβάστε παρακάτω από τα πρακτικά της Βουλής της χθεσινής συζήτησης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι ασκούν νεοφιλελεύθερη πολιτική. ΤΟ ΠΑΣΟΚ κατηγορεί τη ΝΔ ότι είναι προσκολλημένη ‘στο παρωχημένο ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού’. Η ΝΔ κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ ότι όταν ήταν στην κυβέρνηση ήταν ‘οπαδοί του χειρότερου νεοφιλελευθερισμού που γνώρισε ποτέ η εργατική τάξη στην Ελλάδα’.

Μάλλον αναφέρονται σε άλλη χώρα – ούτε ξέρω σε ποια χώρα. Είναι όντως η Ελλάδα η χώρα του νεοφιλελευθερισμού;

Φ. Σαχινίδης (ΠΑΣΟΚ):

Οι ρίζες της κρίσης είναι βαθιές και η αφετηρία της βρίσκεται στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της απελευθέρωσης και της απορύθμισης των δεκαετιών του 1980 και του 1990.

Κ. Σπηλιόπουλος (ΠΑΣΟΚ):

Καταθέτουμε, λοιπόν, την πρόταση δυσπιστίας για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι για την πολιτική που εφαρμόζει η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μια πολιτική χωρίς στόχους και χωρίς σχέδιο, που συνάμα είναι και μια ταξική νεοφιλελεύθερη πολιτική, μια πολιτική που ευνοεί τους λίγους, τους ισχυρούς και τους κερδοσκόπους και που πλήττει τους εργαζόμενους και τους αδύναμους. […]Δυστυχώς, κύριοι της Κυβέρνησης, είστε προσκολλημένοι στο παρωχημένο ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού και αφαιρείτε από το κράτος τη δυνατότητα και τα εργαλεία να παρεμβαίνει αποτελεσματικά και ρυθμιστικά στην αχαλίνωτη κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών. […] Η πολιτική αυτή είναι ακραία νεοφιλελεύθερη θατσερική, αντιλαϊκή, περιορίζει τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα, χειροτερεύει αντί να βελτιώνει τη ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.

Α. Λεβέντης (ΣΥΡΙΖΑ):

Βέβαια και το ΠΑ.ΣΟ.Κ που υποβάλει την πρόταση δυσπιστίας είχε ακολουθήσει πολλές τέτοιες νεοφιλελεύθερες πρακτικές. Αποπειράθηκε να περάσει το νόμο Γιαννίτση, εφάρμοσε το νόμο Ρέππα που εκτός των άλλων περιορίζει της συντάξεις σημαντικά κ.λπ.

Π. Παναγιωτόπουλος (ΝΔ):

Αποφασίστε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τη δική σας ταυτότητα για να καταλήξετε σε μία συγκεκριμένη κριτική για την Κυβέρνηση. Όταν βρίσκεστε στην Αντιπολίτευση θυμόσαστε τον παλιό αριστερό εαυτό της πολιτικής σας εφηβείας. Θυμόσαστε την ταξική ανάλυση και περίπου παριστάνετε τους νεολαίους της λενινιστικής κομσομόλ. Όταν φθάνετε στα κυβερνητικά και στα υπουργικά πόστα τότε διαβάζετε τους κλασικούς του νεοφιλελευθερισμού, γίνεστε οι καλύτεροι μαθητές του Φρίντμαν, του Ρικάρντο και του Άνταμ Σμιθ. Η πραγματικότητα βοά και δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Η Κυβέρνηση των εκσυγχρονιστών του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν εκείνη που πολλαπλασίασε τις κοινωνικές ανισότητες και τις ταξικές επιλογές στην ελληνική κοινωνία. Παράδειγμα, οι ιδιωτικές δαπάνες στο χώρο της υγείας πότε ξεπέρασαν κατά πολύ τις δημόσιες δαπάνες; Στην εποχή της διακυβέρνησης της χώρας από τους εκσυγχρονιστές του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Π. Παυλόπουλος (ΝΔ):

Και επειδή γλώττα λανθάνουσα τα αληθή λέγει, νομίζω ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να ξεχάσει κανείς ότι όταν είστε στην Κυβέρνηση, είστε οι οπαδοί του χειρότερου νεοφιλελευθερισμού που γνώρισε ποτέ η εργατική τάξη στην Ελλάδα και οι εργαζόμενοι και όταν είστε στην Αντιπολίτευση, ελλείψει θέσεων και επειδή δεν θέλετε να θυμάστε το παρελθόν σας, υιοθετείτε ό,τι πιο ακραίο μπορεί να βρεθεί και νομίζετε ότι έτσι προσφέρετε υπηρεσία.

Ο Πρόεδρος Αλέξης για τον Πρόεδρο Μάο

"Η σκέψη του Μάο είναι πολύ πιο διαχρονική από εκείνη του Μάρξ και του Λένιν"

Αλέξης Τσίπρας (Από συνέντευξη του στα ΝΕΑ στις 22/3/2008 με τίτλο «Ο Βελουχιώτης ίσως ήταν παραπάνω από Τσε της Ελλάδας»)

"Το Μεγάλο Άλμα Προς Τα Εμπρός και ο λιμός διήρκεσαν τέσσερα χρόνια.Σχεδόν 38 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από υποσιτισμό ή από εξοντωτική εργασία...
Ο λιμός δεν ήταν μόνο ο μεγαλύτερος του εικοστού αιώνα, αλλά και ο μεγαλύτερος όλης της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας.Ο Μάο ήξερε ότι ώθησε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους στο θάνατο τους με στέρηση τροφής ή με υποχρεωτική επίμοχθη εργασία.Το 1958 και το 1959 (δυο κρίσιμες χρονιές), η Κίνα εξήγαγε συνολικά 7 εκατομμύρια τόνους σιτηρών.Αυτή η ποσότητα θα είχε προσφέρει πάνω από 840 θερμίδες τη μέρα σε 38 εκατομμύρια ανθρώπους,δηλαδή θα είχε αποτελέσει τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου...
Ο Μάο περίμενε ότι θα πέθαινε ακόμη περισσότερος κόσμος.Παρόλο που η μαζική εξολόθρευση του λαού δεν υπήρξε ποτέ ο σκοπός του Άλματος,ωστόσο ο Μάο ήταν προετοιμασμένος να χάσει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού.Μάλιστα,είπε στα ανώτερα κομματικά στελέχη ότι δεν έπρεπε να συγκλονιστούν, αν συνέβαινε αυτό.Όταν έθεσε σε κίνηση το Μεγάλο Άλμα στο συνέδριο του Μαϊου του 1958,ο Μάο είπε στους αντιπροσώπους ότι όχι μόνο δεν έπρεπε να φοβούνται την ιδέα ότι θα πέθαιναν άνθρωποι ως αποτέλεσμα της πολιτικής του Κόμματος, αλλά ότι έπρεπε να τη θεωρούν και ευπρόσδεκτη..."Ο ταοϊστής φιλόσοφος Τσούανγκ Τζε,συνέχισε ο Μάο,"είχε δίκιο που καθόταν και τραγουδούσε όταν πέθανε η γυναίκα του.Πρέπει να οργανώνονται πανηγυρικά συλλαλητήρια όταν πεθαίνει κάποιος". "Πρέπει να γιορτάζεται ο θάνατος [...]Εφόσον πιστεύουμε στη διαλεκτική,πρέπει να είμαστε και υπέρ του θανάτου"...Το πένθος απαγορεύτηκε,όπως απαγορεύτηκαν και τα δάκρυα,εφόσον ο Μάο είπε ότι ο θάνατος αποτελούσε αιτία για εορτασμό.
Ο Μάο πίστευε ότι οι μαζικοί θάνατοι είχαν και μερικά πλεονεκτήματα.Τον Δεκέμβριο του 1958 είπε στα ανώτατα κομματικά στελέχη:"Ο θάνατος επιφέρει όφελος.Τα πτώματα λιπαίνουν τη γη."Για αυτό το λόγο διέταξε τους αγρότες να φυτέψουν καλλιέργειες πάνω στους τάφους,διαταγή που προκάλεσε μεγάλη οδύνη.
Σήμερα μπορούμε να πούμε με σιγουριά ποιό θεωρούσε ο Μάο ως το ανώτατο επιτρεπτό όριο θανάτων.Όταν βρισκόταν στη Μόσχα το 1957,είπε:"Eίμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε 300 εκατομμύρια Κινέζους για τη νίκη της παγκόσμιας επανάστασης." Ο αριθμός αυτός αποτελούσε σχεδόν τον μισό πληθυσμό της Κίνας.Σε κομματικό συνέδριο τον Μαϊο του 1958, ο Μάο επανέλαβε :"Μην σας απασχολεί η ιδέα του παγκόσμιου πολέμου.Το πολύ πολύ μερικοί άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους[...]Πολλές φορές στην ιστορία μας έχουν αφανιστεί οι μισοί Κινέζοι[...]Καλύτερα να μείνει ο μισός πληθυσμός,αλλά καλό είναι και το ένα τρίτο[...]"

[Γιούνγκ Τσάνγκ-Τζον Χάλλιντεϋ, "Μάο:H Άγνωστη Ιστορία", Βιβλιοπωλείον της Εστίας,σελ.515-516]

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον πρόεδρο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ,Αλέξη Τσίπρα και στους πολυάριθμους, εν Ελλάδι,θαυμαστές του Μάο Τσε Τουνγκ.Αναρωτιέμαι για το ποιές θα ήταν οι αντιδράσεις εάν ο Γ.Καρατζαφέρης χαρακτήριζε τη σκέψη του Αδόλφου Χίτλερ διαχρονική...

Μη δημοσίευση

Σήμερα στις 24/3/2008, κατά τη διάρκεια της αφής της Ολυμπιακής φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία, όλα κύλησαν ομαλά. Δεν έγινε καμία διαμαρτυρία για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα και δεν υπήρξε καμία παρεμβολή στην τελετή.
Για την ακρίβεια, και αυτή η δημοσίευση είναι μια παντελώς ανούσια δημοσίευση, χωρίς λόγο ύπαρξης.

Αν θέλετε να διαβάσετε κάτι πιο ευχάριστο και σας αρέσουν τα παραμύθια ιδού:
[1], [2], [3], [4], [5]

Το Αθηναϊκό / Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων αναφέρει το ανύπαρκτο γεγονός – παραμύθι για το οποίο δεν γράφηκε αυτό το ποστ, υποβαθμίζοντάς το όμως πλήρως (στην 25η παράγραφο του σχετικού άρθρου). Δίνει δε μόνο την αστυνομική πτυχή του, χωρίς να αναφέρει τα συνθήματα που δεν φώναξαν οι άνθρωποι που δεν διέκοψαν την ομιλία, και χωρίς να περιγράψει επακριβώς τη σημαία που δεν ξεδίπλωσε ο μη διαδηλωτής.

Θλίψη

Tο τέλος της εκδήλωσης αμαύρωσε μιά άχαρη, ελιτιστική και ρατσιστική παρέμβαση από εκπρόσωπο της αυτοπροσδιοριζόμενης ως "πράσινης διανόησης" της Καβάλας, η οποία υπαινίχτηκε ότι οι ομιλητές έβγαλαν χρήματα απ' την εκδήλωση κι επιτέθηκε προσωπικά στην Κωνσταντίνα λέγοντας ότι έξέδωσε βιβλίο όντας αμόρφωτη (όπως εύλογα επισημαίνει η coolplatanos, με τη λογική της εν λόγω κυρίας ο αγράμματος Μακρυγιάννης δεν θα έπρεπε να είχε τολμήσει να γράψει ούτε μία λέξη). Όπως λέει κι ο zouri, παντού υπάρχουν trolls, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά στην προκειμένη περίπτωση.

"Η εμπειρία του blogging", εντυπώσεις

Αποτελέσματα της έρευνας για τους ελληνόφωνους bloggers

Πριν από περίπου έναν χρόνο είχαμε αναρτήσει μία πρόσκληση για συμμετοχή σε on-line έρευνα για την ταυτότητα του ελληνόφωνου blogger από τον μεταπτυχιακό φοιτητή Ζαφείρη Καραμπάση. Τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν και μπορείτε να τα διαβάσετε αναλυτικά εδώ.

Το Μέλλον? Γιατί?

Οι Εργαζομένοι αποδείξαν για ακόμη μια φορά ότι οι άνθρωποι σκέφτονται με γνώμονα το παρόν και ποτέ δεν κοιτάνε στο μέλλον.

Εάν πας και ρωτήσεις τους ανθρώπους αυτούς ότι έαν συμφωνούν με το νέο σύστημα, προσθέσεις την πληροφορία ότι το νέο σύστημα είναι το μόνο που μπορεί να δώσει κάτι στα παιδιά τους σε αντίθεση με το παλαίο, πάλι ο ερωτηθέντας θα εισπράξει αρνητική απάντηση.

Γιατί? Τι φταίει? Στην Ελλάδα ο πλούτος και η επιτυχία είναι αρνητικά φενόμενα και η ανυπαρξία διευκολύνει τους μη έχοντες να καταστρέφουν τις περιουσίες των εχόντων.

Μπορώ να συνεχίσω την αρνητική(αλλά όχι επικοδομιτική) κριτική.  Προσωπικά μιλάω εκ του ασφαλούς γιατί δεν βρίσκομαι στον Ελλαδικό χώρο. Πολυ συχνά όταν σκέφτομαι την καριέρα μου και την σταδιοδρομία ρωτάω τον εαυτό μου "Εάν θα είχα οικογένεια, θα την μεγάλωνα στην Ελλάδα?"

Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας. Μην αναφερθείτε σε αρνητικούς λόγους(από αυτούς έχω αρκετούς), αλλά σε  θετικά γεγονότα. Πείτε μου γιατί να μεγαλώσει ο γιος/κόρη μου σε ένα περιβάλλον όπου οι ταραξίες δρουν ανενοχλητοί, οι μαθητές/φοιτητές μαθαίνουν ότι υπάρχουν δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις.

Τι καλό υπάρχει σε ένα περιβάλλον όπου οι φόροι(40%) χρησιμοποιούνται για να τρώνε οι τεμπέληδες και οι απεργοί?  Μια κοινωνία που δεν δέχεται ή δεν αφομοιώνει τους ξένους και ακόμη χειρότερα βλέπει απειλές σε κάθε διμερής σχέση?

Σε μια χώρα όπου πάντα για έναν περιέργο λόγο οι απεργίες(που είναι υπεραρκετές) πέφτουν πάντα κοντά σε αργίες? Απορώ. Εάν είχατε την επιλογή και δυνατότητα θα μεγαλώνατε το παιδί σας στην Ελλάδα? Θα του δίνατε Ελληνική υπηκότητα? Δεν Θέλω να είμαι αρνητικός αλλά θα ήθελα να πιστεύω σε ένα καλύτερο αύριο. Πιστεύω σε μια καλύτερη οικονομία, όχι όμως όσο επικρατεί η παλαία, προστατευτική φρουρά.

Η Trusted Computing και η τεχνολογική εξάρτηση (II)

Στο πρώτο μέρος αυτού του άρθρου ρίξαμε μια συνοπτική ματιά στην τεχνολογία που ονομάζεται Trusted Computing (TC), στα οφέλη που προσφέρει αλλά και στους προβληματισμούς που προκαλεί [28, 29 , 39, 45, 21, 41]. Είδαμε ότι οι προβληματισμοί πηγάζουν από την αλλαγή των σχέσεων εμπιστοσύνης (ο χρήστης σαν “εχθρός” [38]) και ελέγχου (περιορισμός του ελέγχου του χρήστη / ιδιοκτήτη στην περιουσία του [32, 33, 36]), αλλά και από τον υποβιβασμό του υπολογιστή σαν χρηστικού εργαλείου.

Στο δεύτερο αυτό μέρος θα επιχειρήσω να παρουσιάσω μερικούς από τους προβαλλόμενους κινδύνους από την κακή εφαρμογή της TC, από την σκοπιά των συνεπειών τους:

Α. Επιδράσεις στον ανταγωνισμό, την καινοτομία και την οικονομία.

Όπως αναφέρθηκε στο πρώτο μέρος η TC δίνει την τεχνική δυνατότητα επιβολής της χρήσης ενός συγκεκριμένου προγράμματος για κάποιον συγκεκριμένο σκοπό. Παρόμοιες προσπάθειες δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρες στην αγορά πληροφορικής. Πριν από μερικά χρόνια ήταν της μόδας αρκετοί δικτυακοί τόποι (με την προτροπή / καθοδήγηση εταιρειών λογισμικού) να προσπαθούν να επιβάλουν την χρήση συγκεκριμένων προγραμμάτων περιήγησης (browsers) με το να μην δέχονται να «σερβίρουν» τις σελίδες σωστά ή και καθόλου στα άλλα προγράμματα περιήγησης. Η αγορά - που γενικά προτιμά τα ανοιχτά πρότυπα - βρήκε εύκολα την λύση: οι άλλοι browsers συνδέονταν στον δικτυακό τόπο «παριστάνοντας» τον προτιμούμενο browser. Κάτι τέτοιο όμως θα είναι σχεδόν αδύνατο από ένα υπολογιστή με TC καθώς η «εξ’ αποστάσεως πιστοποίηση» θα προδίδει την ταυτότητα του προγράμματος με σχεδόν απόλυτο βαθμό βεβαιότητας και χωρίς ο χρήστης να μπορεί να την παρακάμψει.

Κατά παρόμοιο τρόπο μία εταιρεία Α που κυριαρχεί στο χώρο των επεξεργαστών κειμένου θα μπορούσε να επιβάλει την χρήση του δικού της προγράμματος για το διάβασμα αρχείων συγκεκριμένης μορφής (πχ. .doc) κρυπτογραφώντας τα αρχεία με δικά της κλειδιά. Ένας οργανισμός Β που θα αποφάσιζε αργότερα να χρησιμοποιήσει ένα διαφορετικό πρόγραμμα για τον ίδιο σκοπό θα διαπίστωνε ότι δεν μπορεί να μετατρέψει τα ήδη υπάρχοντα αρχεία του χωρίς την συγκατάθεση της εταιρείας Α, που θα μπορούσε για παράδειγμα να τον χρεώσει για τα προγράμματα μετατροπής. Πολλά παρόμοια και χειρότερα σενάρια έχουν προταθεί αλλά όλα έχουν έναν κοινό παρανομαστή: την στρέβλωση του ανταγωνισμού μέσω της επιβολής χρήσης ενός συγκεκριμένου προγράμματος [4, 30]. Πολλές από τις πρακτικές αυτές βέβαια παραβιάζουν τους νόμους περί ανταγωνισμού, καθώς αποκλείουν άλλες εταιρείες του χώρου από την αγορά. Το πρόβλημα είναι ότι οι σχετικές νομικές διαδικασίες είναι συνήθως πολύ χρονοβόρες και οι καθυστερήσεις σε μία αγορά σαν της πληροφορικής μπορούν να αποβούν μοιραίες για τον ανταγωνιστή (συνήθως χρεοκοπεί) ακόμα και αν στο τέλος δικαιωθεί. (Παράδειγμα: Η Netscape δικαιώθηκε κατά της Microsoft αλλά δεν υπάρχει πλέον). Επιπλέον η νομική οδός είναι συνήθως απαγορευτική για τις μικρές εταιρείες. Η τεχνική λύση που χρησιμοποιείται σε πολλές παρόμοιες περιπτώσεις είναι αυτή της ανάλυσης (reverse engineering) του προϊόντος ή των αρχείων του για την αποκάλυψη των «μυστικών» του. Είναι μάλιστα τέτοια η σημασία της λύσης αυτής για το ανταγωνισμό που παρόλο που τέτοια ανάλυση προγραμμάτων είναι για πολλές χρήσεις παράνομη, επιτρέπεται από τις νομοθεσίες των περισσοτέρων χωρών όταν γίνεται αποκλειστικά για να εξασφαλίσει την συνεργασία / επικοινωνία μεταξύ προγραμμάτων κτλ. Έτσι για παράδειγμα η κοινότητα ανοιχτού λογισμικού και κάποιοι ανταγωνιστές μπόρεσαν να δημιουργήσουν προγράμματα ανταγωνιστικά του Microsoft Office που να μπορούν να συνεργάζονται μαζί του παρόλο που ήταν ένα κλειστό πρότυπο. Μέσω της TC όμως το reverse engineering καθίσταται τεχνικά σχεδόν αδύνατο ακόμα και αν είναι νομικά επιτρεπτό, κόβοντας και τον πλάγιο δρόμο για την προάσπιση του ανταγωνισμού.

Ο οργανισμός Β όμως μπορεί να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα ακόμα και αν η εταιρεία Α δεν αποφασίσει υπέρ μίας τέτοιας κατάφωρης κατάχρησης της TC. Σαν παράδειγμα ο καθηγητής Anderson [28, 29] αναφέρει ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο το αρχείο του οποίου αποτελείται πιθανώς από δεκάδες χιλιάδες ηλεκτρονικά έγγραφα που του έχουν σταλεί από μερικές χιλιάδες διαφορετικές πηγές. Εάν τα έγγραφα αυτά έχουν δημιουργηθεί με χρήση της υποδομής TC δεν αποτελούν ουσιαστικά ιδιοκτησία του γραφείου αλλά των αποστολέων που μπορεί να έχουν εκχωρήσει περιορισμένα δικαιώματα, πχ. ανάγνωσης μόνον. Εάν το γραφείο αποφασίσει στο μέλλον την χρήση ενός ανταγωνιστικού επεξεργαστή κειμένου θα βρεθεί στην δυσάρεστη θέση να χρειάζεται ψηφιακά πιστοποιητικά (signed digital certificates) από όλους τους αποστολείς προκειμένου να μπορεί να μετατρέψει τα αρχεία σε άλλη μορφή, με δυσβάστακτο φυσικά κόστος. Πρόκειται στην ουσία για ένα πολύ ιδιότυπο «κλείδωμα» (vendor lock-in) στο προϊόν της εταιρείας Α, χωρίς η εταιρεία που ωφελείται να μπορεί να θεωρηθεί άμεσα υπεύθυνη. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι η εταιρεία λογισμικού αποκτά έτσι έναν πολύ σημαντικό μοχλό πίεσης έναντι των πελατών της, με σοβαρές οικονομικές συνέπειες. Θα μπορούσε για παράδειγμα να επιβάλει δυσμενείς οικονομικούς όρους αδειοδότησης (licensing) του προγράμματος σίγουρη ότι οι πελάτες θα σκεφτούν διπλά την χρήση ενός ανταγωνιστικού προϊόντος.

Αυτή η υπερσυγκέντρωση ισχύος στους κατασκευαστές των εφαρμογών αλλά και τους ελέγχοντες την τεχνολογία TC θα έχει δυνητικά και άλλες σοβαρές συνέπειες για την αγορά λογισμικού. Συνήθως γύρω από τις μεγάλες εφαρμογές δημιουργείται μια πλειάδα χρήσιμων και πολλές φορές καινοτόμων συμπληρωμάτων από μικρότερους κατασκευαστές: μικρότερες εφαρμογές που επεξεργάζονται τα δεδομένα της κύριας εφαρμογής, πρόσθετα (add-ons / plug-ins / extensions) κτλ. Καθώς όμως με την TC o έλεγχος των παραγόμενων δεδομένων ανήκει αποκλειστικά στον κατασκευαστή της κύριας εφαρμογής επαφίεται σε αυτόν να αποφασίσει σε ποιους μικρότερους θα επιτρέψει πρόσβαση στο «οικοσύστημα» και υπό ποιους όρους.

Οι ελέγχοντες την υποδομή TC όμως έχουν και άλλους τρόπους να στριμώξουν τις μικρότερες εταιρείες ή τους ανεξάρτητους κατασκευαστές, εάν το επιθυμούν. Θα μπορούσαν για παράδειγμα να απαιτήσουν, με πρόσχημα την ασφάλεια, κάποια διαδικασία πιστοποίησης (certification) ότι τα προγράμματα υλοποιούν σωστά τις αρχές της TC πριν τους επιτραπεί να «τρέξουν» στην νέα πλατφόρμα, δημιουργώντας πρόσθετα οικονομικά βάρη. Μια παρόμοια πρακτική ακολουθείται από χρόνια από τους κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων για κάποιες ανεξάρτητες εφαρμογές.

Κάποια πιο ακραία σενάρια θέλουν τον κατασκευαστή του λειτουργικού συστήματος να μην επιτρέπει την εκτέλεση εφαρμογών [41] που είτε δεν είναι TC, είτε είναι ανοιχτού λογισμικού, είτε απλά βρίσκονται στην «μαύρη λίστα» του. Έτσι το λειτουργικό σύστημα θα μπορούσε να μπλοκάρει την εκτέλεση προγραμμάτων εκσφαλμάτωσης (debuggers), αν ο χρήστης δεν πληρώσει και δηλωθεί για κάποια άδεια ανάπτυξης εφαρμογών, με το πρόσχημα ότι τα εργαλεία αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από αυτούς που «σπάνε» και αντιγράφουν προγράμματα (crackers). Ή θα μπορούσε να μπλοκάρει προγράμματα ιδιωτικής επικοινωνίας (πχ. Virtual Private Networks) ή ανταλλαγής αρχείων (peer-to-peer) κατόπιν πίεσης από την μουσική ή κινηματογραφική βιομηχανία για λόγους αντιμετώπισης της πειρατείας (άσχετα αν τα εν λόγω προγράμματα έχουν και άλλες εφαρμογές).

Τα σενάρια αυτά προβληματίζουν ιδιαίτερα την κοινότητα του λεγόμενου ανοιχτού λογισμικού που φοβάται ότι η TC είναι το εργαλείο που περίμεναν οι εταιρείες παραγωγής «κλειστού» λογισμικού (proprietary software) για να την πετάξουν έξω από το παιχνίδι. Σύμφωνα μάλιστα με κάποιες απόψεις [40, 31, 32] η χρήση κάποιων πρακτικών σε συνδυασμό με την TC θα μπορούσε να ακυρώσει ουσιαστικά την ικανότητα των αδειών ανοιχτού λογισμικού να προστατεύουν τον ελεύθερο χαρακτήρα της πνευματικής ιδιοκτησίας της κοινότητας. Ακόμα χειρότερα, μέρος αυτής της ιδιοκτησίας θα μπορούσε να περάσει στα χέρια κάποιων εταιρειών, που θα οικειοποιηθούν έτσι την εθελοντική εργασία χιλιάδων δημιουργών ανά τον κόσμο. Πέρα από το ηθικό ζήτημα κάτι τέτοιο θα είχε και πολύ σοβαρές οικονομικές συνέπειες καθώς το λογισμικό αυτό χρησιμοποιείται από ένα μεγάλο - και διαρκώς αυξανόμενο - αριθμό ιδιωτικών και κρατικών υπηρεσιών ανά τον κόσμο.

Αν τα ακραία αυτά σενάρια είναι ακόμα μακριά κάποιες άλλες ιδέες μπορεί να βρίσκονται κοντά στο στάδιο υλοποίησής τους. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, μεγάλες εταιρείες λογισμικού προσανατολίζονται να προσφέρουν στους χρήστες υπολογιστές - και ενδεχομένως άλλες ψηφιακές συσκευές - σε πολύ χαμηλές τιμές ή ακόμα και δωρεάν. Οι υπολογιστές αυτοί θα είναι από κατασκευής, με χρήση της TC, «κλειδωμένοι» να τρέχουν συγκεκριμένα προγράμματα μόνο, που θα μοσχοπωλούνται εν συνεχεία στους αγοραστές από την ίδια την εταιρεία ή τους επιλεγμένους συνεργάτες / υποκατασκευαστές της. Παρόμοιο επιχειρηματικό μοντέλο (business model) χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια για τις κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών , στην περίπτωση όμως των προσωπικών υπολογιστών οι προσδοκίες των χρηστών είναι εντελώς διαφορετικές. Οι χρήστες αυτοί θα ανακαλύπτουν - εκ των υστέρων - ότι οι δυνατότητες επιλογής τους είναι πολύ περιορισμένες και το τι μπορούν να κάνουν και τι όχι με τον νέο τους υπολογιστή είναι προαποφασισμένο. Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι ότι το μοντέλο αυτό θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την αγορά λογισμικού που μετατρέπεται εν δυνάμει ουσιαστικά σε μία ελεγχόμενη αγορά: Λογισμικό θα μπορούν να πωλούν μόνο οι συνεργαζόμενοι με την μεγάλη εταιρεία που ελέγχει το σχήμα και με τους δικούς της όρους.

Τα λίγα αυτά παραδείγματα αναδεικνύουν ελπίζω τις σοβαρές συνέπειες που μπορεί να έχει η κακή χρήση της TC στο ανταγωνισμό και την καινοτομία [46]. Η αγορά λογισμικού όμως (και των συναφών «νέων τεχνολογιών» γενικότερα), είναι εδώ και δεκαετίες τόσο δυναμικά αναπτυσσόμενη ακριβώς γιατί βασίζεται στις αρχές του ελεύθερου ανταγωνισμού και εκτιμά τα ανοιχτά πρότυπα. Είναι ανοικτή στην τεχνολογική καινοτομία, κύριοι εκφραστές της οποίας είναι τις περισσότερες φορές μικρές και νέες στο χώρο εταιρείες ή και μεμονωμένα άτομα [47]. Μια πιθανή χαλιναγώγησή της θα ωφελούσε πολύ λίγους και θα ζημίωνε παγκοσμίως πάρα πολλούς.

Β. Νομικά κωλύματα

Το γεγονός ότι η TC μπορεί να δημιουργήσει έγγραφα που ουσιαστικά δεν ανήκουν σε αυτόν που τα έχει υπό την φυσική κατοχή του ή που είναι ανακλήσιμα δημιουργεί νομικής φύσεως ανησυχίες. Και αυτό γιατί τα ηλεκτρονικά έγγραφα αποτελούν σήμερα αποδεικτικά στοιχεία για κάθε είδους σκοπό - από μία απλή συναλλαγή μέχρι μια μεγάλη λογιστική / δικαστική έρευνα - και σε κάποιες περιπτώσεις αποτελούν υποκατάστατα φυσικών εγγράφων με νομική ισχύ. Στην πιο απλή περίπτωση κάποιος ανύποπτος χρήστης θα δεχθεί ένα τέτοιο έγγραφο σαν απόδειξη συμβολαίου, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει αργότερα ότι το έγγραφο είτε δεν υπάρχει πια ως δια μαγείας στον σκληρό του δίσκο ή δεν μοιάζει με αυτό που είχε αρχικά αποδεχθεί. Ακόμα χειρότερα ένας υφιστάμενος (μηχανικός, γιατρός) θα κατηγορηθεί άδικα για κάποιο ατύχημα παρόλο που είχε ειδοποιήσει για τους κινδύνους τους ανωτέρους του με email που έπαψαν να υπάρχουν [28, 29, 41]. Σε ευρύτερη κλίμακα ο καθένας μπορεί να φανταστεί πόσο χρήσιμος είναι ένας τέτοιος μηχανισμός σε ένα οργανισμό που θέλει να καλύψει τα βρώμικα ίχνη του από τον νόμο, σε περιπτώσεις πχ. χρηματιστηριακής απάτης (όπως οι δεκάδες τέτοιες υποθέσεις που ερευνήθηκαν παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια), μονοπωλίων και τραστ κτλ [30]. Σε όλες αυτές τις έρευνες οι αρχές βασίζονται σε ανάλυση ηλεκτρονικών έγγραφων και ταχυδρομείου. Έτσι η χρήση της TC για την δημιουργία πχ. ανακλήσιμων email (μια από τις εφαρμογές που προβάλλονται), μπορεί να παραβιάζει ποικιλία διατάξεων της σχετικής νομοθεσίας ή να απαιτεί την αναθεώρηση της, μιας και δημιουργούνται σοβαρά ζητήματα στην δυνατότητα καταλογισμού ευθυνών και αναζήτησης ενόχων.

Γ. Απώλεια ιδιωτικότητας.

Δύο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της TC που προκαλούν σοβαρές ανησυχίες όσον αφορά την ιδιωτικότητα και την προστασία των προσωπικών δεδομένων: Πρώτον, το γεγονός ότι η κάθε ψηφιακή συσκευή μπορεί να αναγνωρίζεται κατά μοναδικό τρόπο και δεύτερον το ότι ο χρήστης δεν μπορεί να γνωρίζει επακριβώς τι κάνει το λογισμικό που εκτελείται στον υπολογιστή του.

Ένας browser ή κάποια άλλη δικτυωμένη εφαρμογή θα μπορούσε να στέλνει τον μοναδικό αριθμό του υπολογιστή στους δικτυακούς τόπους που ο χρήστης επισκέπτεται (πιθανότατα κατόπιν αίτησης) κάνοντας εύκολη την αναγνώριση του υπολογιστή που συνδέεται. Εάν μάλιστα ο αριθμός αυτός έχει συνδεθεί και με το όνομα του ιδιοκτήτη, πχ. κατά την διαδικασία απόκτησης εγγύησης, τότε χάνεται και το σημαντικότερο όπλο διαφύλαξης της ιδιωτικότητας: η ανωνυμία. Ακόμα χειρότερα κάποια εφαρμογή θα μπορούσε να συλλέγει κρυφά από τον χρήστη και να στέλνει σε συγκεκριμένους παραλήπτες σημαντικά προσωπικά στοιχεία: τι προγράμματα έχει εγκατεστημένα, τι ηλεκτρονικά βιβλία διαβάζει, τι μουσική ακούει, ποιους δικτυακούς τόπους χρησιμοποιεί κτλ. Προσέξτε ότι εδώ δεν μιλάμε για κάποιο κακόβουλο πρόγραμμα που έχει παρεισφρήσει λαθραία στον υπολογιστή αλλά για εφαρμογές ευυπόληπτων κατασκευαστών που παράλληλα με το κύριο έργο τους συλλέγουν και τα προαναφερθέντα στοιχεία.

Τα σενάρια αυτά δεν ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού. Η συλλογή προσωπικών στοιχείων είτε από τον κυβερνοχώρο είτε με άλλους τρόπους κυρίως για λόγους μάρκετινγκ κτλ. είναι σήμερα μια πολύ μεγάλη αγορά με εξειδικευμένες εταιρείες. Οι πρακτικές μάλιστα πολλών από τις εταιρείες αυτές αλλά και το που καταλήγουν τελικά τα δεδομένα απασχολούν σχεδόν καθημερινά τις σχετικές αρχές. Μία πιο «προχωρημένη» δραστηριότητα, κυρίως στις ΗΠΑ, είναι ο συνδυασμός των στοιχείων για την δημιουργία επώνυμων «προφίλ» που πωλούνται στην συνέχεια σε ενδιαφερόμενους (πχ. εργοδότες). Η φύση βέβαια του Διαδικτύου είναι τέτοια που κάνει αυτή την διασταύρωση στοιχείων δύσκολη, αλλά αυτό μπορεί μάλλον να αλλάξει με χρήση της TC.

Αλλά ούτε και οι εφαρμογές «κατάσκοποι» είναι σπάνιες. Η σύντομη ιστορία του Διαδικτύου έχει καταγράψει αρκετές περιπτώσεις προγραμμάτων που επιχειρούσαν να στείλουν πληροφορίες στην «βάση» τους (“call home”). Αυτό που έκανε τελικά τις εταιρείες λογισμικού να εγκαταλείψουν την πρακτική αυτή και να ζητούν την άδεια του χρήστη για την αποστολή δεδομένων ήταν η αποκάλυψη, μέσω ανάλυσης του λογισμικού και των επικοινωνιών του, και η κατακραυγή που ακολούθησε. Με χρήση της TC όμως η εσωτερική λειτουργία και οι επικοινωνίες του προγράμματος γίνονται αδιαφανής υπόθεση. Ο χρήστης δεν μπορεί να έχει καμία ιδέα ή έλεγχο για το τι κάνει το λογισμικό του και σε ποιόν αποκαλύπτει την ταυτότητα του.

Αναγνωρίζοντας τα πιθανά προβλήματα ιδιωτικότητας, οι ίδιοι οι συγγραφείς της προδιαγραφής TC πρόσθεσαν στην έκδοση 1.2 της προδιαγραφής την δυνατότητα «ανωνυμοποίησης» της «εξ’ αποστάσεως πιστοποίησης» (Direct Anonymous Attestation), που δεν φαίνεται όμως να εξασφαλίζει ανωνυμία σε όλες τις περιπτώσεις (δείτε παρακάτω).

Δ. Επιπτώσεις στην δημοκρατία και την ελευθερία έκφρασης.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τεχνολογίες σαν την TC είναι το όνειρο του κάθε υπευθύνου λογοκρισίας, που θα έχει πλέον και την τεχνική δυνατότητα - πέραν της νομικής - να απαγορεύσει την διάθεση / ανάγνωση / θέαση ενός ηλεκτρονικού έργου. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι στο εγγύς μέλλον όλο και περισσότερα έργα θα έχουν ηλεκτρονική μορφή (βιβλία, ψηφιακός κινηματογράφος κτλ.) αντιλαμβανόμαστε εύκολα το μέγεθος του κινδύνου. Εκεί όμως που τα σενάρια γίνονται πραγματικά εφιαλτικά είναι σε θέματα ελευθερίας της πολιτικής έκφρασης. Ήδη ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της πληροφορίας που έχει πολιτική σημασία διακινείται ηλεκτρονικά. Ο προσωπικός υπολογιστής είναι το βασικό εργαλείο του κάθε δημοσιογράφου, πολιτικού συγγραφέα ή υπεύθυνου πολιτικής επικοινωνίας. Το Διαδίκτυο είναι βασικό μέσο διάδοσης ειδήσεων και ιδεών, δημιουργίας κοινοτήτων με πολιτικούς στόχους και συντονισμού της δράσης τους, εργαλείο για προεκλογικές καμπάνιες με χαμηλό κόστος κτλ. Αποτελεί πραγματικό βήμα ελεύθερης έκφρασης για τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει πιο επίσημα κανάλια (ΜΜΕ, τύπο). Κάθε λογής πολιτικές κινήσεις, ακόμη και επαναστάσεις, έχουν βασιστεί τα τελευταία χρόνια στον συντονισμό μέσω του δικτύου ή των κινητών τηλεφώνων ενώ τα ηλεκτρονικά μέσα είναι συχνά ο μόνος τρόπος πληροφόρησης του υπόλοιπου κόσμου για το τι γίνεται εντός των τειχών ολοκληρωτικών χωρών. Αλλά και στις δημοκρατικές κοινωνίες ουκ ολίγες κυβερνήσεις βρέθηκαν υπόλογες λόγω διαρροής ηλεκτρονικών εγγράφων. Το πρόβλημα είναι ότι η TC δίνει την δυνατότητα κεντρικού ελέγχου της παραγόμενης και διακινούμενης ψηφιακής πληροφορίας [28, 29, 45]. Στην πιο ακραία περίπτωση ένα ολοκληρωτικό καθεστώς μπορεί να απαιτήσει να ορίζει το ίδιο τα ψηφιακά κλειδιά όλων των υπολογιστών που πωλούνται στην χώρα. Έτσι οποιοδήποτε ενοχλητικό κείμενο θα εξαφανίζεται μαγικά από την κυκλοφορία ή θα γίνεται μη αναγνώσιμο ενώ ο συγγραφέας του θα εντοπίζεται με ευκολία (μη ξεχνάτε ότι τα κλειδιά είναι μοναδικά). Αλλά και σε ελεύθερα καθεστώτα που δεν θα υπάρχει κρατικός έλεγχος των κλειδιών τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Εδώ οι δικαστικές ή άλλες αρχές μπορεί να απαιτήσουν από ένα συγγραφέα να αποσύρει (κυριολεκτικά) ένα ενοχλητικό κείμενο του με πρόσχημα πχ. την δημόσια ασφάλεια ή γιατί κρίθηκε συκοφαντικό. Ο διευθυντής μιας ηλεκτρονικής εφημερίδας που αποστέλλεται με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (κάτι πολύ πιθανό στο κοντινό μέλλον) μπορεί πχ. να υποκύψει σε πολιτικές πιέσεις να αποσύρει ή ακόμα και να αλλάξει εκ των υστέρων όλα τα αντίγραφα που διανεμήθηκαν ακόμα και αν αυτά βρίσκονται ήδη στον σκληρό δίσκο των πελατών! Μάλιστα μιας και η υποδομή της TC εν γένει δεν ελέγχεται από τον τελικό χρήστη οι ενδιαφερόμενες αρχές μπορούν να παρακάμψουν εντελώς τον συγγραφέα και να ελέγχουν την πληροφορία απλά με την σύμπραξη των εταιρειών υλικού / λογισμικού. Τέλος η κάθε κρατική υπηρεσία μπορεί να βασίζεται στην TC για να καλύπτει τα άπλυτά της καθώς μπορεί να διαβαθμίσει τα έγγραφα έτσι ώστε να μην μπορούν να μεταφερθούν εκτός των Η/Υ του γραφείου.

Ε. Χρήση σαν εργαλείο εξωτερικής πολιτικής.

Ο σύγχρονος πολιτισμός μας εξαρτά όχι μόνο την ευημερία του αλλά και την ίδια την επιβίωση του από την ψηφιακή τεχνολογία. Τα πάντα σήμερα από το τραπεζικό σύστημα και την γραφειοκρατική μηχανή του κράτους μέχρι τα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής και τις εγκαταστάσεις υδροδότησης εξαρτώνται από υπολογιστές κάποιας μορφής και η εξάρτηση αυτή αυξάνεται ταχύτατα χρόνο με τον χρόνο. Παρόλο όμως που η τεχνολογία χρησιμοποιείται πλέον από τις περισσότερες χώρες του κόσμου παράγεται από πολύ λιγότερες. Ο δε «σκληρός πυρήνας» της - επεξεργαστές και αλλά ηλεκτρονικά, μεταξύ των οποίων και η υποδομή της TC - σχεδιάζεται από σχετικά λίγες εταιρείες από χώρες που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού. Το γεγονός αυτό δημιουργεί έναν απαράμιλλης ισχύος μοχλό πολιτικής πίεσης και σε συνδυασμό με τον εξ’ αποστάσεως έλεγχο που επιτρέπει η TC μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό όπλο. Προσέξτε ότι δεν μιλάμε εδώ απλά για μια χώρα Α που διακόπτει πώληση εξοπλισμού ή ανταλλακτικών σε μια άλλη Β λόγω μιας μεταξύ τους κρίσης (έχει συμβεί συχνά μέχρι τώρα), αλλά για εξοπλισμό που έχει ήδη νόμιμα η Β και ξαφνικά δεν δουλεύει. Η απειλή «θα σας γυρίσουμε στην λίθινη εποχή» αποκτά πλέον άλλο νόημα [28, 29]. Αλλά και σε λιγότερο ακραίες καταστάσεις η «αδιαφάνεια» των προγραμμάτων λόγω TC δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην προστασία ευαίσθητων δεδομένων. (Δείτε εδώ [48] για κάποια σχετική παλαιότερη περίπτωση όπου η χρήση TC θα εμπόδιζε την αποκάλυψη).

Τα ερωτήματα που προκύπτουν βέβαια είναι πόσο πιθανά είναι τα παραπάνω σενάρια αλλά και πόσο άμεσοι είναι οι σχετικοί κίνδυνοι. Κατά την γνώμη μου τα πιο ακραία από αυτά είναι μάλλον απίθανα, τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον και για τον δημοκρατικό κόσμο, καθώς θα προκαλούσαν πολύ μεγάλες αντιδράσεις. Ήδη η εφαρμογή της TC στην πλήρη μορφή της φαίνεται να έχει καθυστερήσει σημαντικά κυρίως λόγω των αντιδράσεων της τεχνολογικής κοινότητας. Κατά παρόμοιο τρόπο άλλες ιδέες ή πρακτικές που επιχειρήθηκε να «περάσουν» στον τεχνολογικό κόσμο, «κουτσουρεύτηκαν» ή και αποσύρθηκαν εντελώς εν μέσω γενικής κατακραυγής. Αν όμως τα σενάρια για κατάλυση της δημοκρατίας είναι απίθανα, αυτά που αφορούν την λειτουργία της ελεύθερης αγοράς, την απόκρυψη βρώμικων μυστικών ή την χρήση της τεχνολογίας ως «όπλου» δεν είναι και απαιτούν προσοχή.

Σκοπός μου συνεπώς εδώ δεν είναι να κινδυνολογήσω κατά της TC, αλλά να την χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα για να τονίσω ότι ο ρόλος που παίζει πλέον η τεχνολογία σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής είναι τόσο ζωτικός που απαιτεί μεγάλη σοβαρότητα, αυξημένη επαγρύπνηση και πολλαπλούς μηχανισμούς ελέγχου. Στην ψηφιακή εποχή ζητήματα όπως η τεχνολογική εξάρτηση και η αντιμετώπιση της, η ανάγκη προστασίας της ιδιωτικότητας του πολίτη αλλά και των δικαιωμάτων του ως καταναλωτή αποκτούν άλλη διάσταση. Το ραγδαία μεταβαλλόμενο περιβάλλον δημιουργεί νέα πιεστικά ερωτήματα και σοβαρά ηθικά και νομικά διλήμματα σχεδόν καθημερινά. Η πολιτεία, τα θεσμικά όργανα κάθε είδους, οι ενώσεις καταναλωτών κτλ. οφείλουν να παρακολουθούν διαρκώς τις εξελίξεις και να τις κρίνουν με γνώμονα όχι μόνο τα στενά οικονομικά κριτήρια αλλά και με βάση τις συνέπειες τους στην δημοκρατία και τις προσωπικές ελευθερίες αλλά και στην εθνική ασφάλεια και ανεξαρτησία.

Τέλος η αγορά, όλοι εμείς δηλαδή, πρέπει να συνειδητοποιήσει τον σημαντικό ρόλο της. Οι επαγγελματίες της τεχνολογίας φέρουν βέβαια την μεγάλη ευθύνη να αντιδρούν πρώτοι και να ενημερώνουν τους υπόλοιπους με απλό και υπεύθυνο τρόπο για τις ευκαιρίες, τα προβλήματα αλλά και τους πιθανούς κινδύνους. Όμως οι εξελίξεις στην επιστήμη και την τεχνική έχουν πάψει από καιρό να είναι σημαντικές μόνο για τους άμεσα ασχολούμενους με αυτές και αφορούν τον κάθε πολίτη που θα πρέπει να τις αντιμετωπίζει με σκεπτικό ευρύτερο από αυτό του απλού καταναλωτή. Ας μην ξεχνάμε ότι σε ένα περιβάλλον ελεύθερης αγοράς, ο αγοραστής έχει τον τελευταίο λόγο [36] και συνεπώς και την δύναμη να καθορίζει την ακολουθούμενη πορεία και να θέτει τις προτεραιότητες.