Οι φασίστες ξαναχτυπούν

φασιστάκια εν δράσει.

Αυτή την φορά οι κουκουλοφόροι προπηλάκισαν τον πρύτανη του πολυτεχνείου Κρήτης.

Τον Ιούλιο ομοϊδεάτες τους στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών είχαν γράψει στους τοίχους απειλητικά μηνύματα και είχαν καταστρέψει το γραφείο του καθηγητή Β. Βασσάλου.

Το άρθρο του κ. Γουσέτη νομίζω πως δείχνει ξεκάθαρα το ήθος αυτών των ατόμων.

Κάνει ζέστη στην Κορέα ή μου φαίνεται;

«Ελπίζουμε σε μια διευθέτηση της κατάστασης πριν εκτοξεύσουμε πύραυλο με πυρηνική κεφαλή»
βορειοκορεάτης αξιωματούχος

Το ολοκληρωτικό κομμουνιστικό καθεστώς της Βόρειας Κορέας, η μακράν καταπιεστικότερη χώρα στον κόσμο, είναι πλέον πυρηνική δύναμη. Ίσως περάσει ακόμα καιρός μέχρι να έχει αξιοποιήσιμα πυρηνικά όπλα, αλλά χθες διέσχισε τον Ρουβίκωνα, πραγματοποιώντας πυρηνική δοκιμή. Ενέργεια που ακόμα και η στενότερη σύμμαχός της, η Κίνα, καταδίκασε και ζήτησε την επιβολή αυστηρών κυρώσεων από το Συμβούλιο Ασφαλείας.

Την ώρα που τα παιδιά στην Βόρεια Κορέα κυριολεκτικά λιμοκτονούσαν και έχαναν τη ζωή τους από υποσιτισμό, η μεγαλομανής ηγεσία της Κορέας ξόδεψε τους ελάχιστους πόρους της στην ανάπτυξη πυρηνικών, ενώ εφάρμοσε άγρια καταστολή σε όσους έψαχναν τροφή! Και πλεόν τα κατάφερε αφού, από μια μηχανή καταπίεσης των πολιτών της από το διαρκές έγκλημα του ολοκληρωτικού καθεστώτος της, πλέον αποκτά δυνατότητες εξωτερίκευσης της απειλής της εναντίον των κατοίκων όλης της ευρύτερης περιοχής. Μια απειλή που μπορεί λαμβάνει και την μορφή ευθείας στρατιωτικής δράσης με πυρηνικά όπλα και της διασποράς πυρηνικής τεχνολογίας σε εξίσου επικίνδυνες χώρες (όπως αντίστοιχα με την βαλιστική της τεχνολογία). Αυτό το flash (από το Ιστολόγιο) είναι πλεόν μια ρεαλιστική πιθανότητα ενός κοντινού μέλλοντος.

Reversing Braindrain

In the recent (Sep 06) Economist’s special report on global talent, there is a very interesting article on governments hunting talent (1) . The different policies are impressive. USA, UK, France, Canada, Australia, India, China, they are all more and more in the game of luring the ultimate scarce resource of modern economies. Surprise, surprise, Singapore is once more in the forefront.

I would really like to know what Greece’s policy on the issue is. But in a country that still debates whether it should allow private education, it is hard to imagine that there is any specific policy on attracting talent at all. Not only we are not proactive, but I suspect that currently we are gradually loosing abroad the precious domestic supply.

If we decide to get serious about it, there are three ways to increase our economy’s talent capacity:
1-Increase our domestic talent production by improving our educational system
2-Train our talent abroad. Send as many young Greeks as possible in the best universities and companies of the world and after a period manage to bring them back (2)
3-Import foreign talent.

Concerning 2 and 3, the possible strategies would be:
-Provide direct incentives, like tax benefits, reduced military service for Greeks that manage to study in the top universities or work for specific companies.
-Provide indirect incentives, like a stimulating economy, friendly environment
-Improve the “Greece” brand, make talented people feel good to be Greek and live in Greece. It may sound weird because of its nationalist undertone, but let’s face it, in a globalized world with people mixing and living in different countries, the necessary (3) choice of a specific nationality will be similar to the choice of becoming a fan of a specific team, or to the choice of working for a specific company because of its brand (4).

In any case, the first step would be to put all the above in the agenda of public debate.


__________
(1) Non-subscribers feel free to ask me to send you the relevant piece
(2) Let’s not forget the benefits of remittance
(3) necessary for legal but mostly for psychological reasons
(4) Goldman Sachs employees famously accept a lower basic salary than the market average

Περι πρωτοβαθμιας εκπαιδευσης

Νέο Άρθρο

Η χωρα ζει μια απο τις μεγαλυτερες απεργιες στην πρωτοβαθμια εκπαιδευση που θυμουνται οι κατοικοι της. Γιατι? Τα αιτηματα των διδασκοντων ειναι πολλα, η αιτιολογηση τους ομως ειναι δυστυχως εξαιρετικα ελλιπης. Μια βολτα στην ιστοσελιδα της Διδασκαλικης Ομοσπονδιας εχει να επιδειξει πληθωρα επαναστατικων κειμενων, σκληρων απαιτησεων, αγωνιστικων διακηρυξεων. Ελαχιστη ομως επιχειρηματολογια και ακομα λιγοτερη συζητηση. Ας δουμε λιγο αναλυτικα την κατασταση της εκπαιδευσης στην Ελλαδα, πως μπορει να βελτιωθει και τι προτεινουν αντ'αυτου οι εκπαιδευτικοι.

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Βρετανοί Συντηρητικοί: Στροφή προς τον κρατισμό;

Ο νέος ηγέτης των Συντηρητικών ,David Cameron, επιβεβαίωσε την εβδομάδα αυτή, τη στροφή του κόμματος προς έναν στρογγυλεμένο, life-style συντηρητισμό, χωρίς διάθεση για τομές και ρήξεις. Στο συνέδριο των Συντηρητικών, αρνήθηκε να προβεί σε υποσχέσεις για μείωση της φορολογίας, δεν έκανε λόγο για μείωση των δημοσίων δαπανών, ενώ διαβεβαίωσε πώς υπό την ηγεσία του ,το Εθνικό Σύστημα Υγείας και το κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα,οι "ιερές αγελάδες" των "προοδευτικών", θα παραμείνουν ανέγγιχτες! Σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να κάνει τους Tories να φανούν πιο ..."μοντέρνοι" και politically correct, υποστήριξε τους gay γάμους, την κρατική ενίσχυση σε μονογονεϊκές οικογένειες, και πρόσθεσε μια γερή δόση "environmentalism", μη αποκλείοντας την επιβολή "πράσινων" φόρων για τη σωτηρία του περιβάλλοντος.Μόνο θετικό σημείο, η αντίθεση στο σχέδιο της κυβέρνησης Μπλαιρ για επιβολή αστυνομικών ταυτοτήτων.Απέναντι στην κουρασμένη κυβέρνηση των Εργατικών, η τακτική του Cameron φαίνεται να αποδίδει προς το παρόν. Σε μια Μεγάλη Βρετανία όμως, όπου οι δημόσιες δαπάνες και η φορολογία, πλησιάζουν αργά αλλά σταθερά τα επίπεδα της Ηπειρωτικής Ευρώπης , η εγκατάλειψη κάθε φιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού λόγου από το κόμμα της Margaret Thatcher, μόνο απογοήτευση μπορεί να προκαλέσει...

Hey! Teachers! Leave our taxes alone!

Η ελληνική κοινωνία βιώνει σήμερα τις συνέπειες από τις απεργιακές κινητοποιήσεις των δασκάλων της δημόσιας πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εφαρμόζοντας τις ίδιες κλασικές τακτικές εντυπωσιοθηρίας, λαϊκισμού και συναισθηματικών συνθημάτων που εφαρμόζονται από τις διάφορες κατηγορίες κρατικοδίαιτων προσοδοθηρικών ομάδων και συντεχνίες, που έχουν οργανωθεί εδώ και δεκαετίες σε θέσεις του δημόσιου τομέα.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν θα τις προκλητικές έως εξωπραγματικές οικονομικές απαιτήσεις που προβάλλουν. Πχ. ζητούν 1400 ευρώ μισθό του πρωτοδιόριστου δάσκαλου, όταν οι περισσότεροι νέοι με παρόμοια προσόντα στον ιδιωτικό τομέα παίρνουν τα υποπολλαπλάσια, δουλεύουν πολλαπλάσιες ώρες την εβδομάδα, και παίρνουν πολύ λιγότερη άδεια. Είναι προκλητικές ακόμα και για τα δεδομένα των περισσότερων άλλων δημόσιων υπαλλήλων με παρόμοια ή και περισσότερα προσόντα. Πχ. ένας συνομήλικός τους ειδικευόμενος γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο (αποτέλεσμα της υποχρέωσης του νόμου, όχι επιλογής του) πρέπει να δουλεύει σχεδόν 70 ώρες την εβδομάδα, σε επικίνδυνες συνθήκες για την προσωπική του υγεία, με τεράστιες ποινικές ευθύνες σε κάθε του πράξη και υπό ένα απαράδεκτο καθεστώς ανασφάλιστης μαύρης εργασίας στις εφημερίες, για να πλησιάσει αυτά τα λεφτά.

Πέρα όμως από τις μισθολογικές τους απαιτήσεις, που όσο και να μην τις προβάλλουν στα ΜΜΕ είναι ο κινητήριος μοχλός της απεργίας, οι δάσκαλοι υποστηρίζουν ότι αντιδρούν όχι για τα χρήματα του μισθού τους, αλλά γιατί νοιάζονται για ένα καλύτερο δημοτικό! Πράγματι, η παιδεία στην Ελλάδα υποχρηματοδοτείται και το ποσοστό της στον προϋπολογιμού και το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανάται στην παιδεία πρέπει να ανέβει σημαντικά. Αλλά η υποχρηματοδότηση της παιδείας είναι το τίμημα που πληρώνουμε ως κοινωνία προκειμένου να χαρίζονται τρισεκατομμύρια δραχμές χρεών των αποτυχημένων αγροτικών συνεταιρισμών, αποτυχημένων κρατικών επιχειρήσεων, να συντηρούνται προνόμια δεκάδων διαφορετικών προσοδοθηρικών κατηγοριών κρατικοδίαιτων συντεχνιών, να ξεκοκκαλίζονται οι προμήθειες των δημοσίων φορέων από διαπλεκόμενους, να διαλύεται κάθε προσπάθεια ανάπτυξης υπό το βάρος της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και της γραφειοκρατίας. Όλα αυτά που οι σύγχρονες κυρίαρχες ελληνικές ιδεοληψίες παρουσιάζουν και επιβάλλουν ως πολιτικές «ευαισθησίας», «αλληλεγγύης» και «πρόνοιας», στα θύματα που τα πληρώνουν: τους φορολογούμενους που δεν έχουν πρόσβαση στο δημόσιο χρήμα που οι υπόλοιποι λυμαίνονται.

Ένας σοβαρός εξορθολογισμός των κρατικών δαπανών (κάτι για το οποίο ποτέ δεν είδα κανέναν να απεργεί ή να κλείνει δρόμους σε αυτή τη χώρα), όχι μόνο θα μείωνε αυτά τα σπαταλούμενα χρήματα, αλλά θα άφηνε πολλά περισσότερα για εκεί που υπάρχει πράγματι ανάγκη σοβαρής χρηματοδότησης, όπως η παιδεία. Και αυτό δεν είναι ουτοπισμός, είναι η πραγματικότητα σε χώρες με σοβαρές φιλελεύθερες μακροχρόνιες πολιτικές. Στην Ιρλανδία, οι κρατικές δαπάνες είναι πολύ μικρότερες σε ποσοστό του ΑΕΠ από μας, οι φόροι είναι πολύ χαμηλότεροι τροφοδοτόντας την ανάπτυξη, αλλά στις δαπάνες για την παιδεία ως ποσοστό του ΑΕΠ, καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στον κόσμο! Η παρακάτω πρόταση βελτίωσης του δημοτικού θα έπρεπε λογικά να βρίσκει σύμφωνους τους σημερινούς απεργούς, αν πραγματικά τα κίνητρά τους ήταν τόσο «αλτρουϊστικά» όσο διατείνονται, και όχι στενά συντεχνιακά.

Η κρατική χρηματοδότηση στην παιδεία πρέπει να αυξηθεί κατακόρυφα. Όχι όμως πετώντας την σε ένα βαρέλι δίχως πάτο, όπου πιάνουν ελάχιστο τόπο και φέρνουν ελάχιστα χειροπιαστά αποτελέσματα, και όπου η κακοδιαχείρισή της μέσα από το γραφειοκρατικό και άκαμπτο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης υπηρετεί τελικά όχι τους μαθητές και τις ανάγκες τους, αλλά τα συμφέροντα των υπαλλήλων του. Πρέπει παράλληλα να συνοδευτεί από την κατάργηση του δημόσιου συστήματος εκπαίδευσης και με την απόδοση των πόρων που διαθέτει το κράτος απευθείας στον πολίτη ώστε να επιλέγει ελεύθερα όποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα προτιμά. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με τα γνωστά κουπόνια εκπαίδευσης, είτε με την χρηματοδότηση των σχολείων ανάλογα με των αριθμό των μαθητών τους (οι οποίοι φυσικά είναι ελεύθεροι να επιλέξουν όποιο σχολείο προτιμούν).

Τα θετικά της ελευθερίας επιλογής από τον γονέα του σχολείου που προτιμά είναι πολλά. Αυξάνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των σχολείων, το εκπαιδευτικό προσωπικό αναγκαστικά χάνει την δημοσιοϋπαλληλική του νοοτροπία, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι το άτομο γίνεται απόλυτα υπεύθυνο για τις επιλογές του. Ο εκπαιδευτικός ουσιαστικά πληρώνεται με βάση την αξία και την απήχηση της δουλειάς του, κατά πόσο οι γονείς τον θεωρούν άξιο να του εμπιστευτούν τα παιδιά τους, συγκρίνοντάς τον με τους συναδέλφους του και επιλέγοντας αυτόν και το σχολείο του ελεύθερα. Ταυτόχρονα το εκπαιδευτικό σύστημα αποκτά μια πρωτοφανή ευελιξία και προσαρμοστικότητα στις νέες εξελίξεις, μιας και αποδεσμεύεται από τα κεντρικά σχεδιασμένα προγράμματα εκπαίδευσης και είναι το κάθε ίδρυμα ελεύθερο να διαλέξει το πρόγραμμα που θέλει.

Όχι μόνο ενισχύει τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης, αλλά καταργεί και κάθε χρησιμοποίηση του σχολείου για την προβολή κρατικής προπαγάνδας (πχ κρατικές παραποιήσεις της ιστορικής αλήθειας) και επιτρέπει στους εκπαιδευτικούς να εξαφανίσουν την θρησκευτική κατήχηση και τον συστηματικό προσηλυτισμό που γνωρίσαμε όλοι. Ο ρόλος των σχολείων δεν είναι να αποτελούν όργανα προπαγάνδας αλλά δημιουργίας ανεξάρτητων, ώριμων και σκεπτόμενων ατόμων, και η ανεξαρτησία των ιδρυμάτων από κάθε πολιτική κρατική χειραγώγηση είναι κρίσιμης σημασίας γι’αυτό (ένας από τους λόγους γιατί τα ΑΕΙ υποτίθεται είναι ανεξάρτητα και αυτοδιοικούμενα).

Αν πραγματικά οι σημερινοί δάσκαλοι ενδιαφέρονταν για την αναβάθμιση της παιδείας, θα πρότειναν οι ίδιοι την απώλεια της μονιμότητάς τους, του εξασφαλισμένου μισθού τους ως δημοσίων υπαλλήλων και του κρατικού χαρακτήρα των σχολείων τους, ώστε να είναι σε θέση οι ίδιοι να διαμορφώνουν, ο καθένας στο δικό του σχολείο, την εκπαιδευτική πολιτική και τα προγράμματα που επιθυμούν. Αν πραγματικά θέλουν να καινοτομήσουν, να δημιουργήσουν, να προσφέρουν, αλλά και τελικά να πληρώνονται με βάση την αξία της προσφοράς τους, η αποκέντρωση των σχολείων και η απεξάρτησή τους από το κράτος είναι ο μοναδικός τρόπος να το υπολοποιήσουν. Είναι όμως διατεθιμένοι πληρώσουν το κόστος προκειμένουν να αναλάβουν ρόλο στην σχεδιασμό και την διαχείριση, και το οποίο κόστος είναι να εγκαταλείψουν την ασφάλεια της μονιμότητας και της ανύπαρκτης αξιολόγησης της δουλειάς τους και πλέον να εξαρτώνται από την δική τους προσπάθεια και την αναγνώρισή της από τους γονείς;

Οι πολιτικές αποκέντρωσης και διαχωρισμού των σχολείων από την κρατική αγκάλη γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς στην Ευρώπη και γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία. Διότι τελικά, η όλη φιλοσοφία της μετάθεσης των επιλογών από τους κρατικούς γραφειοκράτες στο άτομο όχι μόνο καθιστά πιο υπεύθυνους και τους γονείς και τους διδάσκοντες, αλλά συνολικά τους πολίτες πιο ενεργούς, πιο συμμετοχικούς και πιο ελεύθερους. Δυστυχώς όμως το μάτι των σημερινών απεργών είναι περισσότερο προσανατολισμένο στους φόρους μας, παρά στα παιδιά.

Government and church should rather be equally excluded from any influence on the school.
Karl Marx
Critique of the Gotha Program (IV.B.1)

Ένα σχόλιο πάνω στο "φαινόμενο της Αντρικής Δειλίας"

Ρίχνοντας μια βιαστική ματιά στον αξιολάτρευτα βρωμερό κόσμο της απογευματινής τηλεοπτικής ζώνης έπεσα πάνω σε μια εκπομπή κοινωνικού προβληματισμού (τα χάπια μου...) όπου ένα -ως συνήθως- «φλέγον» πρόβλημα απασχολούσε μια πολυσυλλεκτική ομάδα από "ειδικούς" και μη. «Αντρική δειλία» λοιπόν κυρίες και κύριοι , ή αλλιώς, το "κοινωνικό πρόβλημα της εποχής μας"..Αν και ημουν σίγουρος για το τι επρόκειτο να αντικρύσω παρέμεινα εντούτοις κολλημένος στο γυαλί κανα τεταρτάκι (μη μου πείτε ότι δεν το χετε κάνει ποτέ...) ακούγοντας κάθε λογής αηδία που μπορεί να σκεφτεί ο οποιοσδήποτε για το συγκεκριμένο θέμα. Για να μαι βέβαια αντικειμενικός ειπώθηκαν και ένα δυο σοβαρά πραγματάκια που ως συνήθως βουλιάξαν στο γενικό βούρκο.

Η ετυμηγορία ήταν αναμενόμενη, το ανδρικό φύλο καταγγέλθηκε σχεδόν σύσσωμο ως άκαρδη συμμορία δειλών, εντελώς ανίκανων να γεμίσουν μια σύγχρονη γυναίκα. Ύστερα από μερικές «σοβαρές» τοποθετήσεις διάφορων ψυχολογοδημοσιογραφοκοινωνιολόγων (ορισμένοι δηλώναν λίγο απ όλα, ξέρετε εσεις τώρα) το ζωντανό κοινό της εκπομπής αφέθηκε ελεύθερο να κάνει τη λοιπή βρωμοδουλειά, χρησιμοποιώντας όλες τις σκοτεινές τέχνες: μισοανώνυμες καταγγελίες, κραξίμο, βρισιδια, και ανελέητες δόσεις ασυγκάλυπτου θρήνου.Δε θα ασχοληθώ με το πως ορισμένες εκπομπές μετατρέπουν κάθε λογής θέματα σε άψυχες μάζες σκουπιδιών. Θα σχολιάσω λίγο το ζήτημα της «αντρικής δειλίας» , καθεαυτό, και ιδίως το πώς μια ανύπαρκτη έννοια παίρνει τηλεοπτική σάρκα και οστά ορμώμενη από κάποιες στρεβλές ιδέες που κυκλοφορούν διάσπαρτες στην κοινωνία μας.

Ας ξεκινήσω με λίγες προσωπικές μου απόψεις. Η δειλία καταρχάς είναι ένα ψυχολογικό ελάττωμα: είναι ο φόβος που παγώνει κάθε δημιουργική δράση. Η δειλία δεν έχει φύλο. Επίσης η δειλία είναι μια δυνητικά αναστρέψιμη κατάσταση, ακόμα κι αν για ορισμένες ακραίες περιπτώσεις χρειάζεται ψυχολογική βοήθεια.

Αν δεχτούμε ότι η δειλία δεν έχει φύλο, θα πρέπει να δεχτούμε πως δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε «αντρική δειλία», ως κοινωνικό σύμπτωμα της εποχής μας κλπ. Αν βέβαια πιστέψουμε καποια αξιοπρεπέστατη κυρία, που κοιτούσε τους άντρες της εκπομπής με φανερή απέχθεια, αντρική δειλία είναι ο φόβος του άντρα της να αναλάβει τις οικονομικές της υποχρεώσεις.. Για μια άλλη ότι ο σύντροφος της την παράτησε αντί να την παντρευτεί. Για μια τρίτη ότι δεν δέχτηκε να την αποκαταστήσει αν και την κατέστησε έγγυο. Για την τέταρτη και την πέμπτη , ότι οι άντρες τους την κοπάνησαν όταν κατά λέξη «είδαν τα δύσκολα» (δεν διευκρινίστηκε η ορολογία). Προφανώς η φράση αντρική δειλία μέσα στη γενικότητα της μπορεί να περιλάβει οποιαδήποτε ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Ο δε Άντρας-καλεσμένος της εκπομπής (κάτι σαν "εκπρόσωπος τύπου" του φύλου Του) σε άσχετη στιγμή σχολίασε ότι μέσα στη σχέση ο «άντρας πρέπει να έχει τα ηνία» ενώ καμιά κυρια ή δίδα δεν φάνηκε να αντιδρά στην παραπάνω ανοησία.

Το συμπέρασμα μου από το τηλεοπτικό αυτό αριστούργημα είναι ότι για μια εκπομπή που υποτίθεται οτι σχολιάζει την τρέχουσα πραγματικότητα, η συγκεκριμένη δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο εκτός πραγματικότητας. Η αλήθεια είναι πάντως ότι καθρέφτιζε αρκετές από τις απόψεις που ακούμε καθημερινά από φίλους και γνωστούς. Αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται,σαν η λεγόμενη σεξουαλική επανάσταση να μη συνέβη ποτέ. Λάθος, φέρονται σαν να συνέβη, αλλά επιμένουν να διατηρούν όσα στοιχεία τους συμφέρουν από την εποχή της σκληρής αντροκρατίας, αφήνοντας σ όλα τα υπόλοιπα τις σύγχρονες αντιλήψεις να κάνουν το θαύμα τους.

Κι όμως η κοινωνία προχωρά με άλματα,και στο δρόμο της όλα, όλα τα ριζωμένα στερεότυπα μαραίνονται και πεθαίνουν αφήνοντας τη θέση τους σε νέες ιδέες και νοοτροπίες. Το μέλλον είναι εδώ , και μαζι του ο άνθρωπος του μέλλοντος, που δε χωρά πια στους γερασμένους κοινωνικούς ρόλους. Είναι ανοησία να περιμένει κανείς ότι μια γυναίκα που δουλεύει σκληρά και αποκερδαίνει το προιόν του κόπου της θα σκύψει το κεφάλι σ οποιονδήποτε αξιολύπητο σύζυγο-σατράπη. Είναι εξίσου γελοίο να ελπίζουν κάποιοι ότι ο άντρας που ζει σε μια κοινωνία ισότιμων ανθρώπων θα σέβεται τα δικαιώματα της γυναίκας και ταυτόχρονα θα δεσμευεται να φορτωθεί αναντίρρητα τις υποχρεώσεις της (ω είναι τόοοσο βολικό!) η/και να ενταχτεί στις παραδοσιακές κοινωνικές φόρμες ( γάμος, οικογένεια, συγκεκριμένα μοτίβα ερωτικής ή σεξουαλικής συμπεριφοράς κλπ) . Κι όμως, όλες οι σάπιες αντιλήψεις που σχετίζονται με την αντρική «δειλία» ή τη γυναικεία «ανηθικότητα» (δυο όψεις του ίδιου συντηρητικού νομίσματος) πηγάζουν από τις παραπάνω διεστραμμένες απόψεις.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι χρονικά περιορισμένες συνδέσεις μεταξύ ελεύθερων ατόμων*. Οποιαδήποτε απόπειρα να εξευτελιστεί κάποιος για τις επιλογές του εφόσον βέβαια δεν βλάπτουν άμεσα ένα άλλο πρόσωπο , είναι ρατσισμός. Ένας άντρας ή μια γυναίκα που χωρίζουν επειδή είναι απρόθυμοι να προχωρήσουν τη σχέση σε ένα νέο στάδιο ευθυνών δεν είναι απαραίτητα «δειλοί». Δειλοί έναντι τίνος; «Του εαυτού τους»; Μα προχωρούν σε μια συνειδητή επιλογή! «Της κοινωνίας»; Από πότε χρωστάει κανείς τέτοιου είδους υποχρέωση στην κοινωνία και βάσει ποιας έμμεσης ή άμεσης συμφωνίας την ανέλαβε; . «Του άλλου». Ένας χωρισμός οφείλεται συχνότατα σε μονομερή απόφαση είτε σχετίζεται με το θέμα της ανάληψης ευθυνών , είτε όχι. Το να κατηγορεί κανείς τη φύση των πραγμάτων είναι σαν να χτυπάει το κεφάλι του στον ίδιο τοίχο ξανά και ξανά. Τέλος «έναντι ενός παιδιού». Εδώ όντως υπάρχει πρόβλημα, αλλά επιλύεται με την επιβολή οικονομικών υποχρεώσεων στο πρόσωπο του γονιου που αρνειται να τις αναλάβει συναινετικά. Φυσικά ούτε συζήτηση για υποχρεωτικό γάμο κλπ. Ένα παιδί δημιουργεί δεσμεύσεις ηθικής, συναισθηματικής και οικονομικής φύσης.Από αυτές μονο οι τελευταίες μπορούν να επιβληθούν νομικά, είναι δηλαδή κυριολεκτικά υποχρεώσεις. Κανείς δεν μπορεί να επιβάλει σε κάποιον να γίνει τρυφερός πατέρας ή τρυφερή μητέρα, στο βαθμό που δεν μπορούμε να επιβάλουμε σε κανέναν να γίνει «τρυφερός άνθρωπος». Συχνά, μια μονογονεική οικογένεια αποδεικνύεται πολύ πιο φιλόξενη για το παιδί απ¨ό,τι ένας γάμος βυθισμένος μέσα στις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις.

Και εδώ τελειώνουμε με το σάπιο παιχνιδάκι των ρόλων και της «αντρικής δειλίας». Κάποιοι θα πρέπει να αποδεχθούν πως δεν είναι δειλία η άρνηση να ενταχτεί κανείς στα προκατασκευασμένα τους καλούπια. Δειλία είναι να συμβιβαστεί με έναν τρόπο ζωής που θα τον κάνει δυστυχή...Υπάρχει ευγενέστερος στόχος από την επιδίωξη της ευτυχίας μας, εφόσον σεβόμαστε τα δικαιώματα των υπολοίπων ανθρώπων;

Να σας πω και κάτι φαινομενικά άσχετο; Μ αρέσει αυτή η εποχή. Ο κόσμος σείεται και ταρακουνιέται σχεδόν πιο δυνατά από ποτέ, κάτι κερδίζουμε και κάτι χάνουμε αλλά στο τελικό αποτέλεσμα η ελευθερία μας μοιάζει να κερδίζει το γύρο. Και τούτη η παρτίδα δε θα χαθεί παρόλα τα τηλεοπτικά μαστίγια, τα πανάρχαια πρότυπα-κλουβιά, τα γουρλωμένα βλέμματα και τις φτηνιάρικες «κοινωνικές» κατακραυγές.

* χρονικά περιορισμένες ακόμα κι όταν διαρκούν για μια ολόκληρη ζωή, καθώς εξαχνώνονται με το τέλος της...

Απεργιες και συναισθηματισμος

Μου κανει εντυπωση πως αρκετοι Ελληνες βλεπουν τις απεργιες γενικα, και ειδικα των δασκαλων τωρα, με συναισθηματικο, ρομαντικο τροπο. Συνηθως βεβαια ειναι αυτοι που δεν εχουν παιδια στο σχολειο. Γιατι η οικιακη βοηθος των γονιων μου πχ που μολις εστειλε τον γιο της σχολειο ειχε ενα μεγαλο παραπονο*: "ειδα και επαθα να τον πεισω να παει σχολειο και τωρα μου τον εστειλαν σπιτι!" Και μαλιστα ο γιος με τοσες μερες απεργια, δηλωνει οτι και να ανοιξει το σχολειο δεν θελει να παει! Βλεπετε εμαθε απο νωρις οτι στην Ελλαδα το να δουλευεις ειναι προαιρετικο, μπορεις παντα να βρεις καποιον να το κανει για σενα. Στην Ελλαδα η εκπαιδευση δεν εχει νοημα, νοημα εχει να βρεις μια καλη δημοσια θεση και να κανεις απεργιες!

Αλλα οπως ειπα, σε αρκετες εφημεριδες δεν διαβαζεις αυτες τις ιστοριες αλλα κατι ρομαντικα δακρυβρεχτα υπερ των "αγωνιστων". Παραδειγμα αυτο το αρθρο της Ε.Μπιστικα στην Καθημερινη:

Μια δασκαλίτσα, πρωτοδιορισμένη το 1934, μιλάει για την απεργία των δασκάλων...

Εκτος του οτι το κειμενο ειναι εντελως εκτος θεματος, προσφεροντας συναισθηματισμο αντι για λογικη συζητηση, το βρηκα και καλο παραδειγμα των ριζων της κακοδαιμονιας στην ελληνικη εκπαιδευση. Προσεξετε αυτο:

Εκτός αυτού τις ελεύθερες ώρες εδιδάσκαμε τους νέους εκτός του σχολείου ελληνικούς χορούς, ιστορία, τραγούδια, για τον εξελληνισμό τους. Θυμάμαι ακόμα ότι κάθε Κυριακή εκ περιτροπής εξηγούσαμε το Ευαγγέλιο στην εκκλησία.

Αυτα τα ατομα βεβαια καποια στιγμη βαρεθηκαν τον εξελληνισμο τους, πηγαν στις ΗΠΑ και στην Αυστραλια και αρχισαν τα κινηματα για την Μακεδονια του Αιγαιου...
Οταν η εκπαιδευση χρησιμοποιειται για ιδεολογικες προπαγανδες και οχι για παροχη γνωσεων, λογικο ειναι να ακους τους δασκαλους σημερα να πετανε χιλιαδες ιδεοληψιες. Λογικο ειναι να λενε οτι δεν μπορει να αξιολογηθει το εργο τους, γιατι δεν προσφερουν γνωσεις αλλα κατι ανωτερο, απιαστο, μεταφυσικο**. Ισως καποτε να επιτελουσαν καποιο χρησιμο εργο ολα αυτα. Αλλα σημερα τα παιδια δεν χρειαζονται ελληνικους χορους και εκκλησια. Χρειαζονται ανεξιθρησκεια, μαθηματικα και πληροφορικη...


*να προσθεσω οτι η κακομοιρα μου ειπε οτι δεν μπορει δυστυχως η ιδια να τον διδαξει αυτες τις μερες στο σπιτι, γιατι δεν ξερει να γραφει ελληνικα. Αυτα ειναι τα ατομα που πληττονται πανω απο ολα απο τις απεργιες. Τα πιο αδυναμα στρωματα της κοινωνιας...
**αληθεια εμενα με ρωτησαν αν θελω τα παιδια μου να ειναι θυματα του απιαστου εργου τους? Εγω τα στελνω σχολειο να μαθουν γραμματα, οχι να πηξουν στην προπαγανδα!

Έγκλημα και τιμωρία

Νέο Άρθρο

Το κυρίαρχο υπόδειγμα της ευρύτερης ποινικής κοσμοαντίληψης εμπεριέχει δύο αρχές:

Πρώτον, ότι η ποινή που επιβάλλεται σε έναν εγκληματία θα πρέπει να είναι ανάλογη με το χαρακτήρα του εγκλήματος και όχι με την πιθανότητα ότι ο εγκληματίας θα επαναλάβει την πράξη του στο μέλλον. Με άλλα λόγια, η ποινή «κοιτάει προς τα πίσω» και όχι στο μέλλον.

Δεύτερον, ότι τα αίτια των περισσότερων εγκλημάτων είναι «κοινωνικά». Δηλαδή, οι λόγοι που κάνουν κάποιον βίαιο εγκληματία δεν θα πρέπει να αναζητηθούν σε εγγενή στοιχεία της προσωπικότητάς του αλλά στις κοινωνικές εμπειρίες του. Διαλυμένες οικογένειες, κακομεταχείριση στην παιδική τους ηλικία, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση κ.λπ. είναι οι κυριότεροι παράγοντες που οδηγούν το άτομο στην παραβατική συμπεριφορά.

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Αλήθειες και μύθοι για τον χρυσό.

Παρακολουθούσα σήμερα την τιμή του πετρελαίου να συνεχίζει την πτωτική του πορεία και κάτω από τα $59 το βαρέλι και, έχοντας διαβάσει τόσα και τόσα σε αυτό το blog για τον χρυσό, αναρωτιόμουν τι να γίνεται με την τιμή του. Βλέπετε, σημαντική μερίδα του κόσμου πιστεύει ότι το να αγοράσει χρυσό είναι ο καλύτερος τρόπος να προστατευτεί από την άνοδο των τιμών. Έτσι, όταν ανεβαίνει η τιμή του πετρελαίου η ζήτηση για χρυσό αυξάνεται, και αυτό οδηγεί στην άνοδο της τιμής του χρυσού. Όταν η τιμή του πετρελαίου πέφτει, το ίδιο συμβαίνει και στην τιμή του χρυσού. Μπήκα λοιπόν σε μια από τις διάφορες σελίδες που υπάρχουν στο internet για όσους θέλουν να εμπορευτούν χρυσό και, ως ήταν αναμενόμενο, από την αρχή της ημέρας μέχρι την ώρα που κοίταξα η τιμή του χρυσού στην αγορά της Νέας Υόρκης είχε χάσει περίπου 1,7 τοις εκατό, πέφτοντας από περίπου $574 η ουγιά στα $564 η ουγιά. Ήταν δε περίπου 10 τοις εκατό κάτω σε σχέση με την τιμή του 30 ημέρες πριν.

Τα αναφέρω όλα αυτά για να δείξω ακριβώς στο που έγκειται ο σκεπτικισμός πολλών οικονομολόγων στην υιοθέτηση του χρυσού κανόνα. Επειδή η προσφορά του χρυσού εξαρτάται από αστάθμητους παράγοντες, αλλά κυρίως η ζήτηση είναι σημαντικά επιρρεπής σε ψυχολογικούς παράγοντες, η αγοραστική δύναμη του χρυσού, η οποία διαμορφώνεται στις διεθνείς αγορές με βάση την προσφορά και τη ζήτηση παρουσιάζει σημαντικές βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις, και αυτό δυσχερένει τη χρήση του ως χρήμα. Φανταστείτε μέσα σε μια μέρα το χρυσό σας νόμισμα να χάνει 1,7 τοις εκατό της αγοραστικής του αξίας (ή σε 30 ημέρες να χάνει 10 τοις εκατό) και ξαφνικά να κερδίζει 5 τοις εκατό σε μια μέρα. Πόσο πιο δύσκολες θα ήταν οι συναλλαγές?

Ας πάμε και σε ένα παρεμφερές θέμα, το αν ο χρυσός είναι καλύτερη μορφή αποταμίευσης σε σχέση με άλλες επιλογές. Άλλωστε, ακόμα και μετά την πρόσφατη πτώση της τιμής του, ο χρυσός είναι περίπου 21 τοις εκατό πάνω σε σχέση με ένα χρόνο πριν. Πραγματικά, αυτή είναι μια πολύ καλή απόδοση, ειδικότερα αν σκεφτεί κανείς ότι αν για παράδειγμα είχε αγοράσει ένα αμοιβαίο κεφάλαιο με σύνθεση ίδια με εκείνη του δείκτη Dow Jones θα είχε απόδοση μόνο περίπου 5 τοις εκατό. Ποια θα ήταν η εικόνα ωστόσο αν είχε αποταμιεύσει 10 χρόνια πριν? Τότε ο Dow Jones ήταν περίπου στις 5,500 μονάδες. Σήμερα είναι πάνω από τις 11,700. Αν δηλαδή κάποιος είχε αποταμιεύσει σε μετοχές του Dow Jones θα είχε υπερ-διπλασιάσει την αξία της αποταμίευσης του μόνο από την άνοδο της τιμής των μετοχών, και παρά τη σηματική πτώση του χρηματιστηρίου την περίοδο 2000-2003. Η απόδοση δε είναι μεγαλύτερη αν λάβουμε υπ’ όψην και τα μερίσματα που θα πλήρωναν αυτές οι μετοχές. Αντίστοιχα, η τιμή του χρυσού πριν από 10 χρόνια ήταν περίπου στα $380 η ουγιά. Η αύξηση της τιμής του κατά τη δεκαετία στα $564 συνιστά αύξηση περίπου κατά 47 τοις εκατό. Η απόδοση του χρυσού ήταν δηλαδή λιγότερη από τη μισή της απόδοσης του Dow Jones. Αφήνω τον καθένα να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Τα παραπάνω αποτελέσματα δεν προκαλούν έκπληξη σε όσους γνωρίζουν πέντε πράγματα. Η αλήθεια είναι ότι η χρησιμότητα του χρυσού δεν έχει μεταβληθεί όλα αυτά τα χρόνια. Η βασική του χρήση παραμένει στην κατασκευή κοσμημάτων και άλλων αντικειμένων. Αυτός όμως που αγόρασε μετοχές του Dow Jones απέκτησε ιδιοκτησία σε Αμερικανικές επιχειρήσεις. Και την τελευταία δεκαετία οι επιχειρήσεις αυτές υπέστησαν σημαντικές αλλαγές, κυρίως λόγω της ραγδαίας τεχνολογικής προόδου. Η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών στην παραγωγή αύξησε την παραγωγικότητα του κεφαλαίου (όπου κεφάλαιο με την οικονομική έννοια είναι όλα τα υλικά αγαθά όπως κτήρια, υπολογιστές, λογισμικό, μηχανήματα, κ.α. που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή άλλων αγαθών και υπηρεσιών), με αποτέλεσμα την αύξηση της αμοιβής του κεφαλάιου. Αυτό οδήγησε σε υψηλότερη ζήτηση για μετοχές και άρα αύξηση των τιμών τους, καθώς οι μετοχές αντιπροσωπεύουν ιδιοκτησία κεφαλαίου.

Για να μην παρεξηγηθώ, με τα παραπάνω δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει να έχει κανείς μέρος τον αποταμιεύσεών του σε χρυσό. Το αντίθετο μάλιστα, θα πρέπει, αν μπορεί κανείς, να έχει και χρυσό, και τραπεζικές καταθέσεις (παρόλο που δίνουν ακόμα χαμηλότερη απόδοση), και ομόλογα, γιατί απλόυστατα μεγαλύτερη διασπορά μειώνει την διακύμανση της αξίας των περιουσιακών μας στοιχείων. Όπως λέει και η παροιμία, δεν πρέπει να έχουμε όλα μας τα αυγά στο ίδιο καλάθι. Ειδικά επειδή η τιμή του χρυσού φαίνεται να μην ακολουθεί ή ακόμα και να κινείται αντίθετα με την τιμή των μετοχών βραχυπρόθεσμα, το να τον συμπεριλάβουμε στο χαρτοφυλάκιό μας βοηθάει στην σταθεροποίηση της αξίας του χαρτοφυλακίου. Για παράδειγμα, αν οι τιμές των μετοχών πέσουν αλλά ο χρυσός μείνει σταθερός ή ανέβει και οι αποταμιεύσεις μας είναι μοιρασμένες, η συνολική αξία των αποταμιεύσεών μας θα μεταβληθεί λιγότερο σε σχέση με το να τις είχαμε όλες σε μετοχές. Θα είχαμε όμως μικρότερη απόδοση μακροπρόθεσμα. Βέβαια, αν οι μετοχές ανέβουν και ο χρυσός όχι ή πέσει, θα ωφεληθούμε λιγότερο.

Συμπερασματικά, το αν και πόσο χρυσό θα πρέπει να έχει κανείς στο χαρτοφυλάκιό του εξαρτάται από τις προσωπικές του προτιμήσεις. Αν τον ενδιαφέρει περισσότερο η μακροπρόθεσμη απόδοση και όχι τόσο πολύ οι βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις, τότε πιθανότατα να θέλει να κατέχει λίγο χρυσό και πολλές μετοχές. Αν όμως θέλει μεγαλύτερη σιγουριά απέναντι σε βραχυπρόθεσμες αρνητικές συγκιρίες, τότε ίσως για αυτόν περισσότερος χρυσός να είναι μια λύση εφ’ όσον είναι διατεθειμένος να δεχτεί μικρότερη απόδοση μακροπρόθεσμα. Αν το πιο βασικό είναι η σταθερή απόδοση βραχυπρόθεμα, τότε πιθανόν να μη θέλει ούτε χρυσό ούτε μετοχές, αλλά βραχυπρόθεσμα ομόλογα ή καταθέσεις. Το κόστος όμως είναι ακόμα μικρότερη απόδοση. Γενικά τα περιουσιακά στοιχεία με μικρότερη βραχυπρόθεσμη διακύμανση έχουν και μικρότερη μακροπρόθεσμη απόδοση. Το σίγουρο είναι ότι, αντίθετα με ότι ειπώθηκε, ο χρυσός από μόνος του δεν είναι καλύτερη μορφή αποταμίευσης. Τα πάντα είναι θέμα του τι ανάγκες και προτιμήσεις έχει ο καθένας από εμάς. Αν κάποιοι από εσάς έχετε χρηματοοικονομικούς συμβούλους, βεβαιωθείτε ότι είναι ικανοί και ξέρουν να σας εξηγήσουν σωστά τις επιλογές σας, ώστε να λάβετε την καλύτερη για εσάς απόφαση.