Η ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού

Η Λύση που προτείνω προβλέπει την υπογραφή μιας Συνθήκης, η οποία ενσωματώνει δύο αυτοτελή κείμενα: αφενός την κυρίως Βασική Συνθήκη και αφετέρου το μελλοντικό Σύνταγμα. Πρόκειται για δύο διακριτά κείμενα, που δεν μπορούν όμως να υπογραφούν ούτε να τεθούν σε ενέργεια χωριστά.

Βασική Συνθήκη

Σκοπός της Συνθήκης είναι να επιλύσῃ τις νομικές και πρακτικές εκκρεμότητες που προκάλεσαν δύο ιστορικά γεγονότα: το πραξικόπημα κατά του νομίμου Πρόεδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας της 15ης Ιουλίου 1974 και οι τουρκικές εισβολές της 20ής Ιουλίου και 14ης Αυγούστου 1974.

– η νήσος αποστρατιωτικοποιείται. Αποχωρούν όλες οι ελληνικές, τουρκικές, βρετανικές και κυανόκρανες δυνάμεις. Αντ’ αυτών αναπτύσσεται δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για προκαθωρισμένο χρονικό διάστημα υπό την διοίκηση του αρμόδιου Ευρωπαίου Επιτρόπου.

– στα θύματα του Ιουλιανού πραξικοπήματος και των δύο τουρκικών εισβολών δεν χορηγείται in naturam αποζημίωση, αλλά χρηματική. Η αποζημίωση καταβάλλεται στους δικαιούχους από ειδικό ταμείο στο οποίο συνεισφέρουν η Ελληνική και η Τουρκική Δημοκρατία κατά τον λόγο της ζημίας που προκάλεσε εκάστη. Η αποζημίωση καλύπτει κατειλημμένη και κατεστραμμένη περιουσία και ψυχική οδύνη λόγῳ ανθρωποκτονιών και παρεμφερών εγκλημάτων. Πέραν αυτής καταβάλλεται κατ’ αποκοπήν ποσόν απευθείας στην μελλοντική Ομοσπονδική Δημοκρατία της Κύπρου ως αναγνώριση της προσβολής της κυριαρχίας της κατά τα ως άνω γεγονότα. Στο Ταμείο Αποζημιώσεων καλείται να συνεισφέρῃ τον οβολό της και η διεθνής κοινότητα, σχετική υποχρέωση δε αναλαμβάνει και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

– οι Τούρκοι έποικοι απομακρύνονται από τα τουρκοκυπριακά εδάφη εντός δὐο ετών. Εξαιρέσεις επιτρέπονται για ανθρωπιστικούς λόγους, π.χ. γήρας, ασθένεια, μικτοί γάμοι, τριακονταετής παραμονή. Οι περιουσίες τους περιέρχονται μετ’ αποζημιώσεως στο μελλοντικό τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος.

– η Ελληνική και η Τουρκική Δημοκρατία ζητούν επισήμως συγγνώμη για την προσβολή της κυπριακής κυριαρχίας.

– τα μελλοντικά εδάφη των Ομοσπόνδων Κρατών καθορίζονται κατά δίκαιη κρίση λαμβανομένων υπόψιν γεωγραφικών, ιστορικών και πολιτικών παραγόντων από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

− καταργούνται οι Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, εμφατικώς δε τα δικαιώματα παρέμβασης που προβλέπονται σε αυτές.

– από της υπογραφής της Συνθήκης άρχεται η παραγραφή των εγκλημάτων που τελέσθηκαν κατά τα ως άνω γεγονότα. Η αρμοδιότητα δίωξης και τιμωρίας όλων των εγκλημάτων που συνεβησαν μεταξύ 15.7 και 16.8.1974 ανατίθεται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.

− δημιουργείται κοινή επιτροπή ιστορικών με σκοπό την εξιχνίαση της τύχης των αγνοουμένων και γενικώτερα την διαλεύκανση της ιστορικής αλήθειας. Οι συμβαλλόμενοι δεσμεύονται για πλήρη συνεργασία.

– η τήρηση της Συνθήκης τελεί υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Σύνταγμα

Ατομικά δικαιώματα

– τα ατομικά δικαιώματα ελεύθερης μετακίνησης, εγκατάστασης και αγοράς περιουσίας αναγνωρίζονται πλήρως.

– απαγορεύεται κάθε διάκριση βάσει θρησκεύματος ή γλώσσας.


Σχέσεις ΟΔΚ και Ομόσπονδων Κρατών

– η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Κύπρου (ΟΔΚ) αποτελείται από δύο Ομόσπονδα Κράτη, το Ελληνικό και το Τουρκικό. Αποτελεί το διάδοχο κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ιδρύεται μετά την υπογραφή της Συνθήκης διά δημοψηφισμάτων και όχι δι’ αυτής.

– η Ομοσπονδιακή Περιοχή της Λευκωσίας δεν περιλαμβάνεται σε κανένα Ομόσπονδο Κράτος και ορίζεται ως πρωτεύουσα της ΟΔΚ. Τα Ομόσπονδα Κράτη ορίζουν τις δικές τους πρωτεύουσες.

– σημαία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας είναι η Κυπριακή Σημαία. Τα Ομόσπονδα Κράτη αποφασίζουν για τις δικές τους σημαίες.

– ως εθνική εορτή ορίζεται η ημερομηνία συστάσεως της ΟΔΚ. Τα Ομόσπονδα Κράτη δικαιούνται να ορίσουν μια επιπλεόν εθνική εορτή σε ομόσπονδο επίπεδο.

– οι λοιπές αργίες καθορίζονται από τα Ομόσπονδα Κράτη.

− στην δημόσια υποχρεωτική εκπαίδευση προσφέρονται και οι δύο γλώσσες, μόνο η μία όμως είναι υποχρεωτική.

– τα Ομόσπονδα Κράτη διατηρούν το δικαίωμα συνάψεως ιδίων διεθνών συμφωνιών, ιδίως εκπαιδευτικού ή πολιτιστικού χαρακτήρα.

− ο πολίτης της ΟΔΚ διατηρεί δύο ιθαγένειες, την ομοσπονδιακή κυπριακή ιθαγένεια, η οποία χορηγείται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, είναι η μόνη που αναγνωρίζεται διεθνώς και συνεφέλκεται διεθνούς δικαίου συνέπειες, και την ομόσπονδη, ελληνική ή τουρκική, η οποία χορηγείται από τα Ομόσπονδα Κράτη και είναι η αποφασιστική για το δίκαιο των Ομόσπονδων Κρατών.

– η ομόσπονδη ιθαγένεια απαγορεύεται να αποτελῄ κριτήριο αρνητικών ή θετικών διακρίσεων.

− οι ομόσπονδες εκλογές για την ανάδειξη δημοτικών και ομόσπονδων αρχών ανήκουν στην αρμοδιότητα των Ομόσπονδων Κρατών. Μεταδημότευση επιτρέπεται μόνο εντός του Ομόσπονδου Κράτους.

­– ομοσπονδιακή γλώσσα της διοίκησης είναι η ελληνική και η τουρκική. Οι ομόσπονδες γλώσσες καθορίζονται από τα Ομόσπονδα Κράτη. Σε κάθε περίπτωση ο πολίτης δικαιούται να απευθύνεται στην Διοίκηση σε οποιαδήποτε ομοσπονδιακή γλώσσα.


Νομοθετική λειτουργία

− η ομοσπονδιακή νομοθετική λειτουργία αποτελείται από δύο σώματα, την Ομοσπονδιακή Βουλή και την Γερουσία. Στην πρώτη η αντιπροσώπευση είναι αναλογική του πληθυσμού, στην δεύτερη ίση για τα δύο Ομόσπονδα Κράτη. Δεν προβλέπονται εθνικές ή άλλες ποσοστώσεις. Η κύρωση συγκεκριμένων σημαντικών ομοσπονδιακών νόμων, όπως όσων αναφέρονται στις ομοσπονδιακές δυνάμεις εσωτερικής ασφαλείας, υπόκειται σε αρνησικυρία. Για τον προϋπολογισμό της ΟΔΚ όμως η αρνησικυρία μπορεί να είναι μόνο αναβλητική.

– οι ομόσπονδες βουλές έχουν υπέρ τους το τεκμήριο νομοθετικής αρμοδιότητας. Εξαιρούνται από αυτήν κυρίως τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, γενικής φορολογίας και απονομής ομοσπονδιακής ιθαγένειας. Υπάγονται σε αυτήν ιδίως τα ζητήματα εκπαίδευσης, υγείας, περιβάλλοντος, δημ. διοίκησης, ενῴ διατηρούν το δικαίωμα επιβολής ομόσπονδης φορολογίας.

− το ομοσπονδιακό δίκαιο υπερισχύει του ομόσπονδου.

– το ευρωπαϊκό δίκαιο υπερισχύει του ομοσπονδιακού.


Εκτελεστική λειτουργία

– η εκτελεστική λειτουργία οργανώνεται κατά το κοινοβουλευτικό σύστημα σε ομόσπονδο και ομοσπονδιακό επίπεδο.

– ο Πρόεδρος της ΟΔΚ είναι ο μοναδικός ανώτατος άρχων, παρόμοιος σε καθήκοντα με τον Πρόεδρο της Ελληνικής και της Τουρκικής Δημοκρατίας.

− οι λεπτομέρειες της συγκρότησης των ομόσπονδων κυβερνήσεων καθορίζονται από τα ομόσπονδα κοινοβούλια.

– ιδρύεται Ομοσπονδιακή Αστυνομία, με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, ιδίως καταστολή βαρείας εγκληματικότητας, υπερεθνικού εγκλήματος, διεθνούς αστυνομικής συνεργασίας, αντιτρομοκρατίας και ειδικών αστυνομικών δυνάμεων καταστολής, και Ομοσπονδιακή Ακτοφυλακή. Τα Ομόσπονδα Κράτη διατηρούν το δικαίωμα της ίδρυσης ομόσπονδων σωμάτων ασφαλείας.


Δικαστική λειτουργία

– η δικαστική λειτουργία συγκροτείται κατ’ αρχήν σε ομόσπονδο επίπεδο. Ιδρύεται όμως Ομοσπονδιακό Ακυρωτικό Δικαστήριο, με αντικείμενο τον αναιρετικό έλεγχο πολιτικών, ποινικών και διοικητικών αποφάσεων, και Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο.


Τελικές διατάξεις

– η ΟΔΚ είναι αποστρατιωτικοποιημένο κράτος. Σε περίπτωση εχθρικής επίθεσης διατηρεί το δικαίωμα πρόσκλησης τρίτου κράτους ή διεθνούς οργανισμού ως υπερασπιστή. Για μεταβατική περίοδο είκοσι ετών την εξωτερική ασφάλεια της νήσου εγγυάται η ΕΥΡΩπαϊκήΔΥναμηΚύπρου, οριζόμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

– μεταβολή του πολιτεύματος της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης και της Διχοτόμησης, προύποθέτει έγκριση από τα 4/5 των ψηφοφόρων σε ειδικό δημοψήφισμα.

Το μπλουζάκι του Τσε και το Black Metal

-" Τί διαβάζεις, άρχοντά μου; "
- " Λέξεις, λέξεις, λέξεις..."

Τα παραπάνω λόγια, ανήκουν στον πιο διάσημο κι ονειροπόλο πρίγκηπα του κόσμου, τον Πρίγκηπα Άμλετ της Δανιμαρκίας κι έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον για να περιγράψουν την "αβάσταχτη ελαφρότητα" του διαδικτυακού λόγου στα μπλογκς από τους πιο καλοπροαίρετους επικριτές τους. Για άλλη μια φορά όμως, κατά τα τελευταία δέκα χρόνια που ασχολούμαι με το διαδίκτυο, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πως οι " λέξεις, λέξεις, λέξεις..." που μας εξιτάρουν, μας εξοργίζουν, μας γοητεύουν, μας παθιάζουν, πληκτρολογούνται από δάχτυλα που ανήκουν σε ανθρώπους με ματιά λαμπερή, χαμόγελο στραβό, παιχνιδιάρικο, ενίοτε και ειρωνικό, με χειρονομίες έντονες, θεατρικές· παρουσίες νεανικές που προσπαθούν με συνέπεια και συνέχεια, να ορίσουν την παρουσία τους στο χώρο και στο χρόνο...

Χτες βράδυ... Χτες βράδυ, στη συνάντηση των φίλων της Φιλελεύθερης Συμμαχίας και των αναγνωστών αυτού του μπλογκ, ήταν ανέλπιστα ( για μένα) καλά. Φάτσες νεανικές, εύστροφες, γελαστές, τελείωναν στα γρήγορα με τα διαδικαστικά- " Είμαι ο Σπινόζα, εσύ;" - και έμπαιναν κατευθείαν στο "καυτό ψητό": Τί θα κάνουμε, ποιοι είμαστε, τί γράψαμε, πού μπορούμε να φτάσουμε.

Φυσικά είμασταν λίγοι αλλά περισσότεροι απ'όσους περιμέναμε. Στη συντριπτική πλειοψηφία άντρες ( κορίτσια, ελάτε στη Φιλελεύθερη Συμμαχία!!), με τους δικηγόρους να κοντράρουν τους γιατρούς σε ποσοστά.

Δίπλα μου στέκονται μια ξανθιά που φοράει ένα μπλουζάκι με τον Τσε Γκεβάρα κι ένας ψηλός με μαλλιά πιο μακριά από της ξανθιάς, μορφή "βυζαντινή" κι ελαφρώς εξωτική, φοράει ένα μπλουζάκι μ'ενα έμβλημα του heavy metal. Συζητούν. Στήνω αυτί:

-" Από πού είναι η καταγωγή σου; Το όνομά σου είναι περίεργο".
-" Ο πατέρας μου έχει καταγωγή από τη Μέση Ανατολή" της απαντάει αυτός!
-" Φοβερό! Κι εγώ έχω γεννηθεί στο Ισραήλ!" του απαντάει η ξανθιά ενθουσιασμένη.
- " Βαριά η κληρονομιά της Μέσης Ανατολής για ένα Φιλελεύθερο", της ψιθυρίζει πολύ σοβαρά και συνωμοτικά. Η ξανθιά, κουνάει το κεφάλι της με ένταση, συμφωνεί.
-" Ναι, σε πρώτη προσέγγιση είναι δύσκολο".

Συζητούν για το πόσο είναι εφικτή η διάδοση της Δημοκρατίας στους Άραβες. Διαφωνούν αλλά διαφωνούν με ευγένεια κι αγωνία. Απομακρύνομαι ήσυχη: όσο συζητούν, θα τη βρουν την άκρη.

Όσοι συμμετεχουν και έχουν σκοπό να συμμετάσχουν στην κίνηση της "Φιλελεύθερης Συμμαχίας" γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να διεκδικήσουν ποτέ την εξουσία. Συμμαχούμε για να διαλεχθούμε με την κοινωνία, για να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τις ιδέες εκείνες πάνω στις οποίες χτίστηκαν οι σύγχρονες δημοκρατίες. Δεν είμαστε Κόμμα υπάκουων, ομονοούντων οπαδών. Είμαστε Συμμαχία: πολίτες που ανήκουν στον ευρύτερο Φιλελεύθερο χώρο, από τους αναρχοκαπιταλιστές και τους αναρχοφιλελεύθερους ως τους μονεταριστές και τους αριστερούς φιλελεύθερους, μας ενώνει η πεποίθηση πως η Ελευθερία του Ατόμου είναι το υπέρτατο και αδιαπραγμάτευτο αγαθό μπροστά στο οποίο, όλα έπονται.

Χθες βράδυ, παρατήρησα στις κουβέντες μια έντονη και εντελώς δικαιολογημένη αποστροφή προς ο,τιδήποτε κρατικό. Ελπίζω ότι σε μια κοινωνία που όλοι απαιτούν περισότερους νόμους και περισσότερους ρυθμιστικούς "θεσμούς", εμείς οι Φιλελεύθεροι, να βγούμε προκλητικά μπροστά για να υποστηρίξουμε πως η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερους νόμους και θεσμούς για να προστατευτεί από τον εαυτό της αλλά χρειάζεται πρωτίστως ν'αλλάξουμε εμείς: ν'αποβάλλουμε την ανάγκη ενός "πατερούλη", είτε με τη μορφή του κράτους, είτε με τη μορφή του νόμου ή του παπά που θα μας προστατεύει και θα μας εγκαλεί στην τάξη.

Εχουμε δρόμο, έχουμε μπροστά μας διάβασμα αλλα και πολλές συζητήσεις!! Ελπίζω να σας δω ξανά όλους σύντομα, μέσα σ'ενα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο στην πρώτη συνάντηση για συζήτηση που θα διοργανώσουμε σύντομα!!

" Γιατί φοράς το μπλουζάκι με τον Τσε Γκεβάρα κι όχι αυτό με τη Θάτσερ που έχουμε φτιάξει;", ρωτούσαν την τρελαμένη ξανθιά. Δεν τους απαντούσε, όμως εγώ νομίζω πως ξέρω την απάντηση:

Οι ιδέες, δεν γεννιούνται στο μυαλό αλλά πρώτα στην καρδιά. Από την καρδιά και το "στομάχι" περνούν από το φίλτρο του εγκεφάλου για να διατυπωθούν ως ιδεολογία.

Η επαναστατημένη καρδιά που φλέγεται, που γεννά ιδέες που οδηγήσε στις ανατρεπτικότερες επαναστάσεις της Ιστορίας της Ανθρωπότητας ανήκει στους Φιλελεύθερους.

Το μπλουζάκι ήθελε να θυμίσει πως εμείς, είμαστε οι αληθινοί επαναστάτες και όχι οι απλοί διαχειριστές! ;-)

Σπινόζα.

Εκρηξη των ανισοτητων?

Η εκνευριστικη ταση των δημοσιογραφων για εντυπωσιακα νεα

Ειναι τρομερο, για μια ακομα φορα διαβαζω αρθρα στον ελληνικο τυπο που παρερμηνευουν πληρως μελετες και αναφορες διεθνων οργανισμων. Διαβαζουμε λοιπον στην ημερησια: Πιο μακριά πλούσιες και φτωχές χώρες

το αρθρο ξεκιναει με μια εξαιρετικου παραλογισμου φραση:

Οταν το προσδόκιμο ζωής στη Nορβηγία φτάνει τα 80 έτη και στον Nίγηρα τα 44, όταν το κατά κεφαλήν εισόδημα στη Nορβηγία ξεπερνά τα 38.000 δολάρια και στον Nίγηρα ανέρχεται μόλις και μετά βίας στα 779 δολάρια, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών όχι απλώς δεν κλείνει αλλά αυξάνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς.

Λοιπον, οταν δυο μεγεθη απεχουν πολυ, ειναι φανερο οτι το χασμα αυξανεται με ανησυχυτικους ρυθμους! Βλεπουμε ας πουμε δυο ομαδες στο πρωταθλημα μπασκετ να εχουν μεγαλη διαφορα βαθμολογιας. Τι συμπεραινουμε? Οτι το χασμα μεταξυ τους αυριο θα ειναι ακομα μεγαλυτερο??? Βλεπουμε δυο πλανητες να απεχουν κατα αποσταση Χ, συμπεραινουμε οτι η αποσταση αυριο θα ειναι 2Χ? Τι ειδους σκεπτικο ειναι αυτο? Ποια ειναι η θεωρια απο πισω? Πως μπορει κανεις απο δυο στιγμιοτυπα, να κρινει την πορεια δυο σημειων? Ισχυριζομαι οτι χωρις περεταιρω πληροφοριες ενα μεγαλο χασμα στο πρωταθλημα θα σημαινει οτι στο μελλον θα τεινει να μικρυνει, καθως πολυ χειροτερα δεν μπορει να παει μια παρα πολυ κακη ομαδα και μια καλη δεν μπορει να παει πολυ καλυτερα. Και δυο πλανητες, αν ανηκουν στο ιδιο ηλιακο συστημα, επισης μαλλον τεινουν να συγκλινουν οταν η αποσταση μεταξυ τους ειναι σχετικα μεγαλη.

Ευτυχως για μας, στην μαχη της αναπτυξης τα πραγματα ειναι παρομοια. Η θεωρια λεει οτι οι χωρες γενικα τεινουν να συγκλινουν, καθως ας πουμε ειναι ευκολο για μια φτωχη χωρα να αντιγραψει ακριβως οτι κανει μια πλουσια, χωρις να πρεπει να ανακαλυψει τον τροχο απτην αρχη. Απτην αλλη μια πλουσια χωρα πρεπει συνεχως να πρωτοπορει, με ολο αυξανομενους ρυθμους για να προχωραει. Γιαυτο και γενικα εχουμε το φαινομενο οι πλουσιες χωρες να αναπτυσσονται καπως πιο αργα απο τις μεσου εισοδηματος (ακριβως κατι τετοιο γινεται και στην ΕΕ ας πουμε με τις ανατολικες χωρες και τις Ελλαδα, Ισπανια να συγκλινουν με τον ευρωπαϊκο μεσο ορο).

Η αναφορα του ΟΗΕ δεν ειδα να αναφερει κατι διαφορετικο. Τονιζει το προβλημα του νερου στις φτωχες χωρες και φυσικα επισημαινει οτι οι ανισοτητες στην αναπτυξη* ειναι ακομα μεγαλες στον κοσμο. Αλλα δεν ισχυριζεται οτι μεγαλωνουν! Και δεν θα μπορουσε να το κανει.

Γιατι γενικα στον κοσμο οι εισοδηματικες ανισοτητες πεφτουν διαρκως οπως εχουμε αναλυσει διεξοδικα σε αυτο το αρθρο κατι που δεχεται και η Ημερησια λεγοντας: "Tο ποσοστό των ανθρώπων ανά τον κόσμο που ζουν με ημερομίσθιο χαμηλότερο του 1 δολαρίου έχει μειωθεί από 28% στο 21%". Και το προσδοκιμο ηλικιας ανεβαινει σιγουρα πιο γρηγορα στις σχετικα φτωχες χωρες αποτι στις πλουσιες. Αυτο σημαινει οτι η ανισοτητα στον δεικτη ανθρωπινης αναπτυξης τεινει να πεσει και αρκετα σταθερα**. Αλλα φυσικα ενας τετοιος τιτλος δεν θα πουλουσε πολλες εφημεριδες: σταθερη πτωση των ανισοτητων. Ο τιτλος που εγγυημενα πουλαει, ειδικα στην Ελλαδα ειναι
ΕΚΡΗΞΗ ΤΩΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΩΝ
συνοδευομενος ισως και απο εικονες πεινασμενων παιδιων, φωτιες, βρωμικο νερο ισως και λιγο Βαγκνερ αν μιλαμε για τηλεοραση. Για μια ακομη φορα οι δημοσιογραφοι προσφερουν κακες υπηρεσιες πληροφορωντας επιφανειακα και ανευθυνα σε ενα σοβαροτατο θεμα...


* να σημειωσω οτι οι ανισοτητες πρεπει να μετρουνται μεταξυ πολιτων, οχι μεταξυ χωρων. Υποθεστε οτι εχουμε δυο χωρες στον κοσμο, μια τεραστια πλουσια με 99% του παγκοσμιου πληθυσμου και μια παρα πολυ μικρη φτωχη με 1%. Αν το εισοδημα ανεβαινε στην μεγαλη χωρα περισσοτερο απο την μικρη αλλα ειχαμε και μεγαλη μειωση ανισοτητων στην μεγαλη, η ανισοτητα μεταξυ χωρων θα μεγαλωνε. Αλλα η παγκοσμια ανισοτητα μεταξυ ατομων φυσικα θα ειχε πεσει!
**Υπαρχει δυστυχως και αποκλιση σε καποιες χωρες του κοσμου. Πολλες αφρικανικες χωρες υποφερουν ταυτοχρονα απο μια πανδημια AIDS και πολυ χαμηλα εισοδηματα. Το να βοηθηθουν ειναι ενας ευγενικος σκοπος, αλλα δεν χρειαζεται να παραπληροφορουμε τον κοσμο για να τους πεισουμε να βοηθησουν...

"Ρεπουμπλικάνος εναντίον του πολέμου;Aδύνατον!"

Σκέφτομαι κάποιες φορές πως οι κριτικές κινηματογράφου στην Ελλάδα είναι τελείως της πλάκας...Οι Έλληνες κριτικοί, αντί να διατυπώσουν άποψη για τις κινηματογραφικές αρετές μιας ταινίας, προτιμούν να πολιτικολογούν ασύστολα!Ε, και όταν πρόκειται για αμερικάνικη ταινία, εκεί πια ξεφεύγουν τελείως!Ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε ο γίγαντας της "προοδευτικής" διανόησης, Δημήτρης Δανίκας, οι Έλληνες "ειδικοί περί κινηματογράφου"(με την εξαίρεση του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη, πρέπει να ομολογήσω) νιώθουν την υποχρέωση, με την ευκαιρία κάθε αμερικάνικης ταινίας που βγαίνει στις αίθουσες, να γράψουν και ένα μίνι πολιτικό μανιφέστο. Αυτό που κάνει το πράγμα να χάνει κάθε ενδιαφέρον και να προκαλεί ατελείωτα χασμουρητά, είναι πως όλοι μα όλοι ,έχουν ακριβώς την ίδια οπτική όταν γράφουν για τις Η.Π.Α.!Κακοχωνεμένος Τσόμσκι, ελλιπείς γνώσεις και μια τελείως σχηματική ανάγνωση της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής και ιστορίας .Στο απλοϊκό τους συμπάν υπάρχουν φράσεις κλισέ που επαναλαμβάνονται κουραστικά ("η άλλη πλευρά του αμερικάνικου ονείρου", "οι ενοχές του αμερικάνικου έθνους"), υπάρχουν οι "κακοί" Ρεπουμπλικάνοι, οι "συμβιβασμένοι" Δημοκρατικοί, η "καλή" Αριστερά( Μαύροι Πάνθηρες και δε συμμαζεύεται...), η χρυσή "προοδευτική" δεκαετία του '60, ο υλισμός και κυνισμός των Ρεϊγκανικών 80s. Εκεί πια που όλοι ενθουσιάζονται και γράφουν ύμνους, είναι όταν ανακαλύπτουν ταινίες που "γκρεμίζουν το αμερικάνικο όνειρο"(ακόμη και όταν η ταινία, δεν έχει καμιά τέτοια πρόθεση!)...Καμία σκέψη ότι ίσως τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα...
Σήμερα θαύμασα γι'άλλη μια φορά την ημιμάθεια των Ελλήνων κριτικών κινηματογράφου. Με αφορμή την νέα ταινία του σπουδαίου Clint Eastwood "Flags of our Fathers" , η συντριπτική πλειοψηφία των κριτικών, απόρησε πώς είναι δυνατόν ένας δηλωμένος Ρεπουμπλικάνος όπως ο Clint να κάνει μια αντιπολεμική ταινία!Aναρωτιέμαι εάν έχουν ακούσει ποτέ πως ο Eastwood ανήκει στην libertarian πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων, που είναι σφόδρα επικριτική έναντι της επεμβατικής εξωτερικής πολιτικής του George W. Bush...Αναρωτιέμαι αν έχουν διαβάσει πως οι Ρεπουμπλικάνοι των δεκαετιών 1930 και 1940 ήταν πολύ επιφυλακτικοί απέναντι σε κάθε εμπλοκή των Η.Π.Α. σε πολεμικές περιπέτειες,οπτική που διατηρούν ακόμη πολλοί Αμερικανοί συντηρητικοί πολίτες , αν πιστέψουμε τα σχετικά γκάλοπ...Ίσως αν ήταν περισσότερο ενημερωμένοι και είχαν λιγότερες παρωπίδες όσον αφορά την "αντιδραστική" Αμερικάνικη Δεξιά, να μην έμεναν με ανοιχτό το στόμα, μπροστά στην αντιπολεμική στάση του Clint Eastwood...Ίσως να ήξεραν πως ο αντιεπεμβατισμός (anti-interventionism) είναι μια παράδοση με βαθιές ρίζες στην ιστορία του αμερικάνικου συντηρητισμού και κλασσικού φιλελευθερισμού! Τώρα θα μου πείτε, κριτικοί κινηματογράφου είναι οι άνθρωποι, και όχι καθηγητές αμερικάνικης ιστορίας..Λυπάμαι, αλλά όταν στην κριτική τους προτιμούν να πολιτικολογούν και να βγάζουν κήρυγμα για να επιβεβαιώσουν τον δήθεν "προοδευτισμό" τους, έχω την απαίτηση να διαθέτουν τουλάχιστον μια στοιχειώδη ενημέρωση και να μην επαναλαμβάνουν απλά τα στερεότυπα που έχουν στο μυαλό τους...

Κυβερνητική απραξία και πολιτική αξιοπιστία

Νέο Άρθρο

Για την φιλελεύθερη πολιτική σκέψη, συνετή κυβέρνηση είναι αυτή που, σε γενικές γραμμές, κυβερνά λιγότερο.

Η πολυνομία και η πληθώρα διοικητικών πράξεων συνεπάγονται υψηλό κόστος συναλλαγών, εκτρέφουν τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά, αποθαρρύνουν την ιδιωτική πρωτοβουλία, περιορίζουν την δημιουργικότητα, συχνά δε και την ελευθερία των πολιτών.

Η αποτελεσματική διακυβέρνηση προϋποθέτει την αξιοποίηση ενός μικρού και ευέλικτου κρατικού μηχανισμού από ένα συνεκτικό κυβερνητικό σχήμα, με ιεραρχημένους στόχους και αποσαφηνισμένες προτεραιότητες.

Καθώς συμπληρώνονται δυόμιση χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία, είμαστε σε θέση να εξάγουμε, με σχετική ασφάλεια, τα πρώτα συμπεράσματα για το μοντέλο διαχείρισης που ακολουθεί η κυβέρνηση...

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Η επίδειξη δύναμης των ΜΜΕ

Αν κάτι έχουν να δείξουν τα πρόσφατα αποτελέσματα στις εκλογές στις ΗΠΑ, είναι ότι τα παραδοσιακά ΜΜΕ διατηρούν ακόμα ισχυρές δυνάμεις χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

Η προβολή από τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα των Δημοκρατικών υποψηφίων ήταν συντριπτικά μεγαλύτερη. Και όχι μόνο ποσοτικά, αλλά και τα 3 από 4 δημοσιεύματα του 77% ήταν θετικά σχόλια, ενώ για τους Ρεπουμπλικανούς μόλις 1 στα 8 δημοσιεύματα του 12% ήταν θετικά! Τύφλα να έχει η Ελευθεροτυπία.



Και για να μην νομίζει κανείς ότι οι μεν είναι μια παρέα αγγέλων που αντιπαρατίθενται με μια συμμορία τεράτων (όπως περίπου προκύπτει από τις ειδήσεις), ας δούμε την κάλυψη σχεδόν ίδιων σκανδάλων όταν αφορά Ρεπουμπλικανό και την κάλυψη όταν αφορά Δημοκρατικό.

Αυτήν την εποχή ο Ρεπουμπλικανός Foley κατηγορείται για το ίδιο αδίκημα με αυτό που είχε διαπράξει ένας Δημοκατικός συνάδερφός του πριν 12 χρόνια. Για τον πρώτο υπήρξαν 152 δημοσιεύματα σε 12 μέρες ενώ για τον δεύτερο μόλις 19 σε έναν ολόκληρο χρόνο. Αυτή είναι η μονόπλευρη παρουσίαση των Δημοκρατικών από τα ΜΜΕ.



Αλλά η διαστέβλωη της δημόσιας εικόνας των υποψηφίων δεν είναι η μόνη παρέμβαση των ΜΜΕ.

Κοιτάξτε πώς παρουσιάζεται η κατάσταση δύο παρόμοιων σε δείκτες οικονομιών και σε πόσο διαφορετικά συμπεράσματα οδηγεί.



Προσωπικά δεν ξέρω τι θα ψήφιζα αν ήμουν ψηφοφόρος (ακόμα και καθαρά θεωρητικά, χωρίς δηλαδή τοπικούς επηρεασμούς). Πολλοί libertarians είναι εντελώς απογοητευμένοι και από την διακυβέρνηση Μπους και από την επικράτηση των χριστιανοδεξιών εντός του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Το θέμα εδώ είναι πόσο πιθανό ήταν το αποτέλεσμα να είναι διαφορετικό, με τέτοια μονόπλευρη ενημέρωση;

Cyprus Decides, Greece Follows

Νέο Άρθρο

Greece faces a serious foreign policy dilemma. On the one hand, Athens supports Turkey’s bid to join the European Union. On the other hand, it also supports, officially at least, the policies of the Greek Cypriot leadership. Thus Greece may inadvertently end up helping derail Turkey’s EU accession.

At present, Brussels and Ankara seem to be heading for collision. Foreign ministers from Turkey, Greece, both sides of the divided island and current EU president Finland were supposed to gather this weekend to discuss a transport dispute between Cyprus and Turkey. But the meeting fell through...

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Κατάσταση Πολιορκίας...

Αυτές τις μέρες -θέλοντας και μή- γινόμαστε μάρτυρες (και για πολλοστή φορά) μέσω των ειδησεογραφικών δελτίων των καναλιών, μιας πραγματικότητας που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις και πλέον κραυγάζει σε όλους τους τόνους...

Η χώρα μας βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Ή ακριβέστερα οι πολίτες της χώρας μας ζούν καθημερινά κάτω από τον εφιάλτη μιάς ληστείας (ένοπλης ή μη), μιας κλοπής ή ακόμα μιας εισβολής στο άσυλο του σπιτιού από ληστο-συμμορίες όλων των αποχρώσεων, ειδικοτήτων και εθνικοτήτων.

Δεν έχω πρόθεση (ή χρόνο) να αναλύσω το κοινωνικό/οικονομικό αυτό φαινόμενο. Βλέποντας όμως την αδυναμία του "οργανωμένου" κράτους από τη μια πλευρά να παρατάξει το ανάλογο "firewall" και να δικαιολογήσει (εν μέρει) τους φόρους που εισπράττει, από την άλλη μεριά τους αγανακτισμένους "παθόντες" πολίτες να μη έχουν που να προστρέξουν παρά μόνο σε "ίδια μέσα" (ακόμα και σύλλογος θυμάτων ληστείας έχει ιδρυθεί!..), φέρνω στο νού μου τι επικρατεί σε άλλες χώρες.

Γιατί λοιπόν δεν φροντίζουμε (π.χ. μαζεύοντας υπογραφές ή με κάποιο άλλο τρόπο που οι νομικοί μας εδώ στο rooster μπορούν να σκεφτούν) να νομιμοποιηθεί στη χώρα μας η οπλοφορία;

Σίγουρα οι επίδοξοι ληστές θα το σκεφτόντουσαν καλύτερα πριν αποφασίσουν να "μπουκάρουν" στο σπίτι ενός οικογενειάρχη εάν υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να έρθουν αντιμέτωποι κατάματα με μία (ή περισσότερες) κάννη!
Με ένα σχετικό γκουγκλάρισμα μπορεί να βρεί κανείς πολλές αναλύσεις για τα υπέρ και τα κατά μιας τέτοιας λύσης. Εγώ βρήκα και σας παραπέμπω σε αυτό εδώ το άρθο: Good News About Guns: They Save Lives

Αριστερές Φαντασιώσεις

Νέο Άρθρο

Πανηγύρισαν τα ελληνικά αριστερά φερέφωνα με την υποτιθέμενη επιτυχία του ανορθόδοξου Προέδρου της Βολιβίας να κατατροπώσει τις «πετρελαϊκές εταιρίες» που δουλεύουν στη χώρα του και να συμφωνήσουν στους αυστηρούς του όρους. Εν τούτοις, όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα με τα ρεπορτάζ που αφορούν σε αντι-καπιταλιστικά και αντι-δυτικά επιτεύγματα, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Κατ’ αρχήν, η Βολιβία κυρίως παράγει φυσικό αέριο και όχι τόσο πετρέλαιο. Άρα η συμφωνία με τις διάφορες διεθνείς εταιρίες αφορά κυρίως εταιρίες παραγωγής και εξαγωγής φυσικού αερίου και όχι τόσο πετρελαίου. Από τις μεγάλες διεθνείς πετρελαϊκές εταιρίες στην υπόθεση της Βολιβίας εμπλέκεται μοναχά η Γαλλική Total και καμία αμερικανική από τις λεγόμενες επτά αδελφές. Άρα την (πολύ μικρή) Βολιβιανή πετρελαϊκή αγορά «εκμεταλλευόταν», σύμφωνα με τις αντιλήψεις του καινούργιου ήρωα τη Αριστεράς Βολιβιανού Προέδρου Μοράλες, μία εκπρόσωπος του Γαλλικού - κοινωνικά ευαίσθητου, υποτίθεται - οικονομικού μοντέλου!!

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Κι όμως, μπορούμε και χειρότερα

Η θέση της Ελλάδας στην κατάταξη διαφάνειας ως αφορά την διαφθορά είναι γνωστό ότι είναι τραγική για χώρα της ΕΕ (είμαστε οι δεύτεροι χειρότεροι στους 25). Το ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει προβλήματα διαφθοράς, εκτεταμένης γραφειοκρατείας και αντιαναπτυξιακού, αντιεπενδυτικού και αντιεπιχειρηματικού κλίματος είναι επίσης γνωστά και παραδεκτά από όλους σχεδόν τους πολιτικούς.

Το κρίσιμο θέμα δεν είναι απλά η αναγνώριση της τραγικής μας κατάστασης (που φυσικά αποτελεί προϋπόθεση για οποιαδήποτε προσπάθεια αντιμετώπισής της), αλλά και διαπίστωση των αιτιών της καθώς και η σοβαρή και σταθερή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος. Και εδώ σημερινή κυβέρνηση δυστυχώς έχει αποτύχει πλήρως και έχει διαψεύσει όσους πίστεψαν στην κούφια, όπως αποδεικνύεται, ρητορική της περί επανίδρυσης του κράτους. Ναι, παρέλαβε ένα γιγαντωμένο, διεφθαρμένο, γραφεικρατικό κράτος διαπλοκής, προσωπικών εξυπηρετήσεων και εκβιασμών του πολίτη. Μετά όμως από 2 χρόνια εξουσίας, το μόνο που έκανε είναι να αντικαταστήσει το πράσινο κράτος της διαπλοκής με το γαλάζιο, ενώ κατάφερε να ρίξει την κατάταξη της χώρας, μέσα σε 2 χρόνια, από την 46η θέση στην 54η!

Για άλλη μια φορά επαληθεύθεται η αντίληψη που θέλει τα δύο κόμματα εξουσίας να αντιμετωπίζουν το κράτος και τους πόρους του, ως την τροφό των κομματικών τους στρατών και των παρασιτικών τους μηχανισμών. Ασχέτως ρητορικής, προθέσεων ή ιδεολογιών, τα δύο κόμματα στην Ελλάδα το μόνο που κοιτάνε είναι πώς να εξασφαλίσουν ψήφους με τα κρατικά χρήματα. Γι'αυτό όχι απλά αποφεύγουν να συγκρουστούν με τις προσοδοθηρικές ομάδες που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, αλλά αποφεύγουν και να καταργήσουν όλες τις παράλογες παρεμβατικές ρυθμίσεις που επιτρέπουν σε κρατικούς υπαλλήλους (σε εφορίες, πολεοδομίες, νοσοκομεία, ΚΤΕΟ, δικαστήρια, νομαρχίες, ασφαλιστικά ταμεία, εγκρίσεις επιδοτήσεων με κοινοτικά κονδύλια κτλ) να εκβιάζουν τον πολίτη προκείμενου να τον εξυπηρετήσουν.

Και το κόστος αυτού του εκβιαστικού μηχανισμού διαφθοράς είναι τεράστιο, αφού ουσιαστικά πνίγει την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία στη χώρα μας, καθώς είναι απίστευτα δύσκολο να σταθεί μια νέα μικρή επιχείρηση όταν επιβαρύνεται με τόσα επιπλέον κόστη και κρατικά εμπόδια που βάζει η γραφειοκρατεία. Όπως είχε καταδείξει παλαιότερη έρευνα του ΙΟΒΕ, η απασχόληση που απαιτείται για την προσαρμογή των επιχειρήσεων στις απαιτήσεις του κράτους αποτελεί το 8,91% της απασχόλησης για μία μεγάλη επιχείρηση, το 14,62% της απασχόλησης για μία μεσαία και το 53,11% της απασχόλησης για μία μικρή επιχείρηση! Για τις μεσαίες επιχειρήσεις το κόστος της γραφειοκρατίας φθάνει στο 3,7% της προστιθέμενης αξίας και για τις μεγάλες στο 1,6%. Αυτά τα τεράστια κόστη γεννούν τα περιθώρια της διαφθοράς, αφού το όφελος από την συναλλαγή είναι τέτοιο που κάνει το ρίσκο της παρανομίας συμφέρουσα επιλογή, και μάλιστα όσο μικρότερη η επιχείρηση τόσο πιο έντονος ο εκβιασμός για συναλλαγή και διαφθορά. Ελάχιστοι νέοι επιχειρηματίες, με μικρά κεφάλαια αλλά καινοτόμες ιδέες, τολμούν να επενδύσουν σε ένα τόσο αντιαναπτυξιακό περιβάλλον (διαφθοράς, παρανομίας, ανασφάλειας ή αν πάνε νόμιμα του τεράστιου επιπλέον κόστους). Τα βασικά αίτια της υπανάπτυξής μας έχουν όνομα: είναι η γραφειοκρατεία, η διαφθορά και το κράτος που τις επιβάλλει.

Η οικονομική ελευθερία δεν είναι ένα σχήμα λόγου, ούτε μια ουτοπική επιδίωξη. Είναι το πετυχημένο αντίδοτο σε αυτά τα αναπτυξιακά δηλητήρια, και η επιτυχία της είναι μια ορατή πραγματικότητα, που αποδεικνύεται γενικά και υπερβαίνει την όποια περιπτωσιολογία. Αποσύροντας το κράτος από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, περιορίζοντας τις παρεμβατικές του ρυθμίσεις και μειώνοντας την διαθφορά μέσω του αφοπλισμού της εξουσίας των γραφειοκρατών και των προσοδοθηρικών ομάδων του επί του πολίτη, μηδενίζονται αυτά τα κόστη και απελευθερώνεται η δημιουργικότητα, η καινοτομία και η ανάληψη ρίσκων. Δεν είναι τυχαία η ευθεία συσχέτιση της οικονομικής ελευθερίας με την μειωνένη γραφειοκρατία ή την μειωμένη παραοικονομία:





Οι μεταρρυθμίσεις για τον περιορισμό της γραφειοκρατείας, της φορολογίας, του ρόλου του κράτους ως επιχειρηματία και των μονοπωλίων του, των κανονιστικών ρυθμίσεων, των παρεμβάσεων στην αγορά, η κατοχύρωση των ιδιοκτηισιακών δικαιωμάτων και την αύξηση της οικονομικής μας ελευθερίας, δεν είναι επιλογές. Είναι αναγκαιότητες.