Εξέγερση για ελευθερία και άλλα παραμύθια του Xinjiang

Υπάρχει μια εθνότητα στην Κίνα η οποία υφίσταται διακρίσεις συστηματικές και θεσμοποιημένες. Το βαθμολογικό όριο στις εισαγωγικές εξετάσεις πανεπιστημίου για αυτήν την εθνότητα είναι επίσημα πολύ υψηλότερο από το όριο για όλες τις άλλες.Στην αγορά εργασίας, το κράτος με επίσημη πολιτική του δίνει προτεραιότητα για δουλειά σε όλες τις άλλες μειονότητες.Ακόμα χειρότερα, το κράτος απαγορεύει μόνο στις οικογένειες αυτής της εθνότητας να έχουν περισσότερα από ένα (1) παιδιά με επίσημο σκοπό την πλυθησμιακή συρρίκνωση της συγκεκριμένης εθνότητας. Αυτή η εθνότητα δεν είναι οι Θιβετιανοί, ούτε οι Uyghur (ανατολικοτουρκεστανοί) τουXinjiang. Είναι οι Χαν, η μεγαλύτερη εθνότητα στην Κίνα που υφίστανται αυτές τις διακρίσεις.

Στα δυτικά media βέβαια δεν θα βρει κανείς πολύ συμπόνοια για αυτούς. Το οργανωμένο πογκρόμ εναντίον τους στην Λάσα πέρσι κατά την διάρκεια του οποίου για μέρες (ενώ η αστυνομία ήταν απούσα) οι Θιβετανοί σκοτώνανε Χαν, ερμηνεύτηκε σαν εξέγερση των Θιβετανών στην καταπίεση του Πεκίνου. Τα επεισόδια στο Xinjiang (τα οποία ξεκίνησαν όταν Uyghur εργάτες βιάσανε δύο Χαν στο Guangdong) που στην Δύση παρουσιάστηκαν σαν εξέγερση για περισσότερες ελευθερίες, στην πραγματικότητα ήτανε το αντίθετο. Οι ντόπιοι θέλανε περιορισμό ατην ελεύθερη μετακίνηση των Χαν στην περιοχή τους.

Τώρα, οποιοσδήποτε έχει σχέση με την περιοχή, ξέρει ότι οι Χαν είχανε και έχουνε τα ίδια προβλήματα στην Ταϊλάνδη, στην Ινδονησία, στις Φιλιππίνες, στο Βιετνάμ κλπ. Ο λόγος είναι απλούστατα ότι οι Χαν είναι πιο επιτυχημένοι. Είναι “businesssavvy”, όπου πηγαίνουνε δουλεύουνε σκληρά, δημιουργούνε οικονομική δραστηριότητα και γιαυτό είναι πάντα πλουσιότεροι από τούς ντόπιους. Οι Χαν είναι κάτι σαν τους εβραίους της Ασίας. Είναι έξυπνοι και επιτυχημένοι και γιαυτό οι ντόπιοι τους χθονούν και κάθε τόσο τους επιτίθενται.

Είναι γεγονός ότι σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις ιστορικές εποχές, υπήρχαν/υπάρχουν διαφορές στην απόδοση και επιτυχία μεταξύ των εθνών και πολλές φορές αυτές οι διαφορές οφείλονται σε εγγενείς (κυρίως πολιστικούς) παράγοντες. Αυτή η απλή αλήθεια είναι βέβαια too much στην Ελλάδα για τους εγχώριους «κοσμοπολίτες» και την κυρίαρχη αριστερογενή διανόηση κατά την οποία οποιαδήποτε υπόνοια ότι η εθνική κουλτούρα και πατριωτισμός (α λα corporate culture) μπορεί να έχει και θετικά αποτελέσματα, είναι του Καρατζαφέρη και καταδικαστέα στο πυρ το εξώτερον. Μάλιστα.

Σχέδιο εκδίωξης κεφαλαίων από την Δύση;

Αντιγράφω από τη Κυριακάτικη Οικονομική Καθημερινή:

Η Ευρώπη αυξάνει τους φόρους για τους έχοντες

"Στη λύση της ανακατανομής των φορολογικών βαρών με μεγαλύτερη επιβάρυνση των πλουσίων στρέφονται αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε μία προσπάθεια να ενισχύσουν τα καταρρέοντα, λόγω της κρίσης, δημόσια έσοδα. Η οικονομική κρίση πιέζει τα δημόσια οικονομικά σε όλη την Ευρώπη και εκτοξεύει τα ελλείμματα, καθώς μειώνει τον ρυθμό ανάπτυξης και κατά συνέπεια και τα φορολογικά έσοδα και μάλιστα σε μία περίοδο που η στήριξη του κράτους για την κοινωνική προστασία αλλά και την ενίσχυση των επιχειρήσεων γίνεται πιο απαραίτητη. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, ωστόσο, αυτό γίνεται ως μόνιμο μέτρο για μελλοντικά εισοδήματα και όχι ως προσωρινό για εισοδήματα παρελθόντων ετών.

Η Ιρλανδία, μία χώρα που στήριξε το οικονομικό της μοντέλο πάνω στη χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις αλλά και τα εισοδήματα, δημιουργώντας μάλιστα μία τάση που γρήγορα υιοθέτησαν τα νέα μέλη της Ευρωπαϊκής Eνωσης, ανακοίνωσε έναν προϋπολογισμό που αυξάνει τη φορολογία για τα μεσαία και υψηλά εισοδήματα. Αλλά και η Βρετανία, η οποία στο παρελθόν επίσης υπερθεμάτιζε κατά της φορολογίας, ανακοίνωσε την αύξηση, από το επόμενο έτος, του ποσοστού της φορολογίας για τα υψηλότερα εισοδήματα στο 50%. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση των Εργατικών είχε στο παρελθόν δεσμευθεί ότι δεν θα αυξήσει τη φορολογία εισοδήματος. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι οι Συντηρητικοί, που παραδοσιακά τάσσονταν εναντίον της φορολογίας, δεν διαμαρτυρήθηκαν για το συγκεκριμένο μέτρο.

Το ζήτημα της αύξησης της φορολογίας των πλουσίων ετέθη πρόσφατα και στη Γερμανία από τον υποψήφιο των Σοσιαλδημοκρατών για την καγκελαρία και υπουργό Εξωτερικών της χώρας Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ, ο οποίος προτείνει παράλληλη μείωση της φορολογίας για τους πλέον αδύναμους οικονομικά. Σε αυτό το πλαίσιο της αναζήτησης πόρων εντάσσεται εξάλλου και η μάχη που ξεκίνησε πρόσφατα κατά των φορολογικών παραδείσων, καθώς η κρίση καθιστά πολύτιμα τα δισεκατομμύρια που βρίσκουν καταφύγιο σε αυτούς. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Πέερ Στάινμπρικ υπολογίζει ότι η φοροδιαφυγή προς τους φορολογικούς παραδείσους στοιχίζει στο γερμανικό κράτος 30 δισ. ευρώ ετησίως, ενώ αντίστοιχο υπολογίζεται ότι είναι το ποσό των χαμένων εσόδων και για τη Βρετανία. Σε μία προσπάθεια να αυξήσει τα δημόσια έσοδα, εξάλλου, και ο Bρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν εξετάζει μία ακόμη εκστρατεία επαναπατρισμού κεφαλαίων, με στόχο να φέρει δεκάδες εκατομμύρια στερλίνες στα κρατικά ταμεία.

Αντίθετη κατεύθυνση από τη Βρετανία και την Ιρλανδία ακολουθεί πάντως η γαλλική κυβέρνηση, η οποία επιμένει στη δέσμευσή της να μην αυξήσει τη φορολογία μέχρι να εξέλθει η οικονομία από την κρίση και να εδραιωθεί η ανάκαμψη. Αυτό βέβαια σημαίνει επίσης ότι δεν προτίθεται να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα το 2009, αλλά από το επόμενο έτος και πάντα ανάλογα με την πορεία της οικονομίας."

Σχόλιο του Χρυσοθήρα:

Όπως κάθε πρωτοετής φοιτητής ΟΙκονομικών διδάσκεται στο πανεπιστήμιο, το Κεφάλαιο -σαν συντελεσής της παραγωγής- που διαθέτει ο "επιχειρών" Επιχειρηματίας επιζητά, λόγω ρίσκου, την εκάστοτε μεγιστοποίηση του κέρδους. Και για το σκοπό αυτό, μέσα στα πλαίσια της ελευθερίας διακίνησης των συντελεστών παραγωγής που βοηθά στην ορθολογικότερη τοποθέτηση του κεφαλαίου, αυτό προσανατολίζεται πάντα προς εκείνες τις αγορές που προσφέρουν το μεγαλύτερο όφελος (επενδυτικό περιβάλλον, γραφειοκρατία, φορολογία, εργατικά κλπ.)
Με γνώμονα αυτήν τη βασική οικονομική αρχή, και εν όψει των ως άνω ανακοινωθέντων νέων φορομπηχτικών πολιτικών (ίδιον των υδροκεφαλικών κυβερνήσεων των "κρατιστών της ευημερίας") προς τις οποίες προσανατολίζονται οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (της Γαλίας εξαιρουμένης προς το παρόν), τρία είναι τα συμπεράσματα που αβίαστα καταλήγω:

• Πρώτον: τα οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων αυτών απαρτίζονται από ηλιθίους (...λέτε;)


• Δεύτερον: εάν δεν είναι ηλίθιοι τότε θα είναι οικονομικά αδαείς και αδιάβαστοι (οπότε καλό θα ήταν να ρωτήσουν κάποιο πρωτοετή φοιτητή οικονομικών)


• Τρίτον (και ίσως πιθανότερο): υπάρχει κάποιου είδους φροϋδικό σύμπλεγμα "επιθυμίας θανάτου" (death wish complex) των ευρωπαίων υπουργών οικονομικών που θα επισπεύσει το ζοφερό μέλλον της Ευρώπης,

Και τούτο διότι το "επικηρυγμένο" κεφάλαιο σίγουρα δεν πρόκειται να καθίσει με "σταυρωμένα τα χέρια" περιμένοντας να φορολογηθεί αγρίως. Αλλά θα "τα μαζέψει" και θα πάει αλλού, άς πούμε π.χ. στη Κίνα που εξελίσσεται σε ένα νέου τύπου φορολογικο παράδεισο εις άγραν επενδύσεων, και όπου το ανώτατο όριο στο φόρο επί των κερδών είναι 10%. Εξ ού και το πρόσφατο "κινεζικό οικονομικό θαύμα" (ο Μάρξ θα στριφογυρίζει στο τάφο του!)

Και άσε την Ευρώπη να μαραζώνει οικονομικά και πληθυσμιακά όπως της αξίζει....

Με τις υγείες μας.

Η Κίνα "σκουπίζει" το χρυσό που οι άλλοι "πετάνε"...

Και εκεί λοιπόν που οι μαθητευόμενοι μάγοι στο "γνωστό-άγνωστο" καρτέλ (PPT: Plunge Protection Team) του χρυσού στo COMEX, στην FED και τους άλλους "εταίρους" των (βλέπε σχετικά στη σελίδα της GATA) νόμιζαν ότι τα είχαν καταφέρει να κρατάνε καλά αγκυρωμένη τη τιμή του πολύτιμου μετάλλου κάτω από το ψυχολογικό όριο των $900/oz, νάσου ο κ. Χου-Ζιαολιάν, επικεφαλής της Κρατικής Επιτροπής Συναλλάγματος της Κίνας, βγαίνει χθές "ξαφνικά" και δηλώνει πως η Κίνα σχεδόν διπλασίασε τα "επίσημα" αποθέματα χρυσού της χώρας.
Από 600 τόνους που δήλωναν μέχρι πρότινος τώρα, λέει, φτάνουν σε 1054 τόνους!

Η προμήθεια του μετάλλου είχε ξεκινήσει -υπό το πέπλο πλήρους μυστικότητας- από το 2003(!) και φέρνει πλέον τη Κίνα στην πέμπτη θέση παγκόσμια σε αποθέματα χρυσού.

Αναλυτές της αγοράς μας πληροφορούν πως εδώ και αρκετό καιρό η Κίνα ακολουθεί συγκροτημένη πολιτική διαφοροποίησης των $2 τρισ. συναλλαγματικών διαθεσίμων της σε άλλα μη δολλαριακά αποθέματα -συμπεριλαμβανομένου του χρυσού.

Μετά ταύτα, χθές η τιμή του μετάλλου εκτινάχθηκε από τα $880/oz περίπου στα $912/oz.

Πολύ "σεμνή" αύξηση θάλεγα και ιδού γιατί:

• η κίνηση αυτή της Κίνας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, καθώς αρκετές άλλες κεντρικές τράπεζες (Αργεντινή, Ρωσσία, Αραβικά Εμιράτα, κλπ) σε αντίθεση με πολλές τράπεζες τη δύσης, προβαίνουν σιωπηρά σε αύξηση των αποθεμάτων χρυσού (ίσως και γι'αυτό στο πρόσφατο G20 προτρέπουν το ΔΝΤ να πουλήσει μέρος των δικών του αποθεμάτων, δήθεν για ενίσχυση των πτωχών χωρών..)
• τινάζεται στον αέρα η επικρατούσα άποψη στον "πλανήτη Γουώλ Στρητ" (και όχι μόνο) ότι ο χρυσός είναι ένα βάρβαρο απομεινάρι και "αντιπαραγωγικό εμπόρευμα" που δεν αξίζει να διαφυλάσσεται πλέον. Επιπλέον ενθαρρύνονται κι' άλλες κεντρικές τράπεζες να πράξουν το ίδιο, έχοντας πιά συνειδητοποιήσει ότι ο χρυσός αποτελεί πολύτιμο αποθεματικό στοιχείο
• εκτίθενται ανεπανόρθωτα οι δυτικοί "μωροί" τραπεζίτες και άσχετοι ή εμβόλιμοι οικονομικοί σύμβουλοι και αξιωματούχοι (όπως π.χ. ο Gordon Brown το 2001) οι οποίοι κατά καιρούς "συμβουλεύουν" πώληση χρυσού - ιδίως τώρα που με τη παγκόσμια οικονομική και νομισματική κρίση το $ΗΠΑ και όλα τα fiat νομίσματα δεν πείθουν πλέον. Οι σύμβουλοι αυτοί θα είναι πιό "σεμνοί" από τώρα και στο εξής
• είναι βέβαιο πως η Κίνα δεν θα σταματήσει ξαφνικά να αγοράζει χρυσό, οχυρώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο τα αποθέματά της με την ίδια μυστικότητα που εφαρμόζει από το 2003. Θα μαζεύει το μέταλλο σε κάθε "πτώση" της τιμής, καθώς τα αποθέματά της είναι ακόμα πολύ χαμηλά σε ποσοστιαία βάση και σε σύγκριση με άλλες χώρες μικρότερου οικονομικού "εκτοπίσματος"
• η κίνηση της Κίνας θα επιδράσει ακόμα πιό θετικά στο απανταχού "έξυπνο χρήμα"
  

Ο Νοών νοείτο.

Give China a Break

Watching today the angry protestors in London, I thought that after stopping globalization, the activist left has found a new raison d’être: bashing China. It would be funny though to see the faces of these uncompromising idealists when someone tells them that this China-bashing sport was actually invented and funded in US by their beloved neoconservatives and hardcore Republicans that want to see the growing superpower China facing as many problems as possible.

In regards to Tibet, here are some facts for the angry boys and girls that I am certain they never came across before:

• The recent riots in Lasha were nothing less than a planned pogrom against the wealthiest Han minority in the region. As this piece in The (not-especially-friendly-to-China) Economist describes,

"The destruction was systematic. Shops owned by Tibetans were marked as such with traditional white scarves tied through their shutter-handles. They were spared destruction. Almost every other one was wrecked."

To get a picture, remember the pogrom against the Greek community in Istanbul in the 1960’s.

• The reported (13?) dead that were presented in the western media as if they were rioters, were all ethnic Hans that were killed, most of them burnt alive, by Tibetans.

• In this pogrom, the Chinese police was totally absent in the beginning and showed up only after few days, when the destruction of the Han property by the Tibetans was almost complete. Even then, the only victims of violence were the police and ethnic Hans. As the Tibetan head of Tibet's regional government said:

"Chinese police did not fire their guns or use anti-personnel weapons against the Tibetan protesters, even though the Tibetans wounded 61 police officers, including six in serious condition"

In other words, the Chinese police in Lasha was as “brutal” and “threatening” as the Greek police is in riots and looting in Athens.

• The big picture now, China is not your typical oppressor. China consists of 56 nations and minorities tend to have more rights than the majority of Hans -for example, the one-child policy does NOT apply to the minorities. Personally, I find this a bit weird behavior for an oppressor.

• At the same time, Tibet enjoys a very high degree of autonomy in China, it has its own local government and increased legislative rights. Btw. it also has one of the highest economic growth rates in the country, due to deliberate infrastructure development from the central government.

• Historically, Tibet was almost always part of China. Given that China is multicultural with several regions (sthg like Canada), it will be impossible for any Chinese administration to allow the full independence of the biggest region, Tibet.

Now, China is far from a saint country and has a lot to answer when it comes to political liberties, environmental issues etc. But in this specific issue, don't believe the hype -give China a break