Σχέδιο εκδίωξης κεφαλαίων από την Δύση;

Αντιγράφω από τη Κυριακάτικη Οικονομική Καθημερινή:

Η Ευρώπη αυξάνει τους φόρους για τους έχοντες

"Στη λύση της ανακατανομής των φορολογικών βαρών με μεγαλύτερη επιβάρυνση των πλουσίων στρέφονται αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε μία προσπάθεια να ενισχύσουν τα καταρρέοντα, λόγω της κρίσης, δημόσια έσοδα. Η οικονομική κρίση πιέζει τα δημόσια οικονομικά σε όλη την Ευρώπη και εκτοξεύει τα ελλείμματα, καθώς μειώνει τον ρυθμό ανάπτυξης και κατά συνέπεια και τα φορολογικά έσοδα και μάλιστα σε μία περίοδο που η στήριξη του κράτους για την κοινωνική προστασία αλλά και την ενίσχυση των επιχειρήσεων γίνεται πιο απαραίτητη. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, ωστόσο, αυτό γίνεται ως μόνιμο μέτρο για μελλοντικά εισοδήματα και όχι ως προσωρινό για εισοδήματα παρελθόντων ετών.

Η Ιρλανδία, μία χώρα που στήριξε το οικονομικό της μοντέλο πάνω στη χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις αλλά και τα εισοδήματα, δημιουργώντας μάλιστα μία τάση που γρήγορα υιοθέτησαν τα νέα μέλη της Ευρωπαϊκής Eνωσης, ανακοίνωσε έναν προϋπολογισμό που αυξάνει τη φορολογία για τα μεσαία και υψηλά εισοδήματα. Αλλά και η Βρετανία, η οποία στο παρελθόν επίσης υπερθεμάτιζε κατά της φορολογίας, ανακοίνωσε την αύξηση, από το επόμενο έτος, του ποσοστού της φορολογίας για τα υψηλότερα εισοδήματα στο 50%. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση των Εργατικών είχε στο παρελθόν δεσμευθεί ότι δεν θα αυξήσει τη φορολογία εισοδήματος. Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι οι Συντηρητικοί, που παραδοσιακά τάσσονταν εναντίον της φορολογίας, δεν διαμαρτυρήθηκαν για το συγκεκριμένο μέτρο.

Το ζήτημα της αύξησης της φορολογίας των πλουσίων ετέθη πρόσφατα και στη Γερμανία από τον υποψήφιο των Σοσιαλδημοκρατών για την καγκελαρία και υπουργό Εξωτερικών της χώρας Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ, ο οποίος προτείνει παράλληλη μείωση της φορολογίας για τους πλέον αδύναμους οικονομικά. Σε αυτό το πλαίσιο της αναζήτησης πόρων εντάσσεται εξάλλου και η μάχη που ξεκίνησε πρόσφατα κατά των φορολογικών παραδείσων, καθώς η κρίση καθιστά πολύτιμα τα δισεκατομμύρια που βρίσκουν καταφύγιο σε αυτούς. Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Πέερ Στάινμπρικ υπολογίζει ότι η φοροδιαφυγή προς τους φορολογικούς παραδείσους στοιχίζει στο γερμανικό κράτος 30 δισ. ευρώ ετησίως, ενώ αντίστοιχο υπολογίζεται ότι είναι το ποσό των χαμένων εσόδων και για τη Βρετανία. Σε μία προσπάθεια να αυξήσει τα δημόσια έσοδα, εξάλλου, και ο Bρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν εξετάζει μία ακόμη εκστρατεία επαναπατρισμού κεφαλαίων, με στόχο να φέρει δεκάδες εκατομμύρια στερλίνες στα κρατικά ταμεία.

Αντίθετη κατεύθυνση από τη Βρετανία και την Ιρλανδία ακολουθεί πάντως η γαλλική κυβέρνηση, η οποία επιμένει στη δέσμευσή της να μην αυξήσει τη φορολογία μέχρι να εξέλθει η οικονομία από την κρίση και να εδραιωθεί η ανάκαμψη. Αυτό βέβαια σημαίνει επίσης ότι δεν προτίθεται να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα το 2009, αλλά από το επόμενο έτος και πάντα ανάλογα με την πορεία της οικονομίας."

Σχόλιο του Χρυσοθήρα:

Όπως κάθε πρωτοετής φοιτητής ΟΙκονομικών διδάσκεται στο πανεπιστήμιο, το Κεφάλαιο -σαν συντελεσής της παραγωγής- που διαθέτει ο "επιχειρών" Επιχειρηματίας επιζητά, λόγω ρίσκου, την εκάστοτε μεγιστοποίηση του κέρδους. Και για το σκοπό αυτό, μέσα στα πλαίσια της ελευθερίας διακίνησης των συντελεστών παραγωγής που βοηθά στην ορθολογικότερη τοποθέτηση του κεφαλαίου, αυτό προσανατολίζεται πάντα προς εκείνες τις αγορές που προσφέρουν το μεγαλύτερο όφελος (επενδυτικό περιβάλλον, γραφειοκρατία, φορολογία, εργατικά κλπ.)
Με γνώμονα αυτήν τη βασική οικονομική αρχή, και εν όψει των ως άνω ανακοινωθέντων νέων φορομπηχτικών πολιτικών (ίδιον των υδροκεφαλικών κυβερνήσεων των "κρατιστών της ευημερίας") προς τις οποίες προσανατολίζονται οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (της Γαλίας εξαιρουμένης προς το παρόν), τρία είναι τα συμπεράσματα που αβίαστα καταλήγω:

• Πρώτον: τα οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων αυτών απαρτίζονται από ηλιθίους (...λέτε;)


• Δεύτερον: εάν δεν είναι ηλίθιοι τότε θα είναι οικονομικά αδαείς και αδιάβαστοι (οπότε καλό θα ήταν να ρωτήσουν κάποιο πρωτοετή φοιτητή οικονομικών)


• Τρίτον (και ίσως πιθανότερο): υπάρχει κάποιου είδους φροϋδικό σύμπλεγμα "επιθυμίας θανάτου" (death wish complex) των ευρωπαίων υπουργών οικονομικών που θα επισπεύσει το ζοφερό μέλλον της Ευρώπης,

Και τούτο διότι το "επικηρυγμένο" κεφάλαιο σίγουρα δεν πρόκειται να καθίσει με "σταυρωμένα τα χέρια" περιμένοντας να φορολογηθεί αγρίως. Αλλά θα "τα μαζέψει" και θα πάει αλλού, άς πούμε π.χ. στη Κίνα που εξελίσσεται σε ένα νέου τύπου φορολογικο παράδεισο εις άγραν επενδύσεων, και όπου το ανώτατο όριο στο φόρο επί των κερδών είναι 10%. Εξ ού και το πρόσφατο "κινεζικό οικονομικό θαύμα" (ο Μάρξ θα στριφογυρίζει στο τάφο του!)

Και άσε την Ευρώπη να μαραζώνει οικονομικά και πληθυσμιακά όπως της αξίζει....

Με τις υγείες μας.

Η Κίνα "σκουπίζει" το χρυσό που οι άλλοι "πετάνε"...

Και εκεί λοιπόν που οι μαθητευόμενοι μάγοι στο "γνωστό-άγνωστο" καρτέλ (PPT: Plunge Protection Team) του χρυσού στo COMEX, στην FED και τους άλλους "εταίρους" των (βλέπε σχετικά στη σελίδα της GATA) νόμιζαν ότι τα είχαν καταφέρει να κρατάνε καλά αγκυρωμένη τη τιμή του πολύτιμου μετάλλου κάτω από το ψυχολογικό όριο των $900/oz, νάσου ο κ. Χου-Ζιαολιάν, επικεφαλής της Κρατικής Επιτροπής Συναλλάγματος της Κίνας, βγαίνει χθές "ξαφνικά" και δηλώνει πως η Κίνα σχεδόν διπλασίασε τα "επίσημα" αποθέματα χρυσού της χώρας.
Από 600 τόνους που δήλωναν μέχρι πρότινος τώρα, λέει, φτάνουν σε 1054 τόνους!

Η προμήθεια του μετάλλου είχε ξεκινήσει -υπό το πέπλο πλήρους μυστικότητας- από το 2003(!) και φέρνει πλέον τη Κίνα στην πέμπτη θέση παγκόσμια σε αποθέματα χρυσού.

Αναλυτές της αγοράς μας πληροφορούν πως εδώ και αρκετό καιρό η Κίνα ακολουθεί συγκροτημένη πολιτική διαφοροποίησης των $2 τρισ. συναλλαγματικών διαθεσίμων της σε άλλα μη δολλαριακά αποθέματα -συμπεριλαμβανομένου του χρυσού.

Μετά ταύτα, χθές η τιμή του μετάλλου εκτινάχθηκε από τα $880/oz περίπου στα $912/oz.

Πολύ "σεμνή" αύξηση θάλεγα και ιδού γιατί:

• η κίνηση αυτή της Κίνας είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, καθώς αρκετές άλλες κεντρικές τράπεζες (Αργεντινή, Ρωσσία, Αραβικά Εμιράτα, κλπ) σε αντίθεση με πολλές τράπεζες τη δύσης, προβαίνουν σιωπηρά σε αύξηση των αποθεμάτων χρυσού (ίσως και γι'αυτό στο πρόσφατο G20 προτρέπουν το ΔΝΤ να πουλήσει μέρος των δικών του αποθεμάτων, δήθεν για ενίσχυση των πτωχών χωρών..)
• τινάζεται στον αέρα η επικρατούσα άποψη στον "πλανήτη Γουώλ Στρητ" (και όχι μόνο) ότι ο χρυσός είναι ένα βάρβαρο απομεινάρι και "αντιπαραγωγικό εμπόρευμα" που δεν αξίζει να διαφυλάσσεται πλέον. Επιπλέον ενθαρρύνονται κι' άλλες κεντρικές τράπεζες να πράξουν το ίδιο, έχοντας πιά συνειδητοποιήσει ότι ο χρυσός αποτελεί πολύτιμο αποθεματικό στοιχείο
• εκτίθενται ανεπανόρθωτα οι δυτικοί "μωροί" τραπεζίτες και άσχετοι ή εμβόλιμοι οικονομικοί σύμβουλοι και αξιωματούχοι (όπως π.χ. ο Gordon Brown το 2001) οι οποίοι κατά καιρούς "συμβουλεύουν" πώληση χρυσού - ιδίως τώρα που με τη παγκόσμια οικονομική και νομισματική κρίση το $ΗΠΑ και όλα τα fiat νομίσματα δεν πείθουν πλέον. Οι σύμβουλοι αυτοί θα είναι πιό "σεμνοί" από τώρα και στο εξής
• είναι βέβαιο πως η Κίνα δεν θα σταματήσει ξαφνικά να αγοράζει χρυσό, οχυρώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο τα αποθέματά της με την ίδια μυστικότητα που εφαρμόζει από το 2003. Θα μαζεύει το μέταλλο σε κάθε "πτώση" της τιμής, καθώς τα αποθέματά της είναι ακόμα πολύ χαμηλά σε ποσοστιαία βάση και σε σύγκριση με άλλες χώρες μικρότερου οικονομικού "εκτοπίσματος"
• η κίνηση της Κίνας θα επιδράσει ακόμα πιό θετικά στο απανταχού "έξυπνο χρήμα"
  

Ο Νοών νοείτο.

Ένα Κοάν...

Δάσος - Άλσος - Δένδρο - Θάνατος

Advertising Agency: Shunya, Beijing, China.
Creative: Miao Hao

Μια επίκαιρη επέτειος

Δεν πρέπει να υπάρχει συμβολικότερη φωτογραφία της αντίστασης του ατόμου στο κράτος-οδοστρωτήρα του ολοκληρωτισμού.

H επέτειος των γεγονότων της Τιεν Αν Μεν στη χώρα μας περνά απαρατήρητη, μιας και συγκρούεται με τον πυρήνα των αρχών των κυρίαρχων ιδεοληψιών για περισσότερο και παρεμβατικότερο κράτος. Μας θυμίζει μια εποχή που όχι απλά περνά στη λήθη αλλά που χωρίς αιδώ εξιδανικεύεται από τους νοσταλγούς της. Την εποχή του συγνού ολοκληρωτισμού όπου αυτά που στις δυτικές δημοκρατίες συμβαίνουν ως εξαίρεση, εκεί ήταν (και είναι ακόμα όπου επιβιώνει) ο κανόνας. Η ρήση του Karl Popper δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρη από την 4η Ιουνίου του 1989:
Those who promise us paradise on earth never produced anything but a hell.

Γιατι η Ινδια δεν θα πιασει ποτε την Κινα

Στην οικονομικη βιβλιογραφια ειναι τρομερα ενδιαφερουσα η ερωτηση γιατι η Ινδια, μια σταθερη και δυνατη δημοκρατια δεν μπορει να πιασει τους ρυθμους αναπτυξης της Κινας. Βρηκα ενα βιντεακι που νομιζω τα εξηγει ολα πολυ παραστατικα.

Εμενα αυτο το βιντεο στην αρχη μου θυμισε λιγο Μοναστηρακι, αλλα σιγα σιγα καταλαβα οτι μονο Ινδια θα μπορουσε ναναι.

Η Ινδια πασχει απο χαμηλη ποιοτητα υποδομων, θεσμων και ελλειψη δημοσιων επενδυσεων. Οχι μονο στο τσιμεντο (δρομους, αεροδρομια κτλ) αλλα και στο ανθρωπινο κεφαλαιο (εκπαιδευση και υγεια πολιτων) και στα βασικα δικτυα (στην Μπανγκαλορη που συγκεντρωνονται δυναμικες εταιρειες πληροφορικης υπαρχει υδροδοτηση μονο λιγες ωρες την ημερα! το ηλεκτρικο ειναι σε παγια ελλειψη!). Η Κινα επενδυει ετησιως ισως και 7 φορες περισσοτερο απο την Ινδια για υποδομες.

Οι λογοι για την ελλειψη υποδομων ειναι πολλοι, αλλα βασικο προβλημα ειναι σιγουρα η διχοτομηση της οικονομιας. Υπαρχει μια αστικη ταξη που δεν πληρωνει πολλους φορους, και δεν συμμετεχει στις δημοσιες υποδομες, δηλαδη στελνει τα παιδια σε ιδιωτικα σχολεια, παει σε ιδιωτικα νοσοκομεια, μενει σε ημιαποκλεισμενες περιοχες, χρησιμοποιει μονο ΙΧ και οχι δημοσια ΜΜΜ κτλ (σας θυμιζει κατι αυτο? τους κατοικους της Βορειοανατολικης Αθηνας ας πουμε?) Φυσικα εχουμε εναν φαυλο κυκλο, οι αστοι δεν ενδιαφερονται για τις δημοσιες υποδομες γιατι δεν τις χρησιμοποιουν, τδεν πιεζουν για μεταρρυθμισεις, ο επιπεδο πεφτει ακομα περισσοτερα κ.ο.κ.

Οπως λεει ο Εκονομιστ, αυτη η ιδιωτικοποιηση βασικων τομεων δεν ειναι δειγμα οτι η Ινδια ειναι τελειο παραδειγμα ελευθερης αγορας. Ισα ισα, ειναι τελειο παραδειγμα αποτυχημενου κρατους που δεν μπορει να προσφερει βασικες υπηρεσιες. Και δυστυχως σε αυτο φταιει πολυ η αποικιακη εμπειρια της χωρας που την εκανε να αντιπαθησει την ελευθερη αγορα (η χωρα κατακτηθηκε ουσιαστικα απο μια ιδιωτικη εταιρεια, την Εταιρεια Ανατολικων Ινδιων). Στην Ινδια σημερα, απο καποιο διαστρεβλωμενη εννοια σοσιαλισμου οι τιμες του ηλεκτρικου, τηλεφωνου κτλ πουμε ειναι πολυ χαμηλες και οι λογαριασμοι σπανιως πληρωνονται. Αποτελεσμα? Μεγαλη ελλειψη ηλεκτρισμου και αλλων δικτυων και σχεδον καμμια επενδυση απο ιδιωτικες εταιρειες, αοφυ ξερουν οτι ποτε δεν θα παρουν πισω τα χρηματα τους!

Αυτο ειναι ενα τρομερο παραδειγμα κακων ρυθμισεων που βλαπτουν αυτους που πανε να προστατευσουν. Ας πουμε αν δηλωνε αυριο το ινδικο κρατος οτι κανενας φτωχος δεν ειναι αναγκασμενος να πληρωνει τον λογαριασμο του ρευματος, θελει πολλη σκεψη για να καταλαβουμε οτι καμμια εταιρεια δεν θα του πουλησει ρευμα?

Ενα δευτερο προβλημα ειναι δυστυχως η ινδικη δημοκρατια. Το συστημα ακομα ειναι ανεπαρκες, δεν εχει τους θεσμους για να διαχειριστει σωστα τους αναπτυξιακους πορους για να φτιαξει υποδομες. Ετσι τα λιγα κεφαλαια πανε σε βραχυπροθεσμα προγραμματα αμεσης ενισχυσης εισοδηματος κτλ αντι να πανε σε μακροπροθεσμα προγραμματα ενισχυσης υποδομων, εκπαιδευσης κτλ Οπως λεει to ρητο:

You can give a man a fish, and he will eat for a day; you can teach a man to fish, and he can eat for a lifetime

Η Ινδια δυστυχως μοιραζει τα λιγα που εχει σε ψαρια, αντι να φτιαχνει τις υποδομες να μπορει ο καθενας να ψαρευει. Το αποτελεσμα για μενα ειναι παλι δυστυχως παραλληλο με την Ελλαδα του 80: η χωρα μοιραζει παροχες για προσκαιρη ανακουφιση αλλα καταστρεφει το μελλον της.


Πηγες: εξαιρετικο αρθρο του Εκονομιστ σχετικα με την Ινδια και την Κινα