Memory Hole

Μαζική λογοκρισία επέβαλε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας για τον θάνατο του πρώην γενικού γραμματέα Zhao Ziyang, ο οποίος ήταν κατά της βίαιης καταστολής των διαδηλωτών υπέρ της Δημοκρατίας στην πλατεία Tiananmen το 1989. Λόγο αυτής της στάσης του, το καθεστώς του αφαίρεσε όλα τα αξιώματα, τον έθεσε σε κατ’ οίκον περιορισμό (μέχρι το τέλος της ζωής του) και προσπάθησε να αφαιρέσει αναφορές στο όνομα του από τα βιβλία ιστορίας.

Το υπουργείο προπαγάνδας απαγόρευσε την αναφορά του θανάτου του, στους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς και επέτρεψε στις εφημερίδες να γράψουν (αλλά όχι ως κυρίως θέμα) απλά μια γραμμή «ο σύντροφος Zhao Ziyang πέθανε».

Ξένοι δορυφορικοί σταθμοί όπως το CNN, BBC και άλλοι λογοκρίθηκαν αμέσως μόλις ανάφεραν τον θάνατο του. Το Κομμουνιστικό Κόμμα κατάφερε επίσης να έχει έναν πολύ αποτελεσματικό έλεγχο του διαδικτύου μέσα στην Κίνα. Διεγράφησαν όλα τα μηνύματα σε online-forums που μιλούσαν για τον θάνατο του και δόθηκαν αυστηρές εντολές στους διαχειριστές τους. Από τότε καμία αναφορά δεν εμφανίστηκε στο Δίκτυο πέρα από τις επίσημες. Επίσης η αστυνομία διέταξε τους ISPs των blog που είχαν αναφέρει το γεγονός, να αφαιρέσουν το υλικό που αφορούσε το όνομα του και να κλείσουν τα blogs. Το όνομα του Zhao Ziyang δεν μπορεί να βρεθεί μέσα στην μηχανή αναζήτησης της κινεζικής έκδοσης του Google.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα φοβάται ότι μπορεί να γίνει σύμβολο του αγώνα για την Δημοκρατία και γι' αυτό κινητοποίησε όλη την Κρατική μηχανή ώστε να ελέγξει τις πληροφορίες γύρω από το όνομα του.

ΥΓ: Σαν το Υπουργείο Αλήθειας στο 1984 :-)

Πηγές:
News black-out on death of former top leader Zhao Ziyang - Reporters sans frontieres
Wikipedia

The "Right" That Should Not Be

Όταν καταπατούνται τα ατομικά δικαιώματα αισθάνομαι πάντα την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ (1,2) αλλά το ίδιο συμβαίνεί και όταν κάποιοι διεκδικούν «δικαιώματα» που στην ουσία είναι καταπάτηση των δικαιωμάτων των αλλων ατόμων. Δεν είναι δικαίωμα των αγροτών να αγοράσουμε με το ζόρι τα αδιάθετα τους αγαθά, δεν είναι δικαίωμα των μη-καπνιστών (είμαι ένας από αυτούς) να τους διαθέσουν τα άλλα άτομα την ιδιωτική τους περιουσία.

Λοιπόν διαβάζοντας αυτό το άρθρο για την προστασία των προσωπικών δεδομένων βλέπω άλλη μια περίπτωση «δικαιωμάτων» που δεν είναι δικαιώματα. Μιλάει για μια περίπτωση όπου "η εταιρεία είχε εγκαταστήσει λογισμικό σύστημα επιτρέποντας στους εργοδότες να έχουν πρόσβαση στην οθόνη, στους αποθηκευτικούς χώρους των υπολογιστών, αλλά και να χειρίζονται τους υπολογιστές των εργαζομένων μέσω δικτύου (remote control)."

Βγήκε λοιπόν η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και απαγόρευσε:

- Τον έλεγχο του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των υπαλλήλων
- Την καταγραφή των ιστοσελίδων που επισκέπτονται οι υπάλληλοι
- Την συλλογή και η επεξεργασία δεδομένων σχετικά με τις κλήσεις και την ηλεκτρονική επικοινωνία των εργαζομένων.

Ωραία και καλά ακούγονται αυτά, το πρόβλημα είναι όμως ότι η εργοδοσία είχε πρόσβαση στους υπολογιστές της εταιρίας όχι στους προσωπικούς υπολογιστές των υπαλλήλων. Δηλαδή είχε πρόσβαση στην ιδιοκτησία της. Ο υπολογιστής στον χώρο εργασίας είναι ένα εργαλείο και οι υπάλληλοι πληρώνονται για να κάνουν μια συγκεκριμένη εργασία με αυτόν, όχι να χαζολογούν στο δίκτυο. Είναι σαν να λέμε ότι δεν έχει δικαίωμα ο αρχιξυλουργός να ελέγχει τι κάνει το πριόνι ή κάποιο άλλο εργαλείο ο βοηθός του. Δεν έχουν δικαίωμα να surfάρουν στο δίκτυο, ούτε να χρησιμοποιούν τους ηλ. υπολογιστές της εταιρίας λοιπόν πέρα από την εργασία που τους έχουν αναθέσει. Είναι ξένη ιδιοκτησία και δεν έχουν κανένα δικαίωμα πάνω σε αυτήν. Δεν είναι σε net-café όπου στην ουσία συνάπτουν συμβόλαιο με τον μαγαζάτορα να τους παρέχει έναν ηλ. υπολογιστή με την εγγύηση της προστασίας των προσωπικών τους δεδομένων.

Μια γνωστή μου εκεί που εργαζόταν δεν είχαν και πολύ δουλειά και αγόραζε κάρτες πρόσβασης internet γιατί δεν ήθελε να χρεώνει την εταιρία και καθόταν με τις ώρες να surfάρει. Όμως δεν ήξερε ότι αυτές οι κάρτες σου δίνουν μονάχα την πρόσβαση 10 ωρών και ότι τα 8 ευρώ που κόστιζαν δεν περιλάμβαναν και τις τηλεφωνικές μονάδες όπως πίστευε! Ο πατέρας μιας φίλης μου που δουλεύει στο δημαρχείο της Νέας Φιλαδέλφειας μας είχε διηγηθεί ότι κάθονται και παίζουν πασιέντζα (των windows) με τις ώρες στο γραφείο... Μια άλλη φίλη μου δούλευε σε τηλεφωνικό κέντρο και με έπαιρνε τηλέφωνο από την δουλειά της.... στην Ιταλία! Και αυτές είναι μονάχα μερικές από τις περιπτώσεις που ξέρω από πρώτο χέρι. Στην Αγγλία η χρήση του διαδικτύου και των e-mail υπηρεσιών για προσωπικούς λόγους στον χώρο εργασίας στοιχίζει πάνω από 10 δισεκατομμύρια στερλίνες κάθε χρόνο και έχει υπολογιστεί ότι οι μισοί σχεδόν εργαζόμενοι χάνουν πάνω από τις 3 ώρες* στο Δίκτυο.
Ο σκληρός ενός υπολογιστή μιας εταιρίας πρέπει να περιέχει εταιρικά δεδομένα, σχετικά με την δουλειά, είναι ιδιοκτησία της εταιρίας και βάση αυτού του γεγονότος ο ιδιοκτήτης πρέπει να έχει πρόσβαση, δεν έχει δικαίωμα ο υπάλληλος να βάζει προσωπικά του δεδομένα μέσα. Ο εργοδότης έχει δικαίωμα να ελέγξει αν ο υπάλληλος σερφάρει σε τσοντοσελίδες ή σε οτιδήποτε άλλο άσχετο με την δουλειά. Με αυτήν την απόφαση καταπατούμε ένα νόμιμο ιδιοκτησιακό δικαίωμα υπέρ ενός «δικαιώματος» που δεν έπρεπε να ήταν.

*σύμφωνα με την μελέτη web@work από όπου πήρε τα στατιστικά το BBC για το άρθρο με τις 3 ώρες.
Εδώ θα βρείτε συνοπτικά μερικά συνοπτικά στατιστικά και εδώ ολόκληρο το paper της μελέτης για το 2004.

Η «ελευθερία» του λόγου στο ελληνικό σύνταγμα

Το άρθρο 14 παρ. 2 του ελληνικού συντάγματος για την ελευθερία του τύπου προβλέπει ότι: «Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται». Αλλά όπως πολύ εύστοχα επισήμανε και ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, "...αυτή είναι για το θεαθήναι. Από εκεί και κάτω ξεκινούν οι εκπτώσεις", άρθρο 14 παρ. 3: «Κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται η κατάσχεση, με παραγγελία του εισαγγελέα, μετά την κυκλοφορία: α) για προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας, β) για προσβολή του προσώπου του Προέδρου της Δημοκρατίας, γ) για δημοσίευμα που αποκαλύπτει πληροφορίες για τη σύνθεση, τον εξοπλισμό και τη διάταξη των ενόπλων δυνάμεων ή την οχύρωση της Χώρας ή που έχει σκοπό τη βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος ή στρέφεται κατά της εδαφικής ακεραιότητας του Κράτους, δ) για άσεμνα δημοσιεύματα που προσβάλλουν ολοφάνερα τη δημόσια αιδώ, στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος.»
Παράγραφος 6: «Το δικαστήριο, ύστερα από τρεις τουλάχιστον καταδίκες μέσα σε μία πενταετία για διάπραξη των εγκλημάτων που προβλέπονται στην παράγραφο 3, διατάσσει την οριστική ή προσωρινή παύση της έκδοσης του εντύπου και, σε βαριές περιπτώσεις, την απαγόρευση της άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος από το πρόσωπο που καταδικάστηκε, όπως νόμος ορίζει Η παύση ή η απαγόρευση αρχίζουν αφότου η καταδικαστική απόφαση γίνει αμετάκλητη.»
Παράγραφος 8: «Νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τα προσόντα για την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.».

Για λόγους σύγκρισης ας δούμε τι προβλέπεται όλο κι όλο στην Πρώτη Τροπολογία του αμερικανικού συντάγματος: «Το Κογκρέσο δεν θα θεσπίσει κανένα νόμο που να περιορίζει την ελευθερία του λόγου και του Τύπου». Και με αυτές τις 17 λέξεις και μόνο (συγκρίνετε με τις δικές μας 739), η συνταγματικά πιο προηγμένη χώρα του πλανήτη κατοχυρώνει την ελευθερία του τύπου στο θεμελιώδες κείμενο του πολιτεύματός της. Ομοίως και σε όλον τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο τα συνταγματικά άρθρα προστασίας της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών έχουν το πολύ 20 λέξεις.

Από όλα τα παραπάνω διακοσμητικά του συντάγματός μας πρέπει να παραμείνει μόνο η παράγραφος 2. Κάθε μια από τις υπόλοιπες κόβει -συνταγματικά- και κάτι από την αρχική πρόβλεψη περί ελευθεροτύπίας. Στο ιερότερο κείμενο της δημοκρατίας μας πρέπει να ορίζονται οι βασικές αρχές του Πολιτεύματός μας και να δίνεται η ευχέρεια στον νομοθέτη να ρυθμίζει τις λεπτομέρειες. Εμείς έχουμε φτάσει στο σημείο στην παράγραφο 5 να ορίζεται ακόμη και πώς θα γίνεται η αποκατάσταση θιγέντων από δημοσίευμα!

Ολοκαύτωμα

Σήμερα συμπληρώνονται 60 χρόνια από την απελευθέρωση του Άουσβιτς, όπου βρισκόταν ένα από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στο οποίο εξολοθρεύτηκαν πάνω από 1.500.000 άνθρωποι.

Το ολοκαύτωμα φαίνεται κάτι μακρινό αλλά δεν πρέπει γι' αυτό να χαμηλώσουμε τις πνευματικές μας άμυνες, δεν πρέπει να ξεχάσουμε, γιατί το μίσος καραδοκεί.

ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ... (Νίκος Δήμου)

...
Ίσα-ίσα το γεγονός ότι το Ολοκαύτωμα έγινε από ένα λαό πολιτισμένο, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, σημαντική καλλιέργεια - ένα λαό που θα τον κατατάσσαμε ανάμεσα στους πιο προοδευμένους - πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Μπορεί λοιπόν να συμβεί σε όλους; Δεν προφυλάσσει η παρουσία ενός Beethoven, ενός Goethe, ενός Kant - από ένα παρόμοιο εκτροχιασμό; Φαίνεται πως ο πολιτισμός δεν ακυρώνει την βαρβαρότητα - καμιά φορά την επιτείνει.

Αυτή είναι η δεύτερη αλήθεια του Ολοκαυτώματος. Τίποτα δεν εγγυάται πως δεν θα ξανασυμβεί οπουδήποτε, αν υπάρξουν ξανά οι κατάλληλες συνθήκες

...

Ελληνικη αστυνομια και βασανιστηρια?

Εφτασε η στιγμη για μια συζητηση που προσπαθουσαμε καιρο να αποφυγουμε. Ειναι κοινο μυστικο οτι η ελληνικη αστυνομια δεν ειναι απο τις πιο ευγενικες του κοσμου. Η αντιμετωπιση των πολιτων στον δρομο ή στα αστυνομικα τμηματα απο τα οργανα της ταξης απεχει πολυ απο το ιδανικο.

Κατι που ομως πολλοι υποψιαζονταν αλλα δεν υπηρχαν στοιχεια ειναι οτι η ελληνικη αστυνομια συμπεριφερεται στους επισκεπτες της χωρας μας (νομιμους και μη) πολυ χειροτερα. Και επειδη συμφωνα με το broken window effect* οταν δεν σταματας ενα κακο στην ριζα, αυτο θα μεγαλωνει, φτασαμε τις τελευταιες μερες να ερχονται στοιχεια για αληθινα, οργανωμενα βασανιστηρια σε αθωους μεταναστες απο οργανα της αστυνομιας. Ειναι αντιθετο στις ανθρωπιστικες αρχες καθε ανθρωπου και περισσοτερο ενος φιλελευθερου να ανεχεται κατι τετοιο. Οταν διαμαρτυρομαστε για βασανιστηρια στο μακρινο Ιρακ εν καιρω πολεμου, τι δικαιολογια μπορουμε να βρουμε για αυτα τα απροκλητα, φρικτα βασανιστηρια στην Ελλαδα?

*Η ιστορια εχει ως εξης: Αφησαν σε κακοφημη συνοικια ενα πολυ ακριβο αυτοκινητο για 24 ωρες. Μετα απο το πειραμα το βρηκαν σε αριστη κατασταση.
Αφησαν το ιδιο αυτοκινητο στην ιδια συνοικια για 24 ωρες, με τη διαφορα οτι το ενα τζαμι ηταν σπασμενο. Μετα απο το πειραμα δεν βρηκαν ουτε την μηχανη του αυτοκινητου!

Άνιση κατανομή Καπιταλισμού

Σε ένα από τα άρθρα της ελευθεροτυπίας ο αρθρογράφος αναπαράγει ένα από τα κλασικά στερεότυπα της Αριστεράς.

Ο Τρίτος Κόσμος πολλαπλασιάζεται μαζικά επειδή πρέπει να πεθαίνει μαζικά• πρέπει να πεθαίνει μαζικά επειδή είναι φτωχός και ανίσχυρος• είναι φτωχός και ανίσχυρος επειδή Ευρώπη και Αμερική έχουν τραφεί και τρέφονται με το αίμα του: και αυτό εξηγεί την ανακουφισμένη προθυμία τους για βοήθεια στις «φυσικές καταστροφές»

Παραθέτω ένα καταπληκτικό άρθρο από τον Johan Norberg όπου ισοπεδώνει κυριολεκτικά με στοιχεία και επιχειρήματα το παραπάνω κλισέ που χρεώνει την φτώχια του Τρίτου κόσμου στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

An Unequal Distribution -- of Capitalism

Twenty percent of the world's population (we often hear) consumes more than 80 percent of the earth's resources, while the other 80 percent consume less than 20 percent. Critics of globalization never tire of reminding us of this injustice. Far less often do we hear a proper analysis of the reason for this state of affairs.

The critics make it sound as though the poor are poor because the rich are rich, as if the richest 20 percent had somehow stolen those resources from the other 80 percent. That is wrong.
Συνέχεια...

Ο κινεζικος ιος

Ειναι μαλλον γνωστο οτι απο 1ης Ιανουαριου πεσαν τα εμποδια στις κινεζικες εξαγωγες κλωστουφαντουργικων. Ειναι επισης μαλλον γνωστο οτι οι Ελληνες εμποροι δεν φανηκαν προετοιμασμενοι για κατι τετοιο, με αποτελεσμα να προσπαθουν με καθε αθεμιτο μεσο να εμποδισουν τα κινεζικα προιοντα, φτανοντας και στις ωμες απειλες ή στην χρηση βιας.

Ευτυχως φαινεται ομως οι Ελληνες δεν ειναι διατεθειμενοι να ανεχτουν αλλους εκβιασμους. Το μηνυμα ερχεται απο τις πιο αναπαντεχες πηγες οπως αυτη η στηλη απο ΤΑ ΝΕΑ: Εχουμε δικαιωμα να αγοραζουμε απο την φθηνοτερη και καλυτερη πηγη και οποιος εμπορος ή βιομηχανος δεν προσαρμοζεται θα φαει το κεφαλι του!

Πνευματική Ιδιοκτησία vs Υλική Ιδιοκτησία

Διάβασα σε ένα blog για ένα thread ενός forum που μέσα σε τρεις ημέρες έφτασε τις 756 απαντήσεις και τις 42.942 θεάσεις!

Πρόκειται για μια περίπτωση ενός χρήστη internet όπου ο παροχέας του έκοψε την σύνδεση επειδή κατέβαζε μια ταινία που είχε ανεβεί επίτηδες ως δόλωμα.

Κατά την άποψη μου η εταιρία μπορεί να βάλει ότι κανόνες θέλει, ακόμα και την παρακολούθηση των αρχείων που κατεβάζουμε, των σελίδων που διαβάζουμε, των e-mail που λαμβάνουμε και στέλνουμε, (όπως στο τηλεπαιχνίδι «Μεγάλος Αδελφός» όπου οι παίχτες δέχονται να τους παρακολουθούν οι κάμερες 24/7) φτάνει να έχει ενημερώσει τους πελάτες πριν την αγορά των υπηρεσιών αυτών.

Πιστεύω ότι λίγοι αρέσκονται στο να τους παρακολουθούν τις συνδέσεις και ότι η δημοσιότητα που έλαβε το περιστατικό αυτό μέσω των διαφόρων ελληνικών αγορών συζητήσεως, θα έχει άμεσο αντίκτυπο στις πωλήσεις αλλά και στην τακτική που ακολουθεί η εταιρία αυτή.

Ασκείστε την καταναλωτική σας δύναμη ;-) μην αγοράζετε συνδέσεις αυτής της εταιρίας, αν δεν σας αρέσουν αυτές οι πρακτικές, προτιμήστε κάποιον άλλον παροχέα.

Τώρα κατά πόσο η πράξη του χρήστη αποτελεί πράγματι αδίκημα είναι μεγάλο θέμα. Εξαρτάται από το αν θεωρείτε την πνευματική ιδιοκτησία όντως ιδιοκτησία.

Η έννοια της ιδιοκτησίας δημιουργήθηκε αυθόρμητα, φυσικά, λόγο του πεπερασμένου αριθμού των αγαθών. Ο πεπερασμένος αριθμός της ποσότητας ενός αγαθού δημιουργεί διαμάχες μεταξύ των ανθρώπων ως προς την χρήση του. Είναι η φύση των υλικών αγαθών τέτοια ώστε η χρήση τους από ένα άτομο αυτομάτως αποκλείει την χρήση από άλλα άτομα. Δεν μπορώ να φάω ένα μήλο και ταυτόχρονα να φάνε άλλα 10.000 άτομα το ίδιο μήλο. Σε ένα υποθετικό σύμπαν όπου ο αριθμός των αγαθών θα ήταν άπειρος και χρήση τους δεν θα εξαρτιόταν από τον χώρο και τον χρόνο, δεν θα υπήρχε διαμάχη και άρα ούτε ανάγκη για κανόνες ιδιοκτησίας. Η έννοια της ιδιοκτησίας δεν θα είχε νόημα.

Με τους νόμους για την πνευματική ιδιοκτησία δημιουργούν τεχνητά σπανιότητα, (περιορισμένη ύπαρξη) εκεί που δεν υπάρχει. Στον άυλο κόσμο.

"Τα συμβατικά εμπορεύματα έχουν μια προφανή ιδιότητα: Όταν πάρεις ένα μήλο από τον πάγκο, στον πάγκο έμεινε ένα μήλο λιγότερο. Αλλά φαντάσου τώρα μια αγορά στην οποία τα μήλα έχουν την εξής καταπληκτική ιδιότητα: Όταν πάρεις ένα μήλο από τον πάγκο, αυτό παραμένει στον πάγκο. Και το παίρνεις και το αφήνεις, η πράξη του να αρπάξεις ένα μήλο έχει σαν αποτέλεσμα το διπλασιασμό του μήλου." Το χαμόγελο του Τούρινγκ - Χ. Παπαδημητρίου

Εάν ένα άτομο χρησιμοποιήσει δικό του μολύβι και χαρτί για να αναπαράγει την ακολουθία λέξεων που αποτελούν ένα βιβλίο, όλοι οι υπόλοιποι κάτοχοι εξακολουθούν να έχουν το δικό τους αντίγραφο. Η πληροφορία είναι το μήλο που μένει στον πάγκο.

Η πνευματική ιδιοκτησία αναιρεί την ιδιοκτησία στον υλικό κόσμο. Ο «ιδιοκτήτης» της πληροφορίας (είτε αυτή είναι μια ακολουθία από νότες ή λέξεων, ή η διαδικασία για την πραγματοποίηση ενός αγαθού πχ μιας καρέκλας) αποκτά ιδιοκτησιακά δικαιώματα στα υλικά αγαθά όλων τον υπολοίπων ανθρώπων (όλα τα μολύβια, χαρτιά, κιθάρες, ή τα υλικά που χρειάζονται για την πραγματοποίηση ενός αγαθού πχ πριόνια και ξύλα για την καρέκλα). Έχει και αυτός λόγο στην χρήση των αγαθών των άλλων, είναι κατά κάποια έννοια συνιδιοκτήτης όλων αγαθών του πλανήτη (ή της περιοχής που καλύπτει το νομικό σύστημα) που έχουν σχέση με την πληροφορία «του».

Όπως και να έχει, με την εμφάνιση του Διαδικτύου ο θεσμός της πνευματικής ιδιοκτησίας εισέπραξε ένα γερό χτύπημα . Είναι φανερό ότι πλέον δεν μπορεί να λειτουργήσει. Μέσα από το Χάος του Δικτύου και την δράση εκατομμυρίων ατόμων θα αναδυθεί φυσικά, ένας νέος τρόπος ανταμοιβής της πνευματικής εργασίας δίχως να αναιρείται η υλική ιδιοκτησία, θα υπάρξει αυθόρμητα Τάξη.

ΥΓ: Γιατί το πιστεύω αυτό; Διότι υπάρχουν εκατομμύρια άτομα που ανταλλάσσουν τρισεκατομμύρια bytes πληροφοριών κάθε ημέρα. Ή θα υπάρξει μαζική καταστολή και παρακολούθηση όλων αυτών τον ατόμων για να εξασφαλιστεί η πνευματική ιδιοκτησία ή θα βρεθεί ένας άλλος τρόπος ώστε να βγάζουν χρήματα οι εταιρίες. Μάλλον το δεύτερο αν λάβουμε υπόψην τις τεχνικές κρυπτογραφίας και την ταχύτητα που φυτρώνουν νέα προγράμματα για την ανταλλαγή δεδομένων.

Πηγές και ενδιαφέροντες σύνδεσμοι:
Against Intellectual Property
Libertarian perspectives on intellectual property
The Libertarian Case Against Intellectual Property Rights
Cryptolibertarians"

Αύξηση των μισθών στην Κίνα.

Στα αστικά κέντρα της Κίνας οι μισθοί σημείωσαν αύξηση μεγαλύτερη του 10% κατά το πρώτο εξάμηνο του 2004, ενώ σε παράκτιες περιοχές με μεγάλη οικονομική άνθηση, λόγω των ελλείψεων σε εργατικά χέρια, οι μισθοί των μετακινούμενων εργατών ενδέχεται να αυξήθηκαν μέχρι και 20%.

Μα πως είναι δυνατόν; Αφού εξ' ορισμού η φτωχή Κίνα θα έπρεπε να γίνει φτωχότερη με την παγκοσμιοποίηση! Μάλλον δεν μας τα λένε καλά ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ...

Η ανάπτυξη και η κινητή τηλεφωνία.

Οι αντίπαλοι της Παγκοσμιοποίησης ισχυρίζονται ότι εξαιτίας της οι φτωχές χώρες γίνονται φτωχότερες αλλά αυτό δυστυχώς για αυτούς δεν συνάδει με την πραγματικότητα. Ένα χρόνο πριν η ινδική μεσαία τάξη ξεπερνούσε τα 500 εκατομμύρια (επίσης ενώ το 1970 το 60% των Ινδών ζούσε στα όρια της φτώχειας, σήμερα το ποσοστό αυτό έχει πέσει στο 30% περίπου) και κάθε μήνα δύο εκατομμύρια Ινδοί αποκτούσαν κινητό τηλέφωνο.

Το 2004 ο αριθμός των συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας στην Κίνα έφτασε τα 334 εκατομμύρια, αυτό σημαίνει ότι μεταξύ του 2003 και του 2004, δηλαδή μέσα σε δώδεκα μήνες, ο αριθμός των χρηστών ανέβηκε κατά 65 εκατομμύρια. Αλλά και στην σταθερή τηλεφωνία το 2003 υπήρξε αύξηση των χρηστών κατά 53 εκατομμύρια φτάνοντας συνολικά τα 315 εκατομμύρια. Ενδιαφέρων είναι το γεγονός ότι υπάρχει μεγαλύτερη ζήτηση για κινητή τηλεφωνία παρά για σταθερή γραμμή.

Το υπουργείο της βιομηχανίας της πληροφορίας της Κίνας προβλέπει μια αύξηση των συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας ακόμα πιο μεγάλη για το 2005. Μέχρι το τέλος του χρόνου υπολογίζουν ότι οι χρήστες θα είναι 402 εκατομμύρια, αυτό σημαίνει ότι κατά μέσο όρο ένας κινέζος στους τρεις θα είναι κάτοχος κινητού τηλεφώνου.

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης που επέφερε η ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων (που φέρνουν το know-how σε αυτές της χώρες), κεφαλαίων (ένα χρόνο πριν οι ξένες επενδύσεις στην Κίνα είχαν φθάσει τα 96 δισεκατ. δολλάρια.) και αγαθών (δηλαδή των προϊόντων που κατασκευάζουν), κοινώς χάρη στην Παγκοσμιοποίηση.

ΥΓ: Πάντως στο πρώτο μισό του σλόγκαν «Οι πλούσιοι πλουσιότεροι
και οι φτωχοί φτωχότεροι» έπεσαν μέσα οι αντιμοντιαλιστές, όντως οι πλούσιες χώρες δεν γίνονται φτωχότερες από την ανάπτυξη που έφερε η Παγκοσμιοποίηση στις φτωχές χώρες. Οι οικονομία δεν είναι zero-sum game, το κέρδος του ενός δεν είναι η ζημιά του άλλου απαραίτητα.

Πηγές:
Η Ινδία και το δώρο της παγκοσμιοποιήσεως - ΑΘ. Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
In Cina più cellulari che linee fisse – Punto informatico