Παραιτησανε τον Πασχο Μανδραβελη!

Ο Πασχος Μανδραβελης, γραφει μαλλον τις καλυτερες στηλες γνωμης στις ελληνικες εφημεριδες.

Ε δεν τον αντεξαν τοσο καλο στην Απογευματινη* και τον οδηγησαν σε παραιτηση (θυμα της ανεξαρτησιας και ευθυκρισιας του, οπως την επαθε αλλοτε ο Νικος Δημου και σιγουρα αλλοι). Σκεφτηκα να στειλουμε γραμματα στην Απογευματινη που να τους εξηγουμε οτι μολις εχασαν τον μονο λογο να αγοραζει κανεις το εντυπο τους. Αλλα αλλαξα γνωμη, δεν τους αξιζει ενας καλος δημοσιογραφος, οπως παρατηρησαν και αλλοι.

Μπορουμε να στειλουμε μαζικα γραμματα στην τελευταια, σχεδον αξιοπρεπη, εφημεριδα της χωρας (ε Καθημερινη βεβαια!) για να τον προσλαβει (κατα προτιμηση ως αρχισυντακτη).
Μπορουμε να περιμενουμε την δημιουργια μιας νεας εφημεριδας που θα στεγαζει αυτες τις φωνες που θελουμε να ακουμε, αλλα κανεις εκδοτης δεν αντεχει.
Ειτε μπορουμε να ψηφισουμε με τα πορτοφολια μας, στηριζοντας ενα ανοιχτο μεσο νεου τυπου που να μοιαζει με τα λογισμικα ελευθερης χρησης (οπως συζητουσαμε και αλλου). Αν ο ΠΜ αποφασισει το τελευταιο, εγω σιγουρα θα εριχνα τον μικροοβολό μου (Paypal donation ας πουμε?). Εσεις τι λετε?

*βασικα παντα απορουσα που ηταν εκει, τελοσπαντων.

ΥΓ το νεο μου'ρθε απο τον λιμπε

Ποιος Φοβάται τον Ανταγωνισμό;

Πριν από λίγο είδα στην ΕΤ3 μια συζήτηση σχετικά με την έναρξη λειτουργίας της γερμανικής αλυσίδας ηλεκτρικών ειδών Media Markt στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα ήταν τα εγκαίνια της συγκεκριμένης επιχείρησης και υπήρξε απίστευτη κοσμοσυρροή παρά το πρωινό της ώρας (στις 08:00 ήταν τα εγκαίνια).

Καλεσμένοι στην εκπομπή ήταν ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, το όνομα του οποίου δυστυχώς δεν συγκράτησα, καθώς και ο κ. Σαραφίδης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ομώνυμης αλυσίδας ηλεκτρικών ειδών (το site της οποίας δεν βρήκα με την πρώτη...). Στη συζήτηση έλαβε μέρος κι ο επιχειρησιακός διευθυντής, το όνομα του οποίου επίσης δεν συγκράτησα δυστυχώς, της Media Markt σε απευθείας σύνδεση.

Οι εντυπώσεις μου εν τάχει:

Πρώτον, μου προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης κατέθεσε αίτηση ασφαλιστικών μέτρων κατά της Media Markt για τη διαφήμισή της η οποία έλεγε "Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ ακριβή πόλη".

Καταρχάς, δεν γνωρίζω εάν αυτή η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ευσταθεί νομικώς. Εάν ναι, τότε λυπάμαι, αλλά μάλλον το νομικό μας πλαίσιο είναι από άλλη εποχή και χρήζει εκσυγχρονισμού πάραυτα. Δεν καταλαβαίνω γιατί το να δηλώσει μια εταιρεία στη διαφήμισή της με γενικό τρόπο ότι "Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ ακριβή πόλη" δικαιολογεί ασφαλιστικά μέτρα. Υπόψιν ότι, όπως ελέχθη στην εκπομπή, ανάλογες διαφημιστικές εκστρατείες έχει κάνει η Media Markt σε δεκάδες άλλες χώρες χωρίς ποτέ να υπάρξει ανάλογη, νομική αντίδραση. Αλλά ξέχασα, εδώ είναι Βαλκάνια!

Στην ουσία του θέματος, το αν η Θεσσαλονίκη είναι ακριβή πόλη το ξέρουν καλύτερα από όλους οι καταναλωτές κι όχι ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου που υποστήριζε το αντίθετο. Επιτέλους, οι καταναλωτές είναι αυτοί που ψηφίζουν με το πορτοφόλι τους και έχουν αρκετό μυαλό ώστε να επιλέξουν τι και από πού θα αγοράσουν. Δεν χρειάζονται κανέναν Εμπορικό Σύλλογο να τους "προστατεύσει" από τι; Από ένα διαφημιστικό μήνυμα; Από την κακή, πολυεθνική Media Markt;

Δεύτερον, ελέχθη ότι η Media Markt λίγο-πολύ παραπλανεί το καταναλωτικό κοινό διότι διαφημίζει προσφορές οι οποίες όμως αφορούν λίγα κομμάτια και, μάλιστα, το "99.9% αυτών είναι καταργημένα προϊόντα". Δεν με πείθετε κύριοι. Ακόμη κι έτσι να ήταν, όμως, ποιος μου λέει εμένα ότι τα ίδια και χειρότερα δεν κάνετε κι εσείς;

Σε τελική ανάλυση, εγώ προσωπικώς, ως καταναλωτής, τείνω να εμπιστευθώ περισσότερο μια μεγάλη εταιρεία που έχει κάθε λόγο να προασπίσει τη φήμη της παρά εσάς. Και, φυσικά, εάν η Media Markt (κι οποιαδήποτε Media Markt) προσπαθήσει να με κοροϊδέψει, μην ανησυχείτε, θα το μάθω και θα πράξω αναλόγως.

Τρίτον, σε κάποιο σημείο η δημοσιογράφος, αναφερόμενη σε δημοσίευμα της Αυριανής αν θυμάμαι καλά, ρώτησε τον επιχειρησιακό διευθυντή της Media Markt, εάν το κατάστημα έχει άδεια. Η απάντηση ήταν "Πληρούμε όλες τις προϋποθέσεις". Η εντύπωση που απεκόμισα από αυτήν την απάντηση είναι ότι, μάλλον, το κατάστημα δεν έχει την επίσημη άδεια ακόμη.

Κάτι μου λέει, όμως, ότι η ενδεχόμενη έλλειψη άδειας έχει περισσότερο να κάνει με την πολυθρύλητη γραφειοκρατία και αναποτελεσματικότητα (για να μην μιλήσουμε για διαφθορά) των δημόσιων υπηρεσιών, παρά με την μη πλήρωση των απαιτούμενων προϋποθέσεων.

Συμπερασματικά, όποιος μπορεί να ανταγωνιστεί ας το κάνει. Όποιος δεν μπορεί, αλλά μετέρχεται ρηχών επιχειρημάτων εναντίον του ανταγωνισμού, κακό μόνο στον εαυτό του κάνει. Και, πάνω απ' όλα, μην υποτιμάτε την κρίση του καταναλωτή.

Αναδημοσίευση από το Bizwriter.

EuroGoogle?

Κατά πόσον είναι δυνατόν η Ευρώπη να δημιουργήσει μια μηχανή αναζήτησης που θα μπορεί να ανταγωνιστεί την Google; Και ποιος θα πληρώσει γι' αυτό;

Η ιδέα ξεκίνησε από ποιον άλλον; Από τον γάλλο πρόεδρο Ζακ Σιράκ και βρήκε στήριξη τόσο στον πρώην όσο και στην νυν καγκελάριο της Γερμανίας. Στόχος είναι η δημιουργία μιας υπερσύγχρονης μηχανής αναζήτησης που ακούει στο όνομο Quaero ("Ψάχνω" στα λατινικά) και η οποία θα χρηματοδοτηθεί, κυρίως, από τη γαλλική κυβέρνηση μέσω της Agence de l' innovation industrielle (το site, οποία έκπληξις, είναι μόνο στα γαλλικά...) στην οποίαν δόθηκαν ήδη €2 δισ.

Οι τεχνολογικοί στόχοι της Quaero είναι ιδιαιτέρως υψηλοί, δεδομένου ότι φιλοδοξεί να δίνει τη δυνατότητα στον χρήστη να κάνει αναζητήσεις όχι μόνο μέσω keywords, αλλά και μέσω εικόνων και ήχων. Με άλλα λόγια, θα είναι μια έξυπνη multimedia μηχανή αναζήτησης. Όπως σημειώνει η Wikipedia:

According to an article in The Economist, Quaero will allow users to search using a "query image", not just a group of keywords. In a process known as "image mining", software that recognises shapes and colours will be used to look for and retrieve still images and video clips that contain images similar to the query image. (the software is supplied by LTU technologies). A technique called "keyword propagation" will be used so that when Quaero finds a descriptionless image which contains elements of or completely matches a properly labelled image, it will append the description from the labelled image to the unlabelled one. This will ensure faster searches and a definite enrichment of the web, also linguistically, as the primery interface and query terms will be in french and german. As France will be researching image-searching, Germany will be advancing voice clip and sound media searches, with the intention of transcribing their content to text, and translating it to other languages. And will also allow for "query sound clips" following the
paradigm of the "query image" mentioned above

Το κατά πόσον είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν οι τεχνολογικοί στόχοι του public-private consortium που υποστηρίζει την Quaero είναι ένα θέμα. Πίσω, όμως, από την τεχνολογία υπάρχει και η πολιτική-ιδεολογική πτυχή. Τα λόγια του Σιράκ είναι ενδεικτικά:

We must take up the global challenge of the American giants Yahoo! and Google

Culture is not merchandise and cannot be left to blind market forces

We must staunchly defend the world's cultural diversity against the looming threat of uniformity

Με άλλα λόγια, η Google είναι παιδί της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, του αμερικανικού καπιταλισμού. Η Quaero θα είναι παιδί της κρατικής χρηματοδότησης και, ως γνωστόν, κρατική χρηματοδότηση = χρήματα των φορολογουμένων. Το όλο θέμα παραπέμπει σε πρακτικές δημιουργίας "national champions" που, συνήθως, πέρα από κοστοβόρες είναι και αναποτελεσματικές. Επιπλέον, ακόμη και αν η κρατική χρηματοδότηση του project δεν αντιβαίνει τους ευρωπαϊκούς νόμους περί επιδοτήσεων και ανταγωνισμού, το ενδεχόμενο το project να αποτύχει σημαίνει ότι θα έχουν χαθεί τεράστια χρηματικά ποσά προερχόμενα από τις τσέπες των φορολογουμένων.

Υπάρχουν, βέβαια, αντίστοιχα παραδείγματα ευρωπαϊκών projects που ευοδώθηκαν όπως είναι η Airbus, το GSM standard και το GPS Galileo. Θα μπορούσε, επίσης, κανείς να υποστηρίξει ότι εάν είναι κάτι να χρηματοδοτήσει η Ευρώπη αυτό πρέπει να είναι η IT. Σωστά, αλλά δεν θα ήταν καλύτερα αντί να πάρει κι άλλα λεφτά από τους φορολογούμενους για την Quaero, να τα πάρει από το ήδη υπάρχον και ουκ ισχνό budget της αναποτελεσματικής, κοστοβόρας και εν τέλει παρωχημένης ΚΑΠ;

Αναδημοσίευση από το Bizwriter.

Τριτοβάθμια εκπαίδευση και ερευνητική πολιτική στην Ελλάδα του 21ου αιώνα

Νέο Άρθρο

Είναι γνωστό πως η Ελλάδα δε φημίζεται τόσο για την εγγενή ερευνητική της παραγωγή, όσο για τα ικανά μυαλά που εξάγει και διαπρέπουν σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής. Οι ερευνητές στην χώρα μας είναι ένα είδος που καθημερινά παλεύει σε αντίξοες συνθήκες χαμηλών μισθών, λιγοστών ευκαιριών, επενδύσεων και κρατικών επιχορηγήσεων και μιας περιβόητης ακαδημαϊκής αναξιοκρατίας για την κατάληψη των ανώτατων θέσεων της εκπαιδευτικής κι ερευνητικής ιεραρχίας.

Η χώρα μας αυτή τη στιγμή είναι ουραγός της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις κρατικές επενδύσεις στην έρευνα και τεχνολογία. To preliminary report της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας (Eurostat) μας αποδίδει ένα ποσοστό (του ΑΕΠ) 0,58% των κρατικών επιχορηγήσεων και μόλις 0,17% των ιδιωτικών για το έτος 2004. Αυτά τα ποσοστά είναι τραγικά χαμηλά αν αναλογιστείτε χώρες εφάμιλλου πληθυσμού όπως η Σουηδία (3,74% μόνο οι κρατικές!), αλλά και των άμεσα συγκρίσιμων ανερχόμενων οικονομιών της Ουγγαρίας, Τσεχίας, και Πορτογαλίας...

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Αρκετά με το blogger!!!

To blogger βγάζει συνεχώς προβλήματα τελευταία. Επειδή βαρέθηκα όλα αυτά τα error messages μετακομίζω στο wordpress.com. Το νέο μου blog έχει τίτλο "Bizwriter" και η διεύθυνσή του είναι: http://bizwriter.wordpress.com

Απεργούν οι κηφήνες της κυψέλης

Οι κηφήνες σήμερα προχωρούν σε 24ωρη απεργία, γιατί η δουλειά τους είναι υπερβολικά κουραστική και απαιτούν μεγαλύτερες αυξήσεις. Αναμένεται να προκαλέσουν συνωστισμό, με αποτέλεσμα πολλές εργάτριες να ταλαιπωρηθούν στο κέντρο να κάνουν τις δουλειές τους. Οι κηφήνες της αριστερής πλευράς της κυψέλης θα συγκεντρωθούν 1 ώρα νωρίτερα γιατί δεν είναι πουλημένοι σαν τους υπόλοιπους κηφήνες της κυψέλης.

Προσωπικά εγώ βρίσκομαι στην εργασία μου (όπως όλοι σχεδόν) ευτυχώς δεν μένω Αθήνα πλέον για να έχω το πρόβλημα της ταλαιπωρίας που θα δημιουργηθεί. Γιατί όμως γίνεται η απεργία; Τι αποτέλεσμα θα έχει; Μια 24ωρη απεργία, είναι συμβολικής αξίας και μηδενικού αποτελέσματος. Αφού η πολιτική έχει ήδη αποφασιστεί και είναι μηδενικών αυξήσεων (πρακτικά) με τη συρρίκνωση του εισοδήματος των εργαζομένων. Οταν πριν 2 χρόνια στις εκλογές δεν ζητάς σαν εργαζόμενος να τεθεί ένα πλάνο εναρμόνισης του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου σύμφωνα με τον μέσο όρο της ΕΕ και να απαιτείς την χάραξη σοβαρής κοινωνικής πολιτικής αντί του panem et circences του οποίου παρέχουν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, γιατί αλλάζεις γνώμη τώρα; Διότι πιο σοβαρός σαν πολιτικός λόγος είναι αυτός ενός μικρού κόμματος που αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και ζητάει πλάνα εναρμόνισης, παρά των μεγάλων κομμάτων τα οποία ζητούν περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομίας.

Ενα κράτος, όσο φιλελεύθερο και να θέλει να λέγεται πρέπει να έχει προστασία για τον αδύνατο. Οταν αδύνατοι είναι πραγματικά λίγοι και δηλώνουν όλοι τότε το κράτος πρέπει να δείχνει ότι έχει αντίληψη. Στη σημερινή κατάσταση αδύνατοι είναι τα θύματα της μαύρης εργασίας και οι εργάτες χαμηλών προσόντων. Οταν δεν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος και η μαύρη εργασία είναι θεσμός, δεν υπάρχει κάτι το οποίο μπορεί να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή. Αλλά όταν τα ίδια τα συνδικάτα, τα οποία υποτίθεται ό,τι υπάρχουν για να προστατεύουν τον εργαζόμενο δεν ασχολούνται με το θέμα πρέπει κάποιος άλλος να ασχοληθεί. Αυτός ο άλλος δεν είναι παρά ο ίδιος ο εργαζόμενος, ο οποίος όμως το μόνο που κάνει είναι να διατηρεί την υπάρχουσα κατάσταση, δείχνοντας σαφώς ότι την αποδέχεται.

Οι εργάτες χαμηλών προσόντων, σαφώς έχουν και ένα μισθό ο οποίος καθορίζεται με βάση την προσφορά και την ζήτηση της αγοράς, αλλά υποχρέωση του κράτους είναι να τον διατηρεί σε ένα ελάχιστο ικανοποιητικό επίπεδο. Το οποίο επίπεδο σήμερα είναι επιεικώς γελοίο, αλλά αποτελεί σαφές επίτευγμα των συνδικάτων σε συνδυασμό με την διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων να αποτελεί μια ικανοποιητική (αν όχι επιθυμητή) σχέση εργασίας. Οταν η ΓΣΕΕ ενδιαφέρεται μόνο να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε σήμερα. 24ωρες απεργίες χωρίς άλλο σκοπό από την δημιουργία αρνητικού κλίματος για την κυβέρνηση.

Οι άνεργοι αποτελούν επίσης έναν αδύναμο στην κατάσταση εργασίας. Ενώ σε όλες τις Ευρωπαικές χώρες ο πολίτης (ακόμα και ο Ελληνας πολίτης ο οποίος θα εγκατασταθεί εκεί) με το τέλος των σπουδών του δικαιούται επίδομα ανεργίας, στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτή η πρόνοια του κράτους. Για να δικαιούται ο άνεργος επίδομα ανεργίας πρέπει να έχει εργαστεί (και ασφαλιστεί ας μην ξεχνάμε τη μαύρη εργασία) για τουλάχιστον ένα χρόνο. Ετσι προφανώς ο ικανός εργαζόμενος ο οποίος θα παραμείνει στην εργασία του δεν θα πάρει επίδομα ανεργίας ακόμα και την περίοδο την οποία το χρειάζεται. Ειδικά για τους άντρες εργαζόμενους το κράτος ενώ μεν τους απασχολεί για 1 χρόνο λόγω στρατιωτικής θητείας (εκτός από το ότι τους απομονώνει από την αγορά εργασίας) δεν τους θεωρεί ασφαλισμένους με αποτέλεσμα να μην δικαιούνται επίδομα ανεργίας.

Η νομοθεσία της εργασίας είναι επίσης υπερβολικά ανελαστική. Δεν υπάρχει από τις εταιρείες η δυνατότητα συνεχούς ωραρίου, το οποίο θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, η δυνατότητα πρόσληψης ατόμων με μειωμένο ωράριο όπως και η δυνατότητα απόλυσης εργαζομένου. Η απόλυση βέβαια είναι κάτι αρνητικό, αλλά όταν η επιχείρηση δεν έχει την δυνατότητα να απολύσει έναν εργαζόμενο (για όποιους λόγους αυτή επιθυμεί) είτε δεν θα τον προσλάβει ποτέ, είτε θα τον προσλάβει με σχέση μαύρης εργασίας, είτε θα δώσει το βάρος των εργασιών στους ήδη υπάρχοντες εργαζόμενους φορτώνοντας τους με υπερωρίες.

Ο ΣΕΒ πάντως βλέπει το λάθος δρόμο της ελαχιστοποίησης του κόστους εργασίας. Κίνα (ή έστω Βουλγαρία) με πολύ χαμηλό εργατικό κόστος δεν μπορούμε να γίνουμε, αλλά αυτό που μπορούμε να παρέχουμε είναι υψηλό επίπεδο εργασίας και υπηρεσιών. Το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα δεν μπορεί να γίνει το χαμηλότερο κόστος εργασίας πλέον, όπως ήταν στην Ευρώπη των 12, το οποίο δεν εκμεταλλεύτηκε η Ελλάδα. Οταν σε μια διαπραγμάτευση όμως έρχονται οι εργαζόμενοι και δεν ζητάνε τίποτα λογικό, τότε και οι παράλογες απαιτήσεις του ΣΕΒ ακούγονται λογικές. Διότι ενώ στο κοντινό μέλλον ο περιορισμός των μισθών αποτελεί κερδοφορία για τον εργοδότη, μεσοπρόθεσμα αυτό βγαίνει σε βάρος του.

Things left to themselves tend to go from bad to worse. Με την πολιτική που ακολουθείται η εργασία στην Ελλάδα σύντομα θα γίνει σαν τη γαλέρα με τους σκλάβους, αν δεν θες να τραβάς κουπί υπάρχουν και οι καρχαρίες. Βέβαια οι σκλάβοι είναι μη παραγωγικοί και πάντοτε μπορεί να κάνουν εξέγερση και να καταστρέψουν το πλοίο. Οσοι βέβαια καταλαβαίνουν την κατάσταση δεν θα μπουν στη διαδικασία γαλέρας ή καρχαριών, θα αφήσουν το πλοίο και θα φύγουν. Μήπως τελικά μας κυβερνάει το ΚΚΕ το οποίο επιθυμεί να γίνει η εξέγερση;

Y.Γ. Ηθελα να βάλω το άρθρο το πρωί, αλλά το Blogger αρνιόταν πεισματικά να με συνδέσει.

Broken windows, κοινωνική ψυχολογία και ελεύθερη κοινωνία

Ο Malcolm Gladwell, γράφει την άποψή του για το freakonomics, το πασίγνωστο πλέον best seller των Levitt και Dubner.
Το θέμα της συζήτησης είναι το κοινωνικό φαινόμενο της απότομης πτώσης της εγκληματικότητας στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’90. Τόσο οι Levitt και Dubner, όσο και ο Gladwell, έχουν αναπτύξει δύο - φαινομενικά διαφορετικές - θεωρίες για να εξηγήσουν το φαινόμενο με κοινωνιολογικούς όρους.

Στο βιλίο του, The tipping point ο Gladwell αφοσιώνεται κυρίως στη θεωρία των broken windows. Η θεωρία των broken windows, προσπαθεί να εξηγήσει την εγκληματικότητα σαν κοινωνική συμπεριφορά.

Consider a building with a few broken windows. If the windows are not repaired, the tendency is for vandals to break a few more windows. Eventually, they may even break into the building, and if it’s unoccupied, perhaps become squatters or light fires inside. Or consider a sidewalk. Some litter accumulates. Soon, more litter accumulates. Eventually, people even start leaving bags of trash from take-out restaurants there or breaking into cars. ” — Wikipedia

Με λίγα λόγια, όταν στον κοινωνικό μας χώρο επικρατεί φαινομενική τάξη, οι κοινωνικο-ψυχολογικοί παράγοντες που δημιουργούν την εγκληματικότα θα ατονήσουν. Αντίθετα, όταν επικρατεί αταξία, ακόμη και σε μικρά πράγματα, όπως γκραφίτι, μικρο-παραβάσεις, κλπ, και αυτή η αταξία είναι εμφανής, αναπτύσσεται ευρέως μία τάση για μη-συμμόρφωση, η οποία αυξάνει και το σοβαρό έγκλημα.

Αυτή είναι μία πολύ τολμηρή πρόταση: Ότι δηλαδή, καταπολεμώντας τις μικρο-εγληματικές συμπεριφορές και μικρο-παραβάσεις (π.χ. αυτούς που μπαίνουν στο μετρό χωρίς εισητήριο, αυτούς που πετάνε σκουπίδια στο πάτωμα, κλπ) μπορείς να μειώσεις τους φόνους και τις ληστείες. Ο Gladwell επιχηρηματολογεί με ενδιαφέρον τρόπο για το πως αυτός είναι ο λόγος πίσω από την μείωση της εγκληματικότητας στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’90.

Οι Levitt και Dubner, αναπτύσσουν μία κάπως διαφορετική (τουλάχιστον κατά τα φαινόμενα) εξήγηση για το ίδιο θέμα, στο βιβλίο τους. Ο Gladwell, στο πρόσφατο άρθρο του υποστηρίζει ότι οι δύο θεωρίες δεν είναι ασύμβατες.

Μεταξύ άλλων λέει:

In Freakonomics, Levitt pretends he has refuted the Broken Windows explanation. He hasn’t at all. In fact, to the extent that he concedes the huge role played by the expansion of police departments in the 1990’s, he tacitly supports the Broken Windows theory.

Ο Levitt απαντάει, υποστηρίζοντας ότι η θεωρία των broken windows παρά ταύτα δεν είναι αρκετή για την εξήγηση του φαινομένου. Συγκεκριμένα υποστηρίζει ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις, παράλληλες με τη Νέα Υόρκη των 90’ies, δεν φαίνεται να υπάρχουν στοιχεία που να την υποστηρίζουν.

One thing to consider, however: the theory put forth in Freakonomics examined why crime had fallen all over the country, not just in New York, and one of the many arguments against “broken windows” as a major cause was the fact that such innovative policing wasn’t being practiced elsewhere—and yet crime was falling in those places as well.

O Gladwell επανέρχεται με νέο post στο blog του, και η συζήτηση συνεχίζεται.

Fair enough. But that still doesn’t solve the puzzle that is New York City—which is the problem I set out to try and solve in the Tipping Point.

Η όλη συζήτηση, μαζί με τα comments στα σχετικά posts, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Αυτό που βρίσκω πιο ενδιαφέρον, πέραν από το αν στέκει η μία θεωρία ή η άλλη, είναι ότι αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια, μέσα από τον κλάδο του social psychology, ένας καινούργιος επιστημονικός τρόπος να αντιμετωπίζουμε τα κοινωνικά φαινόμενα - και μάλιστα κοινωνικά φαινόμενα για το οποία συνηθίζαμε να έχουμε πολύ απλοϊκές απόψεις. Με παράδειγμα την εγκληματικότητα που παραδοσιακά θεωρούσαμε ότι εξαρτάται μόνο από την οικονομική ευημερία και την αποτελεσματικότητα των μεθόδων καταστολής, βλέπουμε ότι τελικά το φαινόμενο μπορεί να είναι πολύ πιο περίπλοκο απ’όσο νομίζουμε, και ότι ίσως υπάρχουν μικρο-παράγοντες με τους οποίους μπορούμε να το επηρεάσουμε.

Γιατί έχει σημασία αυτό; Έχει να κάνει με το πως μπορούμε να οικοδομήσουμε μία κοινωνία που να χαρακτηρίζεται από μεγάλο βαθμό ελευθερίας κι όμως μπορεί να διαχειριστεί σύνηθη κοινωνικά και πολιτκά προβλήματα. Ο συνηθισμένος τρόπος χάραξης πολιτικής σήμερα είναι η προδιαγραφή παρεμβάσεων, αποαγορεύσεων, περιορισμών και συστημάτων καταστολής των ανεπιθύμητων φαινομένων. (ή υποχρεωτικής προαγωγής των επιθυμητών) Με την επιστήμη της κοινωνικής ψυχολογίας μπορούμε να φτιάξουμε πολιτικές που λειτουργούν σε ένα κοινωνικό σύνολο free agents, δήλαδη μία κοινωνία που έχει μέγιστο βαθμό ελευθερίας, και οι οποίες εκμεταλλεύονται συμπεριφορικά μοντέλα ώστε να περιορίζουν ή να προωθούν κοινωνικές συμπεριφορές που κάνουν το σύστημα βιώσιμο.


Σημείωση: To ποστ ανέβηκε αρχικά στο blog aera patera και αναδημοσιεύεται και εδώ μετά από προτροπή του συγγραφέα του, για να αποτελέσει αφορμή διαλόγου.
To Freakonomics είχε συζητηθεί και παλιότερα στο FREAKONOMICS ‘Η ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ!

The Pirate Party

Στο άρθρο Πνευματική Ιδιοκτησία vs Υλική Ιδιοκτησία είχα καταλήξει:

Όπως και να έχει, με την εμφάνιση του Διαδικτύου ο θεσμός της πνευματικής ιδιοκτησίας εισέπραξε ένα γερό χτύπημα . Είναι φανερό ότι πλέον δεν μπορεί να λειτουργήσει. Μέσα από το Χάος του Δικτύου και την δράση εκατομμυρίων ατόμων θα αναδυθεί φυσικά, ένας νέος τρόπος ανταμοιβής της πνευματικής εργασίας δίχως να αναιρείται η υλική ιδιοκτησία, θα υπάρξει αυθόρμητα Τάξη.

ΥΓ: Γιατί το πιστεύω αυτό; Διότι υπάρχουν εκατομμύρια άτομα που ανταλλάσσουν τρισεκατομμύρια bytes πληροφοριών κάθε ημέρα. Ή θα υπάρξει μαζική καταστολή και παρακολούθηση όλων αυτών τον ατόμων για να εξασφαλιστεί η πνευματική ιδιοκτησία ή θα βρεθεί ένας άλλος τρόπος ώστε να βγάζουν χρήματα οι εταιρίες. Μάλλον το δεύτερο αν λάβουμε υπόψην τις τεχνικές κρυπτογραφίας και την ταχύτητα που φυτρώνουν νέα προγράμματα για την ανταλλαγή δεδομένων.

Πριν μερικούς μήνες είχα δει στον κινηματογράφο κάτι που με εξέπληξε. Αντί των συνηθισμένων μηνυμάτων με τις απειλές για πρόστιμα, φυλάκιση κτλ το σποτάκι πόνταρε στην εμπειρία που σου προσφέρει ο κινηματογράφος. Έδειχνε πόσο κακή εικόνα και ήχο έχουν οι περισσότερες νέες κινηματογραφικές ταινίες που είναι διαθέσιμες στο δίκτυο και αμέσως μετά προέβαλε έναν καταιγισμό εικόνων και ήχων με τέλεια ποιότητα από την διαφημιζόμενη ταινία. Η ιδέα ήταν να σε κάνουν να πας να δεις την ταινία επειδή το θέλεις και όχι επειδή φοβάσαι να την κατεβάσεις. Κάποιες εταιρίες έχουν καταλάβει ότι το παιχνίδι είναι δύσκολο να κερδηθεί και αλλάζουν σιγά σιγά στρατηγική.

"Age of advanced observeillance
A world-wide, foolproof cage

Privacy and intimacy as we know it
Will be a memory

Living in the pupil of 1,000 eyes" - Death

και εγένετο το Pirate Party :-)

"copyright organizations are telling the government you have to invade the right to privacy if you want to defend copyright. That's really destructive for democracy because when you make lists of people that will be the end of privacy.

We are the new movement for this century,we have these views that copyright is hurting the economy and our right to be citizens and express yourself and get information." - Pirate Party

Τόσο κοντά, κι όμως τόσο μακριά

Είχαμε μιλήσει παλαιότερα για τα βίντεο-ντοκουμέντα της σφαγής της Σρεμπρένιτσα, της τύφλωσής μας ως λαού για εγκλήματα που έγιναν δίπλα στην πόρτα μας , αλλά και την συμμετοχή Ελλήνων σ'αυτά. Οι αντιδράσεις στη χώρα μας, με αφορμή τον θάνατο χωρίς καταδίκη ενός βασικού υπεύθυνου των εγκλημάτων στη Βοσνία και στο Κόσσοβο, δυστυχώς δεν ξέφυγαν πολύ από αυτό πλαίσιο.

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τάκη Μίχα Ανίερη Συμμαχία: Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς από τις εκδόσεις Ελάτη:
Τον Αύγουστο του 1999 ο Έλληνας πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ο υποθργός Τύπου Δημήτρης Ρέππας και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Άκης Τσοχαντζόπουλος επισκέφθηκαν το ελληνικό τάγμα στο Ουρόσεβατς στο Κόσοβο στα πλαίσια την ειρηνευτικής στρατιωτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών. Ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον διηκητή του τάγματος συνταγματάρχη Θεολόγο Δούλου να πάνε στο γραφείο του να συζητήσουν.
"Πέστε μου κάθε ειλικρίνεια", είπε ο πρωθυπουργός απευθυνόμενος στον διοικητή. "Ποιά η άποψή σας για αυτά που συνέβησαν; Ποιός έφταιγε; Εσείς τι είδατε;"
"Κύριε πρωθυπουργέ, θα σας απαντήσω με κάθε ειλικρίνεια. Όταν ήρθα εδώ είχα περίπου τις ίδιες απόψεις με αυτές της μεγάλης πλειοψηφείας των συμπατριωτών μας. Όμως από τότε που ήρθα εδώ είδα πράγματα που με έκαναν να αλλάξω ριζικά τις απόψεις μου. Κατέβασα με τα ίδια μου τα χέρια Αλβανούς σταυρωμένους με πρόκες σε πόρτες σπιτιών με μια σφαίρα στη μέση του μετώπου... έβγαλα με τα ίδια μου τα χέρια από πηγάδια μικρά Αλβανάκια που ήταν κομμένα στη μέση... άνοιξα και είδα με τα μάτια μου τάφους με κουφάρια Αλβανών που σάπιζαν..."

Πράγματα που έγιναν τόσο κοντά μας, και όμως είμαστε ως λαός τόσο μακριά από την πραγματικότητα...

Ο Μιλόσεβιτς βρέθηκε σήμερα νεκρός στο κελί του.

Ο Μιλόσεβιτς βρέθηκε σήμερα νεκρός στο κελί του. Ενώ η αυτοψία δεν έχει ακόμα διενεργηθεί, ο θάνατός του συνδέεται με την κατάσταση της καρδιάς του και την υψηλή πίεση από την οποία υπέφερε.

Το τραγικό της υπόθεσης δεν είναι όμως ο θάνατός του. Οι ομαδικοί τάφοι, οι βιασμοί, οι δολοφονίες των μαφιόζων και των παραστρατιωτικών του είναι ακόμα νωπές μνήμες. Και παρά την υποκρισία των ελληνικών μέσων ενημέρωσης, ούτε ο Σέρβικος λαός μπορεί να θρηνεί για το θάνατό του, μιας και είναι ο ίδιος πρώτα που έζησε τους εθνικιστικούς και γενοκτονικούς εφιάλτες που του υπέβαλε το τότε καθεστώς.

Το τραγικό είναι πως η διεθνής κοινότητα απέτυχε στην αποστολή της να αποδώσει δικαιοσύνη. Η πολύχρονη διάρκεια της δίκης δε μπορεί παρά να αποτελεί αποτυχία, και ίσως και ντροπή, για όλους εμάς που πιστεύουμε στο δικαίωμα του κάθε πολίτη για δίκαιη και γρήγορη δίκη. Παρά τις τεχνικές τις δυσκολίες, που όλοι αναγνωρίζουμε, είναι αδικαιολόγητο το ότι η δίκη Μιλόσεβιτς κράτησε τόσα χρόνια και κατέληξε ουσιαστικά χωρίς αποτέλεσμα. Τραγικό είναι και πως βρίσκονται ακόμη ελεύθεροι κάποιοι από τους συνεργάτες του Μιλόσεβιτς. Τραγικό είναι και το ότι η Ελλάδα, ακόμη και σήμερα, δεν αναγνωρίζει τις ευθύνες τις και τη συμμετοχή και ελλήνων πολιτών στις σφαγές της πρώην Γιουγκοσλαβία.

Το ευτυχές της υπόθεσης είναι πως ένα μαύρο κεφάλαιο στην ιστορία των Βαλκανίων έφτασε στο τέλος του.