Ο σουρεαλισμός της ελληνικής πολιτικής σκηνής

Αξίζει να αναρωτηθεί κανείς πως ο Γ. Παπανδρέου από το ‘μοντέρνο’, ‘φιλελεύθερο’ πρόσωπο που έδειξε προεκλογικά, κατέληξε στο παλαιοπασοκικό ‘σκληρό ροκ’. Αξίζει να αναρωτηθεί κανείς πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. κάνει επίθεση στον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς από αριστερά.
Αξίζει να αναρωτηθεί επίσης κανείς ποια είναι τα κριτήρια του έλληνα ψηφοφόρου όταν βρίσκεται μπροστά στην κάλπη. Αναρωτιέμαι π.χ. πως κάποιος βάζει το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. στην κάλπη, βάζοντας σταυρό στον κ. Μανώλη, ή πως κάποιος ψηφοφόρος του ΚΚΕ μετακινείται προς τη ΝΔ ή το ΛΑΟΣ.
Συζητιέται τον τελευταίο καιρό η δημιουργία φιλελεύθερου πολιτικού σχηματισμού. Σε ποιους ψηφοφόρους όμως θα απευθυνθεί όταν, όπως φοβάμαι, η ιδεολογία παίζει μικρό ή και καθόλου ρόλο στο πως ψηφίζει κανείς στην Ελλάδα;
Το είδαμε και στην περίπτωση του μνημόνιου περί των εγκλημάτων των κομουνιστικών καθεστώτων, το βλέπουμε και τώρα στην περίπτωση της Γαλλίας. Τα κόμματα αγωνίζονται για το ποιο είναι πιο ‘σοσιαλιστικό’ και ο κόσμος επιβραβεύει αυτόν που φωνάζει πιο δυνατά κατά των ‘κακών’ καπιταλιστών.
Πως φτάσαμε άραγε ως εδώ;

(Γ. Παπανδρέου σε συνέντευξή του στο opendemocracy.org - “Go ahead George, change it all”: George Papandreou interviewed, 06/12/04)

When I was first elected as a member of parliament in 1981 people said: “Now George, you’ve got to bang the table.” Even though we came in on a wave of popular support for change, people advised me that once in government, you had to take on the trappings of government and the traditional style of leadership. People would say you look weak if you’re not cursing the opposition and driving around in a big black car while always wearing a tie. Above all, to be “strong” you’re always supposed to be giving orders.
My initial reaction was maybe I should follow their advice. Luckily for me, quite soon I felt that this is not what I believe in. I said to myself, “I’m going to go about things my own way, which I think is a more democratic way, and hopefully I will be able to communicate it.” I realized that I would have to fight to communicate it. There was a whole political culture that had to change.

(ERT.GR – Pathfinder - Σφοδρή επίθεση Παπανδρέου, 18/03/06)

Από το βήμα του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Παπανδρέου εξέφρασε την αλληλεγγύη του στους νέους της Γαλλίας, τους χαρακτήρισε "επαναστάτες με αιτία" και κάλεσε τους Έλληνες νέους να γίνουν και αυτοί "επαναστάτες με αιτία"

(Δελτίο Τύπου του κόμματος της Ν.Δ., 17/03/06)

Ο Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, κ. Λευτέρης Ζαγορίτης, θα παρευρεθεί σήμερα, Παρασκευή 17 Μαρτίου και ώρα 20:00 μ.μ. στην εκδήλωση που διοργανώνει προς τιμήν του Μίκη Θεοδωράκη ο Δήμος Παλαιού Φαλήρου στο Συνεδριακό Κέντρο του TAE KWON DO .

(in.gr - Για πολιτική όξυνσης εγκαλεί τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, 20/03/06)

«Για να διαλυθεί κάθε προσπάθεια διαστρέβλωσης της αλήθειας, ο κ. Παπανδρέου στο Λαύριο, στις 20 Ιανουαρίου 2004, είχε πει ότι θα έπρεπε όλοι οι νέοι, ηλικίας μέχρι 25 ετών, απόφοιτοι Λυκείου ή ΤΕΕ, να μπορούν να προσλαμβάνονται από κάθε είδους επιχειρήσεις, χωρίς οι επιχειρήσεις ή οι νέοι να υποχρεώνονται να καταβάλουν ασφαλιστικές εισφορές. Για τους απόφοιτους ΤΕΙ και ΑΕΙ το όριο ηλικίας θα μπορούσε να είναι 29 ετών» είπε ο κ. Ρουσόπουλος.
[…]
Απαντώντας εξάλλου σε συναφή ερώτηση, ο κ. Ρουσόπουλος σημείωσε ότι «ο κ. Παπανδρέου προσπαθεί να αφαιρέσει δικαιώματα αναφαίρετα, δικαιώματα που κατακτήθηκαν με πολλούς αγώνες σε προηγούμενους αιώνες και που στον 21ο αιώνα θα ήταν αδιανόητο να ακυρωθούν».

Ο Τελευταίος Δικτάτορας

Χθες είχαμε την προαποφασισμένη "επανεκλογή" του τελευταίου δικτάτορα της Ευρώπης με ένα σαρωτικό σταλινικό ποσοστό του 82,6% μια παρωδία εκλογών, την οποία η αντιπολίτευση χαρακτήρισε φάρσα. Ο Αλεξάντρ Λουκασένκο, που κυβερνά εδώ και 12 χρόνια, θα συνεχίσει να είναι πρόεδρος της Λευκορωσίας, και για να το πετύχει μεταχειρίστηκε κάθε μέσο τρομοκράτησης των αντιπάλων του και των πολιτών, καταστολής της ελευθερίας των ΜΜΕ και ασφυκτικών περιορισμών στους διεθνείς παρατηρητές . Μέχρι και το Σύνταγμα της χώρας τροποποίησε για να μπορέσει να συνεχίσει την δικτατορική του διακυβέρνηση. Οι χθεσινές εκλογές είναι άλλη μια πράξη του δράματος που ξεκίνησε το 1996 όταν με ένα στημένο δημοψήφισμα ο Λουκασένκο κατάφερε απαλλαγεί από τους περιορισμούς του Κοινοβουλίου.

Έκτοτε αναφέρονταιφυλακίσεις αντιφρονούντων, κακοποίηση των πολιτικών αντιπάλων (πρόσφατα ο σοσιαλδημοκράτης υποψήφιος Αλεξάντερ Κοσούλιν δεν κατάφερε να μιλήσει στη συνεδρίαση της εθνοσυνέλευσης διότι πράκτορες της KGB τον συνέλαβαν στην είσοδο του μεγάρου, τον κακοποίησαν και τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου έμεινε επί ώρες. Οι δημοσιογράφοι που ήταν μάρτυρες του επεισοδίου κακοποιήθηκαν επίσης το οπτικό υλικό τους κατασχέθηκε). Στο τέλος των προεκλογικών του συγκεντρώσεων γίνονται κατά κανόνα συλλήψεις τονίζει ο Κοσούλιν. Φυλακίζονται και εκείνοι που οργανώνουν τις συναντήσεις μας με ψηφοφόρους, καταγγέλλει από την πλευρά του ο Αλεξάντερ Μιλίνκεβιτς, που θεωρείται ο σημαντικότερος από τους υποψήφιους της αντιπολίτευσης.

Οι Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα καταγγέλουν τις παραβιάσεις της ελευθερίας του Τύπου. Διώξεις και κακοποιήσεις δημοσιογράφων, απελάσεις ξένων ανταποκριτών, έλεγχος του συνόλου σχεδόν των ΜΜΕ, κατάσχεσεις φύλλων ανεξάρτητων εφημερίδων, απαγόρευση εκδόσεων, κλείσιμο εφημερίδων είναι λίγες από τις συνηθισμένες πρακτικές του καθεστώτος. Έφτασαν στο σημείο να απελάσουν ξένους παρατηρητές των εκλογών, ενώ δήλωσαν ότι η παρουσία αντιπροσωπίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι ανεπιθύμητη και συνιστά "πρόκληση". Παρ'όλα αυτά η δυσαρέσκεια δεν μπορεί να καταπνιγεί και χθες το βράδυ χιλιάδες διαδήλωσαν χθες στο Μινσκ εναντίον των στημένων εκλογών.

Η οικονομία τη Λευκορωσίας βρίσκεται υπό ασφυκτικό κρατικό κλοιό, αφού ελέγχει σχεδόν το 80% της βιομηχανίας. Οι εγκαταστάσεις στο σύνολό τους είναι απαρχαιωμένες και πάνω από το 40% των εταιριών συνεχίζουν να λειτουργούν με ζημίες. Υψηλή φορολογία, υπερβολικές κανονιστικές ρυθμίσεις και αντιεπενδυτικό κλίμα αποθαρρύνουν ξένες επενδύσεις. Κι όμως το καταπιεστικό ολοκληρωτικό καθεστώς επιβιώνει, παρά την δυσφορία των πολιτών του, χάρη στην ενίσχυσή του από την Ρωσία, με αντάλλαγμα την πολιτική εξάρτηση.

Η οικονομία της Λευκορωσίας είναι απόλυτα εξαρτημένη ενεργειακά από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Όπως γράφει το πολύ καλό blog Libertinos, η Gazprom χρεώνει τη Λευκορωσία μόνο 47$ ανά 1.000 κυβικά μέτρα του αερίου. Η Αρμενία και η Γεωργία χρεώνονται 110$, η Ρουμανία 280$ και η ΕΕ κατά μέσον όρο 240$ (τα λέει και το BBC). Η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός της εταίρος (απορροφά το 49.1% των εξαγωγών και προσφέρει το 65,8% των εισαγωγών) και χορηγός γενναιόδωρων δανείων. Πέραν αυτού παρέχει και διπλωματική υποστήριξη και πολιτική κάλυψη στο καθεστώς, όπως πέρισυ με αφορμή τις δηλώσεις της αμερικανίδας ΥΠΕΞ.

Η Λευκορωσία είναι το τελευταίο κάστρο του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη (αν και η πορεία χωρών όπως η Ρωσία δείχνει ότι ίσως να αποκτήσει και παρέα σύντομα). Ένα κράτος-κόλαση για τους πολίτες του, που ελέγχει κάθε έκφραση του δημόσιου βίου τους. Mια υπόμνηση ότι ο αγώνας ενάντια στις δυνάμεις του ολοκληρωτισμού δεν έχει τελειώσει.

Update : O σοσιαλδημοκράτης αντιπολιτευόμενος Αλεξάντρ Μιλίνκεβιτς δήλωσε ότι θα ζητήσει την ακύρωση των εκλογών, κάνοντας λόγο για νοθεία. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως επέκρινε τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών στη Λευκορωσία που έγιναν όπως επισημάνθηκε «σε κλίμα εκφοβισμού». Η υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας –χώρας που ασκεί την προεδρία της Ε.Ε.- Ούρσουλα Πλάσνικ κατήγγειλε σήμερα «το κλίμα εκφοβισμού» σε βάρος της αντιπολίτευσης, σημειώνοντας ότι οι υπουργοί Εξωτερικών της Ε.Ε. περιμένουν τις εκθέσεις των παρατηρητών του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη για την εκλογική διαδικασία στην Λευκορωσία για να καθορίσουν τη στάση τους.

Update 2: Το καθεστώς προέβη σε συλλήψεις τεσσάρων ηγετικών στελεχών των χθεσινών διαδηλωτών καθώς χιλιάδες Λευκορώσοι από όλη τη χώρα αψήφησαν την αστυνομική τρομοκρατία και διαδήλωσαν ενατίον του στημένου αποτελέσματος. Η ΕΕ, ο Οργανισμός για την Ασφάλεια κα ιτην Συνεργασία στην Ευρώπη και οι ΗΠΑ καταδίκασαν ως απάτη τις εκλογές ενώ η Ρωσία τις έκρινε δίκαιες!

Update 3: Οι ντόπιοι εχθροί της δημοκρατίας και της ελευθερίας επιχαίρουν για την συνέχιση της καταπίεσης των Λευκορώσων και της στέρησης των ελευθεριών τους.
Update 4: Εκατοντάδες διαδηλωτές της αντιπολίτευσης στη Λευκορωσία κατάφεραν να σπάσουν έναν πρώτο αστυνομικό κλοιό και να να ξεκινήσουν την πορεία τους προς την πλατεία του Οκτώβρη στο κέντρο του Μινσκ.

Update 5: Η αστυνομία της Λευκορωσίας συνέλαβε σήμερα έναν από τους δύο ηγέτες της αντιπολίτευσης που έχασαν από τον πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο στις εκλογές που διεξήχθησαν πριν από μία εβδομάδα, δήλωσαν μάρτυρες. Υποστηρικτές της αντιπολίτευσης δήλωσαν πως οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας για την καταστολή των διαδηλώσεων έσυραν τον Αλεξάντερ Κοζουλίν μακριά από ένα πλήθος διαδηλωτών που πραγματοποιούσαν πορεία προς ένα κέντρο κράτησης όπου κρατούνται περίπου 200 σύντροφοί τους.

Eat Popcorn. Drink Coca-Cola. Eat Popcorn. Drink Coca-Cola...

Are you trying to seduce me?

Για πολλούς ανθρώπους ο κλάδος της διαφήμισης δεν έχει καλό όνομα. Ωστόσο, αυτή είναι μια εσφαλμένη άποψη που συχνά εκκινεί από βαθύτερες πολιτικο-ιδεολογικές πεποιθήσεις. Δεν προκαλεί επομένως έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως η διαφήμιση χειραγωγεί το καταναλωτικό κοινό. Με το χειραγωγεί δεν αναφέρομαι στις λίγο-πολύ συνηθισμένες αιτιάσεις κατά της διαφήμισης που έχουν να κάνουν με τα γνωστά περί "άκρατου καταναλωτισμού" κ.λπ., αλλά σε έναν μύθο που είναι ευρέως διαδεδομένος κι ακούει στο όνομα "υποσυνείδητη διαφήμιση" (subliminal advertising).

Είναι γνωστό από την Ψυχολογία ότι οι άνθρωποι μπορούν να αντιληφθούν διάφορα ερεθίσματα χωρίς ωστόσο να καταλαβαίνουν ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ερεθίσματα που μπορεί να είναι ιδιαιτέρως αδύναμα ή σύντομα για να δει ή να ακούσει κάποιος αλλά τα οποία, παρόλα αυτά, μπορούν να γίνουν αντιληπτά από το ανθρώπινο μάτι κι αυτί. Με άλλα λόγια, τα ερεθίσματα αυτά γίνονται αντιληπτά υποσυνειδήτως (subliminal perception) αλλά όχι συνειδητώς (supraliminal perception).

Εξ ου και η δυνατότητα για τη δημιουργία υποσυνείδητων διαφημιστικών μηνυμάτων τα οποία είναι αποτελεσματικά στο να πείσουν τον καταναλωτή να αγοράσει το x προϊόν -αυτό τουλάχιστον πιστεύουν πολλοί καταναλωτές. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Eat Popcorn Drink Coca-Cola

Η συζήτηση σχετικά με την υποσυνείδητη διαφήμιση ξεκίνησε το 1957 σε έναν κινηματογράφο του New Jersey. Εκεί ήταν που ο James Vicary έκανε ένα πείραμα κατά το οποίο εμφανίζονταν κατ' επανάληψη στην οθόνη οι φράσεις "Eat Popcorn" και "Drink Coca-Cola" για 0.003sec κατά τη διάρκεια της ταινίας. Σύμφωνα με τον Vicary, το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθούν 58% οι πωλήσεις popcorn και 18% οι πωλήσεις Coca-Cola. Το πείραμα του Vicary έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό ο Vance Packard με το βιβλίο του The Hidden Persuaders.

Το πρόβλημα με το πείραμα του Vicary είναι ότι δεν είχε καμία απολύτως επιστημονική εγκυρότητα, όπως επισήμαναν ήδη από τότε διάφοροι ερευνητές[1]. Ωστόσο, χάρη στο βιβλίο του Packard που έγινε best-seller, η ιδέα της υποσυνείδητης διαφήμισης διαδόθηκε στα media και στο ευρύ κοινό (υπήρξαν μάλιστα και congressional hearings) χωρίς κανένας ουσιαστικά να αναρωτηθεί για την εγκυρότητά της. Άλλωστε, κάτι τέτοια αρέσουν στον κόσμο και γίνονται πιστευτά ακόμη και σήμερα... Τελικώς, όμως, το πείραμα του Vicary όχι μόνο δεν ήταν έγκυρο επιστημονικώς αλλά ήταν -όπως παραδέχθηκε ο ίδιος το 1962 σε συνέντευξή του στο Advertising Age- κατασκευασμένο.

Subliminal Seduction

Η υποσυνείδητη διαφήμιση επανήλθε στο προσκήνιο το 1974 με την έκδοση του βιβλίου Subliminal Seduction του Wilson Key. Σε αυτό ο συγγραφέας ισχυριζόταν πως οι διαφημιστές βάζουν "υποσυνείδητα στοιχεία" (subliminal embeds) στις έντυπες διαφημίσεις με σκοπό να πείσουν τους καταναλωτές να αγοράσουν τα διαφημιζόμενα προϊόντα. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Key, οι διαφημιστές αλκοολούχων ποτών στην προσπάθειά τους να αυξήσουν το "subconscious appeal" των προϊόντων τους τοποθετούν στις διαφημίσεις τους υποσυνείδητα, σεξουαλικά σύμβολα.Το βιβλίο του Key πούλησε καλά.

Κατόπιν τούτου, όλο και περισσότερο πλήθαιναν οι καταγγελίες καταναλωτών στην FCC που "έβλεπαν" συνεχώς υποσυνείδητα μηνύματα στις διαφημίσεις. Οι μελέτες που έγιναν αντέκρουσαν επιτυχώς τους ισχυρισμούς του Key[2]. Το ισχυρότερο πλήγμα στις θεωρίες του Key προήλθε από τους Timothy Moore και Anthony Pratkanis (βλ. Subliminal Perception: Facts and Fallacies, The Cargo-cult Science of Subliminal Persuasion).

The Evidence

Μολονότι υπάρχουν κάποιες, ελάχιστες όμως, ενδείξεις ότι η χρήση υποσυνείδητων τεχνικών μπορεί να διεγείρει κάποιες βασικές ανάγκες όπως είναι η δίψα και η πείνα και, ίσως, να επηρεάσει έμμεσα τις στάσεις (attitudes) των καταναλωτών απέναντι σε κάποια προϊόντα[3], δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να επηρεάσει την καταναλωτική τους συμπεριφορά απέναντι σε συγκεκριμένα brands[4]. Σύμφωνα με μια μελέτη:

the only way for subliminal techniques to have a significant persuasive effect would be through long-term repeated exposure under a limited set of circumstances, which would not be economically feasible or practical within an advertising context.[5]

Όπως αναφέρει μία ακόμη -κλασική- μελέτη:

A century of psychological research substantiates the general principle that more intense stimuli have a greater influence on people's behavior than weaker ones. While subliminal perception is a bona fide phenomenon, the effects obtained are subtle and obtaining them typically requires a carefully structured context. Subliminal stimuli are usually so weak that the recipient is not just unaware of the stimulus but is also oblivious to the fact that he/she is being stimulated. As a result, the potential effects of subliminal stimuli are easily nullified by other ongoing stimulation in the same sensory channel or by attention being focused on another modality. These factors pose serious difficulties for any possible marketing application.[6]

Συμπερασματικώς, μπορούμε να πούμε ότι η υποσυνείδητη διαφήμιση είναι αναποτελεσματική και πρακτικά δύσκολη οπότε δεν υπάρχει κανείς φόβος οι καταναλωτές να γίνουν ρομποτάκια στο έλεος των διαφημιστών!

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα βιβλία του τύπου Hidden Persuaders και Subliminal Seduction θα σταματήσουν να πουλάνε... Τουναντίον. Άλλωστε, ο κόσμος αρέσκεται στους μύθους...

[1] James V. McConnell, Richard L. Cutter, Elton B. McNeil, "Subliminal Stimulation: An Overview", American Psychologist, 13, 320, May 1958.

[2] Myron Gable, Henry T. Wilkens, Lynn Harris, Richard Feinberg, "An Evaluation of Subliminally Embedded Sexual Stimuli in Graphics", Journal of Advertising, 16, 1, 26-31, 1987. Kirk H. Smith, Martha Rogers, "Effectiveness of Subliminal Messages in Television Commercials: Two Experiments", Journal of Applied Psychology, 19, 6, 866-874, 1994.

[3] Andrew B. Aylesworth, Ronald C. Goodstein, Alay Kalra, "Effects of Archetypal Embeds of Feelings: An Indirect Route to Affecting Attitudes?", Journal of Advertising, 73-81, Fall 1999.

[4] Del Hawkins, "The Effects of Subliminal Stimulation on Drive Level and Brand Preference", Journal of Marketing Research, 7, 322-326, August 1970. William E. Kilbourne, Scott Painton, Danny Ridley, "The Effect of Sexual Embedding on Response to Magazine Advertisements", Journal of Advertising, 14, 48-56, 1985.

[5] Carl L. Witte, Madhavan Parthasarathy, James W. Gentry, "Subliminal Perception Versus Subliminal Persuasion: A Re-Examination of the Basic Issues", American Marketing Association, 133-138, Summer 1995.

[6] Timothy E. Moore, "Subliminal Advertising: What You See Is What You Get", Journal of Marketing, 46, Spring 1982. (abstract)

Αναδημοσίευση από το Bizwriter.

Το γράμμα της Βάλερι

Μετά τη σύλληψή της η Evey Hammond βρίσκεται σε ένα σκοτεινό κελί μόνη και βασανισμένη. Μοναδικός της σύντροφος είναι ένα γράμμα γραμμένο πάνω σε χαρτί τουαλέτας πριν από πολλά χρόνια από μία κρατούμενη. Την Βάλερι.

Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από το έκτο τεύχος του V For Vendetta. Συγγραφέας ο Alan Moore και εικονογράφος ο David Lloyd.

...and then they take me somewhere else... and they off the blindfold... and there's a cell... and there's a rat.

Only now I don't mind the rat... because I'm no better... It's dark and I cry for a long time...

Later, waking up. Oh God. I remember. They cut off my hair... What woke me? A noise... rustling...

There's a rat.

I get up. It's almost light and I can see the hole in the wall.

There's something sticking out of it...

Not a rat...

Toilet paper?

But why...?

There are five pages, written in pencil. I look at the bottom of the last page first. Her name is Valerie...

I know every inch of this cell. I know every pitted indentation in the rough plaster like I know my own body.

I don't know where I am.

I know it gets dark and then light; That I wake, then sleep; That time passes measured in hair growing back beneath my arms where they won't let me shave...

I don't know what day it is.

I know that there's a woman who wrote me a letter on toilet paper. I know she's alone. I know that she loves me. I don't know what she looks like.

I read her letter, I hide it, I sleep, I wake, they question me, I cry, it gets dark, it gets light, I read her letter again...

...over and over...

Her name's Valerie...


-----------------------------------------------------------
"I don't know who you are. Please believe. There is no way I can convince you that this is not one of their tricks. But I don't care. I am me, and I don't know who you are, but I love you.

I have a pencil. A little one they did not find. I am a woman. I hid it inside me. Perhaps I won't be able to write again, so this is a long letter about my life. It is the only autobiography I have ever written and oh God I'm writing it on toilet paper.

I was born in Nottingham in 1957, and it rained a lot. I passed my eleven plus and went to girl's Grammar. I wanted to be an actress.

I met my first girlfriend at school. Her name was Sara. She was fourteen and I was fifteen but we were both in Miss. Watson's class. Her wrists. Her wrists were beautiful. I sat in biology class, staring at the picket rabbit foetus in its jar, listening while Mr. Hird said it was an adolescent phase that people outgrew. Sara did. I didn't.

In 1976 I stopped pretending and took a girl called Christine home to meet my parents. A week later I enrolled at drama college. My mother said I broke her heart.

But it was my integrity that was important. Is that so selfish? It sells for so little, but it's all we have left in this place. It is the very last inch of us. But within that inch we are free.

London. I was happy in London. In 1981 I played Dandini in Cinderella. My first rep work. The world was strange and rustling and busy, with invisible crowds behind the hot lights and all that breathless glamour. It was exciting and it was lonely. At nights I'd go to the Crew-Ins or one of the other clubs. But I was stand-offish and didn't mix easily. I saw a lot of the scene, but I never felt comfortable there. So many of them just wanted to be gay. It was their life, their ambition. And I wanted more than that.

Work improved. I got small film roles, then bigger ones. In 1986 I starred in "The Salt Flats." It pulled in the awards but not the crowds. I met Ruth while working on that. We loved each other. We lived together and on Valentine's Day she sent me roses and oh God, we had so much. Those were the best three years of my life.

In 1988 there was the war, and after that there were no more roses. Not for anybody.

In 1992 they started rounding up the gays. They took Ruth while she was out looking for food. Why are they so frightened of us? They burned her with cigarette ends and made her give them my name. She signed a statement saying I'd seduced her. I didn't blame her. God, I loved her. I didn't blame her.

But she did. She killed herself in her cell. She couldn't live with betraying me, with giving up that last inch. Oh Ruth. . . .

They came for me. They told me that all of my films would be burned. They shaved off my hair and held my head down a toilet bowl and told jokes about lesbians. They brought me here and gave me drugs. I can't feel my tongue anymore. I can't speak.

The other gay women here, Rita, died two weeks ago. I imagine I'll die quite soon. It's strange that my life should end in such a terrible place, but for three years I had roses and I apologized to nobody.

I shall die here. Every last inch of me shall perish. Except one.

An inch. It's small and it's fragile and it's the only thing in the world worth having. We must never lose it, or sell it, or give it away. We must never let them take it from us.

I don't know who you are. Or whether you're a man or a woman. I may never see you or cry with you or get drunk with you. But I love you. I hope that you escape this place. I hope that the world turns and that things get better, and that one day people have roses again. I wish I could kiss you.

Valerie

X
-----------------------------------------------------------


I know every inch of this cell.

This cell knows every inch of me.

Except one.

Steven Pinker: The Blank Slate

Βιβλιοκριτική

Η ανθρώπινη ψυχή είναι μια tabula rasa; Ερχόμαστε στον κόσμο με τη μορφή ενός άσπρου πίνακα όπου το περιβάλλον μας μπορεί να ζωγραφίσει ό,τι θέλει και επομένως να διαμορφώσει αυτό που αποκαλούμε ο “εαυτός” μας; Υπάρχει ανθρώπινη φύση ενιαία και κοινή για όλους τους ανθρώπους ή καθορίζεται αυτή από τις κοινωνίες στις οποίες ζούμε και οι οποίες τελικά μας διαμορφώνουν σύμφωνα με κάποιο τυπικό καλούπι;

Το συγκεκριμένο βιβλίο διακατέχεται από ένα βασικό μοτίβο: η ανθρώπινη φύση υπάρχει είναι ενιαία και ο σεβασμός προς σ' αυτή διασφαλίζει τις βασικότερες ελευθερίες μας και μας προστατεύει από κάθε είδους ολοκληρωτισμό.

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

"teflon europe"

an excerpt from a very interesting article (spotted on lgf) by victor davis hanson "teflon europe, they're just as bad as we are, only worse

"The prison at Guantanamo Bay was designed to interrogate terrorists and jihadists swept up from the battlefield: the idea was to keep them as prisoners of war in a war that was undeclared, and as enemy combatants without uniforms or officers. It had a no-win mandate, and will probably close soon due to international outcries about its supposed barbarity. Yet, for all the fury about its existence, not a single detainee has died there in over four years of operation.

In contrast, the European Milosevic just dropped dead while under custody of the U.N. at the postmodern tribunal at The Hague. This follows the recent suicide of Croatian Serb leader Milan Babic, likewise an inmate in a European detention center.

Few in Europe said much about the deaths of such high-profile prisoners, whose barbarity differed from that of many of the killers in Guantanamo mostly in order of magnitude. If American Rambos can keep alive Muslim jihadists, with their radically different customs, religion, languages, and diets, why cannot the more sensitive Europeans ensure that fellow Europeans don't drop dead in their jails?

We often hear about how incompetent the Iraqis, under American tutelage, have been in trying Saddam Hussein. After all, his trial is only in its initial stages, two years after he was captured. But compared to the more illustrious court of The Hague, Saddam's trial is racing along at a rapid clip. Before his sudden death, Milosevic had been in court for four years without a verdict. In terms of utopian international jurisprudence, the reprobate Milosevic died a free man, at his last breath still innocent until proven guilty.

The public wonders why the incompetent Americans can't catch Osama bin Laden, or at least Abu Musab al-Zarqawi. Few note that it has been over six years since the collapse of the Serbian rogue regime, and still no one seems to know where either Radovan Karadzic, or his military commander, Ratko Mladic, is hiding inside Europe — not exactly the Sunni Triangle or the borderlands of the Hindu Kush.

Might a circumspect European ever acknowledge to us, "We know how hard it is to catch a Zarqawi since we can't get Karadzic or Mladic," or "It's tough trying war criminals like Saddam — look at our dilemma with Milosevic"? If a French bestseller insisted that 9/11 was staged by the U.S., will the next conspiracy thriller allege that Milosevic was poisoned by a European cabal fearful that the killer of Muslims might beat the rap at The Hague and cause a backlash from radical Islam?

Europe cringed at George Bush's use of cowboyisms, like "smoke 'em out" and "dead-or-alive" — hardly the parlance of sober and sophisticated statesmen, who should hint at, rather than brag of, their substantial military power. But once again, contrast Bush's words with Jacques Chirac's recent boastful threat that France would consider a nuclear response to any country sponsoring a terror attack against it. Had Bush said anything close to that, the Europeans would be trying to indict him in Brussels for war thought-crimes."

Τι δικαιουται να απαιτει μια χωρα απο τους μεταναστες

Ειναι παλι επικαιρο το θεμα τι κανει μια χωρα με αυτους που αναζητουν εργασια μεσα στα συνορα της.

Στην φιλελευθερη Ολλανδια εφτιαξαν ενα βιντεακι που θα προβαλλεται σε ολους τους υποψηφιους μεταναστες, ηδη στις χωρες προελευσης τους, πριν ερθουν στην Ολλανδια. Στο βιντεακι δεν υπαρχουν μονο οι σκηνες που προβληθηκαν ευρεως, οπως γυμνοστηθες γυναικες στην παραλια* και ενα ζευγαρι αντρων που φιλιουνται στον δρομο. Υπαρχει και ενας ανθρωπος που χανει το λεωφορειο επειδη ο οδηγος πρεπει να φυγει στην ωρα του και δεν τον περιμενει παρολο που τον βλεπει να τρεχει (μηνυμα: τα λεωφορεια εχουν προγραμμα) και γενικα αλλες πτυχες απο την καθημερινη ζωη στην Ολλανδια.

Το θεμα δεν ειναι αν οι φιλελευθεροι τροποι της Ολλανδιας ειναι παραδειγμα προς μιμηση. Για μενα φυσικα ειναι και ζηλευω που πχ οι πορνες εχουν δικαιωμα να δουλευουν σε πολυτελεις χωρους** με ασφαλεια, αντι σε επικινδυνα καταγωγια, ζηλευω που οι ομοφυλοφιλοι εχουν τα πληρη δικαιωματα τους, ζηλευω που οι καπνιστες μαριχουανας δεν υποχρεωνονται να παρανομουν.

Το θεμα ειναι: εχουν δικαιωμα οι Ολλανδοι να απαιτουν απο καποιον που ζηταει να ερθει στην χωρα να ανεχεται τουλαχιστον αυτην την φιλελευθερη παραδοση?

Για μενα η απαντηση ειναι ναι. Οπως οι Ιρανοι δικαιουνται να ζητανε καθε γυναικα να φοραει μαντηλι στο κεφαλι οταν μπαινει στο Ιραν, ετσι και οι Ολλανδοι δικαιουνται να ζητανε καποια πραγματα, ετσι και οι Ελληνες δικαιουνται να ζητανε γνωση της ελληνικης γλωσσας.

Νομιζω η πιο ενδιαφερουσα ερωτηση δεν ειναι αν το δικαιουνται, ειναι αν θα επρεπε να το κανουν. Και εδω για μενα μου φαινεται πολυ σημαντικο να εξεταζονται αξιες παρα γνωσεις ή εμφανιση.

Οι γυναικες θα επρεπε να ειναι ελευθερες να ντυνονται οπως θελουν, οι ανθρωποι θα επρεπε να δικαιουνται να μιλανε οποια γλωσσα θελουν (ετσι κι αλλιως πιο ευκολα θα μαθουν ελληνικα πχ αν μενουν στην Ελλαδα παρα πριν παρουν καν την βιζα). Αλλα οι ανθρωποι δεν μπορει να εχουν το δικαιωμα να καταπιεζουν τις ελευθεριες των αλλων.

Το ελαχιστο που μπορει να ζητησει ενας Ολλανδος που λογω του φιλελευθερισμου του ανεχεται τοσους ξενους μεταναστες, ειναι να συμμεριζονται και οι μεταναστες αυτην την ανοχη, αυτον τον φιλελευθερισμο. Αλλιως ειναι παρανοϊκο να αφηνουμε καποιοι μεταναστες να εκμεταλλευονται την ανοχη μας για να ερθουν να μας επιβαλλουν την δικη τους ελλειψη ανοχης. Αλλιως ειναι τρομερα θρασυ καποιος που σιχαινεται το διαφορετικο και καταπιεζει μειονοτητες, να απαιτει να κατοικησει σε μια χωρα που ειναι και διαφορετικος ΚΑΙ μειονοτητα! Αν καποιος δεν μπορει να προσαρμοστει στο να ανεχεται και να σεβεται την διαφορετικοτητα δεν εχει κανενα δικαιωμα να ζει σε μια πολιτισμενη ανοιχτη και ανεκτικη χωρα


*Αυτο το κομματι αφαιρεθηκε στις μουσουλμανικες χωρες απο σεβασμο στην απαγορευση κατοχης "πορνογραφικου υλικου" σε αυτες τις χωρες. Μια κοπελα γυμνοστηθη στην παραλια θεωρειται προνογραφια...
**οπως και στην Γερμανια οπου ας πουμε στην Κολωνια υπαρχει ο μεγαλυτερος οικος ανοχης της Ευρωπης ισως, το διαβοητο 7οροφο (!!) Pascha.

Σχετικα: Υπαρχουμε... συνυπαρχουμε; , Ψιλικατζου, Θ.Γουτας

iran freedom concert

the iran freedom concert: an international campaign of students expressing solidarity with iran's students and citizens led by harvard university and spreading across university campuses.

"As geopolitical tensions rise with the Iranian regime, a national coalition of American students is uniting for The Iran Freedom Concert. The concert raises awareness of the Iranian government's human rights abuses and expresses solidarity with Iranian students seeking to end these violations. The coalition is non-partisan and does not take a stance on policy issues like foreign intervention. Our message is simple: civil rights must be respected by any Iranian government, and freedom must become a reality for all Iranians."

And stil counting... - Γίναμε Αμερική!

Και έρχεται η στιγμή που κάποιος λέει απλοϊκά:

"Εντάξει ρε. Δεν έχουμε μόνο εμείς πνιγεί σχεδόν στο χρέος. Εδώ βλέπεις και οι 'αμερικάνοι, κοτζάμ υπερδύναμη' και χρωστάει σε όποιον μιλάει" (ασχέτως γλώσσας - ή προσεχώς θα χρωστάει περισσότερα στους ομιλούντες την κινεζικήν, λόγω των τεράστιων ποσοτήτων αμερικανικών ομόλογων που αγοράζουν οι τελευταίοι).

Με κατά κεφαλή σύγκριση (εμείς χρωστάμε 215δισ € και αυτοί περίπου 6.890δισ € με σημερινές τιμές) φαίνεται ότι με το σημερινό (Μάρτιος '06) πληθυσμό των ΗΠΑ κάθε ένας πολίτης (έλληνας ή αμερικανός) χρωστάει τα ίδια!! Προσεγγιστικά, περίπου 21-23.500 € με απλή διαίρεση. Νομίζω λοιπόν ότι έχουμε πια ένα λόγο να περηφανευτούμε και να πούμε: 'Ναι, γίναμε Αμερική!'

Υ.Γ.: Η σημειολογία του ρολογιού (debt_clock) έχει πάντα τη σημασία της. Δεν είναι τυχαίο ότι στις κινηματογραφικές ταινίες κάθε βόμβα που σέβεται τον εαυτό της διαθέτει και ένα ρολόι που κάνει click_clock.

Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησής μας

Τα αποτελέσματα της τελευταίας μας δημοσκόπησης, για το κατά πόσο συμφωνείτε με την στάση της κυβέρνησης της Δανίας, ήταν συντριπτικά:
-Ναι. Η ελευθερία της έκφρασης και η ανεξαρτησία του τύπου είναι αδιαπραγμάτευτες: 82%
-Εν μέρει. Έπρεπε όμως παράλληλα να υποδείξει στην εφημερίδα την κατανόηση της ευαισθησίας των μουσουλμάνων: 13%
-Όχι. Έπρεπε να επιβάλλει τον σεβασμό των θρησκευτικών συμβόλων του Ισλάμ: 4%
-Όχι. Έπρεπε να τιμωρήσει παραδειγματικά τους υπεύθυνους όπως ζητάνε οι μουσουλμανικές κοινότητες: 1%
-Δεν έχω θέση: 0%
Ασφαλώς η δημοσκόπησή μας δεν πληρεί κανένα επιστημονικό κριτήριο και δεν είναι καν ενδεικτική των τάσεων της ελληνικής κοινωνίας. Είναι όμως ένα παλμός των πολιτών του ελληνικού διαδικτύου που επισκέπτονται την σελίδα μας (οι οποίοι δεν συμφωνούν με τις περισσότερες απόψεις μας σε ανάλογα ποσοστά) και δείχνει ότι το διαδίκτυο αποτελεί χώρο ανάπτυξης προοδευτικών και φιλελεύθερων τάσεων, που αλλιώς ασφυκτιούν στην άγονη ελληνική πραγματικότητα. Είναι μια νότα αισιοδοξίας.