Curitiba: Μια πόλη του… “Τρίτου Κόσμου” παραδίδει μαθήματα σχεδιασμού

Νέο Άρθρο

Η Curitiba ήταν πριν 50 χρόνια μια τυπική, μεσαίου μεγέθους, πόλη της Βραζιλίας αν και με κάποιες σημαντικές περγαμηνές, ήδη από τότε, στον τομέα του σχεδιασμού. Σήμερα έχει καταφέρει να απολαμβάνει υψηλότατης φήμης σε διεθνές επίπεδο στα θέματα αστικού σχεδιασμού και περιβάλλοντος. Θα προσπαθήσω να περιγράψω τι φαίνεται να έκανε η… τριτοκοσμική αυτή πόλη ώστε:

* να ωθήσει τον βρεταννικό Guardian να χαρακτηρίσει το σύστημα λεωφορείων του Λονδίνου παρωχημένο μπροστά σ’αυτό της Curitiba,
* το 98% των κατοίκων της να δηλώνει ευχαριστημένο με την πόλη τους (όχι, δεν πρόκειται για το “δημοψήφισμα” του Σαντάμ!) και
* η επιφάνεια χώρων πρασίνου ανά κάτοικο να ανεβεί σταδιακά σε επίπεδα ανώτερα και αυτών που συναντώνται σε ευρωπαϊκές και αμερικάνικες μεγαλουπόλεις, την ίδια στιγμή που ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής της αυξήθηκε από 300.000 το 1950 σε σχεδόν 2.800.000 σήμερα.

Ταυτόχρονα, θα κάνω κάποιες συγκρίσεις με τα ισχύοντα στη χώρα μας, ελπίζοντας να φωτίσω κάποιες από τις πηγές του [εδώ] κακού:

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Οταν ο Μίλτον γνώρισε τη Ρόουζ

Νέο Άρθρο

Οπως οι ήρωες της Nora Ephron (ο Χάρι και η Σάλι), ο Μίλτον και η Ρόουζ Φρίντμαν γνωρίστηκαν ως φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου στις τάξεις του Jacob Viner και του Frank Knight. Η παράδοση που θέλει τους αποφοίτους του Πανεπιστημίου του Σικάγου να παντρεύονται μόνο μεταξύ τους -καθώς είναι αδύνατο να συμβιώσουν με τους «άλλους»- επιβεβαιώθηκε στην περίπτωσή τους. Έζησαν μαζί ευτυχισμένα από το 1932 που πρωτογνωρίστηκαν μέχρι τις 16 Νοεμβρίου 2006, όταν ο Μίλτον άφησε την τελευταία του πνοή δίπλα της.

Οι Φρίντμαν, μαζί με τον Aaron Director (αδελφό της Ρόουζ) και τον στενό τους φίλο George Stigler αποτέλεσαν τον πυρήνα αυτού που αργότερα ονομάστηκε Σχολή του Σικάγου. Στον πυρήνα προστέθηκαν αργότερα μερικοί από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους του 20ού αιώνα: οι νομπελίστες Gary Becker, James Buchanan, Ronald Coase, Theodore Schultz, Robert Lucas, James Heckman, Robert Fogel, αλλά και οι Gordon Tullock, Richard Posner και James Coleman...

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Obituary

Ένας από τους bloggers που εκτιμούσα και διάβαζα ανελλιπώς, και που για ένα διάστημα ήταν και συντελεστής του e-Rooster Blog, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Αναφέρομαι στον konfet. Τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στους δικούς του και σε όσους ήταν κοντά του...

Η φαρσοκωμωδια του ασφαλιστικου

Οπως και σε τοσες αλλες μεταρρυθμισεις, η σταση της κυβερνησης στο ασφαλιστικο, οπως παρουσιαζεται απο τα ΜΜΕ φαινεται να ειναι εντελως τυχαια, σερνεται εδω και κει απο δηλωσεις υπουργων και στελεχων. Ο Κωνσταντινος Μητσοτακης ανεφερε 2-3 απλα γεγονοτα, ολα τα ΜΜΕ επεσαν αμεσως να φανε την κυβερνηση. Δεν μπορω να καταλαβω, ευθυνη της κυβερνησης ειναι οτι οι Ελληνες ζουνε περισσοτερο και σταματησαν να κανουν παιδια?

Ο υπουργος Απασχολησης Τσιτουριδης μετα απο αυτα (αναγκαζεται ελπιζω να) κανει δηλωσεις:

Σε ένα σύστημα κοινωνικά δικαιότερο καμία σύνταξη δεν θα μειωθεί, καμιά εισφορά δεν θα αυξηθεί και τα όρια ηλικίας δεν θα ανέβουν.

Ειναι κοινωνικα δικαιοτερο δηλαδη, ενας ανθρωπος σημερα με τα ιδια χρονια εργασιας να λαμβανει συνταξη για 10 χρονια παραπανω απο εναν συνταξιουχο του 1960? Ειναι κοινωνικα δικαιο ενας 68χρονος που συνεχιζει να δουλευει (οπως ο πατερας μου) να πληρωνει για χρονια εισφορες που δεν υπολογιζονται στην συνταξη, που απλα δεν θα λαβει ποτε του? Εχουμε εξηγησει ηδη, οτι το ασφαλιστικο συστημα σημερα ειναι οχι μονο αδικο αλλα και 100% μη βιωσιμο. Αλλα δυστυχως τα ΜΜΕ* και οι πολιτικοι ειναι τοσο ανευθυνοι που νομιζουν οτι υπαρχει χωρος για πολιτικο παιχνιδι. Οι πιο απλες δηλωσεις οπως αυτες του κ. Αναλυτη:

Εγώ θέλω να φύγω στα 60, εσύ στα 65. Για κάθε χρόνο που θα παραμένει κάποιος, να υπάρχουν κίνητρα όπως λιγότερη εισφορά του εργαζομένου και του εργοδότη και μεγαλύτερη σύνταξη. [...] έχουμε αργήσει πολύ και κάθε μέρα που περνά είναι μια αργοπορία. Η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ισπανία ασχολούνται με το θέμα και βέβαια, οι χώρες του Βορρά. Εμείς τόσο πολύ ξεκούραστοι είμαστε;

παρουσιαζονται συχνα ως αντιλαϊκη επιθεση, νεοφιλελευθερη λαιλαπα και δεν ξερω τι αλλο. Η χωρα ακολουθει την ιδια τακτικη εδω και δεκαετιες, τρωει περισσοτερο αποσο παραγει, ψαχνει την μυστικη συνταγη πως να καταναλωνει χωρις να δουλευει, αναζητει τον μηνα που θα θρεφει τους αλλους 11...
Στα σχεδια οσων πανε να με χρεωσουν ακομα περισσοτερο, χωρις καν να με ρωτησουν, χωρις καν να μου το ζητησουν ευγενικα αλλα το παρουσιαζουν σαν κεκτημενο δικαιωμα τους, απαντω με μια απλη ιδιωτικη ασφαλιση (και μια μεταναστευση σε πιο υπευθυνες πολιτειες για επιπλεον σιγουρια). Απο μενα δεν θελω να παρουν ουτε λεπτο αυτοι οι ανευθυνοι κακομαθημενοι σπαταλοι και αγενεις** ανθρωποι. Απο σας?


*οι τιτλοι σε καθε κειμενο που εχει να κανει με το ασφαλιστικο ειναι απιθανα καταστροφολογικοι: "Συνταξη στα 67" (λες και υπαρχουν πολλοι Ελληνες σημερα που δεν συνταξιοδοτουνται προωρα! η μεση ηλικια συνταξιοδοτησης στην χωρα ειναι στα 56-57!). Με αυτα τα μνημεια δημοσιογραφικης ανευθυνοτητας μπορει να πουλατε καμμια φυλλαδα παραπανω, αλλα να θυμαστε οτι τα παιδια σας θα κληθουν να μαζεψουν το χαος που θα αφησετε πισω σας... Μην παραξενευθειτε αν δεν ειναι και πολυ χαρουμενα με την προοπτικη αυτη.
**και οχι δεν αναφερομαι στον κακομοιρη μικροσυνταξιουχο 80 χρονων που δουλεψε 50 χρονια και παιρνει 3 και 60. Αναφερομαι σε αυτους που ειναι 50 σημερα και θελουν να παρουν σε 5 χρονια συνταξη, που κανουν απατες για να παρουν δυο και τρεις συνταξεις, που δεν πληρωσαν ποτε σοβαρες εισφορες και που τολμανε να μιλανε για κεκτημενα δικαιωματα.

Αριστερά και φιλελευθερισμός

Στο παρακάτω κείμενο ο Λίντσεϋ προτείνει ένα εγχείρημα στο οποίο φαίνεται να αποτυγχάνει ο Γεώργιος Παπανδρέου. Για όσους πάντως είναι γνώστες της Αγγλικής γλώσσας και της Αμερικάνικης πραγματικότητας, αξίζει μια ανάγνωση. Παρεπιπτόντως, ο όρος liberal αναφέρεται στην φιλελέυθερη (δημοκρατική) κεντρο-αριστερά, ενώ ο όρος libertarian στους οπαδούς του οικονομικού φιλελευθερισμού. Το παρακάτω είναι απόσπασμα. Τα αποσιωπητικά δείχνουν το σημείο όπου μέρη του αρχικού κειμένου έχουν παραλειφθεί.

The New Republic
A PROGRESSIVE MANIFESTO.
Liberaltarians by Brink Lindsey
Post date: 11.30.06
Issue date: 12.11.06

The conservative movement--and, with it, the GOP--is in disarray. Specifically, the movement's "fusionist" alliance between traditionalists and libertarians appears, at long last, to be falling apart. To understandwhat's happening, look at the Democratic gains made in previously Republican strongholds on Election Day. In "Live Free or Die" NewHampshire, both House seats--as well as control of both houses of thestate legislature--flipped from the GOP to the Democratic column. Out in the interior West, Jon Tester squeaked past Conrad Burns in the Montana Senate race, while other Democrats picked up a House seat in Colorado (along with the governorship) and two more in Arizona. These parts of the country are all known for their individualism and suspicion of officialdom--in short, for their libertarian sympathies.

Libertarian disaffection should come as no surprise. Despite the GOP's rhetorical commitment to limited government, the actual record of unified Republican rule in Washington has been an unmitigated disaster from a libertarian perspective: runaway federal spending at a clip unmatched since Lyndon Johnson; the creation of a massive new prescription-drug entitlement with hardly any thought as to how to pay for it; expansion of federal control over education through the No Child Left Behind Act; a big run-up in farm subsidies; extremist assertions of executive power undercover of fighting terrorism; and, to top it all off, an atrociously bungled war in Iraq.

This woeful record cannot simply be blamed on politicians failing to liveup to their conservative principles. Conservatism itself has changed markedly in recent years, forsaking the old fusionist synthesis in favor of a new and altogether unattractive species of populism. The old formulation defined conservatism as the desire to protect traditional values from the intrusion of big government; the new one seeks to promote traditional values through the intrusion of big government. Just look at the causes that have been generating the real energy in the conservative movement of late: building walls to keep out immigrants, amending the Constitution to keep gays from marrying, and imposing sectarian beliefs on medical researchers and families struggling with end-of-life decisions.

As a string of recent books attests, the conservative embrace of a right-wing Leviathan has left libertarian-minded intellectuals feeling left out in the cold. Bruce Bartlett, a Treasury Department official in the Reagan and Bush I administrations, blasted Bush II in Impostor: HowGeorge W. Bush Bankrupted America and Betrayed the Reagan Legacy (and got fired from his conservative think tank for his efforts). Cato Institute scholar Stephen Slivinski followed up with Buck Wild, an exposé of GOP fiscal incontinence. In The Elephant in the Room, New York Post columnist Ryan Sager bemoaned the rise of big-government conservatism and warned that excessive pandering to evangelicals would rupture the movement. And, most recently, The New Republic's own Andrew Sullivan denounced the right's fundamentalist turn in The Conservative Soul: How We Lost It, How to Get It Back.

Libertarian-leaning voters started drifting away from the GOP even before Katrina, civil war in Iraq, and Mark Foley launched the general stampede. In their recent Cato-published study "The Libertarian Vote," David Boaz and David Kirby analyzed polling data from Gallup, the American National Election Studies, and the Pew Research Center and concluded that 13percent of the population, or 28 million voting-age Americans, can be fairly classified as libertarian-leaning. Back in 2000, this group voted overwhelmingly for Bush, supporting him over Al Gore by a 72-20 margin. By2004, however, John Kerry--whose only discernible libertarian credential was that he wasn't George W. Bush--got 38 percent of the libertarian vote, while Bush's support fell to 59 percent. Congressional races showed asimilar trend. In 2002, libertarians favored Republican House candidates by a 70-23 spread and Republican Senate candidates by a 74-15 margin. Things tightened up considerably in 2004 though, as the GOP edge fell to53-44 in House races and 54-43 in Senate contests.

To date, Democrats have made inroads with libertarian voters primarily by default. Yes, it's true that Markos Moulitsas of Daily Kos fame caused something of a stir by proposing the term "Libertarian Democrat" to describe his favored breed of progressive. And the most prominent examples of his would-be movement--first-term Governor Brian Schweitzer of Montana, fellow Montanan Tester, and Virginia Senator-elect Jim Webb--have sounded some libertarian themes by being simultaneously pro-choice and pro-gunrights. At the same time, however, their anti-nafta, Wal-Mart-bashing economic populism is anathema to free-market supporters. In short, if Democrats hope to continue appealing to libertarian-leaning voters, they are going to have to up their game. They need to ask themselves: Are we content with being a brief rebound fling for jilted libertarians, or do we want to form a lasting relationship? Let me make a case for the second option.

Since the late '60s, and especially the mid-'80s, torrents of words have been spilled urging Democrats to move toward the center of the political spectrum. Most such efforts, however, have advanced one compromise or another between progressivism-as-usual and conservatism-as-usual--a few more items from Menu A here, a few more from Menu B there. But the real problem with our politics today is that the prevailing ideological categories are intellectually exhausted. Conservatism has risen to power only to become squalid and corrupt, a Nixonian mélange of pandering to populist prejudices and distributing patronage to well-off cronies and Red Team constituencies. Liberalism, meanwhile, has never recovered from its fall from grace in the mid-'60s. Ever since, it has lacked the vitality to do more than check conservative excesses--and obstruct legitimate, conservative-led progress. As a governing philosophy, liberalism has been moribund: When Jimmy Carter and Bill Clinton managed to win the White House, they did so only by successfully avoiding the liberal stigma.

Today's ideological turmoil, however, has created an opening for ideological renewal--specifically, liberalism's renewal as a vital governing philosophy. A refashioned liberalism that incorporated key libertarian concerns and insights could make possible a truly progressive politics once again--not progressive in the sense of hewing to a particular set of preexisting left-wing commitments, but rather in the sense of attuning itself to the objective dynamics of U.S. social development. In other words, a politics that joins together under one banner the causes of both cultural and economic progress.

Conservative fusionism, the defining ideology of the American right for a half-century, was premised on the idea that libertarian policies and traditional values are complementary goods. That idea still retains at least an intermittent plausibility--for example, in the case for school choice as providing a refuge for socially conservative families. But an honest survey of the past half-century shows a much better match between libertarian means and progressive ends. Most obviously, many of the great libertarian breakthroughs of the era--the fall of Jim Crow, the end of censorship, the legalization of abortion, the liberalization of divorce laws, the increased protection of the rights of the accused, the reopening of immigration--were championed by the political left.

Furthermore, it has become increasingly clear that capitalism's relentless dynamism and wealth-creation--the institutional safeguarding of which lies at the heart of libertarian concerns--have been pushing U.S. society in a decidedly progressive direction. The civil rights movement was made possible by the mechanization of agriculture, which pushed blacks off the farm and out of the South with immense consequences. Likewise, feminism was encouraged by the mechanization of housework. Greater sexual openness, as well as heightened interest in the natural environment, are among the luxury goods that mass affluence has purchased. So, too, are secularization and the general decline in reverence for authority, as rising education levels (prompted by the economy's growing demand forknowledge workers) have promoted increasing independence of mind.

Yet progressives remain stubbornly resistant to embracing capitalism, their great natural ally. In particular, they are unable to make their peace with the more competitive, more entrepreneurial, more globalized U.S. economy that emerged out of the stagflationary mess of the 1970s. Knee-jerk antipathy to markets and the creative destruction they bring continues to be widespread, and bitter denunciations of the unfairness of the system, mixed with nostalgia for the good old days of the BigGovernment/Big Labor/Big Business triumvirate, too often substitute for clear thinking about realistic policy options. Hence today's reactionary politics. Here, in the first decade of the twenty-first century, the rival ideologies of left and right are both pining for the '50s. The only difference is that liberals want to work there, while conservatives want to go home there.

Can a new, progressive fusionism break out of the current rut? Liberals and libertarians already share considerable common ground, if they could just see past their differences to recognize it. Both generally support a more open immigration policy. Both reject the religious right's homophobia and blastocyctophilia. Both are open to rethinking the country's draconian drug policies. Both seek to protect the United States from terrorism without gratuitous encroachments on civil liberties or extensions of executive power. And underlying all these policy positions is a shared philosophical commitment to individual autonomy as a core political value. The central challenge in cementing a new fusionist alliance--and, make nomistake, it is a daunting one--is to elaborate a vision of economic policy, and policy reform, that both liberals and libertarians can support. Here, again, both sides seek to promote individual autonomy; but their conceptions differ as to the chief threats to that autonomy. Libertarians worry primarily about constraints imposed by government, while liberals worry most about constraints imposed by birth and the play of economic forces.

The basic outlines of a viable compromise are clear enough. On the one hand, restrictions on competition and burdens on private initiative would be lifted to encourage vigorous economic growth and development. At the same time, some of the resulting wealth-creation would be used to improve safety-net policies that help those at the bottom and ameliorate the hardships inflicted by economic change. Translating such abstractions into workable policy doubtlessly would be contentious. But the most difficult thing here is not working out details--it is agreeing to try. And, as partof that, agreeing on how to make the attempt: namely, by treating economic policy issues as technical, empirical questions about what does and doesn't work, rather than as tests of ideological commitment.

...

If a new kind of fusionism is to have any chance for success, it must aim beyond the specifics of particular, present-day controversies. It must bebased on a real intellectual movement, with intellectual coherence. A movement that, at the philosophical level, seeks some kind of reconciliation between Hayek and Rawls. If such an exploration could be launched, liberal and libertarian thinkers would begin talking with one another and engaging one another regularly. Over time, they would come to see themselves as joined in a common endeavor. And, in the shared identity that would emerge, there would be plenty of room for continuing disagreements, even sharp ones, just as there is in any robust political movement. Can liberals and libertarians really learn to work together? I don't know, but their alternative is most probably to languish separately.

Brink Lindsey is vice president for research at the Cato Institute. He is the author of The Age of Abundance: How Prosperity Transformed America's Politics and Culture, which will be published this spring.

Η πολιτική οικονομία της λαιμαργίας

Νέο Άρθρο

Υπάρχουν δυο τάσεις στον σύγχρονο φιλελευθερισμό όσον αφορά την εικόνα που επικρατεί για τον άνθρωπο.

Η πρώτη, ας την ονομάσουμε “συντηρητική”, βλέπει τον άνθρωπο ως ένα ον που ακολουθεί κανόνες. Η άποψη αυτή ταυτίζεται κυρίως με τον Friedrich Hayek.

Η δεύτερη,ας την ονομάσουμε “νεοφιλελεύθερη”, βλέπει τον άνθρωπο ως ένα ορθολογισμενο ον το οποιο μεγιστοποιεί την οφελιμοτητα του. Η άποψη αυτή ταυτίζεται με τον Gary Becker, τον Milton Friedman κ.α.

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Ουρανοξύστες στην Αθήνα: Ένα απόλυτο νεοελληνικό ταμπού

Νέο Άρθρο

Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά αλλά και ανεξήγητα “ταμπού” αυτού που ονομάζουμε γενικά “νεοελληνική πραγματικότητα” σχετίζεται και με την μέχρις εμμονής απαγόρευση ανέγερσης ψηλών κτιρίων και κατασκευών στις Ελληνικές πόλεις.

Αν κάποιος επιχειρήσει να αναλύσει λογικά το θέμα, θα καταλήξει στην εξής αντίφαση: Από τη μία, παρά το υπάρχον αυστηρό (υποτίθεται) νομοθετικό πλαίσιο, κατά περίεργο τρόπο δάση και αιγιαλοί καταπατούνται και κακοχτισμένα αυθαίρετα κατασκευάζονται και νομιμοποιούνται. Από την άλλη, η θεσμική αυστηρότητα της πολιτείας, αλλά και η περιβαλλοντική ευαισθησία των κατά τόπους “περιοίκων” εξαντλείται επιλεκτικά και με απόλυτο τρόπο μόνο στο θέμα του ύψους των κτισμάτων με τελικό αποτέλεσμα στις μεγάλες Ελληνικές πόλεις να επιτρέπονται σχεδόν κάθε είδους αυθαιρεσίες αρκεί να μην υπερβαίνουν ένα ορισμένο ύψος.


*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Αφού περάσαμε καλά...

...ας το ξανακάνουμε!

Μιας και όλοι διασκέδασαν στην προηγούμενη συνάντησή μας, λέμε να την επαναλάβουμε σε έναν πιο μεγάλο και πιο κατάλληλο χώρο. Η προσωρινή διοικούσα επιτροπή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας καλεί τους υποστηρικτές και όλους τους ενδιαφερόμενους της κίνησής μας στο Brachera (πλατεία Αβησσυνίας 3, Μοναστηράκι), την Παρασκευή 8/12 μετά τις 9μμ, για να πιούμε ένα ποτό και να συζητήσουμε.

Καλά είναι βέβαια τα ποτά και τα ξενύχτια, αλλά επειδή δεν σκοπεύουμε να γίνουμε μια κλειστή λέσχη διασκέδασης, ούτε απευθυνόμαστε αποκλειστικά σε νέους που προτιμούν τέτοιου χαρκατήρα συναστήσεις, μέσα στον Δεκέμβρη θα γίνουν και διαφορετικού τύπου, πιο πολιτικές, εκδηλώσεις (που θα ανακοινωθούν μόλις οριστικοποιηθούν ο χρόνος και το μέρος).

το αθηναϊκο Ονειρο ή η υπαναπτυκτη Αθηνα

Γιατι μεγαλωνει η Αθηνα και τι μπορουμε να κανουμε? Μα να δεχτουμε το γεγονος και να προετοιμαστουμε για ενα δυναμικοτερο μελλον!

Εφτασε και η στιγμη που θα πρεπει να διαφωνησω με τον Πασχο Μανδραβελη. Λεει στο ενδιαφερον αρθρο Η διογκωμένη Αθήνα ως σύμπτωμα οτι η Αθηνα μεγαλωνει λογω της υπερκεντρικης γραφειοκρατιας στην χωρα. Αυτο απλα δεν ισχυει. Ειναι αληθεια οτι η κεντρικη θεση της Αθηνας στην διοικητικη μηχανη της χωρας ενισχυει τον κεντρικο, πρωταρχικο οικονομικο ρολο της πολης στην Ελλαδα. Αλλα ακομα και μονο 35% των συνολικων Ελληνων δημοσιων υπαλληλων να εργαζοντουσαν στην πολη (λιγοτερα απο αυτο το ποσοστο θα ηταν πολυ περιεργο, καθως η Αθηνα εχει πανω απο 35% του πληθυσμου της χωρας) η Αθηνα θα συνεχιζε να προσελκυει κοσμο.

Οι ανθρωποι δεν ερχονται στην Αθηνα για να γινουν δημοσιοι υπαλληλοι. Η Αθηνα εκτος απο διεθνης μαγνητης σχετικα ανειδικευτων μεταναστων, ειναι και ο βασικος μαγνητης ειδικευμενων Ελληνων (και ξενων) στην χωρα. Ελαχιστα μερη υπαρχουν στην Ελλαδα που μπορουν να προσελκυσουν επαγγελματιες διεθνους επιπεδου, ατομα με μεγαλη εξειδικευση, ερευνητες περιωπης. Μπορει κανεις ανετα να πει οτι για ενα ατομο με διδακτορικο που θελει να δουλεψει στον ιδιωτικο τομεα στην Ελλαδα υπαρχουν το πολυ δυο επιλογες εγκαταστασης: Αθηνα και Θεσ/νικη. Λεει ο κ. Μανδραβελης

την τελευταία δεκαετία στην Αττική χτίστηκαν εκτάσεις 18 φορές όσο το αεροδρόμιο του Ελληνικού

Ναι. Τολμω να πω οτι αυτοι που συνεβαλαν καθοριστικα στην αυξηση δεν ηταν τοσο δημοσιοι υπαλληλοι, οσο ελευθεροι επαγγελματιες, εμποροι, επιχειρηματιες. Η Αττικη μετα απο το τελμα του 80 γυρισε με μεγαλη οικονομικη ανθηση προς την μακροπροθεσμη πορεια αναπτυξης της, και ο κοσμος βγηκε οπως συνηθως προς τα προαστια για να ζησει μια λιγο καλυτερη ζωη. Η τυπικη διαδρομη μιας μη-δημοσιουπαλληλικης ελληνικης οικογενειας ειναι γιαγια στην Κυψελη/Πατησια (ή στο Μπραχαμι και το Περιστερι αν ηταν εξ επαρχιας), μαμα στους Αμπελοκηπους, παιδια στο Μαρουσι ή στην Γλυφαδα, εγγονια στα Μεσογεια ή στον Διονυσο. Οι νεοι μεταναστες αναπληρωνουν τους παπουδες στην Κυψελη και αρχιζουν την δικη τους πορεια ανοδου. Κατα καποιο τροπο μαλιστα οι νεοι μεταναστες ειναι που φτιαχνουν την βαση της πυραμιδας και διευκολυνουν την ανοδο για τους παλιους.

Προφανως σε αυτην την διαδρομη, στο αθηναϊκο Ονειρο, οι αναγκες για χωρο συνεχως μεγαλωνουν και πρεπει καπως να λυθουν. Ας σημειωθει οτι ειναι κουτο απο τους παλιους Αθηναιους να ζητουν λιγοτερη εισροη νεων Αθηναιων για να εξοικονομηθει χωρος. Η μεγαλη πιεση δεν ερχεται απο τους μεταναστες αλλα απο την οικονομικη ανοδο των ντοπιων, που γινεται εφικτη χαρη στους μεταναστες.

Η λυση για τα προβληματα της Αθηνας δεν ειναι ο περιορισμος της μεταναστευσης, ουτε καν η πολυ επιθυμητη διοικητικη αποκεντρωση της χωρας, ουτε φυσικα η ανεπιθυμητη και καταστροφικοτατη οικονομικη αποκεντρωση της χωρας. Και φυσικα η λυση δεν θα βρεθει στην τακτικη της στρουθοκαμηλου, κλεινουμε τα ματια και ελπιζουμε να εξαφανιστει το προβλημα.

Η Αθηνα ειναι η μεγαλη πλουτοπαραγωγικη μηχανη της χωρας. Εβγαλε εκατομμυρια Ελληνες απο το χωριο, την φτωχεια, την ανεργια και μιζερια, βγαζει εκατονταδες χιλιαδες Βαλκανιους και Ασιατες απο την εξαθλιωση, προσφερει ευκαιριες σε οσους ικανους και δημιουργικους Ελληνες αντεχουν να μεινουν στην χωρα. Δεν μπορουμε αλλο να την προσβαλουμε και να την παραμελουμε, αξιζει κατι καλυτερο.

Η απαντηση στα συσσωρευμενα τεραστια προβληματα της Αθηνας μετα απο δεκαετιες υποεπενδυσης δεν ειναι αλλη παρα η φυγη προς τα εμπρος. Μαζικες επενδυσεις, μαζικη ενταξη νεων εντελως παρθενων οικιστικα περιοχων στο σχεδιο πολης, μαζικη αναπλαση των υποβαθμισμενων περιοχων στο κεντρο.

Η μεγαλη πληθυσμιακη πυκνοτητα ειναι μεγαλο οικονομικο πλεονεκτημα στα καταλληλα χερια. Εκει που καποιος βλεπει εκατομμυρια ατομα να στριμωχνονται και να ανταγωνιζονται για μια θεση παρκαρισματος, ο αλλος μπορει να δει εκατομμυρια μυαλα το ενα διπλα στο αλλο, ετοιμα να συνεργαστουν και να δημιουργησουν.

Συμφωνα λοιπον με μια εξαιρετικη μελετη του ΟΟΣΑ, οι μεγαλες πολεις στον κοσμο εχουν καποια κοινα χαρακτηριστικα (ασχετως αν ειναι πρωτευουσες χωρων ή οχι). Εχουν εισοδημα ανωτερο της υπολοιπης χωρας, ελκυουν δημιουργικα ατομα απο ολον τον κοσμο και ειναι γενικα οι ατμομηχανες της αναπτυξης:

Cities are important generators of wealth, employment and
productivity growth and often quoted as the engines of their national economies.
Productivity levels are generally higher in metropolitan areas and the increased trade
and capital flows give rise to increased flows of people, goods, capital, services and
ideas. In many OECD countries, metropolitan regions produce a larger percentage of
the national GDP than their representative population percentage.

Για καποιον περιεργο λογο η Καθημερινη, βασισμενη στην μελετη, αποφασισε να βαλει σαν πρωτοσελιδο εναν ακατανοητο τιτλο: Ανάμεσα στις πιο υπανάπτυκτες μεγαλουπόλεις του κόσμου η Αθήνα. Το νοημα της μελετης ομως ειναι ακριβως το αντιθετο, οτι οι μεγαλουπολεις ειναι τα παραγωγικοτερα κεντρα στον κοσμο και η Αθηνα ειναι ενα απο αυτα! Προφανως συγκρινομενη η Αθηνα με πολεις οπως η ΝΥ θα φαινεται σχετικα υπαναπτυκτη. Αλλα αυτο δεν σημαινει οτι η Αθηνα δεν ειναι το παραγωγικοτερο μερος στην Ελλαδα, δεν σημαινει οτι η Αθηνα δεν ανεβαζει την Ελλαδα. Και αυτο το γεγονος γινεται ξεκαθαρο στην στατιστικη: σε παρα πολλες χωρες 10 εως 40 εκατομμυρια ατομων η μητροπολη παραγει ενα δυσαναλογο ποσοστο του ΑΕΠ (Δουβλινο 47%, Βρυξελλες 44,4%, Ωκλανντ 36%, Βαρκελωνη περιπου 50% της Καταλωνιας, Λισσαβωνα 37%, Πραγα 34,7%, Βουδαπεστη 45,5%, ΑΘΗΝΑ 37,6%.). Μαλιστα οσο πεφτουν τα συνορα οι ζωνες επιρροης των μεγαλουπολεων μεγαλωνουν και ο ανταγωνισμος γινεται ολο δυνατοτερος, οι πολεις δεν πρεπει να μετρουνται μονο με την ενδοχωρα τοςυ αλλα και την υπερεθνικη ζωνη επιρροη τους.

Δυστυχως η μελετη κανει ετσι φανερη και την παραμεληση της Αθηνας απο την ελληνικη κυβερνηση: η Αθηνα εχει μαλλον μικρη διαφορα με την υπολοιπη Ελλαδα σε σχεση με τις υπεροχη αλλων μητροπολεων σε σχεση με τις ζωνες επιρροης τους (περιπου 6% εναντι πχ 60% της Βουδαπεστης, 45% της Λισσαβωνας, 23% της Μαδριτης κτλ). Αυτο δειχνει οτι κατι στην Ελλαδα εμποδιζει την Αθηνα απο το να απολαυσει πληρως τα φυσικα πλεονεκτηματα μιας διεθνους μητροπολης. Η Αθηνα εχει μαλιστα χαμηλοτερο ΑΕΠ κατα κεφαλην απο πολλες μητροπολεις φτωχοτερων χωρων (Πραγα, Βουδαπεστη, Βαρσοβια, Λισσαβωνα) ή ακομα και τριταγωνιστριες πολεις (Βαλενθια, Ληντς.

Ο λογος για την "ελληνικη εξαιρεση" ειναι για μια ακομα φορα απλος, η θρησκευτικη μανια με την οποια διαδοχικες κυβερνησεις ασπαστηκαν το καταστροφικο δογμα της αποκεντρωσης. Οπως και σε τοσα αλλα θεματα, στην Ελλαδα αποφασισαμε αντι να βελτιωσουμε την θεση ολων, να θυσιασουμε καποιους για να φανε αλλοι. Ειναι η γνωστη ιστορια του αν δεν μπορουν να ειναι ολοι ισοι, θα κοψουμε τα ποδια των πιο δημιουργικων και παραγωγικων. Ακριβως αυτο εκανε η παραλογη βιομηχανικη πολιτικη που αποφασισε οτι η Αθηνα δεν χρειαζεται αλλες επενδυσεις και τις εδιωξε ολες προς την Βοιωτια (κανοντας την Στερεα Ελλαδα εντελως παραλογα το πλουσιοτερο διαμερισμα της χωρας!). Αυτο εκανε η παραλογη πολιτικη εντυπωσιακων εργων οπως η Εγνατια και η Γεφυρα Ριου, που μπορει να εφεραν ψηφους αλλα το αναπτυξιακο τους αποτελεσμα ειναι προς το παρον αμελητεο. Αυτο εκανε η εκπαιδευτικη πολιτικη που εχει κανει το Αριστοτελειο Πανεπιστημιο μεγαλυτερο του Καποδιστριακου, και καθε κωμοπολη με νεο ΑΕΙ, καθε χωριο με νεο ΤΕΙ την ωρα που η Αθηνα ακομα δεν εχει ουτε ενα ΑΕΙ διεθνους κλασης. Η Αθηνα εντελως κουτσουρεμενη με κομμενα τα ποδια, αδυνατει να ανταπεξελθει στον ανταγωνισμο ακομα και με πολεις οπως η Βαλενθια ποσο μαλλον με τις εκ φυσεως ανταγωνιστριες Μιλανο, Βαρκελωνη, Μαδριτη, Λυων ακομα και Κωνσταντινουπολη. Δυστυχως ακομα οι Ελληνες δεν εχουν καταλαβει οτι αυτο βλαπτει ολην την χωρα. Κοβοντας τα ποδια αυτων που εξεχουν και παραγουν, δεν καταληγουμε στην ισοτητα, καταληγουμε σε μια χωρα αναπηρων...


ΥΓ πανω στην μελετη του ΟΟΣΑ θα ετοιμασω ενα εκτενες αρθρο, γιατι ειναι πραγματικα εξαιρετικη.

σχετικα αρθρα:
10 ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ: 1. ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΡΑ?
Αττικη 2050 μ.Χ. - Το Μεγαλο Σχεδιο
Μια Ολυμπιαδα φτανει? Βαρκελωνη εναντιον Αθηνας, μερος 1ο

Κράτος,Οικογένεια και Υποχρεωτική Εκπαίδευση

Το κείμενο μου γράφτηκε με αφορμή το σχόλιο ενός συνιστολόγου που δημοσιεύτηκε πρόσφατα. Εκει ο αρθογραφος μας αρνειται εξ ολοκληρου τον δημοσιο και υποχρεωτικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης των ανηλίκων (θυμίζω ότι υποχρεωτικό θεωρείται το δημοτικό και το γυμνάσιο).Τολμώ να πω ότι διαφωνώ με μια τόσο μαξιμαλιστική οπτική του συγκεκριμένου θέματος.

Ας δεχτούμε καταρχήν σαν κοινή βάση συζήτησης μια θεμελιώδη αρχή: ότι η φιλελεύθερη κοινωνία τείνει να ελαχιστοποιεί τις πηγές εξαναγκασμού και να μεγιστοποιεί τα πεδία ελεύθερης δραστηριότητας των μελών της...Κάτω από το φως αυτής της θέσης γίνεται φανερό ότι ο υποχρεωτικός χαρακτήρας της παροχής μιας χρήσιμης υπηρεσίας (εστω κι αν είναι η παιδεία) συνιστά εξίσου με τους περιττους απαγορευτικούς κανόνες, βίαιη ενέργεια. Κανείς δεν μπορεί να επιμορφώσει υποχρεωτικά έναν ενήλικα δίχως την συναινεση του.

Νομίζω όμως ότι σε οποιαδήποτε φιλελεύθερη κοινωνία, τα παιδιά, ιδίως στην προεφηβική ηλικία, δεν μπορούν να απολαμβάνουν των ελευθεριών που δικαιούνται και χρησιμοποιούν οι ενήλικοι πολίτες. Ο λόγος είναι προφανής. Οι πνευματικές ικανότητες ενός παιδιού δεν έχουν φτάσει ακόμα στην πλήρη ακμή της ενήλικης ζωής Από αυτήν την βιολογική και ψυχολογική έλλειψη προκύπτει η αναγνώριση ενός περιορισμένου πλαισίου ελευθερης δράσης στα παιδιά. Έτσι οι ανήλικοι δεν έχουν δικαιοπρακτική ικανότητα, με άλλα λόγια στερούνται της δυνατότητας να συνάπτουν συμβάσεις αμοιβαίας συναίνεσης. Η ίδια «κρατική πρόνοια» που όταν εφαρμόζεται στους ενηλίκους θεωρείται ορθώς φασιστικό μέτρο, στους ανηλίκους μπορεί να αποβεί σωτήρια (με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ποινικοποίηση της παιδοφιλίας).

Συνεπώς ένα παιδί δεν είναι,ούτε μπορεί να είναι απολύτως ελεύθερο. Χρειάζεται προστάτες. Αυτό το ρόλο καλείται να παίξει ο γονέας με την υποχρέωση της «γονικής μέριμνας». Η γονική μέριμνα όταν αναληφθεί από τον δικαιούχο της και δεν αποκρουστεί εξ ολοκλήρου, παύει να είναι «δικαίωμα»: γινεται καθήκον, και ως τέτοιο γεννά επιμέρους υποχρεώσεις. Θα πρέπει να δεχτούμε ότι ο γονιός που επιφορτίζει τον εαυτό του με την μέριμνα του τεκνου του, έχει χρέος να θρέψει τον ανήλικο που είναι ανύμπορος να εργαστεί.. Αυτή η διαπίστωση διαγράφει ουσιαστικά τη διαφορά θετικών-αρνητικών δικαιωμάτων. Δεν αρκεί να μην «απαγορεύει» ο γονιός την διατροφή στον ανήλικο. Θα πρέπει να την παρέχει κιόλας. Η γονική μέριμνα δεν σημαινει ομως απόλυτη δικαιοδοσία του γονιού πάνω στο ανήλικο: Ποια θα πρέπει να ειναι άραγε η αντίδραση μιας φιλελεύθερης κοινωνίας απέναντι στο χιλιαστή γονιό που δεν επιτρεπει τη μετάγγιση αιματος ή τον εμβολιασμό του παιδιού του;

Η στοιχειώδης εκπαίδευση αποτελεί αντικειμενικά ένα απαραίτητο εφόδιο για κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Είναι δε ένα εφόδιο που το νεαρό πλάσμα είναι ανίκανο να παρέχει στον εαυτό του. Στην ουσία λοιπόν έχουμε δύο διαφορετικές ελευθερίες που συγκρούονται. Την ελευθερία του παιδιού να αποκτήσει μια στοιχειώδη παιδεία,στόχο που δεν μπορεί να επιτύχει από μόνο του λόγω της φυσικής του αδυναμίας. Και την ελευθερία του γονιού να μην την παρέχει. Στην δεύτερη περίπτωση η άρνηση ισοδυναμεί με απαγόρευση, δίχως να υπάρχει συγκατάθεση του θιγόμενου, αφού το παιδί οπως ειπαμε δεν έχει αποκρυσταλλωμένη ικανότητα βούλησης. Στην πρώτη η νομικά υποχρεωτική αποδοχή ισοδυναμεί με επιβολή. Μια κολλεκτίβα αποφασίζει ερήμην του ανηλίκου ούτως ή άλλως. Θεωρώ λοιπόν ότι προτιμότερη είναι η λύση που προσφέρει το εφόδιο της παιδείας στο παιδί, παρά αυτή που το αφαιρεί.

.Μια άλλη πτυχή της υποχρεωτικότητας της εκπαίδευσης είναι η υποχρεωτική διδασκαλία συγκεκριμένων μαθημάτων, μιας ελάχιστης βάσης παρεχόμενων γνώσεων. Ένα σχολείο, δημόσιο ή ιδιωτικό, οφείλει να διδάξει στα παιδιά κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις, πχ γραμματική και συντακτικό, μαθηματικά , στοιχεία φυσικών και χημικών επιστημών, ίσως μια εισαγωγή στο δαρβινισμό κλπ . Ένας τεράστιος αριθμός ενηλίκων δεν έχει την κατάρτιση για να διδάξει τα παραπάνω μαθήματα στα παιδιά . Από την αλλη πλευρά, ο συντηρητισμός του σχολείου συχνα ωχριά μπροστα στα τρομακτικά αποθέματα οπισθοδρόμησης,στις ακραίες,γελοίες και φανατικές απόψεις που υποστηρίζουν χιλιάδες ενήλικες γονείς. Φανταστείτε τώρα πλάι στα μορφωμένα παιδιά και την παράλληλη διαμόρφωση ενός ποσοστού ανηλίκων εκπαιδευμένων από ιδεολόγους γονείς στο Δημιουργισμό, στις Ρατσιστικές βιολογικές θεωρίες, στις Ραϊχικές θεωρίες περί οργόνης, σε παρερμηνείες του δαρβινισμού και νεοχριστιανικές ή μουσουλμανικές ανοησίες. Φανταστείτε μια μάζα παιδιών που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να εντρυφήσουν στην επιστημονική γνώση, και αφήνονται έρμαια στο ντελίριο φανατικών.

Σ έναν κόσμο δίχως υποχρεωτική εκπαίδευση , και δίχως ένα μίνιμουμ πρόγραμμα μαθημάτων οριζόμενων από ένα φιλελεύθερο κράτος, η εκπαίδευση των παιδιών θα επαφιόταν κυριολεκτικά στο έλεος της οικογένειας. Θα ξεφορτωνόμασταν λοιπόν έναν κολλεκτιβιστικό θεσμό για να αποθεώσουμε έναν άλλον. Θα αποδυναμώναμε το κράτος, μετατρέποντας την οικογένεια σε «κράτος». Στα αδιέξοδα του κρατισμού θα απαντούσαμε με τα πανομοιότυπα αδιέξοδα της οικογενειοκρατίας.

Η υποχρεωτικοτητα της στοιχειώδους εκπαίδευσης είναι η ασπίδα προστασίας της παιδικής μόρφωσης ενάντια στην προκατάληψη και την ελαφρόμυαλη συμπεριφορά των γονιών απέναντι στα ίδια τους τα παιδιά. Η υποχρεωτικότητα της διδασκαλίας ενός μίνιμουμ πλαισίου μαθημάτων από όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα οποιασδήποτε μορφής, είναι η ασπίδα της αληθινής παιδείας ενάντια στα σκοτάδια της ημιμάθειας των επίδοξων δασκάλων. Φυσικά δεν θιγουμε εδώ το ζήτημα της διάρκειας της κατώτερης εκπαιδευσης ή της ελευθερίας στις μεθόδους διδασκαλίας. Αυτό είναι θέμα προς συζήτηση. Αλλά το παιδί θα πρέπει να γίνει δέκτής μόρφωσης. Και ναι, ελλείψει ωριμότητας είναι δυνατό να αντιδρά μπροστά σ αυτήν την υποχρέωση, όπως μορφάζει στη γευση του αντιβιωτικού που θα το θεραπεύσει. Αυτο καθεαυτό είναι ασήμαντο σε σχέση με τις μακροπρόθεσμες ευεργετικές συνέπειες ενός στοιχειώδους εκπαιδευτικού προγράμματος.

Πάντως το λεγόμενο home-schooling δεν αποτελεί έναν κατ ανάγκη κακό θεσμό, στην περίπτωση μόνο που θα προβλέπεται μέθοδος πιστοποίησης των παρεχόμενων γνώσεων (ετήσιες εξετάσεις κλπ). Έτσι θα διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητα της γονεικής διδασκαλίας και θα προληφθούν εκπαιδευτικά εγκλήματα εις βάρος των παιδιών...

Η μούχλα των δημοσίων σχολείων δεν θα εξοντωθεί με την μεταφορά του καθήκοντος ή χειρότερα, του «δικαιώματος» της διδασκαλίας στους γονείς...Το ζητούμενο σήμερα είναι η αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος με την έκδυση του από τις κρατικιστικές φόρμες οργάνωσης και την μετάγγιση του σπόρου του ανταγωνισμού στο βάλτο της δημόσιας εκπαίδευσης (πχ με το συστημα κουπονιών). Η παροχή στους γονείς της πλήρους εξουσίας να αποφασίζουν αν το παιδι τους θα διδαχτεί τις 4 πράξεις της αριθμητικής δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην υπόθεση της Ελευθερίας. Μονάχα να αφαιρέσει....