Αυξάνεται πράγματι η βία;

Αν πιστέψω τα ΜΜΕ, ο κόσμος μας γίνεται όλο και πιο βίαιος. Φαινόμενα βίας πράγματι υπάρχουν και σίγουρα δε θα πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι από τη σημερινή κατάσταση ούτε στη χώρα μας, ούτε αλλού. Ακόμη κι αν είχαμε προσεγγίσει το βέλτιστο επίπεδο, πάλι θα απαιτείτο διαρκής επαγρύπνηση.

Ωστόσο η διαχρονική τάση είναι η μείωση της βίας, ιδιαίτερα στον δυτικό πολιτισμό.

Όλες οι ως σήμερα συστηματοποιημένες προσπάθειες καταγραφής του παγκόσμιου επιπολασμού της βίας κατά τη διάρκεια αιώνων, χιλιετηρίδων ή των τελευταίων 50 ετών έχουν δείξει πτωτική τάση (παρόλο που προφανώς ανά εποχές υπήρχαν παροδικές ανακάμψεις). Η πιο γνωστή κι έγκυρη επιστημονική μελέτη είναι το «The History of Force» του James Payne. Αλλά μπορείτε να διαβάσετε πολλές ακόμη, όπως το «Homicide» των Martin Daly και Margo Wilson, το «Constant Battles» των Stephen Leblanc και Katherine Register και το «War Before Civilization» του Lawrence Keeley.

Μία εξαιρετική ανάλυση του ιστορικού της βίας μπορείτε να διαβάσετε σε πρόσφατο άρθρο του καθηγητή Ψυχολογίας του Harvard, Steven Pinker (συγγραφέα των Blank Slate και How the Mind Works μεταξύ άλλων)

Σταματήστε τη βία (κάθε μορφής)!

Νέο Άρθρο

Η αιματηρή συμπλοκή μεταξύ οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού την περασμένη Πέμπτη, στη διάρκεια της οποίας έχασε τη ζωή του ο 25χρονος Μιχάλης Φιλόπουλος, σόκαρε αλλά δεν ξάφνιασε.

Μπορεί η ελληνική κοινωνία να προσποιείται -κατά την προσφιλή της συνήθεια- ότι πρώτη φορά μαθαίνει με (ανατριχιαστικές) λεπτομέρειες τι γίνεται μέσα και έξω από τα γήπεδα και, κυρίως, τι συμβαίνει στους κόλπους των συνδέσμων των ομάδων, όμως η αλήθεια είναι ότι τα γνώριζε όλα...

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Internet trolls

O φίλος και σύντροφος στην ΦΣ Σπύρος Ντόβας θέτει μερικούς πολύ ουσιαστικούς προβληματισμούς για το πώς να χειριστεί ένας blogger την αναπόφευκτη εμφάνιση trolls. Εμείς εδώ δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα με την έκφραση τεκμηριωμένου αντίλογου σε όσα λέμε, αντίθετα το επιδιώκουμε. Επίσης ποτέ δεν ενόχλησε ούτε ο ατεκμηρίωτος αντίλογος ή το ύφος της γλώσσας του κάθε σχολιαστή (ακόμα και σε αηδιαστικά προσβλητικές περιπτώσεις που αγγίζουν τα όρια της κλινικής ψυχιατρικής). Πιστεύουμε στην δύναμη του διαλόγου και του επιχειρήματος και η εμπειρία μας δείχνει ότι trolls που λειτουργούν έτσι αντιμετωπίζονται από την ίδια την συζήτηση.

Το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε με trolls είναι όταν ουσιαστικά κάνουν spam. Δεκάδες συνεχόμενα άσχετα ποστ με προφανή στόχο να διαλύσουν ακριβώς αυτήν την αντίσταση, τον διάλογο. Εκεί πλεόν το troll δεν μπορεί να επικαλείται καμία παραπάνω ελευθερία από τον spammer που μας ζαλίζει να αγοράσουμε φάρμακα ή να μπούμε σε πορνοσελίδες (τα ποστ αυτής της κατηγορίας υπερβαίνουν πια τα 1000 ημερισίως). Η ελευθερία τη έκφρασης του troll είναι το δικαιωμά του να δημιουργεί blog και να θέτει εκεί ότι κανόνες θέλει. Όχι να πηγαίνει σε άλλα blog και να απαιτεί να επιβάλλει τους δικούς του.

Τα trolls (όπως και οι spammers) και καταπατούν τα δικαιώματα των υπόλοιπων να εκφραστούν κατακλύζοντας την συζήτηση, και καταπατούν το δικαιώματα των δημιουργών να διαχειρίζονται ελεύθερα το δημιούργημά τους, και επιβαρύνουν τους διαχειριστές με κατανάλωση χρόνου και πόρων. To moderation είναι και κουραστικό για τους διαχειριστές και δημιουργεί ασυνέχειες στις συζητήσεις.

Θα ήθελα πάρα πολύ να υπήρχαν τα εργαλεία που προτείνει ο Σπύρος (όπως υπάρχουν πια σε forum, αν υπήρχαν νωρίτερα φόρουμ που προσωπικά αγαπούσα δεν θα είχαν καταστραφεί από trolls) που να δίνουν μια λύση στο φαινόμενο χωρίς την ανάγκη moderation κτλ. Οι ίδιοι οι συμμετέχοντες να μπορούν να αξιολογούν και να επιλέγουν τι να διαβάσουν από τον διάλογο. Πολύ πιθανά αυτή θα είναι η εξέλιξη των πραγμάτων. Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε μέχρι τότε είναι υπομονή.

Brussels on the Potomac: Paul Starr tries to redeem American liberalism

Wall Street Journal
April 12, 20007

by GARY ROSEN*

Ronald Reagan gave the now-familiar indictment its classic formulation. Nearing the end of his presidency in 1988, he set his sights on Michael Dukakis, who had just won the Democratic nomination on a platform of pragmatism and technocratic competence. What this "masquerade" really promised, Reagan said, was something very different: a return to "policies of tax and spend, economic stagnation, international weakness and accommodation, and always, always, always, blame America first." It was time, he declared, to use "the dreaded 'L' word" and to tell the American people that Mr. Dukakis and his party were "liberal, liberal, liberal."

Paul Starr doesn't mention this bit of political theater in "Freedom's Power," but it is the necessary backdrop for his earnest, instructive effort to restore the good name of liberalism. For Mr. Starr, a professor of sociology and public affairs at Princeton and a founding editor of the American Prospect magazine, the relatively recent fashion of bad-mouthing liberalism is not just an obstacle to the future success of Democrats, whose leaders break into a sweat at the very mention of their own creed; it is also an offense against America's deepest principles, principles shared in large measure by the parties of Michael Dukakis and Ronald Reagan alike.

As Mr. Starr reminds us, liberalism in the broadest sense is the centuries-old political philosophy of the English-speaking West. The leading lights of "classical" liberalism--thinkers like John Locke, Montesquieu, Adam Smith and James Madison--sought to limit and constrain government in the name of freeing the individual. Their great instrument was a properly balanced constitution, one that would enshrine the rule of law and a wide range of personal rights. What Mr. Starr correctly emphasizes is that the founders of liberalism aimed not just to control state power but to create it too. It was no accident that the pre-eminent liberal regimes--Britain and the U.S.--rose to such heights. Their dynamic societies generated wealth and social capital that no prince or dictator could hope to match.

This much of Mr. Starr's account could be endorsed by any present-day conservative (though readers of every political stripe will regret that he doesn't relate his history with a lighter, less academic touch). Where Mr. Starr gets into trouble is in describing the transition between this "classical" phase and the "modern democratic liberalism" that most engages his own passions. Liberals of every era have aspired to create a "free, fair, and prosperous society," he writes, but "the ways and means of achieving that end have necessarily evolved."

In 20th-century America--from the Progressives to the New Deal, the Great Society and beyond--moving the liberal project forward demanded a new, more egalitarian agenda: active measures to redistribute wealth, social programs to provide the "basic requirements of human development," expanded rights for blacks and women, and a general "deregulation of private life" in matters of sex and self-expression. As for foreign policy, it entailed a new emphasis on international institutions and cooperation, thus extending American power by accepting certain checks on its use.
To a degree, of course, most of these more recent liberal innovations now form a part of the American political consensus, even for conservatives. After all, no one on the right is agitating to abolish the income tax or the Department of Health & Human Services, to repeal the civil-rights laws, or to withdraw the U.S. from NATO and the U.N. (well, maybe the U.N.). What can be found on the right is a set of longstanding concerns about the practical effects, and moral and social costs, of modern liberalism's most expansive ambitions. Our own left-right divide, for all its partisan fury, is in many ways a family quarrel within the history of liberalism itself.

Mr. Starr seems at moments to recognize as much. He concedes that liberalism went off course during the 1960s in its uncritical embrace of anti-poverty programs, affirmative action, judicial activism and the "rights revolution." But he sees modern conservatism as a reactionary or self-interested "backlash," not as a reasoned critique--and certainly not as an alternative to the European-style welfare state that fires his own imagination. For all his apparent appreciation of liberalism's classical past, Mr. Starr takes his bearings from Brussels, not from Locke, Smith and Madison. His longed-for liberal restoration gives a perfunctory bow to limited government, free markets and bourgeois virtue, but he does not take them seriously enough to grant a hearing to their most thoughtful contemporary advocates.

Mr. Starr deserves credit, especially from his fellow Democrats, for consistently framing his argument in terms of American strength and purpose, at home and abroad. I somehow doubt that his own proposals will do much to further these ends--do we really need a "Young America" program to jump-start our apathetic teens?--but the language itself is refreshingly optimistic and forward-looking, even Reaganesque. It is, if nothing else, a first step in the worthy effort to rehabilitate the "dreaded 'L' word."

*Mr. Rosen is the managing editor of Commentary. You can buy "Freedom's Power" from the OpinionJournal bookstore.

Copyright © 2007 Dow Jones & Company, Inc. All Rights Reserved.

"The God Delusion", an atheist re-awakening

I just read Richard Dawkins' latest, "The God Delusion". Can't resist some comments:

In the first part, it is really fun to watch Dawkins easily blowing away ALL theistic arguments. For devoted atheists like myself that needed no further convincing, it is more interesting to read some ideas coming from evolutionary biology, like the emergence and interplay of memes.

A special mention is needed here to "the ultimate boeing 747", a fresh and very beautiful argument IMO. It reverses the old theistic argument: "this world is so complex that there must be a creator-God behind it" to: "a hypothetical God would be so sophisticated and complex that it would be impossible to exist without the existence of a previous cause; by definition God could be the only primary cause, hence God cannot exist"

In the second part Dawkins is entering less familiar territories like political philosophy and the result is not academically vigorous and mostly based on anecdotal evidence. Several of his arguments are weak here -like his view that the moral zeitgeist will continue becoming more and more liberal or his mistaken view that the belief in the sanctity of life is related with religiosity.

In any case, with this book Richard Dawkins establishes himself as the Peter Singer of our generation. This time is not about speciesism, but about religious supremacy, the view that specific systems of beliefs with gross irrational assumptions like religions are superior to other "non-holy" ones, and that they should be immune to any criticism just because of their arbitrarily given religious status. Succesful or not in its cause, "the God Delusion" certainly signals a welcome re-emergence of atheistic activism.

Συνεργασία e-Rooster με το Ινστιτούτο Cato

Το e-Rooster είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει την συνεργασία του με το Iνστιτούτο Cato, ένα από τα μεγαλύτερα ινστιτούτα παραγωγής φιλελεύθερης σκέψης παγκοσμίως. Στόχος είναι να καλύψει έστω και ένα ελάχιστο τμήμα του ελλείμματος παρουσίασης σύγχρονων φιλελεύθερων ιδεών και προτάσεων στο ελληνικό κοινό. To πρώτο βήμα συνεργασίας είναι η μετάφραση στα ελληνικά κομματίων αυτής της παραγωγής (που εγκαινιάζεται με το άρθρο του Milton Friedman), ενώ σχεδιάζονται ήδη και τα επόμενα βήματα.

Η Αυτοκαταστροφική Ορμή της Επιχειρηματικής Κοινότητας

Νέο Άρθρο

Υπάρχει μία συχνή παρανόηση ότι οι άνθρωποι που είναι υπέρ μίας ελεύθερης αγοράς είναι επίσης υπέρ και οποιουδήποτε πράγματος κάνουν οι μεγάλες επιχειρήσεις. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι λιγότερο αληθές.

Επειδή πιστεύω στην επιδίωξη του προσωπικού συμφέροντος στα πλαίσια ενός ανταγωνιστικού καπιταλιστικού συστήματος, δεν μπορώ να κατηγορήσω έναν επιχειρηματία που πάει στην Washington και προσπαθεί να αποκτήσει ειδικά προνόμια για την εταιρία του. Οι μέτοχοι της εταιρίας του τον προσέλαβαν να αποκομίσει για αυτούς όσα περισσότερα λεφτά μπορεί, σύμφωνα πάντα με τους κανόνες του παιχνιδιού. Και εάν οι κανόνες του παιχνιδιού λένε ότι κανείς πηγαίνει στην Washington για να αποκομίσει ειδικά προνόμια, δεν τον κατηγορώ που το κάνει. Κατηγορώ εμάς τους υπολοίπους που είμαστε τόσο ανόητοι ώστε να επιτρέπουμε να συμβαίνει αυτό.

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*

Αναπλαση στο Μοναστηρακι

Συντομα, αν ολα πανε καλα θα αρχισουν εργα αναπλασης στο Μοναστηρακι. Επιτελους, ισως το κεντρικοτερο σημειο συναντησης στην νυχτερινη Αθηνα θα αρχισει να μοιαζει λιγο λιγοτερο με κεντρικο παζαρι στην Σαχαρα. Η αρχικη ιδεα που ειχε κερδισει αρχιτεκτονικο διαγωνισμο και μου ειχε αρεσει πολυ, για ενα καπως ρηξικελευθο πολυχρωμο πλακοστρωτο, δεν περασε απο τα Συμβουλια των Πρεσβυτερων Σοφων, οποτε θα εχουμε ενα απλο και βαρετο πλακοστρωτο.

Τι να κανουμε, οταν καθε εργο πρεπει να περναει απο 40 επιτροπες λογικο ειναι η αρχιτεκτονικη αποψη να πνιγεται. Αυτο ομως που δεν ειναι καθολου λογικο και βρισκω απαραδεκτο στην μακεττα ειναι η ελλειψη οιασδηποτε προβλεψης για την διευθετηση της κινησης οχηματων και πεζων! Οποιος εχει παει βραδυ Σαββατου στο Μοναστηρακι ξερει οτι η περιοχη ειναι ενα τεραστιο χαος. Ταξι κλεινουν μια λωριδα της Ερμου (χωρις καμμια άδεια φυσικα), τα αυτοκινητα παρκαρουν οπου βρουν, οι πεζοι περνανε τον δρομο οπου βρουν.

Ειναι αυτονοητο νομιζω οτι αν κανουμε αναπλαση πρεπει να υπαρχουν καποια βασικα χαρακτηριστικα που να σεβονται τον χαρακτηρα της περιοχης και να προνοουν για καποια κυκλοφοριακη ταξη και ηρεμια! Διαδρομος για τα ταξι (πιθανοτατα με πλατος ακριβως ενα αυτοκινητο και θα περναει κυκλικα μεσα απο την πλατεια). Ξεκαθαρη διαβαση για τους πεζους απο την πλατεια προς την απεναντι μερια του Ψυρρη, πιθανως με υπερυψωμενο οδοστρωμα ωστε να επιβραδυνουν υποχρεωτικα τα αυτοκινητα. Σοβαρα φαναρια (που να φαινονται δηλαδη ξεκαθαρα, οχι οπως τωρα που δεν καταλαβαινω ποιο φαναρι ειναι για ποιο ρευμα!), συχνες διαβασεις πεζων και μειωση του χωρου για τα αυτοκινητα στην Ερμου ετσι ωστε να περναει ακριβως ενα αυτοκινητο απο καθε μερια. Αυτο δινει χωρο για παραλληλη διαπλατυνση των πεζοδρομιων και βεβαια καθιστα αδυνατη οποιαδηποτε σταση, διπλοπαρκαρισμα κτλ. Ως επεκταση θεωρω φυσικα απαραιτητη και την πεζοδρομηση ολης της περιοχης Ψυρρη, ειναι εντελως γελοιο το φαινομενο τα Σαββατοβραδα μερικοι ασχετοι να μπαινουν με το ΙΧ τους μεσα στα στενακια του Ψυρρη και να προκαλειται ενα ινδικο κομφουζιο με ορδες κοσμου γυρω απο καποια αποκλεισμενα αυτοκινητα.

Και φυσικα αυτονοητο συμπληρωμα ειναι η επεκταση της λειτουργιας του μετρό μετα τις 12 τα Σαββατοκυριακα. Καποτε πρεπει να καταλαβουμε σε αυτην την πολη, οτι χρειαζεται ενας ωραιος, ανθρωπινος χωρος διασκεδασης στο κεντρο της πολης, οτι νυχτερινη διασκεδαση με το ΙΧ δεν νοειται και οτι μηχανακια, ΙΧ, ταξι και ανθρωποι δεν τα πανε πολυ καλα οταν κινουνται στον ιδιο χωρο!

Μήνυμα αναστάσιμο...

«Μη συμβιβάζεστε με μια παθογένεια που μας βασανίζει. Αυτά που βρίζουμε το βράδυ μπροστά στην τηλεόραση, ας προσπαθούμε να τα αλλάζουμε το πρωί».

Νίκησε με τόλμη την "τρέλα" του Δημοσίου
Πήρε τον... νόμο στα χέρια του κατά του Δημοσίου

Το σώμα των νόμων

Νέο Άρθρο

Είναι χρήσιμο πράγμα να υπάρχουν νόμοι. Χρησιμότερο όμως είναι να εφαρμόζονται. Eτσι, στη χώρα μας έχουμε εκατομμύρια ρυθμίσεις διά πάσαν νόσον αλλά οι ασθένειες επιδεινώνονται. Κάτι που σημαίνει ή ότι είναι στραβές οι ρυθμίσεις ή ότι στραβά τις εφαρμόζουμε ή ότι ισχύουν και τα δύο. Το χειρότερο είναι το γιατρικό. Ενώ δεν εφαρμόζουμε τους υπάρχοντες νόμους, η κυβέρνηση φτιάχνει άλλους νόμους, που όλοι ξέρουν ότι δεν θα εφαρμοστούν, έτσι για να ξορκίσουμε την κακή δημοσιότητα που προκαλεί η μη εφαρμογή της κειμένης νομοθεσίας.

*Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε τη συνέχεια και να σχολιάσετε*