Οι ιδεολογικοί εχθροί της ανοιχτής κοινωνίας

Η πρόσφατη κρίση αποκάλυψε γλαφυρά πολλά από τα συμπτώματα της παθογένειας της ελληνικής κοινωνίας. Είτε αφορά την ανικανότητα/αδυναμία των οργάνων του κράτους να ανταποκριθούν στους εντεταλμένους ρόλους τους, είτε αφορά την ευθύνη όλων μας για ανυπαρξία κράτους δικαίου εντός μας ασύδοτης κατακερματισμένης κοινωνίας. Και σίγουρα ο πυρήνας της κρίσης βρίσκεται ακριβώς σε αυτά τα χαρακτηριστικά, όπως πολύ πιο ψύχραιμα και ώριμα επεσήμαναν τα ξένα ΜΜΕ σε σχέση με την συναισθηματική υστερία των ελληνικών ΜΜΕ και του διαδικτύου. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των προβλημάτων ήταν να βρεθεί η ελληνική κοινωνία αυτοευνουχισμένη και ανίκανη να αντισταθεί στην πρωτοφανή ανεξέλεγκτη βία και τους ιδεολογικούς της φορείς.

Αν και οι ιατρικές παρομοιώσεις καλώς έχουν στιγματιστεί και δεν προσφέρουν συνήθως καλές αναλογίες με κοινωνικές καταστάστεις, η μοιάζει ελληνική κοινωνία με έναν ανοσοκατασταλμένο οργανισμό, χωρίς καμία άμυνα απέναντι στα επιθετικά παθογόνα μικρόβια. Οι δύο κυρίαρχες φωνές που ακούγονται τις τελευταίες δύο εβδομάδες στον δημόσιο λόγο είναι από την μία μεριά αυτή της συντήρησης, που κατακεραυνώνει την επιθετικότητα των μικροβίων και ζητά την ανηλεή αντιμετώπισή τους, και από την άλλη η φωνή της επαναστατικότητας, που επικροτεί ουσιαστικά των ρόλο των μικροβίων και επιδιώκει την κατάρρευση του οργανισμού, τον οποίο αντιλαμβάνεται ως ιδεολογικό εχθρό. Και οι δύο λογικές ακουμπούν σε μια πλευρά της πραγματικότητας και αντλούν από αυτήν ρεαλιστικά επιχειρήματα. Είναι όμως και οι δύο ατελείς.

Η μια, η συντηρητική λογική, διότι παραγνωρίζει τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στο ίδιο το σύστημα εξουσίας, και που καθιστούν τους μηχανισμούς της αναποτελεσματικούς και με έλλειμα νομιμοποιήσης στα μάτια των ίδιων των πολιτών. Ποιός κρατικός μηχανισμός θα διαφυλάξει την νομιμότητα όταν το ίδιο το κράτος είναι ο πρώτος παραβάτης; Η άλλη λογική είναι εξίσου, ή και περισσότερο προβληματική, διότι νομιμοποιεί ως θεμιτά μέσα δράσης, ενέργειες που καταπατούν βάναυσα τα δικαιώματα των πολιτών και υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή. Η σύγκρουση αυτών των δύο κυρίαρχων λογικών γιγαντώνει την βία, την ανομία, εκδμηδενίζει την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών και τελικά πνίγει την ανοιχτή κοινωνία (που άλλωστε ποτέ δεν ήταν και ιδιαίτερα ισχυρή στη χώρα μας). Έχουμε εισέλθει σε ένα φαύλο κύκλο όπου η καταστολή οδηγεί σε άνομη αντίδραση και η άνομη αντίδραση σε περισσότερη και αδιάκριστη καταστολή, όπου κάθε πλευρά βλέπει μονόπλευρα το ζήτημα, με πραγματικά θύματα τους πολίτες και την κοινωνία.

Οι μέρες που ζούμε θυμίζουν την Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Μια εξαπλούμενη οικονομική κρίση, ένα αδύναμο αν και υπερμεγέθες κράτος, μια κοινωνία εθισμένη να ζει από το κράτος, κοινωνικές ομάδες να αμφισβητούν με τη βία την κοινωνική ομαλότητα. Μπορεί να μην φτάσουμε στην ίδια ακριβώς κατάληξη, αλλά οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις της επόμενης δεκαετίας δεν προβλέπονται αναγκαστικά ιδιαίτερα ευνοϊκές για την ανοιχτή κοινωνία. Σε τέτοιες συνθήκες η κοινωνία συσπειρώνεται στα άκρα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι φιλελεύθεροι αντιμετωπίζουν ταυτόχρονη κριτική και από τις δύο πλευρές. Η μια πλευρά τους θεωρεί υπονομευτές του κράτους και της συλλογικής ασφάλειας επειδή επισημαίνουν τα προβλήματα στην λειτουργία του και η άλλη πλευρά τους ταυτίζει με την καταστολή επειδή δεν δέχονται το καθεστώς ανομίας και βίας η ίδια παρουσιάζει ως θεμιτή και λογική αντίδραση.

Η αριστερά και η ακροδεξιά στη χώρα μας είναι οι δύο χώροι που εκφράζουν και νομιμοποιούν την πολιτική βία. Αυτό αποτελεί διαχρονικό χαρακτηριστικό τους και βρίσκεται στον πυρήνα της ιδεολογικής τους συγκρότησης. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι οι δύο βασικοί ιδεολογικοί πυλώνες του μεγάλου υπερεκτεταμένου κράτους-τροφού, από όπου εκπορεύονται οι περισσότερες αδυναμίες και παθογένειες του. Είναι οι βασικοί μηχανισμοί αντίδρασης σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού του. Είναι οι βασικοί ιδεολογικοί αντίπαλοι του οράματος μιας ανοιχτής ευνομούμενης κοινωνίας, στηριγμένης στην κοινωνία των πολιτών και σε μικρό, αποτελεσματικό, εποπτικό κράτος που εγγυάται και εξασφαλίζει τις ατομικές ελευθερίες. Τελικά είναι αυτοί που νομιμοποιούν, όσο και αν ηθικολογικά το καταγγέλουν, το πελατειακό σύστημα των κομμάτων εξουσίας, που γιγαντώθηκε μαζί με την υπερεξάλπωση του κράτους.

Η αποκατάσταση της κοινωνικής ειρήνης προϋποθέτει φυσικά επιβολή της έννομης τάξης. Ταυτόχρονα όμως προϋποθέτει και τον αφοπλισμό από επιχειρήματα και την ιδεολογική απομόνωση των σημερινών ιδεολογικών φορέων της αντιδραστικής βίας. Και αυτό δεν γίνεται στα λόγια. Μπορεί να γίνει μόνο μέσα από μια ριζική μεταρρύθμιση του κράτους. Δεν έχει σήμασια μόνο η επιβολή της τάξης. Έχει σημασία και ο τρόπος που αυτό γίνεται, ώστε να αποκαταστήσει την αξιοπιστία του κράτους και την εμπιστοσύνη του πολίτη απέναντί του.

Αλλά και στα ζητήματα που δεν έχουν να κάνουν με την τήρηση της τάξης. Αν το κράτος δεν δείξει έμπρακτα ότι αλλάζει κατεύθυνση, δεν σταματήσει να είναι εμπόδιο και βάρος για την οικονομική ανάπτυξη, δεν καταπολεμήσει την διαφθορά και την γραφειοκρατία κτλ τότε μας περιμένουν στο μέλλον πολύ σοβαρότερες κοινωνικές αναταραχές, από πολύ ευρύτερες ομάδες του πλυθησμού. Το αίτημα των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων γίνεται σήμερα ακόμα πιο επιτακτικό, όσο και αν οι ισχυροποιημένες φωνές των άκρων κάνουν την φωνή του ακόμα πιο ισχνή.

Χρήστος Γιανναράς: Ποια εξέγερση και ποια Αριστερά;

Ο Έλληνας που μίλησε στο ΣΚΑΪ και, μέσα σε 25 λεπτά της ώρας, εξέφρασε τη Μεγάλη Σιωπηλή (και όχι κραυγάζουσα) Πλειοψηφία, ο πανεπιστημιακός φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς (ίσως ο μόνος πλέον εκπρόσωπος ενός είδους σε ιδιαίτερη σπανιότητα εν Ελλάδι!) είπε όσα δεν μπόρεσαν να πουν οι χιλιάδες λαλίστατοι (κύμβαλα αλαλάζοντα) στα ΜΜΕ, και έσταξε βάλσαμο στις καρδιές όσων πνίγονται από το δίκαιο αλλά δεν βγαίνουν να "τα σπάσουν" και να "ψοφίσουν τη κατσίκα του γείτονα" εδώ κι εκεί....
Γιά όσους και όσες δεν έτυχε να την ακούσουν (ή να την διαβάσουν) παραθέτω το λινκ για τη συνέντευξη ΕΔΩ, και για μερικά αποσπάσματα ΕΔΩ

Λεξικό μιας Προαναγγελθείσας Κρίσης

Αριστερά: Ο πολιτικά και ιδεολογικά κυρίαρχος χώρος της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Το σύνολο των κοινωνικά αποδεκτών ιδεών και απόψεων, ιδιαίτερα στα ΜΜΕ, πανεπιστήμια και πολιτικά κόμματα.

Ασφάλεια: Αίσθημα ατόμου που παραβιάζει τους νόμους του ελληνικού κράτους.

Δεξιά: Πολιτικός χώρος με απροσδιόριστα ιδεολογικά και πολιτικά πιστεύω που σύρεται από τις αντίπαλες του πολιτικές παρατάξεις.

Δρόμος: Δημόσιος χώρος για διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και καταλήψεις. Ενίοτε χρησιμοποιείτε και από αυτοκίνητα.

Κοινωνία: Συνονθύλευμα κρατικοδίαιτων ομάδων πίεσης που η μία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την άλλη στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κουκουλοφόρος: Μέλος ομάδας ατόμων που ανεπίσημα χαίρει το προνόμιο της βουλευτικής ασυλίας. Στην σπάνια περίπτωση επ' αυτοφόρω σύλληψης ο νόμος περί ευθύνης υπουργών τίθεται σε ισχύ.

Κράτος Δικαίου: Αρχή σύμφωνα με την οποία, τα πρόσωπα, οι περιστάσεις, ο συσχετισμός συμφερόντων/δυνάμεων και άλλοι ευμετάβλητοι παράγοντες καθορίζουν την νομιμότητα ή όχι μιας πράξης.

Μεταπολίτευση: Περίοδος της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας με πολλούς, μα πάρα πολλούς, κύκλους. Περίοδος της οποίας τα συνθήματα, τις ιδεολογικές προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες η ελληνική κοινωνία δεν επιτρέπετε να ξεπεράσει.

Νέος: Άτομο που ζει στα όρια της φτώχειας, λιγουρεύεται την αργομισθία, και οραματίζεται μια νέα κοινωνία που θα στηρίζεται στις πιο ξεπερασμένες ιδεοληψίες της υπάρχουσας.

Συνωμοσιολογία: Ο κατ' εξοχήν τρόπος έρευνας και εξήγησης φαινομένων κοινωνικής, κρατικής και πολιτισμικής αποτυχίας.

http://www.meticslexicon.blogspot.com

Αντικειμενική πολιτική ευθύνη

Από την ομιλία του πρωθυπουργού στην Κ.Ο. της Ν.Δ.:

Σήμερα, είναι σαφές ότι τα πράγματα είχαν διαστάσεις σοβαρότερες από ό,τι αρχικά εκτιμήσαμε! Οφείλω να πω -και το λέω ευθέως- ότι υποτίμησα και εγώ το θέμα. Δεν είδα έγκαιρα τις διαστάσεις του. Δεν είχα πλήρη εικόνα, όταν κλήθηκα για πρώτη φορά να τοποθετηθώ. Το λάθος αυτό δεν το χρεώνω σε κανέναν άλλον. Δικό μου ήταν. Είχα όμως -όπως έχω πάντοτε και όπως όλοι πρέπει να έχουμε- απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Αναγνωρίζω ότι οφείλαμε να έχουμε ισχυρότερα ανακλαστικά. Να ήμασταν περισσότερο υποψιασμένοι σε υστερόβουλες επιδιώξεις. Αναγνωρίζω ότι χρόνιες παθογένειες του κράτους διευκόλυναν τα όσα διαδραματίστηκαν. Το έχω πει πολλές φορές: Ο κρατικός μηχανισμός παρουσιάζει σοβαρές δυσλειτουργίες. Είναι ο μεγάλος ασθενής σ’ αυτόν τον τόπο. Σε όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής, αργήσαμε να κινηθούμε. Οι ευθύνες για τις αδυναμίες αυτές έχουν βαθιές ρίζες στο χρόνο. Αναλαμβάνουμε το μερίδιο των ευθυνών μας.

Γνωρίζω ότι από τα όσα σκανδαλώδη έγιναν στο Βατοπαίδι, οι πολίτες έχουν πληγωθεί. Η Κυβέρνηση έχει αντικειμενική, πολιτική ευθύνη για κάθε ζήτημα που πληγώνει τους πολίτες. Αναλαμβάνω λοιπόν με ευθύτητα το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί.

Ο πρωθυπουργός αναλαμβάνει το μερίδιο της «αντικειμενικής» ευθύνης που του αναλογεί. Δεν αναλαμβάνει όμως και τις συνέπειες που θα έπρεπε να συνοδεύουν την ανάληψη αυτής της ευθύνης. Θα είχε καταφέρει να κερδίσει το σεβασμό μου – παρά την τραγική θητεία του στην κυβέρνηση της χώρας – αν είχε υποβάλει άμεσα και την παραίτησή του.

Ας αναλάβω κι εγώ ως πολίτης τις ευθύνες μου.

Σήμερα, είναι σαφές ότι τα πράγματα είχαν διαστάσεις σοβαρότερες από ό,τι αρχικά εκτίμησα! Οφείλω να πω -και το λέω ευθέως- ότι υποτίμησα και εγώ το θέμα. Δεν είδα έγκαιρα τις διαστάσεις του. Δεν είχα πλήρη εικόνα, όταν κλήθηκα για πρώτη φορά να τοποθετηθώ. Το λάθος αυτό δεν το χρεώνω σε κανέναν άλλον. Δικό μου ήταν. Είχα όμως -όπως έχω πάντοτε και όπως όλοι πρέπει να έχουμε- απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Αναγνωρίζω ότι όφειλα να έχω ισχυρότερα ανακλαστικά. Να ήμουν περισσότερο υποψιασμένος σε υστερόβουλες επιδιώξεις. Αναγνωρίζω ότι χρόνιες παθογένειες του κράτους διευκόλυναν τα όσα διαδραματίστηκαν. Το έχω πει πολλές φορές: Ο κρατικός μηχανισμός παρουσιάζει σοβαρές δυσλειτουργίες. Είναι ο μεγάλος ασθενής σ’ αυτόν τον τόπο. Σε όλα αυτά, όλες οι κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής, άργησε να κινηθεί. Οι ευθύνες για τις αδυναμίες αυτές έχουν βαθιές ρίζες στο χρόνο. Αναλαμβάνω το μερίδιο των ευθυνών μου.

Γνωρίζω ότι από τα όσα σκανδαλώδη έγιναν στο Βατοπαίδι, οι πολίτες έχουν πληγωθεί. Ως πολίτης έχω αντικειμενική, πολιτική ευθύνη για κάθε ζήτημα που πληγώνει τους συμπολίτες μου. Αναλαμβάνω λοιπόν με ευθύτητα το μερίδιο των ευθυνών που μου αναλογεί. 

Την επόμενη φορά που θα βρεθώ μπροστά στην κάλπη, θα είμαι πολύ πιο προσεκτικός στις επιλογές μου.

Η Συνθήκη της Λισσαβώνας και η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση σήμερα

Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών διοργανώνει την Κυριακή 21 Δεκεμβρίου, στις 5 το απόγευμα, στο ξενοδοχείο Hilton (αίθουσα Santorini), εκδήλωση στα πλαίσια του forum Ευρωπαίος Πολίτης που συνδιοργανώνεται από το Money Show και την Ευρωπαϊκή Έκφραση με θέμα:

Η Συνθήκη της Λισσαβώνας και η Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση σήμερα

Ομιλητές: Αθανάσιος Τσιούρας, δικηγόρος, Χάρης Πεϊτσίνης, δικηγόρος
Παρέμβαση: Θανάσης Διαμαντόπουλος, Καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Συντονιστής: Θοδωρής Καραουλάνης, Αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας

Link 1, Link 2

Το κράτος και "τα σπασμένα"

Ο Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών (ΕΣΑ) αλλά και άλλες αντίστοιχες συσπειρώσεις επαγγελματιών, απηύθυναν έκκληση προς τους πολίτες να καταθέσουν αγωγές κατά του ελληνικού Δημοσίου για τις ζημίες που υπέστησαν κατά τα πρόσφατα επεισόδια.Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι αν όντως θεμελιώνεται κάποια ευθύνη του κράτους για τις καταστροφές των περιουσιών που έλαβαν χώρα μέσα στη βδομάδα.

Ας κάνουμε αρχικά μια μικρή αναφορά στα πραγματικά περιστατικά. Τις τελευταίες μέρες τα κέντρα αρκετών μεγαλουπόλεων συνταράσσονται από οχλαγωγικές επιθέσεις.Δεν εννοούμε φυσικά τις διαδηλώσεις αλλά τον εκφυλισμό τους σε έκτροπα και λεηλασίες. Μια συγκέντρωση πολιτών συνιστά κατοχυρωμένο δικαίωμα,αρκεί να γίνεται «ήσυχα και χωρίς όπλα». Τη στιγμή που η συγκέντρωση μετατρέπεται σε μαζικές ταραχές χάνει τον νόμιμο χαρακτήρα της. Σ αυτήν την περίπτωση καλείται η δημόσια δύναμη να τη διαλύσει.

Για τη διάλυση ο νόμος αναγνωρίζει ή ανέχεται διάφορα μέσα: χρήση γκλομπ, καταιονισμό με νερό, χρήση χημικών , δακρυγόνων κλπ. Σημαντικός είναι ο κατ εξαίρεση χαρακτήρας της χρήσης των μέσων και η δικαιολόγηση της από την αντισταση των κακοποιών στοιχείων ή κάποιον επικείμενο κίνδυνο.

Οι κανόνες της εμπλοκής περιλαμβάνουν διάφορες δοκιμασμένες στρατηγικές.Το ερώτημα είναι αν αυτές οι στρατηγικές εφαρμόστηκαν αποτελεσματικά στην περίπτωση των επεισοδίων. Στην περίπτωση μας τα αντικειμενικά οφέλη της αστυνομικής δράσης (ή καλύτερα αδράνειας) υπήρξαν μηδαμινά. Εκατοντάδες περιουσίες καταστράφηκαν και οι ζημιές ανήλθαν σε εκατομμύρια ευρώ. Η πληροφόρηση μας είναι αναγκαστικά ελλειπής, οπότε κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Στις οθόνες μας εξάλλου, είδαμε αστυνομικούς να κοιτάν τις καταστροφές,να ανταπαντούν με ρίψη πετρών (!) , με καθύβριση των κουκουλοφόρων, με ανελέητο γρονθοκόπημα κατόπιν της συλλήψεως. Οι συγκεκριμένες ενέργειες δε μπορεί να θεωρηθούν ούτε αναγκαίες, ούτε ανάλογες προς το σκοπό,δηλαδή τη διάλυση των ταραχωδών διαδηλώσεων. Θυμίζουν τις διαδηλώσεις του 1968 στο Σικάγο οπότε η αστυνομία εφόρμησε κτηνωδώς κατά οποιουδήποτε βρέθηκε στο δρόμο της.Συνιστούν δηλαδή κυριολεκτικά παράδειγμα προς αποφυγή για ένα κράτος δικαίου.


Η νομική αντιμετώπιση του θέματος προυποθέτει την προσφυγή μας στην σχετική νομοθεσία και νομολογία. Σύμφωνα με το άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας
εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση,
εκτός αν η πράξη ή παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης που υπάρχει
για χάρη του γενικού συμφέροντος.

Έχουμε δηλαδή τη θέσπιση αδικοπραξίας δημοσίου δικαίου για τα όργανα του Δημοσίου «κατά την άσκηση της ανατεθειμένης σ` αυτά εξουσίας από την οποία αδικοπραξία γεννιέται υποχρέωση του Δημοσίου προς αποζημίωση, εφόσον με (... )
παράλειψη του οργάνου ανεξάρτητα από την υπαιτιότητά του προσβλήθηκε
ιδιωτικό προστατευόμενο από τη διάταξη συμφέρον προστατευόμενο από τη
διάταξη που παραβιάστηκε». (βλ. απόφαση Εφετείου Αθηνών υπ.αρ. 5352/1977)

Εξάλλου, κατά το άρθρο 8 του Ν.2800/2000 "Αναδιάρθρωση Υπηρεσιών Υπ.Δημ.Τάξης,Αρχηγείο Αστυνομίας, κλπ "ο κλάδος αστυνομίας τάξης" έχει ως ειδικότερη αποστολή ιδίως:


"α. Τη διασφάλιση της κοινωνικής ειρήνης και ευταξίας και την παροχή
έννομης προστασίας στους πολίτες και συνδρομής στις αρχές.

β. Την τήρηση της τάξης στους δημόσιους χώρους και στις δημόσιες
συγκεντρώσεις και συναθροίσεις και την προστασία των ατομικών και
συλλογικών δικαιωμάτων των πολιτών κατά τις εκδηλώσεις αυτές."


Είναι προφανές λοιπόν ότι νομολογία και νομοθεσία δέχονται ευθύνη του κράτους λόγω παράλειψης ή αμέλειας των αστυνομικών οργάνων να προστατεύσουν τη ζωή και την περιουσία των πολιτών στη διάρκεια οχλαγωγιών και σχετικών ταραχών (βλ. και Τάχος "Το Δίκαιο της Δημόσιας Τάξης",εκδ.Σάκκουλας, σελ 121 όπου και παρατίθεται ενδεικτική νομολογία:ΑΠ 106/1969, ΕφΑθ803/1959 κλπ)

Κατόπιν των ανωτέρω, πιστεύω ότι όντως υφίσταται το απαραίτητο υπόβαθρο για να θεμελιωθεί μια ενδεχόμενη αγωγή κατά του δημοσίου με αιτιολογικό την παράλειψη των αρμοδίων αρχών να προβούν στα κατάλληλα και αναγκαία μέτρα για να σωθούν οι περιουσίες εκατοντάδων πολιτών.

Σημαντικότερος φυσικά -ενόψει και των "ταγμένων" αποζημιώσεων εκ μέρους του πρωθυπουργού- είναι ο συμβολικός χαρακτήρας αυτής της κίνησης που θα μας υπενθυμίσει για μια ακόμα φορά ότι το "δημόσιο" δεν ειναι μια απρόσωπη και ανεξέλεγκτη εξουσία.Είναι το κράτος-δικαίου που αυτοδεσμεύεται μέσα σε ένα κοινά αποφασισμένο νομικό πλέγμα και στέκει υπόλογο των πράξεων ή των παραλείψεων του.

Οι εχθροί του κράτους δικαίου

Αν υπάρχει μια έννοια, της οποίας το περιεχόμενο να έχει παρερμηνευτεί περισσότερο στον δημόσιο λόγο αυτών των ημερών, είναι με διαφορά η έννοια του κράτους δικαίου. Τί είναι όμως το κράτος δικαίου (Rule of Law)Εντελώς απλοϊκά, είναι η κατάσταση εκείνη όπου όλοι ανεξαιρέτως υπάγονται ισότιμα στη δικαιοδοσία του νόμου. Είναι ουσιαστικά η απάντηση που έδωσε ο Δημάρατος στον Ξέρξη, ότι οι Έλληνες είναι ελεύθερος λαός και τον μόνο τύρρανο που έχουν πάνω από τα κεφάλια τους είναι ο Νόμος. Είναι η ίδια διατύπωση του Thomas Paine στο Common Sense, "For as in absolute governments the king is law, so in free countries the law ought to be king; and there ought to be no other."

To κράτος δικαίου έρχεται λοιπόν αντιπαρατεθεί εννοιολογικά με την "ελέω θεού" αυθαίρετη εξουσία. Όμως το να κυβερνάται ένα κράτος δια του νόμου, δεν λέει τίποτα για τον νόμο αυτό καθ'αυτό, γιατί και ένα αντιδημοκρατικό ή ολοκληρωτικό κράτος μπορεί να κυβερνάται με βάση το νόμο. Γι'αυτό πρέπει να διαχωρίσουμε το κράτος δικαίου (rule of law) από το κράτος του νόμου (rule by law). Είναι σύνηθες πολλοί να επικαλούνται το πρώτο εννοώντας ουσιαστικά το δεύτερο. Το δεύτερο είναι αναγκαία συνθήκη για την ύπαρξη του πρώτου, δεν είναι όμως αυτόματα και ικανή. Το κράτος δικαίου είναι θεμελιώδες αίτημα του πολιτικού φιλελευθερισμού και θέτει κάποια σαφή χαρακτηριστικά στο είδος των νόμων που μπορούν να θεωρούνται αποδεκτοί.

Επιγραμματικά μπορούμε να διατυπώσουμε τα εξής θεμελιώδη χαρακτηριστικά του κράτους δικαίου:
- Διαχωρισμός των εξουσίων. Νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής. Σαφής και απόλυτος. Οι λειτουργοί αυτών των εξουσιών μπορούν να ασκούν τις εξουσίες τους μέχρι εκεί που σαφώς και ξεκάθαρα ορίζει ο νόμος.
- Ισότητα όλων μπροστά στο νόμο. Όλοι υπόκεινται στο ίδιο νόμο, ανεξαρτήτως κοινωνικής θέσης, πεποιθήσεων, θρησκείας (εκτός αν αντικειμενικές δυσκολίες δεν το επιτρέπουν). Όπως έλεγε ο Montesquieu "law should be like death, which spares no one." Αυτό συνεπάγεται ότι ο νόμος ισχύει παντού και πάντα και εφαρμόζεται σε όλους, και δεν είναι στην διακριτική ευχέρεια κανενός να αποφασίσει πότε ισχύει και πότε όχι.
- Σαφές νομικό περιβάλλον όπου να είναι ξεκάθαρο ποιός νόμος εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση, σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή (δεν μπορεί να υπάρχει αναδρομικότητα). Δηλαδή κάθε δεδομένη στιγμή ο πολίτης να ξέρει τις έννομες συνέπειες της κάθε πράξης του με την σιγουριά ότι αυτές δεν θα ανατραπούν από μελλοντική νομοθετική ρύθμιση. Ο νόμος πρέπει να είναι απλός, προσβάσιμος και κατανοητός από τον πολίτη, χωρίς ασάφειες, γκρίζες ζώνες και επικαλύψεις.
- Να παρέχεται από τον νόμο επαρκής προστασία των θεμελιωδών ατομικών ελευθεριών.


H ισχύς του Rule of Law παγκοσμίως. Θα έλεγα η χώρα μας βρίσκεται σε κολακευτικά πλασματική θέση.

Θεωρητικά, στα λόγια, όλοι είμαστε υπέρ του κράτος δικαίου, που προστατεύει τον πολίτη από την αυθαιρεσία και του συνανθρώπου του και του κράτους. Μόνο που στην χώρα μας πολλοί αποδεικνύουν με την συμπεριφορά τους ότι δεν υποστηρίζουν στην πράξη την κούφια ρητορική τους, ενώ δεν λείπουν και αυτοί που ούτε καν στα λόγια δεν το υποστηρίζουν. Χάσαμε το μέτρημα πόσες φορές το ακούσαμε στον δημόσιο διάλογο.

Αν κάτσει κανείς να καταμετρήσει, πέρα από ιδεολογικές ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, όλους αυτούς που αντιστρατεύονται το κράτος δικαίου και την εφαρμογή του νόμου, με αφορμή την δολοφονία του 15χρόνου παιδιού, θα δει την έκταση της παθογένειας της ελληνικής κοινωνίας, που τελικά εκδηλώνεται με εκρηκτικές καταστάσεις, όπως αυτές που ζουμε. Θα δει την γύμνια μιας ολόκληρης προβληματικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που όχι κράτος δικαίου δεν διαθέτει αλλά ούτε καν κράτος το νόμου. Αντίθετα πορεύεται μέσα σε μια γενικευμένη ανομία. Που ακριβώς λόγω της έκτασης της προβληματικότητας, ο καθένας μπορεί μεροληπτικά να διαλέξει τις όψεις εκείνες της πραγματικότητας που είναι συμβατές με το προσωπικό θεωρητικό ιδεολογικό οικοδόμημα. Και τελικά να εντάξει την αντίδρασή του στα υπαρκτά προβλήματα σε ένα φαύλο κύκλο που στην πράξη τα ανατροδοφοτεί αντί να τα λύνει.

Αν και η λίστα είναι ατελείωτη, ας πιάσουμε λοιπόν μία μία τις καταστρατηγήσεις της εφαρμογής του κράτους δικαίου και του νόμου στη χώρα μας να δούμε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις.

Υπάρχει στη χώρα μας σοβαρός χωρισμός των εξουσιών; Η πραγματικότητα των τελευταίων ετών έχει αναδείξει σε όλο της το μεγαλείο την προβληματικότητα στις σχέσεις των εξουσιών μεταξύ τους. Ό διαχωρισμός της εκτελεστικής με την νομοθετική δεν είναι απλά θολός, είναι ανύπαρκτος. Πιο πρόσφατη απόδειξη η συμπεριφορά της ΝΔ με τον ευτελισμό του θεσμού του βουλευτή με την αποχώρηση από την συζήτηση της προανακριτικής. Το ακόμα χειρότερο είναι η υποβάθμιση της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, και η αδυναμία της τελευταίας να πραγματοποιήσει τον παραμικρό ουσιαστικό έλεγχο. Αυτά φυσικά δεν είναι νέα φαινόμενα, η δημοκρατία μας ποτέ δεν ωρίμασε επαρκώς ώστε να πραγματώσει αυτά τα φιλελεύθερα αιτήματα που έχουν διατυπωθεί εδώ και αιώνες στη Δύση (Αγγλία 17ος αιώνας, Γαλλία 18ος αιώνας). Οι υπερβάσεις όμως εξουσίας των δημόσιων λειτουργών είναι ένα φαινόμενο που διαρκώς μεγαλώνει όπως δείχνουν και οι τραγικές επιδόσεις της χώρας μας στον τομέα της διαφθοράς. Υπερβάσεις που ξεκινούν από το χαμηλότερο επίπεδο των υπαλλήλων που συναλλάσονται με τον πολίτη (είτε αφορά αστυνομικούς που πουλάνε τσαμπουκά ή προστασία, είτε γιατρούς που ζητάνε φακελάκι, είτε εφοριακούς, υπαλλήλους πολεοδομίας, κτλ) και φτάνουν μέχρι την κορυφή της πυραμίδας της δημόσιας εξουσίας (με τα σκάνδαλα του Βατοπεδίου, της Ζίμενς, του Ζαχόπουλου και των ομολόγων να αποτελούν απλά τα τελευταία μιας μακράς και συνεχούς σειράς προκλητικών σκανδάλων εδώ και δεκαετίες).

Η υπερβαση της εξουσιας ερχεται διπλα διπλα στην διαχυτη αισθηση που εχει εμπεδοθει στους πολιτες οτι οι διαχειριστες της εξουσιας ειναι υπερανω των συνεπειων του νομου. Τα περιστατικα προκλητικης ατιμωρισιας των παρανομων ενεργειων των φορεων της εξουσιας καταλυουν το κρατος δικαιου, μηδενιζουν την αξιοπιστια της εξουσιας στα ματια των πολιτων και υπονομευουν την διαθεση των πολιτων να πειθαρχουν και να συμμορφωνονται με τους νομους. Η ανομια ξεκινα απο την μη τηρηση του νομου απο τους φορεις της εξουσιας, ειτε αφορα προκλητικα περιστατικα αστυνομικης βιας, ειτε προφανεις περιπτωσεις χρηματισμου πολιτικων (δεν μπορει να υπαρχουν καταθεσεις στη γερμανικη δικαιοσυνη οπου στελεχη της Ζιμενς να παραδεχονται οτι εχουν χρηματισει Ελληνες πολιτικους με πανω απο 100εκ. ευρω και το ελληνικο κρατος να μην εχει μπορεσει να καταλογισει τις αντιστοιχες ποινικες ευθυνες ουτε σε εναν!). Το ερωτημα ειναι ευλογο, πως γινεται να κυκλοφορει ελευθερος ο κ.Χριστοφορακος και να υπαρχει απαιτηση παταξης της μικροπαραβατικοτητας;

Η ατιμωρισια ομως δεν αφορα μονο τους φορεις της εξουσιας. Αφορα και την καθημερινη ελαστικη εφαρμογη των νομων που εχει εμπεδωσει στην συνειδηση του πολιτη την αντιληψη οτι οι νομοι υπαρχουν για να παραβιαζονται. Η γενικευμενη ανοχη του κρατους στην παραβατικοτητα ειτε αφορα την αυθαιρετη δομηση, ειτε αφορα τον κωδικα οδικης κυκλοφοριας, ειτε αφορα την φοροδιαφυγη, ειτε αφορα την παρανομη βια συνδικαλιστικων διεκδικησεων, ειτε αφορα τις καταληψεις σχολειων κτλ. Ακριβως λογω της γενικευμενης ανοχης η οποια εφαρμογη του νομου εχει τελικα επιλεκτικο χαρακτηρα και αντιμετωπιζεται ως αδικη μεταχειριση που κρυβει σκοπιμοτητες. Αν δεν υπαρχει καθολικη εφαρμογη του νομου το κρατος στερειται της απαραιτητης ουδετεροτητας, αντικειμενικοτητας και νομιμοποιησης για να λειτουργει ως κριτης μεταξυ των σχεσεων των πολιτων.

Αυτη η απαραδεκτη κατασταση ειναι αιτια αλλα και αποτελεσμα (στα πλαισια ενος φαυλου κυκλου) του ασαφους, πολυπλοκου και αλληλοσυγκρουομενου νομικου πλαισιου. Φωτογραφικοι νομοι που καταργουν την ισονομια, νομοι γενικοι που επιδεχονται αντιθετων ερμηνειων που καταργουν την αντικειμενικοτητα και την προβλεπτικοτητα του νομου και τον αφηνουν στην ερμηνευτικη διαθεση της εξουσιας. Αν υπαρχει ενα χαρακτηριστικο του νομικου πλαισιου που οδηγει στην ελαστικοτητα και τελικα στην ανομια ειναι η υπερβολικη αυστηροτητα και οι υπερβολικες απαγορευσεις. Οταν ολα απαγορευονται τελικα ολα επιτρεπονται.

Χαρακτηριστικο παραδειγμα οι δρακοντειοι νομοι περι βιας και χουλιγκανισμου στα γηπεδα. Ειναι τοσο παραλογα αυστηροι και δυσαναλογοι των παραπτωματων που οδηγουν στην ανοχη απεναντι τους και τελικα στην ανομια.

Πάμε λίγο στην αναδρομικότητα των νόμων. Με το Άρθρο 25 του ν.2721/1999 απαλλάχθηκαν όσοι αγρότες εκκρεμούσαν ποινικές διώξεις εναντίον τους για τα τις παράνομες ενέργειες που διέπραξαν κατά την διάρκεια των αγροτικών κινητοποιήσεων του 1997. Με παρόμοια νομοθετική παρέμβαση απαλλάχθηκαν επί ΠΑΣΟΚ οι συνδικαλιστές των λεωφορείων (οι γνωστοί Σταμουλοκολλάδες) από τις παράνομες πράξεις τους κατά την διαρκεία των διαμαρτυριών τους μετά την κατάργηση της ΕΑΣ. Ακόμα χειρότερα, με νομοθετική ήρθη επί ΠΑΣΟΚ η καταδίκη Τσοβόλα από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Χάνεις το μέτρημα στις παραβιάσεις των χαρακτηριστικών του κράτους δικαίου. Αυτή την αντίληψη περί κράτους δικαίου υπόσχεται να επαναφέρει ο ΓΑΠ!

Αυτες οι παραβιασεις μας αφορουν ολους, πολιτες, πολιτικους, φορεις εξουσιας, δημοσιους υπαλληλους. Πριν αρχισουμε τις κατηγοριες και τις διαδηλωσεις για τους αλλους ας ριξουμε ολοι μια καλη ματια στον καθρεφτη. Για τους ιδεολογικους εχθρους του κρατους δικαιου θα ακολουθησει αλλο ποστ.

Yes We Can

Και κάτι μου έλεγε μέσα μου ότι αργά η γρήγορα η όλη υπόθεση θα γυρίσει στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού.
Τελικά για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι, και για την χούντα και για την μεταπολίτευση.
Επειδή ζω και έχω και μια ενασχόληση με τα κοινά στην Αμερική, μου είχε διαφύγει η τόση μεγάλη αμερικάνικη δύναμη, επιρροή και ενδιαφέρον για την Ελλάδα.
Πηγαίνω συχνά στις συγκεντρώσεις του Council on Foreign Relations, και να πω την μαύρη αλήθεια, τα ελληνικά θέματα σπάνια, μα πάρα πολύ σπάνια, για να μην πω καθόλου, έρχονται στο προσκήνιο.

Γενικά το ενδιαφέρον για Ελλάδα είναι φοβερά, απίστευτα μικρό. Φαίνεται όμως ότι με μηδαμινή προσοχή οι ΗΠΑ καταστρώνουν την μια συνωμοσία (ταραχές 2008, πυρκαγιές 2007) μετά την άλλη. Εκεί φαίνεται η υπερδύναμη.

Από το πρωί της Πέμπτης άρχισα να λαμβάνω emails από φίλους για όλα τα σενάρια συνωμοσίας που κυκλοφορούσαν. Σενάρια που όπως μου είπαν κυκλοφορούσαν μέσο SMS στην Ελλάδα. Εγώ είμαι λίγο σκεπτικιστής με τις θεωρίες συνωμοσίας μιας και έχουν λιγότερο πειστικότητα και από σενάριο πορνοταινίας, αλλά όλες μου οι αμφιβολίες εξαφανίστηκαν όταν έλαβα σε email το πρωτοσέλιδο της Αυριανής.

Καλά τα SMS, αλλά αν δεν περάσουν από το αυστηρό, έγκυρο και έγκριτο δημοσιογραφικό φίλτρο της Αυριανής, τι σημασία έχουν;

Επίσης μου είπαν ότι παρουσιαστής στην ΕΤ-3 έλεγε ότι το κράτος τις μέρες αυτές απειλήτε όχι μόνο από αναρχικούς αλλά και από τους αναρχοκαπιταλιστές του νεοφιλελευθερισμού.
θα πρότεινα σε όλους τους συντελεστές του e-roosters, από εδώ και μπρος όταν γράφουν posts να φορούν κουκούλα.

ευχαριστώ.
http://www.meticslexicon.blogspot.com

Παιδική παραβατικότητα και #griots

Πολλοί αριστεροί θα γράψουν ότι τα αίτια των βίαιων επεισοδίων των τελευταίων ημερών είναι "η ανεργία των νέων παιδιών, η εργασιακή εκμετάλλευση (γενιά των 700 ευρώ), η φτώχεια και η κατάσταση ένδειας ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων, το μεταναστευτικό, το ξεπούλημα του ΟΤΕ, των λιμανιών και η διάλυση της Ολυμπιακής και της ΔΕΗ, τα υπερκέρδη των τραπεζών και η υπερχρέωση των δανειοληπτών, η ακρίβεια, σκάνδαλα και η προσπάθεια συγκάλυψης τους" και γενικά ότι περιέχει η πολιτική ατζέντα του κόμματος που υποστηρίζουν (πχ Συνασπισμός).

Όλα αυτά είναι κουφά αν αναλογιστεί κανείς ότι οι τελευταίες ταραχές είχαν την διαφορά ότι συμμετείχαν και παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου. Όλα αυτά τα παιδιά διαβάζουν εφημερίδες ή ανάλογα sites και γνωρίζουν για την G700 ή είναι φτωχά και λόγω της ακρίβειας σπάνε τις βιτρίνες; Ή μήπως τους καίει τόσο πολύ η Ολυμπιακή να είναι κρατική και το σκάνδαλο με το Βατοπέδι;
Αυτό το τριήμερο στις καταστροφές συμμετείχαν πολλές διαφορετικές ομάδες. Ήταν οι γνωστοί κάφροι που πετάνε μολότοφ σε κάθε μαζική συγκέντρωση, κάποιοι αριστεροί φοιτητές πορειομανείς που δεν ανήκουν στην πρώτη ομάδα αλλά αυτήν την φορά συμμετείχαν στον πετροπόλεμο, κάποιοι μαθητές και κάποιοι οικονομικοί μετανάστες.

Στις διαμαρτυρίες για τον θάνατο του δεκαπεντάχρονου συμμετείχαν μαθητές, γονείς, απλός κόσμος και μαζεύτηκαν και κάθε λογής πολιτικοποιημένοι που ήθελαν να προωθήσουν την πολιτική τους ατζέντα (έβλεπες στις πορείες ακόμα και στην κηδεία πανό του στυλ "Εργατική Αλληλεγγύη" κλπ).

Οι γνωστοί κάφροι κάνουν καταστροφές για τους δικούς τους πολιτικούς λόγους ενώ οι μαθητές για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι μικροί (με ότι συνεπάγεται από αυτό, έλλειψη φόβου τιμωρίας από την αστυνομία, τάση για καταστροφή κλπ) και οργισμένοι για τον θάνατο του συνομήλικου τους.

Τα άτομα έχουν την έμφυτη τάση να χωρίζουν τους ανθρώπους σε ομάδες "Εμείς" και "Αυτοί". Στα μάτια των μικρών είναι μια μάχη Us vs Them, μαθητές εναντίον αστυνομικών. Το μιμίδιο των επιθέσεων σε αστυνομικά τμήματα μεταδόθηκε τόσο γρήγορα όσο μεταδίδονται και οι καταλήψεις των σχολείων. Δεν καταλαβαίνω γιατί παραξενεύονται κάποιοι στις τηλεοράσεις που τα παιδιά είναι βίαια, η βία είναι στην φύση των ανθρώπων και η κοινωνία με τους θεσμούς της και τους κανόνες είναι που την ελαχιστοποιεί. Αρκεί να δει κάποιος πως γίνονται τα σχολεία όταν έχουν κατάληψη. Σπάνε τις καρέκλες και τα θρανία γιατί "ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα που όλες είναι ωραίες και ωραίοι και έχουν καγιέν" ή επειδή "παίζουν βίαια βιντεοπαιχνίδια, όπου σκοτώνουν ανθρώπους"; Όλες αυτές οι αριστερίστικες ερμηνείες δεν μπορούν να σταθούν εμπρός στα εμπειρικά δεδομένα. Θα ήθελαν να είναι έτσι ή φταίει η ιδεολογία που χρησιμοποιούν για να ερμηνεύσουν τον κόσμο.

Όταν γίνονταν καταλήψεις στο σχολείο μου ζήτημα ήταν αν απ'όλες τις τάξεις 3-4 άτομα να είχαν 8bitη παιχνιδομηχανή ή 16bitο υπολογιστή. Από τα "Άτομα" που έκαναν την κατάληψη κανείς τους δεν είχε. Όσο για την τηλεόραση δεν ήταν πολύς καιρός που είχαν βγει τα ιδιωτικά κανάλια και δεν θυμάμαι πιο πριν να κυκλοφορούσαν στην πιάτσα τα τρελά μωρά στα δύο Κρατικά που είχαμε ενώ από τα ιδιωτικά η μόνη θεά ήταν η Κρίστα του τροχού της τύχης (σίγουρα δεν ήταν η Δήμητρα από τους "Απαράδεκτους" :Ρ η οποία είναι θεά αλλά με άλλη έννοια).

Και φωτιές βάζαμε σε βαρέλια, και καρέκλες σπάζαμε και στους τοίχους γράφαμε και γενικά κάναμε ότι κάνουν τα περισσότερα παιδιά αν τα αφήσεις χωρίς επιτήρηση σε έναν χώρο. Καταστρέφαμε.

Στο Δημοτικό πετούσαμε κιμωλίες στα λεωφορεία που περνούσαν κάτω από το μπαλκόνι του σχολείου και οι πιο "τολμηροί" νεράντζια (στην οροφή τους, πιο μετά στο λύκειο γνωστοί μου είχαν περάσει από μπροστά από τρόλεϊ -στην Σάμου, νομίζω το 1- και του έριξαν αυγό στο παρμπρίζ). Δώσε στον μικρό την αίσθηση της ατιμωρησίας και θα δεις τις πιο καινοτόμες καταστροφικές επικίνδυνες ηλιθιότητες που δεν μπορείς να φανταστείς.

Στην γειτονιά μου υπήρχε η βεντέτα μεταξύ Αγίου Παύλου (εμείς) και Κολωνού (αυτοί). Πιο παλιά όταν ήμουν πολύ μικρός έλεγαν ότι στην γέφυρα του σταθμού Λαρίσης -τα σύνορα- είχε πέσει μέχρι και μολότοφ στις μεταξύ μας συγκρούσεις. Όταν ήμουν Λύκειο είχε γίνει πάλι "σύρραξη" και όλος ο Άγιος Παύλος πήγαινε προς την γέφυρα, από 9χρονους και δεκάχρονους μέχρι και δεκαεφτάχρονους, δεκαοχτάχρονους. Κρατούσαν ξύλα, πέτρες και γενικά ότι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο. Εκείνο το βράδυ ένα παιδί από τον Κολωνό -που γνώριζα μάλιστα- χτυπήθηκε στο κεφάλι από ένα γνωστό "Άτομο" από τον Άγιο Παύλο με Kryptonite και πήγε νοσοκομείο. Ήρθε ένα περιπολικό του πετάξαν χαλίκια από την γέφυρα και εξαφανιζόλ μετά. Σαν εχθές θυμάμαι που τρέχαμε επάνω στην γέφυρα και ένας φίλος μου φώναζε αστειευόμενος "πανικός, πανικός!".

Ο "ευγενής άγριος" τελικά είναι σκέτο άγριος και η κοινωνία με τους θεσμούς της είναι αυτή που περιορίζει δραματικά την αγριότητα και μας κάνει ευγενείς. Τα παιδιά δεν είναι ακόμα πλήρως κοινωνικοποιημένα και γι' αυτό δρουν ως άγριοι όταν έχουν την αίσθηση ότι μπορούν να είναι.

Αν σηκώναμε τις κουκούλες των κάφρων δεν θα βλέπαμε και οικονομικούς μετανάστες όπως πολλοί λένε επειδή βολεύει την ιδεολογία τους. Οι αριστεροί επειδή σύμφωνα με την ιδεολογία τους τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα πρέπει να εξεγερθούν και οι δεξιοί γιατί θέλουν φυλετική καθαρότητα και αιτία για να τους διώξουν.Κάτω από τις κουκούλες το πιο πιθανό είναι άτομα που έχουν περάσει πανελλαδικές -που συνήθως θέλει φράγκα λόγω φροντιστηρίων- και ψηφίζουν/ψήφιζαν ακροαριστερά κόμματα στις φοιτητικές εκλογές. Επίσης έχουν χρόνο να τρέχουν σε πορείες και να τα σπάνε.

Οι οικονομικοί μετανάστες που συμμετείχαν στις λεηλασίες δεν έκαναν τπτ παραπάνω από αυτό που σκέφτηκαν πολλοί από τους υπόλοιπους πολίτες που δεν έχουν μαγαζιά μεταξύ αστείου και σοβαρού, "δεν πάμε να σηκώσουμε καμία LCD, τώρα που έχει εκπτώσεις 100%" :Ρ

Η Αστυνομία πρέπει να αλλάξει στάση απέναντι στον πολίτη, να εκπαιδεύει καλύτερα τα μέλη της και να τα περνά από ψυχολογικό έλεγχο κάθε τόσο. Για την παιδική παραβατικότητα όπως την είδαμε τις τελευταίες ημέρες πρέπει να μην επιτρέπουν τις καταλήψεις εφόσον είναι μια μορφή βίας και παρανομίας που από μικροί μαθαίνουν και να πιάσουν τους κάφρους που μετέδωσαν το μιμίδιο των επιθέσεων σε αστυνομικά τμήματα στους μαθητές.




#griots

Η Πάτρα και η Λάρισα δείχνουν το δρόμο

Χθές το βράδυ,στην Πάτρα και την Λάρισα,καταστηματάρχες και πολίτες οργάνωσαν ομάδες περιφρούρησης για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους

Άρθρο 22 ΠΚ
1. Δεν είναι άδικη η πράξη που τελείται σε περίπτωση άμυνας.
2. Άμυνα είναι η αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου στην οποία προβαίνει το άτοπο, για να υπερασπισθεί τον εαυτό του ή άλλον από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον τους.
3. Το αναγκαίο μέτρο της άμυνας κρίνεται από το βαθμό επικινδυνότητας της επίθεσης, από το είδος της βλάβης που απειλούσε, από τον τρόπο και την ένταση της επίθεσης και από τις λοιπές περιστάσεις.

Όταν η αστυνομία αποδεικνύεται ανίκανη να προστατεύσει τη ζωή και την περιουσία μας, μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα, να ασκήσουμε ένα δικαίωμα που αναγνωρίζεται από τους Ποινικούς Κώδικες όλου του πολιτισμένου κόσμου; Νόμιμη άμυνα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.