«Εβραίοι, έξω από την Παλαιστίνη»

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις στο Παλαιστινιακό ζήτημα - παρά μόνο για τους φανατικούς και τους παράφρονες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η όποια λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει τη συνύπαρξη δύο κρατών – ενός Ισραηλινού κι ενός Παλαιστινιακού, καθώς και την έμπρακτη αφοσίωση και των δύο πλευρών στις ιδέες της ειρήνης και της συνύπαρξης. Κι ενώ όλος ο πλανήτης αντιλαμβάνεται την περιπλοκότητα του ζητήματος, η κυρίαρχη αντίληψη στη χώρα μας φαίνεται να περιορίζεται στο – στα όρια του ανόητου – απλοϊκό κλισέ: «οι αιμοδιψείς Ισραηλινοί σφάζουν πάλι χιλιάδες Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας».

Στο Σουδάν, το Κονγκό, τη Σομαλία, οι νεκροί μετριούνται στις εκατοντάδες χιλιάδες. Σχεδόν σε όλο τον Αραβικό κόσμο οι γυναίκες βιώνουν καθημερινά τη σκλαβιά και την εξαθλίωση. Η ανελευθερία, η φτώχεια και η βαρβαρότητα κυριαρχούν σε πολύ περισσότερες περιοχές του κόσμου μας απ’ ότι η συνείδησή μας θα έπρεπε να επιτρέπει. Κι όμως. Οι δήθεν ειρηνιστές συμπολίτες μας, που με μεγάλη ευκολία υποστηρίζουν τον κάθε Ισλαμιστή ρουκετοφόρο, παραμένουν σιωπηλά αδιάφοροι. Υποπτεύομαι ότι πίσω από αυτό το φαινομενικά παράδοξο κρύβεται δυστυχώς η πραγματική εξήγηση του τόσο μεγάλου ενθουσιασμού του δήθεν φιλοπαλαιστινιακού κινήματος στη χώρα μας.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οι «τοκογλύφοι» Εβραίοι έπιναν το αίμα μικρών παιδιών και συνωμοτούσαν ενάντια σε κάθε τι Καλό. Σήμερα, οι Εβραίοι - που ελέγχουν το τραπεζικό σύστημα, κινούν τα νήματα του καπιταλισμού και ελέγχουν την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. – δεν έχουν άλλο στόχο παρά την ανεξέλεγκτη σφαγή αθώων Παλαιστινίων. Ανάμεσα στους Εβραίους και τον οποιονδήποτε άλλο, η επιλογή είναι απλή - δε χρειάζεται καν μελέτη των γεγονότων ή προβληματισμός.

Ο δήθεν φιλοπαλαιστινιακός ειρηνισμός των πολιτικών άκρων της χώρας μας αποτελεί απλά τη μασκαρεμένη αναβίωση του αντισημιτισμού των πολιτικών άκρων του προηγούμενου αιώνα. Τότε, Χίτλερ και Στάλιν εξοντώσανε εκατομμύρια Εβραίων από το πρόσωπο της γης με την ανοχή των υποστηρικτών τους. Σήμερα, οι διάδοχοί τους υποστηρίζουν όσους επιδιώκουν τη συνέχιση αυτού του εφιαλτικού εγκλήματος.

Ο Εβραίος νομπελίστας Άμος Οζ σημειώνει (Άμος Οζ, Κατά του Φανατισμού, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2005) πολύ εύστοχα:

Όταν ο πατέρας μου ήταν μικρός στην Πολωνία, οι δρόμοι της Ευρώπης ήσαν γεμάτοι από συνθήματα στους τοίχους: «Εβραίοι, πηγαίνετε πίσω στην Παλαιστίνη». Ή, μερικές φορές με ακόμη χειρότερα, του τύπου: «Βρομεροί Εβραίοι, πηγαίνετε στα τσακίδια, στην Παλαιστίνη». Όταν ο πατέρας μου επισκέφτηκε ξανά την Ευρώπη ύστερα από πενήντα χρόνια, οι τοίχοι ήσαν καλυμμένοι από νέα συνθήματα: «Εβραίοι, έξω από την Παλαιστίνη».

Οι Έλληνες στα νύχια του Στάλιν

Ένα πολύ καλό άρθρο σήμερα στην Καθημερινή φωτίζει την προσωπική τραγωδία αρκετών δεκάδων χιλιάδων σοβιετικών πολιτών ελληνικής καταγωγής μέσα από μαρτυρίες επιζώντων. Μερικές σταγόνες από τα ποτάμια του αίματος των σταλινικών εκκαθαρίσεων και διώξεων ήταν ελληνικές. Πάνω από 38.000 Ελληνες εξοντώθηκαν στα γκούλαγκ της Σιβηρίας την εποχή του Στάλιν. Ελάχιστοι βγήκαν ζωντανοί από τα φοβερά κάτεργα.

Τόσο κοντά, κι όμως τόσο μακριά

Είχαμε μιλήσει παλαιότερα για τα βίντεο-ντοκουμέντα της σφαγής της Σρεμπρένιτσα, της τύφλωσής μας ως λαού για εγκλήματα που έγιναν δίπλα στην πόρτα μας , αλλά και την συμμετοχή Ελλήνων σ'αυτά. Οι αντιδράσεις στη χώρα μας, με αφορμή τον θάνατο χωρίς καταδίκη ενός βασικού υπεύθυνου των εγκλημάτων στη Βοσνία και στο Κόσσοβο, δυστυχώς δεν ξέφυγαν πολύ από αυτό πλαίσιο.

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τάκη Μίχα Ανίερη Συμμαχία: Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς από τις εκδόσεις Ελάτη:
Τον Αύγουστο του 1999 ο Έλληνας πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ο υποθργός Τύπου Δημήτρης Ρέππας και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Άκης Τσοχαντζόπουλος επισκέφθηκαν το ελληνικό τάγμα στο Ουρόσεβατς στο Κόσοβο στα πλαίσια την ειρηνευτικής στρατιωτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών. Ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον διηκητή του τάγματος συνταγματάρχη Θεολόγο Δούλου να πάνε στο γραφείο του να συζητήσουν.
"Πέστε μου κάθε ειλικρίνεια", είπε ο πρωθυπουργός απευθυνόμενος στον διοικητή. "Ποιά η άποψή σας για αυτά που συνέβησαν; Ποιός έφταιγε; Εσείς τι είδατε;"
"Κύριε πρωθυπουργέ, θα σας απαντήσω με κάθε ειλικρίνεια. Όταν ήρθα εδώ είχα περίπου τις ίδιες απόψεις με αυτές της μεγάλης πλειοψηφείας των συμπατριωτών μας. Όμως από τότε που ήρθα εδώ είδα πράγματα που με έκαναν να αλλάξω ριζικά τις απόψεις μου. Κατέβασα με τα ίδια μου τα χέρια Αλβανούς σταυρωμένους με πρόκες σε πόρτες σπιτιών με μια σφαίρα στη μέση του μετώπου... έβγαλα με τα ίδια μου τα χέρια από πηγάδια μικρά Αλβανάκια που ήταν κομμένα στη μέση... άνοιξα και είδα με τα μάτια μου τάφους με κουφάρια Αλβανών που σάπιζαν..."

Πράγματα που έγιναν τόσο κοντά μας, και όμως είμαστε ως λαός τόσο μακριά από την πραγματικότητα...

50 χρόνια απομυθοποίησης

Σαν αύριο πριν 50 χρόνια, στις 25 Φεβρουαρίου 1956, στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, με την ομιλία του Νικήτα Χρουτσώφ, είχαμε την πρώτη ρωγμή στο μύθο της σοβιετικής σοσιαλιστικής κοινωνίας και την παραδοχή εκ μέρους του καθεστώτος ενός από τα μαζικότερα και διαρκέστερα εγκλήματα του 20ου αιώνα, της σταλινικής δικτατορίας (δεύτερο σε αριθμό θυμάτων μόνο σε σχέση με την μαοϊκή Κίνα και συγκρίσιμο σε αποκτήνωση μόνο με τη ναζιστική Γερμανία). Ενός εγκλήματος που σήμερα μόνο φανατικοί ιδεοληπτικοί (και όπως φαίνεται νοσταλγοί των πρακτικών του) αρνούνται να αναγνωρίσουν.

Σε μια κλειστή συνεδρίαση, μπροστά μόνο σε μέλη του κόμματος, ο Γενικός Γραμματέας του παραδέχτηκε τα εγκλήματα της σταλινικής εποχής, σε ότι αφορούσε εκκαθαρίσεις μελών του (και παρότι ο ίδιος ο Χρουτσώφ είχε σημαντική ευθύνη και συμμετοχή σ'αυτά). Μια επιτροπή προετοιμασίας για το συνέδριο βρήκε 681,692 θύματα. Αργότερα, στο 22ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, ο Χρουτσώφ παραδέχτηκε και τα εγκλήματα του καθεστώτος ενάντια στα μη-μέλη, στον απλό λαό, προτείνοντας και την ανέγερση μνημείου στος τιμήν τους (πράγμα που φυσικά δεν έγινε αφού προείχαν τα προγανδιστικά στρατευμένα έργα εξύμνησης της σοσιαλιστικής ουτοπίας και του σοβιετικού υπεράνθρωπου).

Ασφαλώς και τα κίνητρα του Χρουτσώφ για την αναγνώριση των εγκλημάτων δεν ήταν στο ελάχιστο ανθρωπιστικά, αλλά το ίδιο κυνικά με τα κίνητρα αυτών που τα διέπραξαν. Άλλωστε τα χέρια του έσταζαν από βάρος εκατομμυρίων νεκρών, ιδίως κατά τη θητεία του στην Ουκρανία. Ενώ τα εκατομμύρια των νεκρών και των εκτοπισμένων να θυσιάστηκαν στο βωμό της επιβίωσης της σταλινικής απολυταρχίας, η δημοσιοποίησή των εγκλημάτων σε βάρος τους εξυπηρέτησε αργότερα τις μάχες πολιτικής εξουσίας στους κόλπους του κόμματος, χτυπώντας τους πολιτικούς αντιπάλους του Χρουτσώφ. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Ο Στάλιν έγινε το εξιλαστήριο θύμα για ένα ολόκληρο δολοφονικό μηχανισμό που διέπραξε απίστευτα εγκλήματα και του οποίου τα μέλη και η ιδεολογία τους χρειάζονταν μια ηθική απενοχοποίηση.

Δυσυχώς, η έκταση των εγκλημάτων είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται σήμερα από επιστήμονες και ανθρωπιστικές οργανώσεις (το 2004 ανακοινώθηκαν 1,345 εκατομμύρια εξακριβωμένα ονόματα θυμάτων), σε κάθε όμως περίπτωση μιλάμε για περισσότερα από 20 εκατομμύρια θύματα. Μέχρι το 1956 μπρούμε πρόχειρα να αναφέρουμε:
-Την εκτέλεση δεκάδων χιλιάδων ομήρων και αιχμαλώτων χωρίς δίκη το 1918-1922
-Την σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων αγροτών και εργατών στις βίαιες καταστολές των εξεγέργσεών τους την ίδια περίοδο.
-Την εκτόπιση και την εξολόθρευση των Κοζάκων του Ντον το 1920
-Τις δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το 1918-1930
-Τον θάνατο περίου 5 εκατομμυρίων στον λιμό του 1922
-Την υποχρεωτική κολλεκτιβοποίηση της υπαίθρου και την εξόντωση των διαφωνούντων ιδιοκτητών.
-Την εκτόπιση και την εκκαθάριση περίπου 2 εκατομμυρίων κουλάκων (ανεξάρτητων μικροϊδιοκτητών γης) το 1930-32
-Τον εσκεμμένο λοιμό και την απομόνωση της Ουκρανίας που οδήγησε στο θάνατο 6 εκατομμύρια Ουκρανούς
-Την εκκαθάριση σχεδόν 690.000 ατόμων στις Μεγάλες Εκκαθαρίσεις του 1937-38
-Τον εκτοπισμό εκατομμυρίων Πολωνών, Ουκρανών, Πόντιων Ελλήνων, Αφγανών, Κορεατών, Κινέζων, κατοίκων των Βαλτικών Χωρών, της Μολδαβίας και της Βερασάβιας το 1939-41 και το 1944-45
-Την εκτόπιση και την εκκαθάριση των Γερμανών του Βόλγα το 1941
-Την εκτόπισση και την εγκατάλειψη των Τατάρων της Κριμαίας, των Τσετσένων και των Ινγκουσέτιων το 1943-44
-Το 1953 υπήρχαν στα Γκούλαγκ πάνω από 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένοι, εκ των οποίων το 1,2 αμνηστεύτηκε 3 βδομάδες μετά τον θάνατο του Στάλιν.

Όσοι διανοούμενοι προσπάθησαν να αντισταθούν σε αυτόν τον ολοκληρωτικό οδοστρωτήρα αίματος εκτοπίστηκαν, εκτελέστηκαν, κλείστηκαν σε ψυχιατρεία και ελάχιστοι τυχεροί εξορίστηκαν στο εξωτερικό (όπου κάποιοι όπως ο Μαρκώφ δολοφονήθηκαν). Το "Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ" του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν ήταν μια σπάνια καθαρή ματιά κάτω από το σιδερένιο πέπλο της σταλινικής προπαγάνδας. Το έργο της Τσεκά, της GPU, της NKVD και της KGB δεν έλαβε ποτέ την "αναγνώριση" που του άξιζε.

Από τα θύματα των πολιτικών διώξεων, με ιδιαίτερη μανία καταδιώχθηκαν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις του αριστερού χώρου. Μόνο το 1925 η GPU "εξάρθρωσε" 81 οργανώσεις αναρχικών, 14 οργανώσεις μενσεβίκων, 6 οργανώσεις σοσιαλεπαναστών της δεξιάς, 7 οργανώσεις σοσιαλεπαναστατών της αριστεράς, 117 οργανώσεις "διάφορων διανοούμενων", 24 οργανώσεις "μοναρχικών", 85 οργανώσεις "κληρικών" και "αιρετικών" και 675 ομάδες κουλάκων. Η επιθετική, αδιάλλακτη και βίαιη ιδεολογία του Λένιν και των Μπολσεβίκων πολέμησε με λύσσα κάθε πολιτική διαφορετικότητα συνθλίβοντας κάθε αντίθετη φωνή, ακόμα και όσων τη βοήθεια χριεάστηκε στα πρώτα στάδια της επανάστασης. Και γι'αυτό αξίζει την καταδίκη της πρώτα και κύρια από τον χώρο που ξεκίνησε και στη συνέχεια έπνιξε.

Αυτά που ένα αιμοσταγές καθεστώς είχε το θάρρος να αναγνωρίσει κάνοντας τη αυτοκριτική του, η σημερινή ιδεολογική τύφλωση αρνείται ακόμα να τα δει. Αντί το μέγεθος και μόνο της θηριωδίας να τους παγώνει το αίμα, σήμερα γινόμαστε δέκτες της χονδροειδούς γκαιμπελικής προπαγάνδας τους. Οι εχθροί της δημοκρατίας, του πολιτικού πλουραλισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανεξαρτησίας της σκέψης και της άποψης όχι μόνο δεν ηττήθηκαν στη χώρα μας, αλλά κατάφεραν να γίνουν ιδεολογικό κατεστημένο, όπως απέδειξε η σύμπλευση μαζί τους του συνόλου σχεδόν του πολιτικού φάσματος στο ζήτημα της καταδίκης των εγκλημάτων των κομμουνιστκών καθεστώτων από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Η κατάρρευση άλλου ένα συλλογικού μας μύθου.

Θυμάστε πριν όχι και τόσο παλιά που ο κόσμος έβγαινε και φώναζε υπέρ του χειρότερου δικτάτορα των Βαλκανίων; Τότε που όλες οι κατηγορίες εναντίον των "αδελφών" μας Σέρβων ήταν προϊόν συνομοσίας; Θυμάστε που κάναμε αφιερώματα στις τηλεοράσεις για τους "ήρωες" Σερβοβόσνιους που μάχοντας εναντίον θεών και δαιμόνων;

Από την άλλη, θυμάστε ποτέ στη χώρα μας να προβλήθηκαν οι σφαγές των αμάχων από τους Σέρβους; Θυμάστε ποτέ να ενοχοποιείται το σερβικό κράτος για όσα γίνονταν στην Βοσνία; Θυμάστε ποτέ να υποστηρίξαμε το σύνολο της διεθνούς κοινότητας όταν καταδίκαζε τις γενοκτονίες;

Για μας αυτά δεν έγιναν ποτέ. Ο Μιλόσεβιτς και οι ηγέτες των Σερβοβοσνίων ήταν ήρωες και οι κατηγορίες προπαγάνδα (την οποία εμείς ποτέ δε μασάμε) της σατανικής Δύσης. Δημιουργήσαμε (άλλο ένα) συλλογικό μύθο, σε ευθεία αντίθεση με την πραγματικότητα και τον υπόλοιπο κόσμο.

Όμως στο πλαίσιο της δίκης του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Χάγη προβλήθηκε ένα σοκαριστικό βίντεο της εκτέλεσης έξι μουσουλμάνων πολιτών από άνδρες των σερβικών κρατικών δυνάμεων στη Σρμπρένιτσα το 1995, το οποίο ακολούθως μεταδόθηκε από τα τηλεοπτικά δίκτυα της Σερβίας-Μαυροβουνίου.

Oι εκτελεστές στο βίντεο φορούν τη στολή μονάδας γνωστής ως οι «Σκορπιοί», η οποία τελούσε υπό τη διοίκηση του υπουργείου Εσωτερικών της Σερβίας. Οι εκτελεστές πυροβολούν στην πλάτη με αυτόματα όπλα άγρια ξυλοκοπημένους μουσουλμάνους.

Αρκετοί εκ των εικονιζόμενων στο επίμαχο βίντεο στρατιωτών συνελήφθησαν και πρόκειται να οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης (ποιοί; οι ανύπαρκτοι;).Πολλοί μάρτυρες κατηγορίας στο Δικαστήριο της Χάγης κατέθεσαν ότι ότι σερβικές παραστρατιωτικές μονάδες είχαν συμμετάσχει στη γενοκτονία της Σρμπρένιτσα.

Οι πλροφορίες είναι από το in.gr

Περισσότεροι από 7.000 μουσουλμάνοι εκτελέστηκαν τον Ιούλιο του 1995 στη Σρμπρένιτσα, στη χειρότερη μαζική σφαγή που «έζησε» η Ευρώπη από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμα αποκαλύπτονται μαζικοί τάφοι των αμάχων θυμάτων.

Φυσικά η είδηση θα περάσει απαρατήρητη. Όπως και όποια άλλη παρόμοια ανατρέπει τους διαδεδομένους μύθους και τις ιδεοληψίες του ελληνικού κοινού. Ο ελληνικός λαός είχε συνταχθεί συναισθηματικά σε συντριπτικά ποσοστά (από εδώ ξεκίνησε και η γνωστή φαιοκόκκινη συμμαχία, η σύμπλευση ειδικά σε εξωτερικά θέματα αριστεράς και ακροδεξιάς) με τους σφαγείς της Βοσνίας, και φυσικά τώρα δεν έχει καμία διάθεση να αναγνωρίσει τα λάθη του (πότε αναγνώρισε έστω και ένα;).

Στην επόμενη "αυθόρμητη" αντιπολεμική πορεία, και όση ώρα θα καίγονται έξω από την πρεσβεία αμερικανικές και ισραηλινές σημαίες, ας αναλογιστούνε πόσο υποκριτικά μονομερείς είναι όλοι αυτοί οι επαγγελματίες εργολάβοι φιλειρηνιστές, που δεν νοιάζονται για αν σκοτώνονται άνθρωποι, αλλά μόνο ποιός τους σκοτώνει.

Μνημείο για το Ολοκαύτωμα

Μια είδηση που δεν πολυέπαιξε στην Ελλάδα:

Μνημείο Ολοκαυτώματος

Το Μνημείο, συνολικού εμβαδού 19.000 τετραγωνικών μέτρων αποτελείται από 2.700 πλάκες γρανίτη και έναν υπόγειο «Τόπο Ενημέρωσης»
Παρουσία της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, 1500 καλεσμένων και δημοσιογράφων από ολόκληρο τον κόσμο εγκαινιάστηκε στο κέντρο του Βερολίνου, κοντά στην Πύλη του Βρανδεμβούργου και το Ράϊχσταγκ, το κτίριο της ομοσπονδιακής βουλής, το Μνημείο του Ολοκαυτώματος, για τους έξι εκατομμύρια Εβραίους, θύματα των ναζί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.



Το Μνημείο, συνολικού εμβαδού 19.000 τετραγωνικών μέτρων αποτελείται από 2.700 πλάκες γρανίτη και έναν υπόγειο «Τόπο Ενημέρωσης», όπως αποκαλείται.

Ο πρόεδρος της ομοσπονδιακής βουλής, Βόλφγκανγκ Τίρζε, είπε λίγο πριν τα εγκαίνια ότι ο συστηματικός αφανισμός των Εβραίων της Ευρώπης από τους ναζί παραμένει πράξη που δεν μπορεί να τη συλλάβει σε όλες της τις διαστάσεις ο νους του ανθρώπου. «Δεν μπορεί να τον εκφράσει κανείς με τα μέσα της Τέχνης. Γι΄ αυτό και επιλέξαμε αυτή τη μορφή του Μνημείου», είπε ο κ. Τίρζε.

«Το μνημείο υπενθυμίζει στο λαό μας τις ώρες του μεγάλου ηθικού σκότους στην ιστορία του και στον κόσμο την άβυσσο των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, οι οποίες ελλοχεύουν στον καθένα», είπε ο πρόεδρος της Συνόδου των Επισκόπων της Γερμανίας, καρδινάλιος Κάρλ Λέμαν.

Από το BBC Greek


Οι Εβραίοι είναι ίσως ο πιο ταλαιπωρημένος λαός τα τελευταία 2000 χρόνια. Μετά την γενοκτονία τους από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ. (για να μην πάω στους Βαβυλώνιους) σκόρπισαν στα 4 μέρη του ορίζοντα όπου επιβίωσαν παρά τις σχεδόν συνεχείς διώξεις. Από την Ιερά Εξέταση που τους έκαιγε, μέχρι τον αντισημιτισμό της Κεντρικής Ευρώπης εδώ και αιώνες με αποκορύφωμα το Ολοκαύτωμα. Ο αντισημισμός είναι διάσπαρτος σε πολλά κείμενα της χριστιανικής (ανατολικής και δυτικής) γραμματείας, για να μην πάμε στις θεωρίες συνωμοσίας των απανταχού ακροδεξιών.

Η ωριμότητα μιας δημοκρατίας φαίνεται από το πώς αντιμετωπίζει όχι την πλειονότητα (που σπάνια έχει προβλήματα) αλλά τις μειονότητές της. Η Γερμανία έχει κάνει τεράστια βήματα και αξίζει συγχαρητήρια. Εμείς αλήθεια με τις μειονότητές μας πώς πάμε;

Θέλει δύναμη να πεις συγγνώμη.

Το θέμα που κυριάρχησε φέτος στον εορτασμό των 60 χρόνων από το τέλος του Β'ΠΠ ήταν η άρνηση της Ρωσίας να αναγνωρίσει τα εγκλήματα της ΕΣΣΔ σε βάρος των κατοίκων των βαλτικών χωρών και την 45χρονη κατοχή τους.

Μια παρουσίαση των σοβιετικών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας στην Βαλτική μπορούμε να δούμε σε αυτή την αναφορά του σουηδικού Jarl Hjalmarson Foundation.

Μιλάμε για 191,673 θύμματα στην Λετονία, 360,000 στην Λιθουανία και γύρο στα 110,000 στην Εσθονία.

Η Ρωσία δεν γίνεται μεγάλη χώρα όταν κάνει επίδειξη δύναμης σε άοπλους πολίτες όπως στον Καύκασο, ή όταν αρνείται αυτό που όλος ο κόσμος βλέπει στα εγκλήματα του δολοφονικού σοβιετικού καθεστώτος. Γίνεται μεγάλη όταν συμφιλιώνεται με το παρελθόν της, συνεργάζεται με τους γείτονές της και εντάσσεται ειρηνικά στο διεθνές πλέγμα οικονομικής συνεργασίας.

Αυτό που ζητάνε οι χωρές αυτές είναι ότι έπραξε η σοβιετική κυβέρνηση για τα εγκλήματα εναντίον των δικών της πολιτών, να τα αναγνωρίσει. Αυτό που έκανε η Γερμανία εδώ και 50 χρόνια, αυτό που έκανε η Ιαπωνία για την Κορέα κτλ Δηλαδή το αυτονόητο!

Μάλλον το γεγονός όμως ότι το αίτημα αυτό το στηρίζει και ο Αμερικανός Πρόεδρος δικαιολογεί την φυσική, πολιτιστική και κοινωνική εξόντωση των πολιτών των Βαλτικών χωρών (αν και νομίζω αρκετοί στη χώρα μας θα χαρούν να δουν την φυσική εξόντωση και των υπόλοιπων που γλύτωσαν!).

Τα μαζικά εγκλήματα συνεχίζονται στο Νταρφούρ

Ο στρατός του Σουδάν δεν τήρησε το χρονοδιάγραμμα για την κατάπαυση των εχθροπραξιών. Οι τελευταίες προσπάθειες για επίλυση της ανθρωπιστικής τραγωδίας στο Νταρφούρ κινδυνεύουν.

Το Σάββατο ο εκπρόσωπος της Αφρικανικής Ένωσης, η οποία ηγείται των προσπαθειών για την επίτευξη εκεχειρίας, δήλωσε ότι ξέσπασαν νέες συγκρούσεις καθώς ο στρατός του Σουδάν συνέχισε τις επιχειρήσεις μετά την προθεσμία που είχε τεθεί για την παύση των εχθροπραξιών.

Ευτυχώς για τους υπερσπιστές της "ανεξαρτησίας των λαών" καμία εξωτερική δύναμη δεν "παραβίασε" την ανεξαρτησία του Σουδάν (να σκοτώνει τους πολίτες του). Τα εκατομμύρια θύματα των επιδρομών των αραβικών φιλοκυβερνητικών πολιτοφυλακών πηγαίνουν σε δεύτερη μοίρα.

Μια συνεχιζόμενη γενοκτονία

Υπάρχουν δεκάδες πόλεμοι στον κόσμο που χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν δίχως το παραμικρό ίχνος "ευαισθητοποίησης", "συμπαράστασης", "αλληληεγγύης", κτλ των διάφορων επαγγελματιών φιλειρηνιστών. Προφανώς οι άτυχοι νεκροί του Σουδάν ή του Κονγκό (που μηνιαίως ξεπερνούν των συνολικό αριθμό νεκρών στην επέμβαση στο Ιράκ) δεν αξίζουν την ίδια συμπαράσταση όπως οι διάφοροι ισλαμοφασίστες της Τζιχαντ, της Φατάχ, του Αλ-Ζαρκάουι ή του Αλ-Σαντρ!

Περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, γεγονός που καθιστά την ένοπλη σύρραξη στην αφρικανική χώρα ως την πιο ολέθρια στον κόσμο.

Σύμφωνα με έκθεση της ανθρωπιστικής οργάνωσης «Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης» οι περισσότεροι θάνατοι οφείλονται σε ασθένειες που θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν, όμως εξαιτίας της διένεξης έχουν καταστραφεί οι περισσότερες υπηρεσίες του υγειονομικού συστήματος.

Ο πόλεμος στην πλούσια σε ορυκτό πλούτο χώρα (πρώην Ζαΐρ) έχει στοιχήσει συνολικά 3,8 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, σύμφωνα με την έκθεση.