Αναμένοντας την Σιωπηρή Πλειοψηφία

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα για την υπάρχουσα κρίση.

1) Ο θλιβερός θάνατος του 15χρονου δεν είναι η αιτία αλλά η αφορμή των επεισοδίων.

2) Η αιτία της υπάρχουσας κρίσης είναι η μακρόχρονη ανοχή του ελληνικού κράτους σε κάθε είδους παρανομία. Είτε αυτή η παρανομία λέγετε καταπάτηση δασών, διπλοπαρκάρισμα, κατάλυση της δημοκρατίας (ο Πατακός είναι έξω και βγάζει λόγους), νόμος περί ευθύνης υπουργών, Εφραίμ & Co κτλ.

Σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωή μας πλέον η παραβίαση του νόμου είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Αυτό το απεχθές κλίμα έχουμε μάθει όλοι να το ανεχόμαστε, να γινόμαστε συνένοχοι και μέσα σε αυτό το περιβάλλον κοινωνικοποιούμε τις νέες γενιές των Ελλήνων.

3) Όλοι ξέρουμε για την ανικανότητα και ανοργανωσιά της ελληνικής αστυνομίας. Παρουσιάζει όλες τις παθογένειες που χαρακτηρίζουν το ελληνικό κράτος.
Στην ανικανότητα και ανοργανωσιά μπορούμε να προσθέσουμε και την ανοχή στο έγκλημα και παραβατικότητα που είναι επίσημη πολιτική.

4) Τα ΜΜΕ ακολουθούν κοινή γραμμή και παρουσιάζουν τις κινητοποιήσεις των μαθητών ως μια πραγματική εκδήλωση αγανάκτησης. Αντίθετα οι μαθητές εκπληρώνουν με στρατιωτική πειθαρχία το ρόλο του επαναστάτη που τόσα χρόνια το εκπαιδευτικό σύστημα και τα ΜΜΕ τους έχουν διδάξει και επιβάλλει ως πρότυπο. Οι μαθητές σήμερα απλά ακολουθούν τους ρόλους και υιοθετούν τις αξίες που κάποιοι άλλοι έχουν αποφασίσει για αυτούς χωρίς αυτούς.

Το ότι εκπληρώνουν αυτούς του ρόλους ξεπατικοσούρα, χρησιμοποιώντας τα συνθήματα μιας άλλης εποχής, αποδεικνύει πολλά περί πραγματικής αγανάκτησης κτλ.

5) Μπορεί ο θάνατος του 15χρονου να αποδειχτεί ότι ήταν δολοφονία αλλά έστω και αν είναι έτσι είναι σίγουρο ότι δεν έχουμε να κάνουμε με κύμα/επιδημία αστυνομικών δολοφονιών. Το γεγονός είναι μεμονωμένο.

6) Το ότι μια νεολαία, και γενικότερα μια κοινωνία, παραμένει βουβή και μάλλον αδιάφορη για τον άδικο θάνατο 80 ατόμων (βλέπε Σάμινα) ή 65 ατόμων (πυρκαγιές 2007) και μετά καίει το σύμπαν πριν ακόμη εξακριβωθούν οι συνθήκες κατά τις οποίες πεθαίνει ένας, αυτό υποδεικνύει την ιδεολογική πλύση εγκεφάλου στην οποία έχει υποβληθεί αυτή η κοινωνία.
Και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις (Σαμίνα, πυρκαγιές) η θανατηφόρα αποτυχία του κράτους και η αποτυχία της δικαιοσύνης στο να τιμωρήσει ενόχους ήταν οφθαλμοφανής. Αλλά ποτέ δεν άνοιξε μύτη.

7) Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν τα καλοθρεμμένα και κακομαθημένα Ελληνάκια με τους μαύρους του γκέτο την δεκαετία του 60 στις ΗΠΑ, ένας παραλληλισμός που θα ήταν απόλυτα ξεκαρδιστικός αν δεν γινόταν υπό τις υπάρχουσες τραγικές συνθήκες.

8) Από όλη την κάλυψη των γεγονότων λείπει παντελώς το γεγονός ότι αστυνομικά τμήματα γίνονται εδώ και μήνες στόχοι επιθέσεων από τους γνωστούς/άγνωστους. Ότι αυτοί οι γνωστοί/άγνωστοι είναι επί σειρά ετών υπεράνω του νόμου και έχουν επιβάλλει καθεστώς βίας στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

9) Κάθε φορά που γίνεται μια κατάληψη σε ένα σχολείο και το κράτος δεν κάνει τίποτα για να επαναφέρει την έννομη τάξη, μια νέα γενιά Ελλήνων θα διδάσκεται ότι η βία αποτελεί δικαιωματικό μέσο για την ικανοποίηση του όποιου αιτήματος. Επίσης θα μαθαίνει ότι κράτος δικαίου ηττάται από τον όχλο.

Δεν είναι τυχαίο που τόσο χρόνια πιστεύοντας ότι η ανοχή και η ανεκτικότητα στην βία θα ξεθυμάνει τα ζωώδη ένστικτα κάποιον τμημάτων της νεολαίας τώρα έχουμε καταφέρει να μαζικοποιήσουμε τέτοιους είδους συμπεριφορές.

10) Για μια ακόμη φορά η πολιτική ηγεσία της χώρας δείχνει ανίκανη να αντιμετωπίσει μια κρίση. Δεν είναι μια τυχαία εξέλιξη αφού με την στάση της δημιούργησε την υπάρχουσα κατάσταση. Η μόνη πλέον ελπίδα για κάτι καλύτερο απομένει η σιωπηρή πλειοψηφία που μέχρι τώρα έχει μείνει άφωνη και άπρακτη.

Τα απαράδεκτα φαινόμενα θα εκλείψουν από την χώρα μας μόνο όταν χάσουν την ηθική νομιμοποίηση που απολαύουν και επίσης όταν το κράτος αποφασίσει να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη**

**Το ξέρω ότι το νόμος και τάξη είναι σχεδόν παράνομοι όροι σήμερα, αλλά τι να κάνουμε, έτσι λειτουργούν οι πολιτισμένες κοινωνίες.

Υ.Γ.: θα ήθελα να δω πόσοι γονείς θα άφηναν τα παιδιά τους να συμμετάσχουν στα έκτροπα αν η κυβέρνηση πέρναγε νόμο που έλεγε ότι όσοι συλλαμβάνονται σε επεισόδια δεν έχουν ποτέ το δικαίωμα να διοριστούν στο δημόσιο.

meticslexicon@gmail.com http://www.meticslexicon.blogspot.com

Quote of the day

"Let no man posture as an advocate of peace if he proposes or supports any social system that initiates the use of physical force against indivudual men, in any form whatever. Let no man posture as an advocate of freedom if he claims the right to establish his version of a good society where individual dissenders are to be suppressed by means of physical force. - Ayn Rand

Ανοχύρωτη Πόλη

Δεν καταλαβαίνω μέχρι πότε οι Έλληνες πολίτες θα πάψουν να εξουσιάζονται από αυτές τις αντιεξουσιαστικές ομάδες.
Πότε η ελληνική πολιτεία θα επιβάλει το νόμο και την τάξη στις μεγάλες πόλεις.
Πότε όλοι αυτοί που πυρπολούν, προπηλακίζουν και γενικώς επιτίθενται εναντία σε όποιον θέλουν, όποτε θέλουν, θα αρχίσουν να συλλαμβάνονται και να μπαίνουν φυλακή για όλα τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει.

Έστω και αν αποδειχθεί ότι οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί διέπραξαν φόνο στην συγκεκριμένη περίπτωση, ουδείς, επαναλαμβάνω ουδείς, δεν δικαιούται να καταστρέψει δημόσια ή ιδιωτική περιουσία ή να επιτεθεί ενάντια σε άλλα άτομα.

Στις ημέρες που θα ακολουθήσουν θα ακούσουμε στα ΜΜΕ για κρατική βία, φτώχεια, κοινωνικές ανισότητες, αποκλεισμούς και όλα τα γνωστά κλισέ που παρελαύνουν κάθε φορά που δημιουργείτε ένα παρόμοιο περιστατικό.

Όμως οι συχνές αυτές επιθέσεις, από τις συγκεκριμένες ομάδες, γίνονται γιατί επί χρόνια τώρα δρουν ανενόχλητες από το κράτος το οποίο φοβάται και αδυνατεί να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη.
Ας μην ξεχνάμε τις συχνές και ατιμωριτί επιθέσεις που δέχονταν αστυνομικά τμήματα μέχρι πρόσφατα.

Όλοι ξέρουμε ότι το ελληνικό κράτος επιδεικνύει μια απίθανη ανοχή στο έγκλημα, είτε λέγετε νονοί της νύχτας, καταπάτηση δασών, Εφραίμ & Co., και τα τοιαύτα.

Αυτό όμως που ξεχωρίζει την συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι θα έχει τέτοιο ιδεολογικό περιτύλιγμα και κάλυψη που μόνο σκοπό έχει να αθωώσει τους εγκληματίες και να ενοχοποιήσει την κοινωνία.

Κρίμα που οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί θεωρούνται ένοχοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Κρίμα που η πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ θα προσπαθούν και πάλι να δικαιολογήσουν αυτές τις ομάδες βίας που δρουν ανεξέλεγκτα και τυραννούν και καταπιέζουν τους Έλληνες πολίτες.

Παρακμή

They cock us a snook but, no, we will not take it anymore. Athens is now of fire, Thessaloniki the same. We will be on fire until we get what we want. And that is only one thing, to live with dignity, to not feel everyday that some people treat us like they do now, to live with dignity. We are sick and tired. Enough

http://againstthelatestevents.blogspot.com/


Πώς σας φαίνεται ο παραπάνω παροξυσμός; "Αφού η αστυνομία σκοτώνει θα γκρεμίσουμε μερικές ντουζίνες μαγαζιά για να αντιδράσουμε".

Από τα παράθυρα του σπιτιού μου εισβάλλει ο θόρυβος και η οσμή της καταστροφής.Μυρωδιά από καμμένο λάστιχο,και αποτεφρωμένα σκουπίδια,ανακατωμένα με αέρια καπνογόνων. Αυτή είναι η μυρωδιά της παρακμής.

Η κοινωνία παραδίδεται στα χέρια της ωμής βίας.Η σφαίρα που χτύπησε το 16χρονο πέτυχε ολόκληρο τον πολιτισμό μας στο ηλιακό πλέγμα. Οι πολιτείες μας αποδείχτηκαν πιο αδύναμες απ όσο νομίζαμε.

Κάτι ομως πάει στραβά. Κάτι πάει στραβά σ αυτή τη χώρα όπου οι όπου 15χρονοι μπαίνουν σε περιπλανώμενους όχλους δίχως κανείς κηδεμόνας να ασχοληθεί,όπου οι ίδιοι οι 15χρονοι πυροβολούνται από αστυνόμους, όπου πολεις καταστρέφονται σε ένδειξη αντιποίνων. Πάνω απ τα ερείπια της δημόσιας τάξης, μασκοφόροι χούλιγκαν αποκτηνώνονται στα κέντρα των πόλεων διαλύοντας όχι μόνο βιτρίνες αλλά και κάθε έννοια κοινής λογικής. Τα θρύψαλλα της κοινωνικής ειρήνης υπενθυμίζουν την οριστική αποτυχία του κράτους σαν διασφαλιστή της τάξης και της ασφάλειας ως δημόσιων αγαθών.

Αυτή είναι η αστυνομία μας,αυτή είναι η κυβέρνηση μας,αυτή είναι η πολιτική μας ζωή.Ο Παυλόπουλος σπεύδει να διαβεβαιώσει ότι θα δοθεί φως στην υπόθεση. Μέχρι την επόμενη βδομάδα οπότε όλα θα χουν ξεχαστεί και οι εφημερίδες θα μας ταίζουν κάτι άλλο με το μακρύ χάρτινο κουτάλι τους. Ο Αλαβάνος προσθέτει στο πένθος του νύξεις για το δημόσιο πανεπιστήμιο και το "δικαίωμα στην εργασία".Ποτέ δεν είναι αργά για μερικές δόσεις ιδεολογικής προπαγάνδας. Ο Δήμαρχος Αθηνών αναστέλλει τις πανηγυρικές εορτές του δημου ως τα Χριστούγεννα.Ο Ευφραίμ πιθανώς να τελέσει κάποιο τρισάγιο στη μνήμη του νεκρού. Όλοι θα συνεισφέρουν με τον τρόπο τους στην επιστροφή στην "κανονικότητα".

Αυτό το κτίσμα του νεο-νεοελληνικού μας πολιτισμού όπου βρώμικα ράσσα, οφ σορ εταιρίες, κομμουνιστικά μανιφέστα στοιβάζονται το να πάνω στ άλλο και δένονται με το αίμα αθώων με αηδιάζει. Είμαστε κλεισμένοι σ αυτό το γκροτέσκο οικοδόμημα και οι έξοδοι του έχουν χτιστεί όπως οι πόρτες των καθηγητικών γραφείων από τους συνδικαλιστές των φοιτητικών παρατάξεων...

Και τώρα που η παρακμή έχει απλωθεί σ όλα τα μήκη της πολιτικής, "άξαφνα" οι βάρβαροι ξεπροβάλλουν στις πύλες των πόλεων μας. Αν το κράτος ήταν άνθρωπος θα σκεφτόταν: "ευτυχώς".Ευτυχώς που βρήκε κάτι απτό για να μας δώσει να μισήσουμε.Έστω κι αν δεν μπορούμε να δούμε το πρόσωπο του.

Για τη συγκέντρωση της 29ης Νοέμβρη

Aνακοίνωση των Φιλελεύθερων Φοιτητών για την εκδήλωση της 29ης Νοεμβρίου:

Οι Φιλελεύθεροι Φοιτητές έχουν την τιμή να ανακοινώσουν πως η εκδήλωση με τίτλο «Ελληνικό Πανεπιστήμιο: κρίση και μεταρρύθμιση» διεξήχθη με ιδιαίτερη επιτυχία. Θερμή ήταν η ανταπόκριση στην πρόσκλησή μας των πολιτών, που γέμισαν την αίθουσα του Μακεδονία Παλάς, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ευχάριστη και ευνοική για διάλογο. Ακαδημαϊκοί, πνευματικοί άνθρωποι, σπουδαστές και πολίτες που ενδιαφέρονται για το μέλλον του ελληνικού πανεπιστημίου προσήλθαν στο χώρο της εκδήλωσης και ενημερώθηκαν σχετικά από τις εξαιρετικές εισηγήσεις.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους ομιλητές μας, τους καθηγητές Γεώργιο Μπήτρο και Θέμη Λαζαρίδη και τον κ. Νάσιο Τσιούρα, για τη συμμετοχή τους. Θέλουμε, ακόμη, να ευχαριστήσουμε όλους όσοι βοήθησαν ηθικά ή υλικά, με την ατομική τους συνεισφορά στην πραγματοποίηση της διάλεξης.

Τονίζουμε, τέλος, ότι αυτή η εκδήλωση ήταν μόνο η αρχή. Η έντονη παρουσία και, κυρίως, η δυναμική παρέμβαση των Φιλελεύθερων Φοιτητών στα πανεπιστήμια είναι πια γεγονός. Η μεγάλη περιπέτεια του φοιτητικού Φιλελευθερισμού ξεκινά.


Kαι ένα προσωπικό σχόλιο: Είμαι απ τους ρομαντικούς μωρούς που πιστεύουν ακόμα ότι η Θεσσαλονίκη έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει απ τη μπουγάτσα,το φραπέ και τον Ψωμιάδη. Κι είναι ιδιαίτερα επίπονο να ξέρεις ότι το πολιτικά αυτονόητο σ¨αυτήν την πόλη εννοιοδοτείται από τις ιδεοληψίες της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς ενώ ο φιλελευθερισμός υποεκπροσωπείται.Στην συγκέντρωση μας αποδείχτηκε ότι υπάρχουν περιθώρια αποδοχής του φιλελεύθερου λόγου,αρκεί αυτός ο λόγος να αρθρωθεί. Αυτό νομίζω ότι είναι και το χρέος όλων όσοι σκέφτονται διαφορετικά,και δεν αρκούνται στον πολιτικό/πολιτιστικό βούρκο της μικρής μας κοινωνίας.

Όλοι πιστεύουν στον Άη-Βασίλη

Αν όχι όλοι, τουλάχιστον δυο βασικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας: παιδιά κάτω των 9 ετών και οι πολιτικοί μας. Πως αλλιώς να εξηγήσει κάποιος αυτά που λένε και αυτά που προτείνουν για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Γενικά θα έλεγα ότι αν οι διορισμοί, τα επιδόματα και τα δημόσια έργα ήταν "μοχλός ανάπτυξης," όπως διακηρύσσουν η λαϊκή δεξιά και η πάσης φύσεως αριστερά, τότε η Ελλάδα θα ήταν μια Ελβετία της μεσογείου.

Αυτή την εβδομάδα θα έρθουν στην Ελλάδα τραπεζίτες με σκοπό να βρεθούν τα 45 δις ευρώ που λείπουν στο ελληνικό κράτος. Έρχεται νωρίτερα ο Άη-Βασιλής φέτος. Η λαϊκή δεξιά και η αριστερά δαιμονοποιούν τις διεθνείς χρηματαγορές την ίδια στιγμή που γίνονται οι πιο εξαρτημένοι πελάτες αυτών των αγορών. Είναι μια από τις μεγάλες αντιφάσεις του ελληνικού πολιτικού συστήματος που έχουμε μάθει επιμελώς να αγνοούμε.

Καλές οι αντιφάσεις αλλά κάποια στιγμή έρχεται η στιγμή της αλήθειας. Σύμφωνα με την Καθημερινή "Πολύ ακριβό κινδυνεύει να αποδειχθεί για την Ελλάδα το πακέτο στήριξης της οικονομίας αν η κυβέρνηση επιχειρήσει να εξέλθει της κρίσης διά του δανεισμού, προειδοποιούν με δηλώσεις τους στην «Καθημερινή» αναλυτές των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης. Και μπορεί το spread των ομολόγων, το οποίο αντανακλά το κόστος δανεισμού της χώρας, να ανήλθε την Παρασκευή κοντά σε επίπεδα ρεκόρ, ωστόσο οι αναλυτές των οίκων προειδοποιούν ότι αυτό θα μπορούσε να αυξηθεί ακόμη περισσότερο αν το δημοσιονομικό έλλειμμα υπερβεί εκ νέου το 3% του ΑΕΠ."

Και που να ήξεραν οι αναλυτές των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης όλα τα τρέχοντα ελλείμματα που αποκρύπτονται απο το υπουργείο Οικονομίας. Ή για τις πραγματικές διαστάσεις των χρεών του συνταξιοδοτικού συστήματος (κάπου στο 300% του ΑΕΠ).

Ας υποθέσουμε όμως ότι δεν είχαμε ένα μεγάλο χρέος. Θα ήταν μια πολιτική παροχών και τσιμεντοποιησής ο καταληλότερος τρόπος για να βρούμε από την υπάρχουσα κρίση;

Ο George Will γράφει στην Washington Post τοSame Old New Deal?

"The assumption is that the New Deal vanquished the Depression. Intelligent, informed people differ about why the Depression lasted so long. But people whose recipe for recovery today is another New Deal should remember that America's biggest industrial collapse occurred in 1937, eight years after the 1929 stock market crash and nearly five years into the New Deal. In 1939, after a decade of frantic federal spending — President Herbert Hoover increased it more than 50 percent between 1929 and the inauguration of Franklin Roosevelt — unemployment was 17.2 percent."

Για μια πρόσφατη εμπειρία δείτε τη σύντομη μελέτη του John H. Makin για την χαμένη δεκαετία της Ιαπώνίας όπου μεταξύ άλλων λέει:

"Japan's large fiscal stimulus packages, which became legendary during the 1990s, were ineffective for several reasons. First of all, the packages were not as large as advertised, often inflated by double counting as stimulus government programs that were already slated to be undertaken. More importantly, the packages were poorly directed--largely toward unproductive public works projects and credits to small businesses that were no longer economically viable. It would have been far better to have reduced tax rates and allowed households to employ the increase in disposable incomes as they saw fit. Investment incentives would have helped as well, since part of the aftermath of the stock market boom was a collapse in private investment following the excessive buildup that occurred in the 1980s."

Είμαστε μια οικονομία που δανείζεται ασυστόλως, πάντοτε και με οποιανδήποτε συνθήκες, για να καλύψουμε τις τρέχουσες πελατειακές ανάγκες του πολιτικού συστήματος. Έστω και αν είχαμε τα χρήματα ποτέ δεν θα τα χρησιμοποιούσαμε για να μειώσουμε αισθητά του φόρους, να πατάξουμε την γραφειοκρατία και να προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις. Απλά θα ήταν άλλη μια ευκαιρία για να επιδωθεί το κράτος σε κάποιου είδους shop therapy.

Ελληνικό Πανεπιστήμιο,κρίση και μεταρρύθμιση

Oι Φιλελεύθεροι Φοιτητές και το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών σας προσκαλούν σε εκδήλωση με τίτλο :

Ελληνικό Πανεπιστήμιο,κρίση και μεταρρύθμιση.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα το Σάββατο 29 Νοεμβρίου στις 19.00, στο Μακεδονία Παλλάς στη Θεσσαλονίκη και θα είναι ανοιχτή στο κοινό.

Ομιλητές:
Γεώργιος Μπήτρος Καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Θέμης Λαζαρίδης. Καθηγητής στο Τμήμα Χημείας του City College / City University of New York, διαχειριστής των ιστολογίων Greek University Reform Forum και "Αξιολόγηση Βουλευτών"
Νάσιος Τσιούρας,δικηγόρος

Συντονιστής: Χάρης Μ. Πεϊτσίνης, δικηγόρος.

Η..."φιλελεύθερη" Ντόρα Μπακογιάννη μιλάει για την οικονομική κρίση...

"Η παράταξη μας δεν ήταν ποτέ οπαδός της αχαλίνωτης οικονομικής δραστηριότητας...

Είδαμε ότι η χαλάρωση ή η μη τήρηση του ρυθμιστικού πλαισίου και οι πολιτικές της νομισματικής χαλαρότητας, της υπερχρέωσης και της υπερκατανάλωσης, οδήγησαν σε μια πρωτοφανή για τις τελευταίες δεκαετίες απώλεια εμπιστοσύνης.

Η ανεξέλεγκτη κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ισχυρή πολιτική και κρατική παρέμβαση.

Η πολιτική πήρε την πρωτοβουλία.

Οι κυβερνήσεις έχουν τον πρώτο λόγο για να αντιμετωπίσουν τις καταστροφικές επιπτώσεις της πλήρους αποτυχίας του μοντέλου αυτού , της ασύδοτης ανάπτυξης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και της επακόλουθης κατάρρευσης των χρηματιστηριακών αγορών."

(διαβάστε εδώ ολόκληρη την ομιλία της Υπουργού Εξωτερικων Ντ. Μπακογιάννη στη συνεδρίαση της Νομαρχιακής Συνέλευσης Βόρειας Αττικής της ΝΔ)

Η Ντόρα Μπακογιάννη, θεωρείται , από τα Μ.Μ.Ε., πως εκφράζει τη λεγόμενη "φιλελεύθερη" πτέρυγα της "Νέας Δημοκρατίας". Ομολογώ πάντως πως μου είναι αρκετά δύσκολο να διακρίνω σε τί διαφέρει η παραπάνω "φιλελεύθερη" ανάλυση για τα αίτια της οικονομικής κρίσης από τις σοσιαλιστικές κορώνες του κύριου Αλαβάνου ή το νεο "New Deal" του Γιώργου Παπανδρέου. Βέβαια, η παραπάνω ομιλία δεν αποδεικνύει τίποτε άλλο παρά αυτό που υποψιαζόμασταν όλοι: η όποια θεωρητική υπεράσπιση κάποιων φιλελεύθερων θέσεων στο παρελθόν , από την πλευρά της κ. Μπακογιάννη ,ήταν εντελώς ευκαιριακή και οπορτουνιστική, και χωρίς καμιά σοβαρή μελέτη της φιλελεύθερης σκέψης . Τώρα που αυτές οι θέσεις δεν φέρνουν ψήφους και δυσκολεύουν τα μελλοντικά πολιτικά της σχέδια, η Υπουργός Εξωτερικών τις εγκαταλείπει με μεγάλη ευκολία και ανακαλύπτει την κρυφή γοητεία του κρατισμού.

Για τους αυτοαποκαλούμενους "φιλελεύθερους" της Νέας Δημοκρατίας , λοιπόν, η λύση στα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας είναι το ακόμη περισσότερο κράτος. Όταν έχεις τέτοιους "φιλελεύθερους", τί να τους κάνεις τους σοσιαλιστές!

Προσωποκράτηση για χρέη προς το δημόσιο: όταν συγχέεται το μη αντισυνταγματικό με το θεμιτό

Πριν από λίγους μήνες το υπουργείο Οικονομικών προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, μετά από μια σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκριναν ότι το μέτρο της προσωποκράτησης για χρέη απέναντι στο Δημόσιο - ή σε ΝΠΔΔ - είναι αντισυνταγματικό. Ο σκοπός ήταν, για να μιλήσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους, να στείλει την μπάλα στην εξέδρα: με μια απόφαση του Αρείου Πάγου υπέρ του δημοσίου, η κυβέρνηση θα έπαιρνε παράταση στο να φυλακίζει πολίτες για χρέη απέναντι στο Δημόσιο, αφού το θέμα θα παραπεμπόταν στην συνέχεια, επί ασυμφωνίας, στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Το ερώτημα που προκύπτει, εν προκειμένω, δεν είναι αν το μέτρο της προσωποκράτησης είναι συνταγματικό ή μη. Το θέμα, επίσης, δεν είναι, αν γενικά το μέτρο της προσωποκράτησης είναι συμβατό με την Διεθνή Σύμβαση της Νέας Υόρκης, που κύρωσε το ελληνικό κοινοβούλιο με νόμο το 1997. Γι' αυτά, εξάλλου, υπάρχουν αρμοδιότεροι να κρίνουν από μένα - δικαστήρια και νομικοί. Στην δεύτερη περίπτωση μάλιστα είχαμε, το 2000, απόφαση δικαστηρίου που αποφυλάκιζε χρεωφειλέτες επικαλούμενη την Διεθνή Σύμβαση της Νέας Υόρκης. Το θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει είναι αν η προσωποκράτηση είναι θεμιτή ή μη. Επιθυμεί, λοιπόν, η κυβέρνηση να πηγαίνουν πολίτες φυλακή για χρέη προς το Δημόσιο, ακόμα και αν αυτό δεν παραβιάζει το Σύνταγμα;

Προξενεί απορία, εν προκειμένω, το πόσο κοντόφθαλμη είναι η πολιτική της κυβέρνησης: είναι γνωστό εδώ και 1.5 χρόνο ότι υπάρχει οικονομική κρίση, που θα αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε αδυναμία αποπληρωμης χρεών προς το δημόσιο πολλούς ιδιώτες, περισσότερους απότι συνήθως, ειδικά όταν η κυβέρνηση επιβάλλει νέους φόρους εν μέσω της γενικής οικονομικής δυσπραγίας. Επίσης, είναι γνωστή εδώ και καιρό η κατάσταση στις φυλακές. Στην περίπτωση των φυλακών, η τακτική του υπουργείου Δικαιοσύνης μέχρι σήμερα ήταν να απαγορευτεί η πρόσβαση του Συνηγόρου του Πολίτη στις φυλακές - αφού με βάση την λογική του, αν δεν υπάρχουν μαρτυρίες δεν υπάρχει πρόβλημα - και να αυξηθούν τα ποσά μετατροπής των ποινών - με μόνο τον...διορατικό Γιάννη Μαρίνο να πανηγυρίζει για το συγκεκριμένο μέτρο - ώστε να έχουμε ακόμα μεγαλύτερους αριθμός φυλακισμένων! Παρόλα τα προαναφερθέντα, η κυβέρνηση προχώρησε προς την προσφυγή στον Άρειο Πάγο για μπορεί να εξακολουθεί να φυλακίζει πολίτες για χρέη προς το Δημόσιο. Κι έτσι η κυβέρνηση από τη μια μεριά υπόσχεται ότι θα φέρει σύντομα νομοσχέδιο στην Βουλή με το οποίο θα αποφυλακίσει 5,000 κρατουμένους, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να μην καταργηθεί ένα μέτρο που θα οδηγήσει στην κράτηση μεγάλου αριθμού ατόμων! Ακόμα χειρότερα, ο υπερπληθυσμός των ελληνικών φυλακών που προσπαθεί τώρα να θεραπεύσει η κυβέρνηση, κάνει αδύνατη την τήρηση του άρθρου 13 του Σωφρονιστικού μας Κώδικα, που απαγορεύει την κράτηση των χρεοφειλετών στον ίδιο χώρο με τους ποινικούς παραβάτες.

Το σημερινό καθεστώς δεν είναι εφεύρεση της τωρινής κυβέρνησης. Μάλιστα, το 1997, η τότε κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό τον Γ.Δρυ, επέκτεινε, με νόμο, την προσωποκράτηση για χρέη προς το Δημόσιο και σε χρέη σε Ταμεία ή ΝΠΔΔ εν γένει, ώστε περισσότεροι πολίτες να πηγαίνουν φυλακή. Το μέτρο, όμως της προσωποκράτησης για χρέη προς το δημόσιο, έχει δυο θεμελιώδεις αδικίες: το πρώτο είναι ότι η προσωποκράτηση για χρέη προς ιδιώτη μπορεί να αποφευχθεί, αν κάποιος αποδείξει ότι δεν έχει να πληρώσει, και όχι απλα ότι δεν επιθυμεί να πληρώσει. Κάτι τέτοιο, νομίζω, δεν ισχύει για το δημόσιο. Το δεύτερο και σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι υπάρχει μια εμφανής ανισοτιμία: αν εγώ χρωστάω στο δημόσιο, θα πάω φυλακή. Αν το δημόσιο χρωστά σε μένα, κανείς δεν πηγαίνει φυλακή, κανένας δεν είναι υπεύθυνος. Κι αν το επιχείρημα ήταν ότι η προσωποκράτηση είναι ένας τρόπος διασφάλισης των συμφερόντων του δημοσίου, για την διασφάλιση των συμφερόντων του πολίτη δεν υπάρχει κανείς, αφού ακόμα και αυτή η αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος του δημοσίου απαγορεύεται με βάση το άρθρο 20 του ν. 3301/2004 που η σημερινή κυβέρνηση ψήφισε.

Η προσφυγή σε δικαστήρια για πολιτικά θέματα, κρύβει έναν κίνδυνο: ο νικητής τα παίρνει όλα. Στην περίπτωση της προσωποκράτησης, αντί να υπάρξει διάλογος για το ποια πρέπει να είναι τα όρια της προσωποκράτησης και αν γενικά πρέπει να υπάρχει προσωποκράτηση, η κυβέρνηση προσφεύγει στα δικαστήρια με την λογική ότι αν κερδίσει δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει σε κανέναν. Όμως αυτή η τακτική υποβαθμίζει την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, αφού η κυβέρνηση βάζει ανάμεσα σε αυτήν και τους πολίτες, τον θεσμό της δικαστικής εξουσίας, για αποφάσεις που ουσιωδώς θα έπρεπε να είνα δικές της. Κάνει, με αυτόν τον τρόπο, τους δικαστές να φαίνονται σύμμαχοί της όταν αποφασίζουν υπέρ της - ακόμα και αν αυτό δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις τους - και αντί να συζητά για ένα πρόβλημα και να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τις αποφάσεις της, αφήνει τους δικαστές να τις αναλάβουν γι'αυτήν. Και υπό μια έννοια, αυτή είναι και η δουλειά των δικαστών: να προστατεύει τους πολίτες από την αυθαιρεσία της κεντρικής κυβέρνησης. Ας αναρωτηθούμε, όμως, τι θέλουμε, δικαστές που να μας προασπίζουν από την αυθαιρεσία της κυβέρνησης ή δικαστές που δεν χρειάζεται να μας προασπίζουν από την αυθαιρεσία;

Παιδεία: όταν η ιδιωτική πρωτοβουλία έρχεται να καλύψει την κρατική ανεπάρκεια

To Δίκτυο Σχολικής Καινοτομίας είναι μια ενδιαφέρουσα δράση της Μορφωτικής και Αναπτυξιακής Πρωτοβουλίας, που είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας και της κοινής δράσης 8 ιδιωτικών κοινοφελών ιδρυμάτων. Μετέχουν το Ίδρυμα Ευγενίδου, το Ίδρυμα Α. Γ. Λεβέντη, το Ίδρυμα Ι. Φ. Κωστόπουλου, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, το Ίδρυμα Μποδοσάκη, το Ίδρυμα Σταύρου Νιάρχου, το Κοινωφελές Ίδρυμα Άλέξανδρος Ωνάσης και το Ίδρυμα Λαμπράκη. Σκοπός του Δικτύου είναι να προωθεί εκπαιδευτικές καινοτομίες στις σχολικές μονάδες και έτσι επιδιώκει την ουσιαστική αλλαγή στη μορφή και στο περιεχόμενο της εκπαιδευτικής πράξης με τρόπο που να αναδεικνύει δημιουργικές μορφές εργασίας και μάθησης στο σχολείο.

Δυστυχώς εδώ και δεκαετίες η σχολική εκπαίδευση στη χώρα μας έχει βαλτώσει. Κάθε οργανικό τμήμα του γιγάντιου κρατικού μηχανισμού της αντιστέκεται σε κάθε αλλαγή που θα αλλάξει τον προσανατολισμό της. Και όταν προτείνονται αλλαγές αυτές είναι συνήθως δέσμιες των ιδεοληψιών μιας κομματικής νομενκλατούρας του εκάστοτε κόμματος εξουσίας. Την ανεπάρκεια είναι πασιφανής, η κοινωνία την έχει διαγνώσει (όσοι τουλάχιστον ζουν εκτός του κράτους) και έρχεται να καλύψει με ιδιωτικούς φορείς όπως η Μορφωτική και Αναπτυξιακή Πρωτοβουλία. Μπορεί η ιδιωτική εκπαίδευση να μην μπορεί να γίνει ρεαλιστική επιλογή για τους περισσότερους Έλληνες στο άμεσο μέλλον, αλλά αν δεν μπορέσουν ανεξάρτητοι φορείς να βελτιώσουν την τραγική εικόνα της κρατικής, τότε δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε.