Απεργίες και οφέλη από αυτές. Ποιος χρωστάει σε ποιον.

Το παρακάτω άρθρο ξεκίνησε ως απάντηση σε σχόλιο του J95 σε προηγούμενο άρθρο για τις απεργίες και τους "απεργοσπάστες" (Ξέρεις τι σημαίνει πείνα;), αλλά εξελίχθηκε προφανώς σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, οπότε το δημοσιεύω ξεχωριστά. Θεωρώ ότι απαντάει και στο άρθρο του S_G (Τα οικονομικά της (μη) απεργίας).

J95 said:
Έχω ακούσει πολλούς απεργοσπάστες να το λένε αυτό, αλλά ούτε έναν που να χάρισε π.χ. στη UNICEF τα λεφτά της αύξησης όταν αυτή κερδήθηκε.
...
Και αυτό το θεωρώ γλοιώδες.
Εκεί καταντήσαμε: Ο Άγιος Απεργοσπάστης...

Κατ' αρχάς δε δέχομαι τη λέξη "απεργοσπάστης". Τι πάει να πει αυτό; Για μένα υπάρχουν απλά απεργοί και μη απεργοί. Τα υπόλοιπα θεωρώ ότι, συνήθως, είναι ιδεολογικά φορτισμένες μπούρδες εκ του πονηρού.

Επί της ουσίας τώρα. Γιατί ο μη απεργός δεν χαρίζει τα λεφτά της αύξησης π.χ. στη UNICEF; Έχει (ηθική) υποχρέωση να κάνει κάτι τέτοιο; Ισχυρίζομαι πως όχι.

Ας πάρουμε την περίπτωση απεργίας όπου υπάρχουν τα εξής 3 αιτήματα:

1. Να απαλλαγεί από τη φορολογία ο κλάδος μας.
2. Σύνταξη στα 40 για όλους μας.
3. Αύξηση 15% στον κατώτατο μισθό.

Έστω ότι ο Χ εργαζόμενος διαφωνεί πλήρως με τα 2 πρώτα αιτήματα (τα θεωρεί κοινωνικώς προκλητικά και γελοία) και βρίσκει το 3ο ακραίο / μη ρεαλιστικό.
Ανεξαρτήτως του αν τα αιτήματα γίνουν δεκτά ή όχι, υφίσταται ήδη ως άτομο μια αρνητική συνέπεια από την ύπαρξη και προβολή τους και μόνο, καθότι χρωματίζεται αρνητικά / γίνεται δέκτης μιας αρνητικής "ετικέτας" στην κοινωνία ως μέλος του συγκεκριμένου κλάδου. Σκεφτείτε π.χ. ποια είναι η άποψή σας για κάποιον όταν ακούτε ότι είναι ναυτεργάτης ή δημόσιος υπάλληλος. Η ύπαρξη της αρνητικής αυτής ετικέτας μπορεί κάλλιστα να συνεπάγεται και αρνητικές οικονομικές συνέπειες για το άτομο (π.χ. στέρηση ευκαιριών) χωρίς να έχει πραγματικά ευθύνη. Χρεώνεται δηλ. αρνητικά εξ' αιτίας της προβολής παρόμοιων αιτημάτων από τη ... "συλλογικότητα".

Έστω τώρα ότι κατά τη διάρκεια της απεργίας ο ίδιος Χ εργαζόμενος αποφασίζει να μη συμμετάσχει. Και έστω ότι κερδίζεται τελικώς αύξηση 4% (αντί του π.χ. 3% που ήταν η αρχική πρόταση του εργοδότη). Οφείλει το άτομο να δώσει αυτό το επιπλέον 1% ως φιλανθρωπία; Ή να μην το αποδεχτεί (αν έχει από το νόμο τέτοιο δικαίωμα);

Παίρνω ως δεδομένο ότι η αμοιβή της εργασίας του ατόμου θα έπρεπε να προσδιορίζεται με βάση τις εκάστοτε συνθήκες προσφοράς και ζήτησης εργασίας. Κατά τις ημέρες της απεργίας η προσφερόμενη "ποσότητα" εργασίας είναι πολύ μικρή και η ζήτηση γι' αυτήν πολύ πιο μεγάλη. (Φανταστείτε π.χ. τη ζήτηση για ακτοπλοϊκά δρομολογία στο Αιγαίο κατά τη διάρκεια της τελευταίας εβδομάδας.) Αυτό σημαίνει ότι η αμοιβή της εργασίας για τις συγκεκριμένες ημέρες θα έπρεπε να είναι πολύ μεγαλύτερη. Ωστόσο, το εργαζόμενο άτομο δεν καρπούται την πραγματική αξία της εργασίας του για τις συγκεκριμένες ημέρες είτε γιατί είναι δεμένο εντός μιας συλλογικής σύμβασης (και πάλι χάρη στην ... συλλογικότητα) είτε γιατί η ατομική του σύμβαση καταρτίστηκε υπό άλλες συνθήκες προσφοράς και ζήτησης. Σε κάθε περίπτωση, το άτομο εξακολουθεί να πληρώνεται με το ποσό α που πληρωνόταν και υπό τις προηγούμενες συνθήκες παρότι η αξία της εργασίας του τη συγκεκριμένη στιγμή είναι π.χ.2α ή 3α. Άρα, το εργαζόμενο άτομο υφίσταται μια ακόμη οικονομική ζημιά κατά τη διάρκεια της απεργίας. Θα το περιέγραφα ως ένα είδος καταναγκαστικού κόστους ευκαιρίας. Όσο μεγαλύτερη δε είναι η συμμετοχή στην απεργία, τόσο μεγαλύτερη είναι και η αξία της εργασίας για τις συγκεκριμένες μέρες και άρα τόσο μεγαλύτερη και η οικονομική απώλεια που υφίσταται το εργαζόμενο άτομο ως αποτέλεσμα της απεργίας. Η απώλεια δε αυτή, δεν είναι καν σίγουρο ότι θα αντισταθμιστεί από την επιπλέον αύξηση που θα λάβει ως αποτέλεσμα της απεργίας. Μπορεί ακόμη και να είναι μικρότερη από την αύξηση και άρα, για μια ακόμη φορά, το άτομο να βγαίνει ζημιωμένο από τη δράση της συλλογικότητας.

Άρα, σε καμία περίπτωση δεν τεκμηριώνεται ότι το άτομο οφείλει κάτι ως αποτέλεσμα της μη συμμετοχής του στην απεργία.

Θα μπορούσε βάσιμα δε να ισχυριστεί κανείς ότι η ίδια η μη συμμετοχή του ατόμου στην απεργία και η επιλογή της εργασίας (ανεξαρτήτως των κινήτρων της) αποτελεί κοινωνική προσφορά τουλάχιστον εξίσου σημαντική με την οποιαδήποτε προσφορά σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Για την ακρίβεια, η προαναφερθείσα απωλεσθείσα επιπλέον αμοιβή (α ή 2α) που δεν εισπράττει ποτέ το άτομο είναι ακριβώς μια μορφή προσφοράς του προς το κοινωνικό σύνολο.

Σε τελική ανάλυση βέβαια, το άτομο αποφασίζει τι είναι πιο σημαντικό για το ίδιο: Η πιθανότητα κατοχύρωσης ενός μεγαλύτερου ποσοστού αύξησης για το μέλλον (+ μερικά ξένοιαστα πρωινά, + η δυνατότητα για μεσημεριανό φαγητό μια λογική ώρα τις μέρες της απεργίας, + οι πιθανώς καλύτερες κοινωνικές σχέσεις με τους συναδέλφους, +η πιθανότητα εξεύρεσης εναλλακτικού εισοδήματος κατά τις ημέρες της απεργίας) από τη μία μεριά ή, από τη άλλη μεριά, η εξασφάλιση ρευστότητας και η μη, προσωρινή έστω, απώλεια εισοδήματος. Άρα, και πάλι καταλήγουμε, κατ' ελάχιστον, στο ότι η επιλογή μη συμμετοχής στην απεργία έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνεται από άτομα που είναι πιο πιεσμένα οικονομικά.


Ας πάρουμε τώρα μια άλλη υποθετική περίπτωση. Έστω ότι το άτομο Ψ εργάζεται αποδοτικότερα και έχει υψηλότερα προσόντα από την πλειοψηφία των εργαζομένων συναδέλφων του. Ωστόσο, λόγω της δράσης της "συλλογικότητας" από τη μια μεριά και της αδράνειας ή αδυναμίας του εργοδότη του από την άλλη (ύπαρξη κολλεκτιβιστικού θεσμικού πλαισίου) βρίσκεται να αμοίβεται το ίδιο, ή έστω να παίρνει το ίδιο ποσοστό αύξησης, με όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους του.

Έστω ότι το υποθετικό αυτό άτομο αισθάνεται πως έχει ζημιωθεί από προηγούμενες δράσεις της "συλλογικότητας" (στην οποία καταναγκαστικώς μετέχει). Π.χ. έχουν κατόπιν "συλλογικής" πίεσης (η οποία μπορεί να εξυπηρετεί βέβαια απλά και μόνο τα προσωπικά συμφέροντα κάποιων συνδικαλιστών) προσληφθεί τόσοι πολλοί στον κλάδο του που οι αμοιβές έχουν κατ' ανάγκη συμπιεστεί. Ο εργοδότης μπορεί να συντηρήσει τόσο πολλούς εργαζόμενους μόνο με το να κρατάει χαμηλές τις αμοιβές για το σύνολο. Έτσι, ενώ ο εργαζόμενος της περίπτωσής μας μπορεί να αισθάνεται ότι αξίζει π.χ. να πληρώνεται με 2.000€ / μήνα βρίσκεται στη θέση του να πληρώνεται με 1000€ / μήνα ως αποτέλεσμα των παραπάνω παραγόντων. Έστω ότι η απεργία θα αποφέρει αύξηση 1% επιπλέον όπως αναφέρθηκε παραπάνω (4% αντί για 3%). Πρέπει τα 10 επιπλέον ευρώ το μήνα που θα του εξασφαλίσει η δράση της "συλλογικότητας" και η απεργία να τα απαρνηθεί καθότι δε συμμετείχε σε αυτήν; Προφανώς και όχι! Τα 10 επιπλέον ευρώ είναι απλά και μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του ποσού (1000€) με το οποίο η "συλλογικότητα" και η δράση της έχει ζημιώσει τον συγκεκριμένο υποθετικό εργαζόμενο. Άρα, όχι μόνο ο (μη απεργών) εργαζόμενος του παραδείγματος δεν χρωστάει αλλά αντιθέτως αυτά που του οφείλονται είναι απείρως περισσότερα. Η από μέρους του "είσπραξη" των επιπλέον 10€ αποτελεί μικρό μόνο μέρος του συνολικού χρέους που η συλλογικότητα έχει έναντι του συγκεκριμένου εργαζόμενου!

Και ξαφνικά έγινε ένα Φίτςςς (Fitch)...

Αναταραχή έγινε πριν δυο τρεις μέρες μετά την αναθεώρηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ισλανδίας (μια πολύ μικρή χώρα και οικονομία στο παγκόσμιο χωριό) από το διεθνή οίκο οικονομικής αξιολόγησης Fitch.

Το χρέος της Ισλανδίας έχει τραβήξει τα τελευταία χρόνια την ανηφόρα και παράλληλα μ’ αυτό και άλλοι παράγοντες (αυξημένο έλλειμμα διακυβέρνησης κλπ.) ανάγκασαν το διεθνή οίκο να αναθεωρήσει προς τα κάτω τις απόψεις του για την οικονομία της παγωμένης χώρας και κατά συνέπεια αλλάξει η στάση των επενδυτών - άλλοι που βλέπουν τις αγορές σα μίασμα (βλέπε αριστερούς στην πιο hardcore μορφή ή ευρωγραφειοκράτες στην πιο light) αυτούς τους αποκαλούν και κερδοσκόπους - που είχαν βάλει τα κεφάλαιά τους σε ομόλογα ισλανδικής κορώνας. Ομόλογα που είχαν πολύ αυξημένες αποδόσεις (με επιτόκιο της τάξης του 10% ή και λίγο περισσότερο) και προηγουμένως φάνταζαν θελκτικά σε επενδυτές που ψάχνουν ό,τι ψάχνει φυσικά ο κάθε επενδυτής ανά τον κόσμο: αποδόσεις.
Μετά την ανακοίνωση της Fitch άρχισε πολύς κόσμος να φεύγει από τέτοιες τοποθετήσειςπου φαινόντουσαν ότι είχαν υψηλές αποδόσεις. Άρχισαν μάλιστα να φεύγουν και από άλλα τέτοια ομόλογα που υπόσχονται πολλά (Βραζιλία και άλλες υποσχόμενες αγορές), γιατί σκέφτηκαν ‘πάμε να φύγουμε μήπως βγουν και άλλοι υπερεκτιμημένοι (ομόλογα σε νομίσματα ‘παλτά’ θα τα λέγαμε στην ποδοσφαιρική διάλεκτο) και μείνουμε με το παλτό στο χέρι σαν τον παναθηναϊκό’.
Αξίζει να δει κανείς την αναταραχή που προκλήθηκε από την αλλαγή αξιολόγησης μιας μικρής χώρας. Η Ισλανδία έχει πληθυσμό μόλις 300.000 αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να αποκτήσουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο χρέος περίπου 200 δις σε ισλανδικές κορώνες (ή περίπου 2,5 δις ευρώ αν πάρουμε μια ισοτιμία περίπου 78-79 isk για 1€) ή περίπου 8.500 € για κάθε έναν ισλανδό.

Η απορία μου είναι τι θα πει η Fitch, η S&P η Moody's για τη δική μας πιστοληπτική ικανότητα τη στιγμή που για παράδειγμα το χρέος στην ελλάδα έχει ανέλθει στο εφιαλτικό νούμερο των 215 δις € (ενώ πέρυσι ήταν 201). Μιλάμε για μια αύξηση του χρέους 7% σε ένα χρόνο. Και δεν είχαμε ανάπτυξη του ΑΕΠ μεγαλύτερη του 7% στον ένα αυτό χρόνο για να πούμε ότι ήλθαμε 'μία η άλλη' και 'ισοφαρίζονται τα ποσά'. Με μια απλή διαίρεση βρίσκει κανείς ότι σε κάθε έλληνα εν ζωή αντιστοιχούν περίπου 21-22.000 € (σχεδόν το τριπλάσιο της ισλανδίας ας πούμε). Και αυτό χωρίς στο 215 να υπολογίζεται το (γενικά όχι και τόσο γνωστό και ξεκάθαρο) σύννεφο των εγγυήσεων που έχει δώσει το κράτος σε κάθε λογής ΔΕΚΟ και άλλες παρεμφερείς και κρυφές υποχρεώσεις. Και χωρίς να μιλήσουμε καθόλου για το αναλογιστικό έλλειμμα των δημόσιων ταμείων (βγαίνει ένα ιλιγγιώδες νούμερο) το οποίο κανείς δεν αγγίζει σ' αυτή τη χώρα των στρουθοκαμήλων.

Το ερώτημα είναι λοιπόν: τι θα μας πει σε λίγο καιρό η Fitch και η όποια άλλη εταιρεία οικονομικής αξιολόγησης?

Είναι μάλιστα όμηρος η χώρα από εκβιασμούς σε πολιτικό επίπεδο?

Δηλαδή, θα μας πούνε (εν δεν το έχουνε ήδη πει και δεν το ξέρουμε):

'κάνε κι αυτό κι εκείνο ή πρέπει να δεχτείς και το άλλο γιατί το ξέρεις καλά κι εσύ ότι κρατάω με νύχια και με δόντια την κάθε Fitch για να μη σου μειώσει (όπως πρέπει) κατά δύο σκαλοπάτια την πιστοληπτική ικανότητα και να στη μειώσει π.χ. μόνο για ένα - ή να κάνει λίγο τα στραβά μάτια'.

Αυτά είναι τα ζητήματα γύρω μας, μ' αυτά θα έπρεπε να ασχολούνται around αντί με το πόσο έχει το κολοκύθι και με το πόσο αύξηση στο εφάπαξ εκβιάζει ο κάθε ένας.

Λέτε να γίνει καμιά μέρα και 'δω κανένα Φίίίτςςςς?

50 χρόνια απομυθοποίησης

Σαν αύριο πριν 50 χρόνια, στις 25 Φεβρουαρίου 1956, στο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, με την ομιλία του Νικήτα Χρουτσώφ, είχαμε την πρώτη ρωγμή στο μύθο της σοβιετικής σοσιαλιστικής κοινωνίας και την παραδοχή εκ μέρους του καθεστώτος ενός από τα μαζικότερα και διαρκέστερα εγκλήματα του 20ου αιώνα, της σταλινικής δικτατορίας (δεύτερο σε αριθμό θυμάτων μόνο σε σχέση με την μαοϊκή Κίνα και συγκρίσιμο σε αποκτήνωση μόνο με τη ναζιστική Γερμανία). Ενός εγκλήματος που σήμερα μόνο φανατικοί ιδεοληπτικοί (και όπως φαίνεται νοσταλγοί των πρακτικών του) αρνούνται να αναγνωρίσουν.

Σε μια κλειστή συνεδρίαση, μπροστά μόνο σε μέλη του κόμματος, ο Γενικός Γραμματέας του παραδέχτηκε τα εγκλήματα της σταλινικής εποχής, σε ότι αφορούσε εκκαθαρίσεις μελών του (και παρότι ο ίδιος ο Χρουτσώφ είχε σημαντική ευθύνη και συμμετοχή σ'αυτά). Μια επιτροπή προετοιμασίας για το συνέδριο βρήκε 681,692 θύματα. Αργότερα, στο 22ο συνέδριο του ΚΚΣΕ, ο Χρουτσώφ παραδέχτηκε και τα εγκλήματα του καθεστώτος ενάντια στα μη-μέλη, στον απλό λαό, προτείνοντας και την ανέγερση μνημείου στος τιμήν τους (πράγμα που φυσικά δεν έγινε αφού προείχαν τα προγανδιστικά στρατευμένα έργα εξύμνησης της σοσιαλιστικής ουτοπίας και του σοβιετικού υπεράνθρωπου).

Ασφαλώς και τα κίνητρα του Χρουτσώφ για την αναγνώριση των εγκλημάτων δεν ήταν στο ελάχιστο ανθρωπιστικά, αλλά το ίδιο κυνικά με τα κίνητρα αυτών που τα διέπραξαν. Άλλωστε τα χέρια του έσταζαν από βάρος εκατομμυρίων νεκρών, ιδίως κατά τη θητεία του στην Ουκρανία. Ενώ τα εκατομμύρια των νεκρών και των εκτοπισμένων να θυσιάστηκαν στο βωμό της επιβίωσης της σταλινικής απολυταρχίας, η δημοσιοποίησή των εγκλημάτων σε βάρος τους εξυπηρέτησε αργότερα τις μάχες πολιτικής εξουσίας στους κόλπους του κόμματος, χτυπώντας τους πολιτικούς αντιπάλους του Χρουτσώφ. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Ο Στάλιν έγινε το εξιλαστήριο θύμα για ένα ολόκληρο δολοφονικό μηχανισμό που διέπραξε απίστευτα εγκλήματα και του οποίου τα μέλη και η ιδεολογία τους χρειάζονταν μια ηθική απενοχοποίηση.

Δυσυχώς, η έκταση των εγκλημάτων είναι σχεδόν αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται σήμερα από επιστήμονες και ανθρωπιστικές οργανώσεις (το 2004 ανακοινώθηκαν 1,345 εκατομμύρια εξακριβωμένα ονόματα θυμάτων), σε κάθε όμως περίπτωση μιλάμε για περισσότερα από 20 εκατομμύρια θύματα. Μέχρι το 1956 μπρούμε πρόχειρα να αναφέρουμε:
-Την εκτέλεση δεκάδων χιλιάδων ομήρων και αιχμαλώτων χωρίς δίκη το 1918-1922
-Την σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων αγροτών και εργατών στις βίαιες καταστολές των εξεγέργσεών τους την ίδια περίοδο.
-Την εκτόπιση και την εξολόθρευση των Κοζάκων του Ντον το 1920
-Τις δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το 1918-1930
-Τον θάνατο περίου 5 εκατομμυρίων στον λιμό του 1922
-Την υποχρεωτική κολλεκτιβοποίηση της υπαίθρου και την εξόντωση των διαφωνούντων ιδιοκτητών.
-Την εκτόπιση και την εκκαθάριση περίπου 2 εκατομμυρίων κουλάκων (ανεξάρτητων μικροϊδιοκτητών γης) το 1930-32
-Τον εσκεμμένο λοιμό και την απομόνωση της Ουκρανίας που οδήγησε στο θάνατο 6 εκατομμύρια Ουκρανούς
-Την εκκαθάριση σχεδόν 690.000 ατόμων στις Μεγάλες Εκκαθαρίσεις του 1937-38
-Τον εκτοπισμό εκατομμυρίων Πολωνών, Ουκρανών, Πόντιων Ελλήνων, Αφγανών, Κορεατών, Κινέζων, κατοίκων των Βαλτικών Χωρών, της Μολδαβίας και της Βερασάβιας το 1939-41 και το 1944-45
-Την εκτόπιση και την εκκαθάριση των Γερμανών του Βόλγα το 1941
-Την εκτόπισση και την εγκατάλειψη των Τατάρων της Κριμαίας, των Τσετσένων και των Ινγκουσέτιων το 1943-44
-Το 1953 υπήρχαν στα Γκούλαγκ πάνω από 2,5 εκατομμύρια φυλακισμένοι, εκ των οποίων το 1,2 αμνηστεύτηκε 3 βδομάδες μετά τον θάνατο του Στάλιν.

Όσοι διανοούμενοι προσπάθησαν να αντισταθούν σε αυτόν τον ολοκληρωτικό οδοστρωτήρα αίματος εκτοπίστηκαν, εκτελέστηκαν, κλείστηκαν σε ψυχιατρεία και ελάχιστοι τυχεροί εξορίστηκαν στο εξωτερικό (όπου κάποιοι όπως ο Μαρκώφ δολοφονήθηκαν). Το "Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ" του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν ήταν μια σπάνια καθαρή ματιά κάτω από το σιδερένιο πέπλο της σταλινικής προπαγάνδας. Το έργο της Τσεκά, της GPU, της NKVD και της KGB δεν έλαβε ποτέ την "αναγνώριση" που του άξιζε.

Από τα θύματα των πολιτικών διώξεων, με ιδιαίτερη μανία καταδιώχθηκαν οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις του αριστερού χώρου. Μόνο το 1925 η GPU "εξάρθρωσε" 81 οργανώσεις αναρχικών, 14 οργανώσεις μενσεβίκων, 6 οργανώσεις σοσιαλεπαναστών της δεξιάς, 7 οργανώσεις σοσιαλεπαναστατών της αριστεράς, 117 οργανώσεις "διάφορων διανοούμενων", 24 οργανώσεις "μοναρχικών", 85 οργανώσεις "κληρικών" και "αιρετικών" και 675 ομάδες κουλάκων. Η επιθετική, αδιάλλακτη και βίαιη ιδεολογία του Λένιν και των Μπολσεβίκων πολέμησε με λύσσα κάθε πολιτική διαφορετικότητα συνθλίβοντας κάθε αντίθετη φωνή, ακόμα και όσων τη βοήθεια χριεάστηκε στα πρώτα στάδια της επανάστασης. Και γι'αυτό αξίζει την καταδίκη της πρώτα και κύρια από τον χώρο που ξεκίνησε και στη συνέχεια έπνιξε.

Αυτά που ένα αιμοσταγές καθεστώς είχε το θάρρος να αναγνωρίσει κάνοντας τη αυτοκριτική του, η σημερινή ιδεολογική τύφλωση αρνείται ακόμα να τα δει. Αντί το μέγεθος και μόνο της θηριωδίας να τους παγώνει το αίμα, σήμερα γινόμαστε δέκτες της χονδροειδούς γκαιμπελικής προπαγάνδας τους. Οι εχθροί της δημοκρατίας, του πολιτικού πλουραλισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ανεξαρτησίας της σκέψης και της άποψης όχι μόνο δεν ηττήθηκαν στη χώρα μας, αλλά κατάφεραν να γίνουν ιδεολογικό κατεστημένο, όπως απέδειξε η σύμπλευση μαζί τους του συνόλου σχεδόν του πολιτικού φάσματος στο ζήτημα της καταδίκης των εγκλημάτων των κομμουνιστκών καθεστώτων από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Τα οικονομικα της (μη) απεργιας

Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι σημερα αυτοι που εργαζονται την ωρα που αλλοι απεργουν ειναι λαθρεπιβατες (ή δωρεαν επιβατες κατα Ροαρκ). Μοιαζουν λιγο με τα ατομα που στα σχολεια μενουν μεσα στην ταξη οταν οι αλλοι κανουν αποχη. Παριστανουν το καλο παιδι στον εργοδοτη, αλλα συμμετεχουν στα οφελη που κερδιζουν συλλογικα οι εργαζομενοι με την απεργια. Τα κινητρα τους να το κανουν αυτο, μοιαζουν πολυ με το διλημμα του φυλακισμενου. Ο καθενας εχει κινητρα να γινει απεργοσπαστης, αλλα αν γινουν ολοι απεργοσπαστες τελικα χανει ολη η ομαδα! Οι απεργοι λοιπον προσφερουν μια θετικη εξωτερικη επιρροη στον απεργοσπαστη, ο οποιος το εκμεταλλευεται για να βγαλει το κατι παραπανω. Γιαυτο οι απεργοσπαστες ζημιωνουν την απεργια και για αυτο περιφρονουνται και συχνα τρωνε και ξυλο στην Ελλαδα!

Οσα και να ειναι τα κριματα τους, πρεπει ειναι σαφες οτι η βια δεν ειναι η απαντηση σε αυτο το φαινομενο! Κανεις δεν μπορει να εμποδιζει με την βια τον αλλο να κανει την δουλεια του. Καμμια "κοινοτητα" δεν μπορει να νομιζει οτι μπορει να ελεγχει τις πραξεις των ατομων που την αποτελουν, κανενας αυτοκλητος αρχηγισκος και εργατοπατερας δεν μπορει να το παιζει δικτατορας. Τα ατομα που δεν απεργουν, ισως εκμεταλλευονται το φαινομενο που περιγραψαμε, ισως απλα δεν συμφωνουν με τους ορους της απεργιας (οπως δεν θα συμφωνουσε κανεις λογικος ανθρωπος με τα αιτηματα των ναυτεργατων τωρα), ισως καποιος πραγματικα λυπαται τους αποκλεισμενους κατοικους των νησιων... δεν εχει σημασια. Ειναι δικαιωμα τους. Αν οι απεργοι θελουν να τους τιμωρησουν, η βια δεν μπορει να ειναι μεσα στις επιλογες τους, σε μια ελευθερη δημοκρατικη χωρα! Μια τιμωρια, ειναι η περιφρονηση των απεργοσπαστων στον χωρο εργασιας. Μαλιστα αν οι απεργοι πεισουν την κοινωνια για το δικιο τους, θα μπορουν να περισουν και την υπολοιπη κοινωνια να περιφρονει τους απεργοσπαστες... Μια καλυτερη λυση ομως για τιμωρια, θα ηταν να καταργηθουν οι συλλογικες συμβασεις εργασιας. Ο μισθος θα καθοριζεται κατα περιπτωση, ετσι οι απεργοι θα μπορουν να ζητουν αυξησεις μονο για οσους απεργησαν, οχι και για τους απεργοσπαστες.

Ετσι θα ειναι ξεκαθαρα τα κινητρα και θα εξαφανιστουν οι εξωτερικοτητες. Οποιος πραγματικα πιστευει οτι εχει δικιο και οτι ο εργοδοτης τον εκμεταλλευεται, απεργει τοσο, οσο ο εργοδοτης να καταλαβει οτι ζημιωνεται πολυ απο την ελλειψη του συγκεκριμενου εργατη. Αντιθετα οποιος απλα παπαρολογει και θελει μονο να εκβιασει για να φαει τους κοπους αλλων, απλα δεν θα απεργησει γιατι θα ξερει οτι ο εργοδοτης δεν θα πληγει καθολου... Προφανως στο συστημα μπορουν να δημιουργηθουν και συμμαχιες, συμμαχιες των ατομων που θεωρουν οτι ολοι αδικουνται για να πιεσουν ομαδικα τους εργοδοτες. Αλλα αυτες οι συμμαχιες θα ειναι αυστηρα εθελοντικες, κανεις δεν ειναι υποχρεωμενος να κανει απεργια. Και βεβαια ετσι αυξανονται και τα κινητρα των εργαζομενων να γινουν παραγωγικοι.

Ισως ο μηχανισμος που περιγραφω δεν ειναι ο καλυτερος, ισως υπαρχει ενας αλλος. Το σιγουρο ειναι οτι οι εργαζομενοι πρεπει να αναζητησουν τροπους να διεκδικουν τα αιτηματα τους, χωρις να εκβιαζουν και χωρις να παραλυουν την χωρα...

Ξερεις τι σημαινει πεινα?

Ειδα κατα κακη μου τυχη τον Γ.Τραγκα στην τηλεοραση να πεταει ατακες που προωθουν την βια και τις εκβιαστικες διεκδικησεις των ναυτεργατων, με αυτη την απαισια φωνη του:

Οταν 80% του λαου πειναει, η κυβερνηση παιρνει το μερος του κεφαλαιου

Γιατι εγω ημουν σιγουρος οτι αυτοι που πραγματικα δεν εχουν δουλειες, αυτοι που πραγματικα πεινανε, ή οι κακομοιροι τυποι που εχουν αποκλειστει σε κατι νησακια, ενα πραγμα θα ευχοντουσαν εκεινη την στιγμη:

Να μαθει αυτος ο απαισιος ανθρωπος τι σημαινει πεινα...
(ή τουλαχιστον να χασει την δουλεια του, που τοσο ανευθυνα εξασκει)

Γιατι ποιον ακριβως λαο υποστηριζεις, οταν στηριζεις μια απεργια που εχει βλαψει ολους τους κατοικους νησιων της χωρας?

ΥΓ υπαρχει μεγαλη διαφορα μεταξυ του ζηταω μια χαρη, διεκδικω, απαιτω και εκβιαζω. Καποιος που θελει να λαμβανει περισσοτερο απ'οσο παραγει, καποιος που παει να φαει λεφτα απο την τσεπη των Ελληνων, θα επρεπε να ζηταει μια χαρη, οχι να εκβιαζει. Διαβαστε ας πουμε αιτημα:

Εξασφάλιση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος για εργασία και άμεση απορρόφηση όλων των προσφερομένων για εργασία ανέργων Ελλήνων ναυτεργατών

μα καλα, που ακουστηκε τετοιο πραγμα! Πρεπει να προσλαβουμε ολους οσους θελουν να γινουν ναυτεργατες??? Πρεπει ο κατοικος της Κοζανης πχ, που δεν εχει πατησει ποτε σε λιμανι, να πληρωσει απο την τσεπη του ολους οσους θελουν να δουλευουν στο λιμανι Ηρακλειου ας πουμε? Μα ποιος ανθρωπος που ειναι στα συγκαλα του υποστηριζει τετοια αιτηματα?

ή ακουστε αυτο εδω απο τον ΓΓ. της πανελληνιας ενωσης ναυτικων

Απαιτούμε την πλήρη απαλλαγή από τη φορολογία του εισοδήματος, που είναι 6% για τους αξιωματικούς και 3% για τα κατώτερα πληρώματα, μειώνοντας τους μισθούς.

! Απαιτουν πληρη απαλλαγη απο την φορολογια? Καλα διαβαζω? Θελουν να μην πληρωνουν καθολου φορους? Γιατι θα επρεπε να ενδιαφερεται εστω και ενας Ελληνας για ενα ατομο που θελει να μην πληρωνει καθολου φορους?

Παπούτσι από την Ε.Ε. κι ας είναι μπαλωμένο

Δεν περνάει βδομάδα που να μην αηδιάζεις με κάποιες απ’ τις πολιτικές που έχει αυτός ο περίεργος οργανισμός που λέγεται Ε.Ε.

Διαβάζα επίσης πριν μια βδομάδα ότι ψάχνουν να δουν (είναι στόχος του κ. Μπαρόζο...) πού θα κάνουν την έδρα του ευρωπαϊκού ΜΙΤ (του ΕΙΤ) και έχουν πρόβλημα λέει για δύο λόγους . Και γιατί ερίζουν πολλές πόλεις (σαν να διεκδικούσαν την καταγωγή του Ομήρου...) να αποτελέσουν την έδρα του ιδρύματος (εννοείται, από το ίδιο τριγωνοτετράγωνο της μασονίας εκεί του σκληρού πυρήνα). Αλλά και γιατί διαφωνούν έντονα μ' αυτό άλλα μεγάλα ερευνητικά ιδρύματα ανα την ευρώπη (πάλι στην επίμαχη περιοχή) τα οποία παίρνουν ένα πολύ γενναίο κομμάτι της πίτας των ερευνητικών κονδυλίων της Ε.Ε.
Επίσης, πριν λίγο καιρό γραφόντουσαν πολλές σελίδες για τις διαπραγματεύσεις του ευρωπαϊκού χρηματιστηρίου (περίπου συγχώνευση φρανκφούρτης και παρισίου) στις οποίες δε βγάζανε άκρη για το πού θα είναι η έδρα του...

Για την πορεία της και την πορεία της χώρας μέσα σ' αυτή τα έχουμε ξαναπεί (πληθυντικός μεγαλοπρέπειας, δεν παίρνω κι άλλους στο λαιμό μου από το blog...).
Και ταυτόχρονα είναι να απορείς για το από πού κι ως πού χαρακτηρίζεται φιλελεύθερη η Ε.Ε. που βάζει τον κρατικό υπερπροστατευτισμό των προστατευόμενων γραφειοκρατών της πάνω από την ελεύθερη διακίνηση αγαθών.
Γιατί παρακαλώ (ας μου το εξηγήσει κάποιος) θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει από στρατηγικής πλευράς σαν ελλάδα το αν πληγεί η ιταλική παραγωγή επώνυμων παπουτσιών? Γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει το αν ο κ. Lakshmi N. Mittal καταφέρει ή όχι να εξαγοράσει μια υπό κρατική Λουξεμβουργογαλλική κηδεμονία βιομηχανία? Γιατί έχουμε μπλέξει με αυτό το τρελοκομείο? Προφανώς γιατί κάποιοι παίρνουνε λεφτά έτοιμα?

'Έτοιμα λεφτά μας δίνει η Ε.Ε.' λέει ο κάθε βλάκας ή απλά κάθε πολύ ωφελημένος γραφειοκράτης αυτού του παράξενου συστήματος που δεν παράγει πολλά περισσότερα από μεγαλεπήβολα προγράμματα ισορροπημένης αναποτελεσματικότητας. Ενός συστήματος που, επειδή σέρνεται και από άλλους παράγοντες, υιοθετεί αναγκαστικά και κάποιους φιλελεύθερους κανονισμούς – για να βγαίνει ο κάθε τυχάρπαστος εδώ και να μας μιλά για 'φιλελεύθερη επέλαση της Ε.Ε.'. Ενώ στην πραγματικότητα. η ιστορία των τελευταίων 20 –30 χρόνων έχει δείξει ότι ο φιλελευθερισμός ισχύει μόνο όταν δεν πλήττονται τα συμφέροντα του σκληρού πυρήνα της ευρώπης – εξ’ ού και ο όρος ‘ευρωφεντεραλιστές’ που χρησιμοποιούν πολλοί αναλυτές – δηλαδή ένας ιδιάζων, παραμορφωτικός φεντεραλισμός ανάλογα με τα συμφέροντα των ‘κρατικοδίαιτων τεχνοκρατών’ ή (γαλλιστί) énarques (εννοείται ότι ο όρος θα ήταν γαλλικός…).

Μια Ε.Ε. που έχει γράψει στα παλιά της παπούτσια άπειρες φορές την απαίτηση για ‘ελεύθερη διακίνηση αγαθών και ελεύθερη αγορά’ προς όφελος του λεγόμενου ‘κρατικού καπιταλισμού’ ή του ‘καπιταλισμού της κοιλάδας του Ρήνου’. Ενός συστήματος δηλαδή που κύριο και πρωταρχικό στόχο είχε πάντα (και έχει ακόμα σε πολλά σημεία) να προωθήσει τα συμφέροντα των ‘κρατικά ελεγχόμενων επιχειρήσεων’ (βλέπε Γαλλία κυρίως), των ‘επιχειρήσεων κρατικών πρωταθλητών’ (βλέπε Γερμανία) ή γενικά του κρατικά ελεγχόμενου κατεστημένου αυτών των χωρών και των δορυφόρων τους. Και ο στόχος αυτός δεν έχει ξεφύγει και πολύ απ’ την αρχική σκόπευση. Τεράστιες γραφειοκρατικές πολιτείες (με τεράστια – πραγματικά τεράστια τουριστικά, οικονομικά – πολιτικά οφέλη) έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή (Στρασβούργο, Φρανκφούρτη, Ολλανδία, Βέλγιο) που είναι η καρδιά των εξελίξεων για ‘μας.

Οι Βρετανοί κρατήθηκαν σε πολλά σημεία μακριά απ’ αυτό το πανηγύρι (π.χ. δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ) και σε άλλες περιπτώσεις ενεπλάκησαν αναγκαστικά (βλέπε εμπλοκή τους στη συνθήκη του Μάαστριχτ και τον αρχικό – και άδοξα τερματισμένο μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών) γιατί η πλήρης αποξένωσή τους θα τους δημιουργούσε μεγαλύτερους πονοκεφάλους από την εμπλοκή τους στην Ε.Ε.. Έμειναν πιο μακριά γιατί όντας περισσότερο πραγματιστές, φιλελεύθεροι και εγωιστές είπαν το πολύ απλό: ‘στηριζόμαστε κυρίως στις δικές μας δυνάμεις’ – γνωρίζοντας ότι και παραδοσιακά και οικονομικά είχαν μεγαλύτερη σχέση με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού (βλέπε ΗΠΑ) παρά με την ηπειρωτική ευρώπη από την οποία δέχτηκαν τεράστιες απειλές και επιθέσεις και από τις οποίες η άλλη άκρη του Ατλαντικού τους ξελάσπωσε 2 φορές σε 40 χρόνια (έστω και καθυστερημένα…). Αλλά δεν μπορούσαν να μείνουν εντελώς μακριά – κάτι τέτοιο θα ήταν απομόνωση απ’ την πραγματικότητα.

Γι’ αυτό και έχουν (όπως και οι ΗΠΑ) στρατηγικό στόχο τη διεύρυνση – τη με κάθε θυσία διεύρυνση της Ε.Ε. Μια όσο το δυνατό διευρυμένη ευρώπη θα είναι πολύ δυσκολότερο να ελεγχθεί οικονομικά – πολιτικά από το γαλλογερμανικό άξονα και τους δορυφόρους του. Θα αποτελέσει μάλιστα και απειλή για τις οικονομίες τους – τις οικονομίες των enarques – αν επιδιωχθούν συνθήκες ελεύθερου εμπορίου και ελεύθερης αγοράς προϊόντων & υπηρεσιών. Οικονομίες που σήμερα έχουν τρομερά προβλήματα (βλέπε ανεργία σε γαλλία / γερμανία που δε λέει να πέσει, βλέπε ταραχές πριν λίγους μήνες στη γαλλία). Αντίθετα, μια ελάχιστα διευρυμένη σε έκταση αλλά με μεγαλύτερη συνοχή ευρώπη λίγων χωρών θα έδινε πολύ μεγάλο ειδικό βάρος στον άξονα γαλλίας – γερμανίας (& δορυφόρων) πράγμα όχι τόσο επιθυμητό από τους Βρετανούς. Αυτό κάνουν οι Βρετανοί και καλά κάνουν απ’ την πλευρά τους. Τραβούν στο χορό της Ε.Ε. και χώρες της ανατολικής ευρώπης που έχουν και αυτές (όπως και εκείνη) πολύ μεγάλες εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ. Και με το δίκιο τους αφού με τους ευρωπαίους (γάλλους, γερμανούς, ρώσους) έχει καεί η γούνα τους κατά τους τελευταίους δύο αιώνες – ενώ οι ΗΠΑ μόνο καλό ρόλο έχουν παίξει γι’ αυτές. Με αυτό τον τρόπο εν τέλει η Βρετανία επιχειρεί να αλλάξει το κέντρο βάρους και ισχύος της Ε.Ε. Οι Βρετανοί μέσω της Ε.Ε. (και με τα πολλά πόστα που έπιασαν τα τελευταία χρόνια εκεί – υπάρχουν γεγονότα και πολιτικές που το αποδεικνύουν) προσπαθούν να προωθήσουν πια τα συμφέροντά τους (‘αντί να πω όχι και να μείνω έξω απ’ το χορό, μπαίνω σε αυτόν δυναμικά και δίνω εγώ το ρυθμό’). Οι άλλοι προωθούν τα δικά τους.

Το ερώτημα είναι όμως είναι ποια είναι ή θα έπρεπε να είναι η τοποθέτηση των δικών μας συμφερόντων σαν ελλάδα σε όλο αυτό το σκηνικό.
Η γνώμη μου είναι ότι η Ε.Ε. είναι το δεύτερο τεράστιο πολιτικό – γεωπολιτικό – οικονομικό πείραμα στη σύγχρονη ιστορία μετά απ’ αυτό των πρωτεργατών της Οκτωβριανής επανάστασης και της ΕΣΣΔ. Επιχειρείται σιγά σιγά να δημιουργηθεί (από άλλους να καταστραφεί…) ένα μόρφωμα μιας ένωσης κρατών με απώτερο στόχο να γίνει περίπου μια ΗΠΕ (Ηνωμένες Πολιτείες Ευρώπης) – να αποκτήσει τέλος πάντων μια συνοχή, ένα κανονιστικό πλαίσιο (σύνταγμα, οδηγίες…), ένα νόμισμα κλπ.
Έχω την άποψη ότι το αποτέλεσμα (δε θα είναι τόσο καταστροφικό όσο το πρώτο ελπίζω) δε θα είναι και τόσο καλό για μας όσο προσπαθούν να μας πείσουν. Εδώ που τα λέμε, ήδη δεν είναι: τόσο για την ευρώπη γενικά όσο και για την ελλάδα ειδικότερα – ειδικότερα σε εμάς, δεν είναι (και δε θα είναι καλό το αποτέλεσμα) όχι γιατί φταίει η Ε.Ε., αλλά γιατί προσπάθησαν αν μας πείσουν ότι αυτή θα μας λύσει όλα μας τα προβλήματα – και ‘μεις σα ξύπνιοι νομίσαμε ότι τους πιάσαμε κορόιδα. Τα προβλήματα τα οικονομικά ή τα ελληνοτουρκικά (το τελευταίο μας το έχουν δηλώσει και ρητά από τις βρυξέλλες) δε θα μας τα λύσει καμιά ευρώπη – μόνο εμείς.

Πάει και το "Ελληνικό Μέτωπο"

Ο κύριος Βορίδης ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος «ελληνικό μέτωπο» ανακοίνωσε πριν μερικούς μηνες την αναστολή των πολιτικών δραστηριοτήτων του κόμματος του σε μια περίοδο εντονων ζυμώσεων στο χώρο της άκρας δεξιάς. Παράλληλα οπως ειδα και παλι με αρκετη καθυστερηση :) (15-5-2005) ζητά απο τους υποστηρικτες του να στηρίξουν το ΛΑΟΣ του γνωστότατου κ.Καρατζαφέρη.

Έτσι λοιπόν,λοιπον πριν αλέκτωρ λαλήσει , ακόμα ένα ακραίο κόμμα που «κοινωνικά» κάλυπτε τον χώρο δεξιότερα του Καρατζαφέρη και αριστερότερα της Χρυσής Αυγής φαινεται πως μπηκε πια στον σκονισμενο καταλογο των διαλυμενων παραταξεων.

Στο προηγουμενο σχόλιο συζητήσαμε τις κοινωνικές ρίζες αυτών των αλλαγών. Σημερα ας ριξουμε μια ματια στην πολιτική αναδιάταξη όπως έχει επέλθει μεχρι αυτη τη στιγμή.

Η πολιτική διελκυστίνδα φαίνεται πως τραβά για τα καλά τις παρατάξεις του κομματικού στερεώματος μας προς το κέντρο. Κάθε απόπειρα ανάδειξης ενος εξτρεμιστικα ακραίου σχηματισμού φαινεται καταδικασμενη στην αποτυχία. Ο Μιχαλοπουλος της Ελευθερης Ωρας ελαβε 0,2 %, ο Πλεύρης πανω κατ το ιδιο, η παλια ΕΠΕΝ δεν ξερω αν κατεβαινει τωρα πια. Η χρυση αυγη διαλύεται κομματικα, το ίδιο και το ελληνικό μέτωπο.

Παραλληλα οι οπαδοι αυτων των κομματων, υποχρεωνονται να στραφουν σε πιο μετριοπαθεις σχηματισμούς συγκριτικα με τις προηγουμενες προτιμησεις τους. Συχνα και με τη συσταση των κομματικων ηγετων τους κατευθυνονται σε δυο πολους.

Από τη μία πλευρα, η Πατριωτική Συμμαχια, ενας εκλογικα αδύναμος συνασπισμος παλιων χρυσαυγιτων και πιο μετριοπαθων ακροδεξιων. Που εδω δε θα μας απασχολησει καθως ειναι δυσκολο εως αδυνατο να διεκδικησει καποιο «γενναιο» μεριδιο της ελληνικής κοινωνίας.

Από την άλλη πλευρα ο κ.Καρατζαφέρης που προβάλλει πια ως κυρίαρχος στο χώρο όπου κινείται και έχει όπως φαινεται μια μικρη αλλα σταθερη εκλογικη δυναμική. Κάποιοι θα πουν οτι η στηριξη των ακραιων πολιτικών μετακινησεων στο κομμα του αφενος θα τον ενισχυσει εκλογικα και αφετερου θα τον πιεσει σε σκλήρυνση των πολιτικων του θεσεων.

Ας δουμε λοιπον κατα ποσο αυτες οι αποψεις ειναι βασιμες.

Ο Καρατζαφέρης πέρασε από πολλές πολιτικές διακυμάνσεις κινουμενος πάντα στο χώρο της λαικιστικής δεξιάς. Δεν εχουν περασει πχ πολλα χρόνια απο τοτε που ζητουσε την παραχώρηση ενος υπουργειου στη χρυση αυγη.

Αντιθετα ομως με το ακραιο παρελθον ο δημοσιος λογος του σημερα εχει αλλαξει αρκετα, για την ακριβεια ο «χερι χερι» φαινεται να εχει ριξει μπολικο νερο στο αφρισμενο κρασι του.

Ο πιο ακραιος πολιτικος σχηματισμος της ελληνικης δεξιας σημερα λοιπον μεσω του ηγετη του ζητα επισημα την αναγνωριση του γαμου των ομοφυλοφίλων, χαρακτηριζει τον Λεπεν ακραιο , αποκηρυσσει τον φασισμο, και δηλωνει κοινωνικα αριστερος. Οι περισσότεροι θα πουν οτι ο σκοπος αυτης της στροφης ειναι η αποσπαση των απαραιτητων για την εκλογη του ψηφων. Τολμω να πω οτι συμφωνω, εγκρινω και επαυξανω. Το αν θα παρασυρθουν καποια τμηματα της ελληνικης κοινωνιας και του δωσουν κοινοβουλευτικο βημα, αυτο ειναι κατι που θα φανει βεβαια (αν και πιστευω οτι οχι, με τη συνηθη πολωση των μεγαλων κομματων, δε θα φτασει το 3% στις επομενες βουλευτικες εκλογες).

Αλλα αληθεια, τι συμβολιζει αυτη η καινοφανης μετριοπαθεια σε κοινωνικό επίπεδο; Γιατί ο Καρατζαφέρης αλλαζει την πολιτική του ρητορικη για πρωτη φορα μετα απο χρονια; Τι τον εκανε να μαλακώσει τις ακραιες θεσεις του προσεγγιζοντας τις στην συντηρητικη λαικη δεξια; Τις κοινωνικες ριζες αυτων των ερωτηματων προσπαθησαμε να αναλυσουμε στο προηγουμενο ποστ. Τις πολιτικες τους συνεπειες θα τις αντιμετωπισουμε στο μελλον. Αλλα οπως φαινεται η στρατηγικη αναδιαταξη των ακραιων κομματων εκφραζει μια πολιτικη αναδιαταξη της ελληνικης κοινωνιας, γεγονος ιδιαιτερα ενδιαφερον και κατ αρχην θετικο.

Λέσχη προβληματισμού και δράσης για την αισθητική βελτίωση της Αθήνας

Η αισθητική της Αθήνας μας έχει απασχολήσει συχνά εδώ στο rooster. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: (1), (2) , (3), (4), (5), (6)

Έπεσε λοιπόν στην αντίληψή μου μία ιστοσελίδα που θα ενδιαφέρει πιστεύω πολλούς από εμάς. Η ιστοσελίδα της ομάδας μπλάνκο, μίας λέσχης φιλίας, προβληματισμού και δράσης για την αισθητική βελτίωση της πόλης των Αθηνών. Μία πολύ ωραία προσπάθεια που αξίζει την υποστήριξη και τη συμμετοχή μας!

...και Γ. Φλωριδης in da other house μιλαει περι Μπολκενσταϊν

γιατι και στο Βημα δεν τα πανε πολυ καλυτερα...

Διαβαστε ενα κλασικο αρθρο δειγμα ελληνικης σοσιαλιστικης σκεψης. Ο τιτλος ειναι τοσο τετριμμενος που θα με εκανε να γελαω, αν δεν ηταν απο πρωην υπουργο:
Νεοφιλελεύθερη επίθεση.

Τα λαθη, οπως ειναι ανεμενομενο ξεκιναν απο την πρωτη παραγραφο:
Εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια οι χώρες της πρώην δυτικής Ευρώπης αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα οικονομικής στασιμότητας εξαιτίας της σημαντικής μείωσης κυρίως των ιδιωτικών αλλά και των δημοσίων επενδύσεων. Αντιμετωπίζουν δυσχέρειες από τη μεταφορά των επιχειρήσεών τους στις χώρες του πρώην ανατολικού συνασπισμού, στην Κίνα, στην Ινδία και στη Λατινική Αμερική.

Για ποιες χωρες μιλαει ο γραφων? Που μειωθηκαν σημαντικα οι επενδυσεις (και πως δεν εχουν πεσει σε τρομερη κριση?)? Μα αναρωτιεμαι, εχει δει καποια στοιχεια ο γραφων? Αλλα και για την στασιμοτητα γενικα, ποιες χωρες εννοει? Γιατι υπαρχουν χωρες που δεν ηταν καθολου στασιμες, πχ η Αγγλια, Ιρλανδια και η Ισπανια! Απο που προκυπτει οτι για την στασιμοτητα των αλλων χωρων φταιει η μεταφορα επιχειρησεων στο εξωτερικο και οχι ας πουμε το αποτυχημενο οικονομικο τους μοντελο? Γιατι ας πουμε η Αγγλια αδιαφορει οταν κλεινουν αγγλικες βιομηχανιες ή μεταφερονται στο εξωτερικο, αλλα η Γαλλια κανει τοση φασαρια?

Αποτέλεσμα, οι μεν ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να ανθούν, η δε ανάπτυξη στις ευρωπαϊκές χώρες να είναι καθηλωμένη και η ανεργία να καλπάζει.

Παλι αναρωτιεμαι, πως γινεται αυτο? Ξερετε τα κερδη των επιχειρησεων μετρανε στην αυξηση του ΑΕΠ (=αναπτυξη), πως γινεται οι επιχειρησεις να ανθουν αλλα η αναπτυξη να ειναι καθηλωμενη?
Αλλα μισο λεπτο, τωρα θα γινει ξεκαθαρο που το παει:

H επικράτηση νεοσυντηρητικών κυβερνήσεων σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης έφερε στο προσκήνιο τη σταθερή αντίληψή τους ότι τα προβλήματα των οικονομιών τους θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν με τη μείωση της φορολογίας στα κέρδη των επιχειρήσεων και τη συρρίκνωση του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους.

Παραβλεπω το ακυρο της χρησης του φιλελευθερος και συντηρητικος σαν συνωνυμο. Ο γραφων ομως υπονοει οτι οι φιλελευθερες κυβερνησεις εφεραν ολα αυτα τα προβληματα? Μα οι χωρες με την πιο φιλελευθερη οικονομικη πολιτικη, η Αγγλια, Ιρλανδια και η Ισπανια οπως ειπα, μονο στασιμες δεν ηταν!

Είναι προφανές ότι η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων μειώνει τα έσοδα των κρατών

ποσο προφανες ειναι αυτο αραγε? Γιατι μερικοι ισχυριζονται οτι η μειωση της φορολογιας φερνει αναπτυξη και αρα δεν μειωνει τα εσοδα! Μερικοι θα ελεγαν οτι τα φορολογικα εσοδα της Ιρλανδιας εχουν ανεβει κατα πολυ, απο τοτε που εριξε τους φορους της.

Στη πραγματικότητα πρόκειται για ολομέτωπη επίθεση των κεφαλαιοκρατών και της νέας αριστοκρατίας του πλούτου προς τον κόσμο της εργασίας.

πες το ντε! Εκτος βεβαια απο το να πετα συνθηματα που διαβαζουμε σε καθε τοιχο, εχει καποια στοιχεια ο κυριος Φ για το τι συνεβη με τα εισοδηματα των εργαζομενων στις χωρες που ειχαν φιλελευθερες πολιτικες? Ή φτανει η αναφορα της λεξης "φιλελευθερες πολιτικες" για να γνωριζουμε οτι ειναι πολιτικες που καταστρεφουν χωρες, σκοτωνουν εργατες, βιαζουν παιδια?

Φτανει λοιπον ο Φ στην τελευταια εκδοση της φιλελευθερη λαιλαπας, την οδηγια Μπολκενσταϊν:

H εφαρμογή των φορολογικών, εργασιακών και ασφαλιστικών κανόνων της χώρας προέλευσης των επιχειρήσεων που μπορούν να μεταφέρουν εργαζομένους σε άλλες χώρες ισοδυναμεί περίπου με την επαναφορά της δουλοπαροικίας, τόσο αρεστής άλλωστε στους αριστοκρατικούς κύκλους της Ευρώπης (άραγε πώς θα μπορούσε να ζήσει ένας εργαζόμενος από τη Λιθουανία στην Ιταλία ή στην Ελλάδα με μισθό 150 ευρώ τον μήνα;).

Οποία αποθεωση της υπερβολης, ακρον αωτον του παμφλεταρισμου, διαμαντι καταστροφολογιας! Απο που να ξεκινησω? Απο το οτι αποκαλει δουλοπαροικους, ανθρωπους που επιλεγουν με την θεληση τους να κανουν μια δουλεια? Οτι μιλαει για αριστοκρατικους κυκλους, εν ετει 2006? Απο το οτι κινδυνολογει οτι καποια εταιρεια θα προσφερει 150 ευρω μισθο στην Ελλαδα, επειδη δεν θα ειναι υποχρεωμενη να δινει παραπανω? Σε περιπτωση που δεν το γνωριζει ο Φ, σε πολλες χωρες δεν υπαρχει ελαχιστος μισθος, η επιχειρηση δεν υποχρεωνεται δια νομου να δινει πανω απο 1 λεπτο στους εργαζομενους, αλλα περιεργως του δινει! Γιατι κυριε Φλωριδη? Και γιατι δεν αναφερετε αν η οδηγια κανει καλο στον εργαζομενο απο την Λιθουανια ή στον ανεργο στην Ελλαδα? Γιατι βεβαια οπως καθε ψευτο-αλτρουϊστης σοσιαλιστης που σεβεται τον εαυτο του, δεν ενδιαφερεται για τους πραγματικα φτωχους, ενδιαφερεται για τους κολλητους του και για τους ψηφοφορους του. Υπαρχει ενας καλυτερος κοσμος, ο κοσμος που ο καθενας κοιταει να αποσπα το δυνατον μεγαλυτερα προνομια για την κλικα του!

Και τελειωνει με το απαραιτητο σοφο αποφθευγμα, κερασακι στην τουρτα:

Μόνο που, όπως λέει ο σπουδαίος Galbraith, «μακροπρόθεσμα όλοι θα είμαστε νεκροί».

καλο θα ηταν κ.Φλωριδη οταν χρησιμοποιειτε δανεικη σοφια να εισαστε σιγουροι για το τι λετε. Η φραση ανηκει στον Τζ.Μ.Κεϊνς, και βεβαια ουτε ο Κεϊνς ουτε ο Γκωλμπρεηθ θα συμφωνουσαν με αυτο το ατσαλο συνονθυλευμα στερεοτυπων και ασυναρτησιων που υπογραφετε...

Νικος Νικολαου in da house!

Ενα αυτογκολ της Καθημερινης

Καταστροφικες ειδησεις τις τελευταιες μερες. Καταστροφες, υποκλοπες, διαμαρτυριες και το χειροτερο, τι προσεξα: ο Νικος Νικολαου πηγε στην Καθημερινη?

Σπανια θυμαμαι ονοματα αρθρογραφων σε ελληνικες εφημεριδες και συνηθως θυμαμαι μονο τις μεγαλυτερες πατατες. Ε, ο ΝΝ εχει γραψει σιγουρα μερικα απο τα χειροτερα αρθρα οικονομικης αρθρογραφιας που εχω διαβασει. Παρτε αυτο εδω απο την Καθημερινη και ας κανουμε μια ωραια ανατομια:

Η ελληνικη οικονομια παει λεει καλα. Γιατι? Γιατι τα φορολογικα εσοδα αυξηθηκαν 17% τον Ιανουριο! Συγγνωμη κ. Νικολαου δεν εχετε πληρωσει ποτε φορους? Δεν ξερετε τι σημαινει φορολογικα εσοδα? Σημαινει μεταφορα χρηματων απο μια τσεπη (των πολιτων) στην αλλη (του δημοσιου). Αυτο γιατι ακριβως σημαινει οτι παει καλα η οικονομια?

Α οχι, δεν ειναι μονο αυτο. Εχουμε λεει εισροη ξενων κεφαλαιων! Που? Στο χρηματιστηριο και σε εξαγορες. Απο ποτε ειναι ακριβης δεικτης το χρηματιστηριο (που δεν ξερουμε αν αυτα τα κεφαλαια θα υπαρχουν αυριο)? Οχι οχι, εγιναν και σοβαρες εξαγορες εταιρειων:

Aπό τη Philip Morris που αγόρασε την Παπαστράτος μέχρι τους Iσπανούς που αγόρασαν την εταιρεία με ανεμογεννήτριες του Pόκα, την εξαγορά του Kαζίνο Πάρνηθας από βρετανικό venture capital με 500 εκατ. ευρώ, την αγορά της τηλεφωνικής εταιρείας του Φέσα κ.λπ. προκύπτει ένα έντονο ενδιαφέρον ξένων για αγορές

Εχουμε και λεμε: μια εταιρεια καρκινου, συγγνωμη καπνου, που επενδυει στην Ελλαδα επειδη ειμαστε η τελευταια χωρα που επιδοτει την παραγωγη καρκινου και που καπνιζει τοσο. Εχουμε εξαγορα ανεμογεννητριων, ενος κλαδου που χωρις επιδοτησεις μαλλον δεν θα υπηρχε και εξαγορα ενος Καζινο (αυτο και αν ειναι επενδυση του αερα). Την "τηλεφωνικη εταιρεια του Φεσα", αναθεμα κιαν την ξερει κανεις... Λαμπρο το μελλον της χωρας!

Αλλα το καλυτερο ειναι οπως παντα στο τελος. Ο κ. Νικολαου ειναι μεγας οπαδος της πιο αποτυχημενης θεωριας στα συγχρονα χρονικα: της κατευθυνομενης απο το κρατος βιομηχανιας.

Πρέπει, λοιπόν, η κυβέρνηση πρώτον να πάρει μέτρα για να τονώσει αυτό το ρεύμα των ξένων επενδύσεων (και εν προκειμένω δεν αρκούν ο νόμος για τη φορολογία των κερδών και ο αναπτυξιακός νόμος, αλλά χρειάζεται να αξιοποιηθούν οι εμπειρίες, οι διασυνδέσεις και οι προσωπικές γνωριμίες των μεγάλων επιχειρηματιών της χώρας όπως Στασινόπουλος, Παπαλεξόπουλος, Kωστόπουλος κ.λπ.) και κυρίως να το κατευθύνει σε επιθυμητές δραστηριότητες και δεύτερον, να φροντίσει ώστε όλη αυτή η διαδικασία να μην καταλήξει σε αφελληνισμό των μεγάλων μας επιχειρήσεων ή τραπεζών

Εδω τα χω χασει πραγματικα. Αντι να παρακαλουμε να γινουν σοβαρες εξαγορες μεγαλων επειχειρησεων μπας και ερθει λιγη ανωτερη τεχνογνωσια, μπας και ξυπνησει λιγο ο ανταγωνισμος, πρεπει να προσεχουμε να μην "αφελληνιστουν". Και βεβαια αντι να διωχνουμε το αχρηστο κρατος απο οπου μπορουμε, πρεπει να του αναθεσουμε να διαλεγει "επιθυμητες δραστηριοτητες". Αυτες οι "επιθυμητες δραστηριοτητες" θα εχουν τιποτα να κανουν μηπως με αυτους τους "μεγαλους επιχειρηματιες" που προτεινει ο κ. Νικολαου? Πραγματικα αστειο αυτο, αντι να εισαγουμε λιγο αξιοκρατικες μεθοδους οικονομικης πολιτικης, θα εξαγουμε διαπλοκη, θα κανουμε συμφωνιες με γνωριμιες μεγαλων επιχειρηματιων. Καπιταλισμος α λα ελληνικα...

Διαολε, πως καταφερε η Καθημερινη να κανει τοσο λαθος μεταγραφικη κινηση?