Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006

"Stranger" in a Strange Land

Είμαι δίχως λόγια... αυτή η περίπτωση θυμίζει κάτι ανάμεσα στην Δίκη του Κάφκα (χαοτική γραφειοκρατία) και το The Terminal (limbo επί γης). Είναι τραγελαφικό και εξοργιστικό να σε θεωρούν μετανάστη και ξένο στην χώρα που γεννήθηκες και μεγάλωσες, μετανάστη στην ίδια σου την χώρα. (αλήθεια από που μετανάστευσε η κοπέλα αυτή για να θεωρείται μετανάστρια;)

3 σχόλια:

Yannis Larios είπε...

Όταν υπηρετούσα τη θητεία μου, μεταξύ άλλων "καθηκόντων" υπήρχε και η "απογευματινή" υποχρέωση να ακολουθούμε απο κοντά συνεργείο καθαρισμού που καθάριζε διαβαθμισμένα γραφεία αξιωματικών, για λόγους ασφαλείας.

Εκεί μου συνέβη κάτι παρόμοιο.

Μια κυρία, ελληνίδα ποντιακής καταγωγής που μιλούσε εξαιρετικά ελληνικά και που καθάριζε τακτικά το χώρο, προερχόταν από μια πρώην Σοβιετική "δημοκρατία".

Μου εκμυστηρεύτηκε το μεγάλο της παράπονο: "ξέρεις τι είναι να είσαι για όλους 'ο ξένος' ;"

Όσα χρόνια ήταν στην πρώην Σοβιετική χώρα, την αποκαλούσαν "η ξένη Ελληνίδα" και τις συμπεριφερόντουσαν για πάνω από 40 ως σαν να ήταν ξένη.

Όταν ήρθε στην Ελλάδα για να κατοικήσει και να εργαστεί, την αποκαλούσαν "η ξένη, η Ρωσίδα" και έβρισκε συμπεριφορά για πάνω από 10 έτη ως σαν να ήταν ξένη.

Τι μπορούσα να της πω;.... Τίποτα!

O tempora! O mores!....

Andrew είπε...

Οπως στην πολίτικη κουζίνα που παραπονιέται ο πατέρας ότι στην Πόλη μας έλεγαν τους Ρωμιούς, εδώ μας λένε τους Τούρκους.

Ναυάγιο είπε...

Δηλαδή η εν λόγω κοπέλα έχει δηλωθεί στο ληξιαρχείο , κυκλοφορεί στην Ελλάδα 18 χρόνια , πήγε σχολείο αλλά δεν έχει ταυτότητα!!!!!!! και γενικά προσωπικά έγγραφα από καμία χώρα!!!!! αθάνατη Ελλάδα.
Τώρα βέβαια από το να βγάλει ελληνική ταυτότητα μέχρι να γίνει κοινωνικά αποδεκτή είναι άλλη ιστορία.

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner
















Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign








Referrers

Based on original Visionary template by Justin Tadlock
Visionary Reloaded theme by Blogger Templates | Distributed By Magazine Template

Visionary WordPress Theme by Justin Tadlock