Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007

Ανοίγοντας το δρόμο στον Ισλαμικό Φονταμενταλισμό



Η πένα λένε κάποιοι ειναι δυνατότερη από το σπαθί. Αλλά το πολυβόλο είναι σαφώς πιο εύχρηστο από την πένα. Απέναντι λοιπόν στον ισλαμικό εξτρεμισμό,ο δικτάτορας του Πακιστάν κος Μουσάραφ -τον οποίο,ειρήσθω εν παρόδω ο κος Μπους «εκτιμά και συμπαθεί πάρα πολύ»- επέλεξε την ευχρηστία του πολυβόλου. Πριν από λιγες μέρες η κατάληψη στο τζαμί κατέληξε σε ένα λουτρό αίματος σύνηθες για την πολύπαθη αυτή χώρα. Οι εγκαταστάσεις οπου οι πιστοί του Μωάμεθ έμειναν κλεισμένοι για πάνω από 6 μήνες έμοιαζαν την επόμενη της επίθεσης με βομβαρδισμένο τοπίο. Λογικό, αν σκεφτουμε ότι τα συσσωρευμένα πυρά του τακτικού στρατου και των εγκλείστων προσέφεραν στους περιοικους ενα μεγαλοπρεπές υπερθέαμα συσσωρευμένης φρίκης.

Με την πρώτη ματιά η ενέργεια του Μουσάραφ ήταν θεμιτή. Οι ένοπλοι μουσουλμάνοι που επιδιώκουν την επιβολή του ισλαμικού νόμου, δεν διαφέρουν και πολύ από τους τρομοκράτες της αριστεράς και της δεξιάς. Η φωτιά αντιμετωπίζεται με τη φωτιά και το καυτο μολύβι με μολύβι.

Δυστυχώς ομως για την κυβερνητική κλίκα του Πακιστάν και τους δυτικους υποστηρικτές ,παρντόν, «συμπαθουντες της», η ιδεολογική βία δεν είναι αυτόφωτη: καθρεφτίζει μια ολόκληρη πολιτικοθρησκευτική πλατφόρμα, άτρωτη στα βλήματα ή τις ξιφολόγχες,έστω και αν ειναι αμερικανικής προελεύσεως.

Οπότε το ζήτημα μπαινει στην πραγματική του βάση , και μας οδηγεί σε ένα και μοναδικό ερώτημα: πώς πολεμάς μια ιδέα;

Μια ιδέα δεν σκοτώνεται. Καταρρίπτεται. Δεν εξοντώνεται αποκλειστικά με την καταπίεση,αλλά κύρια με τη λήθη. Και η λήθη προυποθέτει το ξεπέρασμα της υλικής εκείνης κατάστασης που ευνοεί την ανάπτυξη της συγκεκριμένης ιδέας. Ο χριστιανισμός θα ήταν αδυνατο να αποδυναμωθεί αν δεν αναπτύσσονταν οι υλικές συνθήκες που θα ευνοούσαν την ήττα του. Η υλικοτεχνική ανάπτυξη, η εκπαιδευση και η στοιχειώδης μόρφωση, η γέννηση ισχυρων μεσαίων στρωμάτων,συνέπεια της διεξόδου από την εξαθλίωση και τη φτώχεια. Οι πολιτικοί αγώνες και η πολιτική δημοκρατία, το κοσμικό κράτος, η καθολικότητα της αναγνώρισης των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων. Δίχως τα υλικά της στηρίγματα (την αμορφωσιά, την εξαθλίωση, τη φεουδαρχία, το θρησκευτικό κράτος, τις υποχρεωτικές κατηχήσεις) τα πλοκάμια της θρησκείας χάνουν την ισορροπία τους: και καταρρέουν.

Και σ αυτους τους τομεις ο κος Μουσάραφ έχει μείνει τραγικά πισω. Από τα 10 δις της διεθνους βοήθειας μόλις τα 900 εκ. δόθηκαν για την εγχώρια ανάπτυξη. Άπειρα κονδύλια της κρατικής μηχανής καταλήγουν μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες στο στρατό, τον κύριο πυλώνα της δικτατορικής εξουσίας. Ποσό ίσο με μόλις το 1.7 τοις εκατο του GDP διοχετεύεται στην παιδεία. Η φτώχεια πλήττει το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού με την υπανάπτυξη να τη θρέφει και να τη διαιωνίζει.

Όπως είναι λογικό, το εμφανές κενό έρχονται να καλύψουν οι ισλαμιστές. Οι μαντράσσες αναλαμβάνουν την μορφωση και τη σίτιση των παιδιών , εκπαιδευοντας τα από μικρές ηλικίες στον ισλαμισμό. Η φωνή του Μουεζίνη αντηχεί στις ρημαγμένες φτωχογειτονιές και ο λαός εθίζεται σταδιακά στην ιδέα ότι η λύση για την παρακμή που βιώνει δεν είναι άλλη, από...σωστά μαντέψατε: τη διδαχή του Προφήτη.


Υπό φυσιολογικές συνθηκες ένας δικτάτορας δεν δικαιουται το έλεος κανενός δημοκρατικού πολίτη. Ίσως να αξίζει στον κο Μουσάραφ μια ισλαμική επανάσταση και οι αυτονοητες συνέπειες της για τη σωματική του ακεραιότητα. Αλλά για τον πολυπαθο λαό του Πακιστάν και για την ευρυτερη περιοχή αυτό θα είναι ένα ακομα ισχυρό χτυπημα, ενα ακομα βημα προς τον ισλαμικο σκοταδισμό, και το λυκόφως των ελπιδων για την αναπτυξη καποιου συγχρονου κράτους δικαίου. Γι αυτό η λύση ειναι μία:

Δημοκρατία και ελευθερες εκλογές,επιστροφή των εξοριστων πολιτικών και ελεύθερη συμμετοχη των κομμάτων στην πολιτική ζωή. Απορρόφηση των κρατικών κονδυλίων από τομεις της οικονομίας που χρηζουν άμεσης ενίσχυσης. Επαναστατικό σύστημα μορφωσης για τις πλατιές μάζες του πληθυσμού. Στην Ινδία τέτοιες μέθοδοι έχουν μπει στη φάση της ανάπτυξης γι αυτό και το 63.5% του πληθυσμου έφτασε να γνωρίζει ανάγνωση συγκριτικά με το 49.85% του Πακιστάν.


Η εναλλακτική πορεία είναι ο δρόμος προς τον ισλαμικό μεσαίωνα. Μια νέα ισλαμική "επανάσταση" που θα γκρεμίσει μαζί με τον τύρρανο και ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, τις κοινωνικές σχέσεις, τα θραύσματα κοσμικότητας που επιβιώνουν στο ταλαιπωρημένο Πακιστάν. Αν ο κος Μουσάραφ δεν θέλει να γίνει ένας Σάχης του 21ου αιώνα θα πρέπει να βάλει το όπλο παρά πόδας και να αρπάξει την λογιστική πένα. Η σωστή δημοσιονομική διαχείριση είναι δυνατότερη από το ΑΚ-47, μπορεί και από το ίδιο το Κοράνι...

7 σχόλια:

mathiou είπε...

Ωραίο και ενδιαφέρον το ποστ.

Νομίζω όμως γενικεύει υπερβολικα εκεί που μιλάει για "ήττα" του χριστιανισμού λόγω των βελτιωμένων υλικών συνθηκών. Υπάρχουν πολλοί χριστιανοί που είναι ευκατάστατοι και μορφωμένοι και σίγουρα οι θρησκείες δεν έχουν καταρρεύσει ως τώρα, ούτε στα πιο ανεπτυγμένα μέρη του κόσμου. Ότι περιορίζονται ακραίες θρησκευτικές εκδηλώσεις, αυτό ναι. Κάτι που θα ήταν παραπάνω από ικανοποιητικό για το Πακιστάν αυτή τη στιγμή.

Επίσης, υπάρχει ένα (πολύ) λεπτό σημείο που αξίζει να διευκρινιστεί. Το ποστ ασχολείται με το "πώς πολεμάς μια ιδέα". Η "ιδέα" στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η ισλαμική θρησκεία και αυτός που "έχει μείνει πίσω" στη μάχη είναι ο δικτάτορας του Πακιστάν. Αυτό που νομίζω πρέπει να διευκρινιστεί είναι κατά πόσο νομιμοποιείται ο εκάστοτε κρατικός άρχοντας να πολεμάει μια ιδέα, όπως η θρησκεία. Θα έπρεπε, για παράδειγμα, ένα προηγμένο δυτικό κράτος να έχει στόχο την ήττα του χριστιανισμού (πχ μέσω της βελτίωσης των συνθηκών για τους πολίτες του);

Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι χρειάζεται προσοχή στη θέση που παίρνουμε απέναντι στη θρησκεία. Εν τέλει η θρησκεία που ακολουθεί κάποιος παραμένει ατομικό δικαίωμά του. Και αν το κράτος πρέπει να κάνει κάτι για τη βελτίωση των συνθηκών του, αυτό δεν (πρέπει να) είναι επειδή έχει στόχο του την ήττα κάποιας θρησκείας.

Promitheus είπε...

Φίλε Μάθιου, θα έπρεπε νομίζω να επισημάνω σε ολους τους τόνους ότι αναφέρομαι στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, δηλαδή στην εξτρεμιστική εκδοχή του ισλαμισμού, και στο χριστιανικό αντιστοιχο του. Μιλάμε δηλαδή για πολιτικοποιημένες μορφές μιας θρησκείας που προωθούνται με βιαια μέσα, συνεπώς πρόκειται για ξεκάθαρες απειλές απέναντι σε ό,τι έχουμε μάθει να θεωρούμε φιλελευθερο.

Το ζήτημα λοιπόν τιθεται σε διαφορετική βάση. Δεν αναφερόμαστε στην υπαρξη της θρησκείας ως ατομικού δικαιώματος αλλά στην πάλη καποιων ομάδων με σκοπό την επιβολή ενος ολοκληρωτικού θρησκευτικού κράτους. Είναι λοιπόν αυτονόητη η σύγκρουση του κράτους με τις συγκεκριμένες εξτρεμιστικές γκρούπες. Αυτό θα πρέπει να το δεχτουμε,οπως δεχόμαστε την πάλη του κράτους απέναντι στη Φράξια Κόκκινος Στρατός, την 17Ν και τον Κάρλος.

Το θέμα είναι ότι η μάχη δεν δίνεται κατά τη γνώμη μου αποκλειστικά με βίαια μέσα παρά μονο κατ εξαίρεση. Στην ουσία θα πρέπει να αποδυναμωθούν οι αιτίες που παράγουν αυτά τα μορφώματα και επιτρέπουν την πλατιά, σχεδόν αναντιρρητη, διάδοση τους. Και για το σκοπό τουτο χρειάζεται μια πιο υπεύθυνη πολιτική από αυτήν που ακολουθεί ο κος Μουσάραφ.

Τέλος να διευκρινήσω ότι κατά τη γνώμη μου η θρησκεία στη Δύση βρίσκεται σε μια διαρκή φάση υποχώρησης τους τελευταίους αιώνες, συνεπώς αν και δεν μιλάμε για πλήρη κατάρρευση,μπορουμε να μιλάμε με ασφάλεια νομιζω για ουσιαστική ήττα.

Γιάννης Αρ είπε...

Αν υπήρχε μια θρησκεία που στην βασική της πρακτική συμπεριελάμβανε ότι οι πιστοί της θα έπρεπε να θυσιάζουν κάποιον και να τον τρώνε, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε το ατομικό δικαίωμα των υποστηρικτών της; Ακόμα και στην περίπτωση που ο/η θυσιαζόμενος /η θα έπρεπε να ανήκει στην ίδια πίστη θα δικαιούμασταν να τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν την πρακτική τους;

Είναι λίγο "ζόρικα" θέματα αυτά και νομίζω πως το μέτρο για να "λυθούν" είναι ο άνθρωπος και οι δυνατότητες του.

Είναι τραγικό, αλλά κάποιες φορές (μάλλον τις περισσότερες) έτσι έρχεται η λύση και έστω με πόνο πρέπει να την δεχτούμε.

Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί την καθημερινότητα μας αν πέσουν στα χέρια φονταμενταλιστών τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν; Ακόμα και αν υποχωρούσαμε σε όλα τους τα αιτήματα αυτοί θα ζητούσαν και άλλα, γιατί έχουν εκπαιδευτεί να έχουν όνειρο ζωής το να μαρτυρήσουν, αυτό ίσως είναι και το σημείο που δεν θα τους επιτρέψει να νικήσουν.
Ο Μουσάραφ είναι δικτάτορας και βασίζεται στον στρατό που λειτουργεί εθνικιστικά. Θα μπορούσε άραγε να αφήσει τον στρατό να μην υπερτερεί των υπολοίπων κατοίκων του Πακιστάν; Ο στρατός του Πακιστάν έχει σαν όραμα μια καλλίτερη ζωή για τους Πακιστανούς;

Έχω την αίσθηση ότι τον αδικούμε όταν λέμε ότι δεν κάνει καλά την δουλειά του. Έχω την αίσθηση πως είναι ένας γόρδιος δεσμός, η όλη ιστορία, που μόνο οι Πακιστανοί μπορούν να λύσουν.
Ασ αναλογιστούμε πόσο βάρυνε το Σκοπιανό η θέση που πήρε η εκκλησία της Ελλάδος και τι θα μπορούσε να γίνει........

mathiou είπε...

@Promitheus: Σαφής η διευκρίνησή σου. Θα συμφωνήσω, έστω και μια επιφύλαξη για το χαρακτηρισμό "ήττα" της θρησκείας.

Γεώργιος Ιακ. Γεωργάνας είπε...

Το Πακιστάν ιδρύθηκε για να στεγάσει πολιτικώς την μουσουλμανική μειοψηφία της Βρεταννικής Αυτοκρατορικής Ινδίας.
Αν εξαιρέσουμε την μουσουλμανική θρησκεία, το Πακιστάν δεν έχει λόγο υπάρξεως ως χωριστό κράτος. Συνεπώς, η πολιτική διαμάχη στο Πακιστάν είναι προωρισμένη να διεξάγεται εσαεί αποκλειστικώς μεταξύ δύο μουσουλμανικών παρατάξεων.
Αν η μία επιλέγει να απομακρυνθεί από τον ενιαίο αυτόν θρησκευτικό προσανατολισμό, απλώς προσφέρει δώρο στην αντίπαλό της. Αυτοχρίζεται προδότης της κεντρικής ιδέας υπάρξεως της χώρας.

Πρακτικώς, λοιπόν, ο δικτάτωρ της χώρας πρέπει να υπερκεράσει τους αντιπάλους του προσφέροντας ταυτοχρόνως μουσουλμανισμό και ψωμί. Με το ψωμί, μόνο, δεν θα έχει τύχη.

Promitheus,
Κατά την γνώμη σας, οι ΗΠΑ περιλαμβάνονται στην Δύση ; Αν ναι, θεωρείτε ότι και στις ΗΠΑ η θρησκεία έχει υποστεί ουσιαστική ήττα ;

Γεώργιος Ιακ. Γεωργάνας είπε...

"η λήθη προυποθέτει το ξεπέρασμα της υλικής εκείνης κατάστασης που ευνοεί την ανάπτυξη της συγκεκριμένης ιδέας"

Πολύ μαρξιστικό-λενινιστικό αυτό.
Με άλλα λόγια, οι φιλελεύθεροι θα μπορούσαν να παύσουν να είναι φιλελεύθεροι, αν ξεπερασθεί η υλική εκείνη κατάσταση που ευνοεί την ανάπτυξη των φιλελευθέρων ιδεών. Θα μπορούσαν ;

Γεώργιος Ιακ. Γεωργάνας είπε...

Αν το θέμα τεθεί στην βάση, όχι της ιδεολογίας γενικώς, αλλά της βιαίας εκδοχής μιας ιδεολογίας, τότε τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για τον δικτάτορα του Πακιστάν.
Αυτός ήρξατο χειρών αδίκων και δεν θα πείσει ποτέ τους άλλους να σταματήσουν πρώτοι, όσα λεφτά και να τους δώσει. Θα πλησιάζατε ποτέ να πάρετε λεφτά από το χέρι κάποιου που στο άλλο χέρι κρατά πιστόλι ;

Είναι, νομίζω ξεκάθαρο ότι οι άνθρωποι που επιθυμούν να προσφύγουν στην βία θα επικαλεσθούν όποια ιδέα βρουν να έχει πέραση στην εκάστοτε κοινωνία. Η 17Ν έκανε σημαία τον αντιαμερικανισμό, ο ένοπλος Σιωνισμός τον Ιουδαϊσμό, οι Μπολσεβίκοι τον Κομμουνισμό. Την αιτία την δίδει ο Θουκυδίδης και δεν είναι η ιδεολογία : Αίτιον δε τούτων πάντων αρχή, η δια φιλοτιμίαν και πλεονεξίαν. Ο πόθος της εξουσίας πάνω στους συνανθρώπους μας υποκινούμενος από την φιλοδοξία και την απληστία.
Πρώτα πάνε αυτά και μετά έρχεται η εκάστοτε ιδεολογία για φερετζές.

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner
















Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign








Referrers

Based on original Visionary template by Justin Tadlock
Visionary Reloaded theme by Blogger Templates | Distributed By Magazine Template

Visionary WordPress Theme by Justin Tadlock