«Εβραίοι, έξω από την Παλαιστίνη»

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις στο Παλαιστινιακό ζήτημα - παρά μόνο για τους φανατικούς και τους παράφρονες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η όποια λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει τη συνύπαρξη δύο κρατών – ενός Ισραηλινού κι ενός Παλαιστινιακού, καθώς και την έμπρακτη αφοσίωση και των δύο πλευρών στις ιδέες της ειρήνης και της συνύπαρξης. Κι ενώ όλος ο πλανήτης αντιλαμβάνεται την περιπλοκότητα του ζητήματος, η κυρίαρχη αντίληψη στη χώρα μας φαίνεται να περιορίζεται στο – στα όρια του ανόητου – απλοϊκό κλισέ: «οι αιμοδιψείς Ισραηλινοί σφάζουν πάλι χιλιάδες Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας».

Στο Σουδάν, το Κονγκό, τη Σομαλία, οι νεκροί μετριούνται στις εκατοντάδες χιλιάδες. Σχεδόν σε όλο τον Αραβικό κόσμο οι γυναίκες βιώνουν καθημερινά τη σκλαβιά και την εξαθλίωση. Η ανελευθερία, η φτώχεια και η βαρβαρότητα κυριαρχούν σε πολύ περισσότερες περιοχές του κόσμου μας απ’ ότι η συνείδησή μας θα έπρεπε να επιτρέπει. Κι όμως. Οι δήθεν ειρηνιστές συμπολίτες μας, που με μεγάλη ευκολία υποστηρίζουν τον κάθε Ισλαμιστή ρουκετοφόρο, παραμένουν σιωπηλά αδιάφοροι. Υποπτεύομαι ότι πίσω από αυτό το φαινομενικά παράδοξο κρύβεται δυστυχώς η πραγματική εξήγηση του τόσο μεγάλου ενθουσιασμού του δήθεν φιλοπαλαιστινιακού κινήματος στη χώρα μας.

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, οι «τοκογλύφοι» Εβραίοι έπιναν το αίμα μικρών παιδιών και συνωμοτούσαν ενάντια σε κάθε τι Καλό. Σήμερα, οι Εβραίοι - που ελέγχουν το τραπεζικό σύστημα, κινούν τα νήματα του καπιταλισμού και ελέγχουν την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. – δεν έχουν άλλο στόχο παρά την ανεξέλεγκτη σφαγή αθώων Παλαιστινίων. Ανάμεσα στους Εβραίους και τον οποιονδήποτε άλλο, η επιλογή είναι απλή - δε χρειάζεται καν μελέτη των γεγονότων ή προβληματισμός.

Ο δήθεν φιλοπαλαιστινιακός ειρηνισμός των πολιτικών άκρων της χώρας μας αποτελεί απλά τη μασκαρεμένη αναβίωση του αντισημιτισμού των πολιτικών άκρων του προηγούμενου αιώνα. Τότε, Χίτλερ και Στάλιν εξοντώσανε εκατομμύρια Εβραίων από το πρόσωπο της γης με την ανοχή των υποστηρικτών τους. Σήμερα, οι διάδοχοί τους υποστηρίζουν όσους επιδιώκουν τη συνέχιση αυτού του εφιαλτικού εγκλήματος.

Ο Εβραίος νομπελίστας Άμος Οζ σημειώνει (Άμος Οζ, Κατά του Φανατισμού, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2005) πολύ εύστοχα:

Όταν ο πατέρας μου ήταν μικρός στην Πολωνία, οι δρόμοι της Ευρώπης ήσαν γεμάτοι από συνθήματα στους τοίχους: «Εβραίοι, πηγαίνετε πίσω στην Παλαιστίνη». Ή, μερικές φορές με ακόμη χειρότερα, του τύπου: «Βρομεροί Εβραίοι, πηγαίνετε στα τσακίδια, στην Παλαιστίνη». Όταν ο πατέρας μου επισκέφτηκε ξανά την Ευρώπη ύστερα από πενήντα χρόνια, οι τοίχοι ήσαν καλυμμένοι από νέα συνθήματα: «Εβραίοι, έξω από την Παλαιστίνη».

Το ''Ακαδημαϊκό Παπαδαριό''

του Δευκαλίωνα Τσαγκαράκη

''Βραβείο Πριγκοζίν 2008''
Διεθνής διάκριση σε καθηγητή του ΑΠΘ για τη συμβολή του στη θεωρία του χάους

Για τη συμβολή του στη μαθηματική θεωρία των πολύπλοκων ανοικτών συστημάτων και του χάους, έναν τομέα όπου πρωτοστάτησε ο δάσκαλός του και νομπελίστας Ιλία Προγκοζίν, ο πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών του ΑΠΘ Γιάννης Αντωνίου τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Πριγκοζίν 2008.

Υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις στα Ελληνικά πανεπιστήμια που όμως δεν είναι άσχετες με τις παθογένειες του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το εν λόγω βραβείο δόθηκε σε ένα καθαρά θεωρητικό αντικείμενο όπως είναι η ΄΄μαθηματική θεωρία των πολύπλοκων ανοικτών συστημάτων και του χάους΄΄ δηλαδή σε βασική και όχι σε εφηρμοσμένη έρευνα. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι ενώ παγκοσμίως έχουμε -ως χώρα- σχετικά καλά ποσοστά δημοσιεύσεων/κάτοικο είμαστε από τις τελευταίες χώρες στην εφηρμοσμένη έρευνα και στην καινοτομία, για Spin off εταιρίες ούτε λόγος. Για το ακαδημαϊκό κατεστημένο η εφηρμοσμένη έρευνα είναι η απειλή.

Γιατί η εφηρμοσμένη έρευνα αντίθετα με την βασική μπορεί να αξιολογηθεί άμεσα και να ξεμπροστιάσει όλους αυτούς τους ερευνητές της πλάκας που ταΐζονται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Βραβεία σαν το προαναφερθέν παρέχουν το άλλοθι σε όλο αυτό το κρατικοδίαιτο ΄΄ακαδημαϊκό παπαδαριό΄΄ που υπόσχεται -σε φοιτητες και λαό- την ''σωτηρία του πνεύματος'' ότι τάχατες κάνουν βασική έρευνα και δεν υποκύπτουν στον ''Βελζεβούλ'' της εφηρμοσμένης έρευνας που είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες της ''τρισκατάρατης'' αγοράς.

Η βασική έρευνα είναι πράγματι σημαντική κυρίως όμως γιατί αποτελεί τα θεμέλια για την εφηρμοσμένη έρευνα που με την σειρά της θα οδηγήσει στην οικονομική ανάπτυξη. Όμως για το ακαδημαϊκό όπως και το θρησκευτικό παπαδαριό κάθε οικονομική ανάπτυξη κάθε υλισμός είναι απαγορευμένος...όταν αφορά το ''ποιμνίο'' τους αλλά όχι τους ίδιους. Συμμάχους αν όχι συνεργάτες σε αυτό έχουν τα καθε λογής αριστεριζοντα ταγματα εφόδου που αλαλάζουν ΄΄έξω οι εταιρίες από τα πανεπιστήμια'' και για ''Κρατική παιδεία''.

Όλο αυτό το ''ακαδημαϊκό παπαδαριό'' βέβαια χρηματοδοτείται από το ''ποιμνίο'' (τους Έλληνες φορολογούμενους) το οποίο γράφει στα παλαιότερα τον υποδημάτων του και αντί να παράγει γνώση για ανάπτυξη της χώρας παράγει γνώση για ιδιοκατανάλωση. Παρότι πάσχει από προφανή Ιδρυματισμό και κόμπλεξ το παρασιτικό αυτό ''ακαδημαικο παπαδαριο'' αυτοϊκανοποιείται με το να θεωρεί ότι ανήκει σε κάποια ελίτ της κοινωνίας η οποία θεωρούν ότι έχει την υποχρέωση να τους ταΐζει. Ως πότε;...

Ελληνικά ΜΜΕ vs. Ισραήλ

Αντιλαμβάνομαι ότι διαπράτω μέγα ύβρη διατυπώνοντας μια θέση που έρχεται σε αντίθεση με τη κοινά αποδεχτή αλήθεια στην Ελλάδα για το Παλαιστινιακό ζήτημα. Ως Έλληνας υποχρεούμαι κατά κάποιο τρόπο να ακολουθήσω την κοινή γραμμή που βλέπει πάντοτε το Ισραήλ ως θύτη και τους Παλαιστίνιους ως θύματα.
Αρνούμαι να ακολουθήσω αυτή την "λογική".

Δεν ξέρω αν η θέση μου θεωρείτε ακραία, πιστεύω όμως ότι το Ισραήλ πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει και οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αποκτήσουν την δική τους πατρίδα. Πιστεύω και ελπίζω ότι αυτή την θέση, έστω και κρυφά, την ενστερνίζεται η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Πιστεύω επίσης ότι από τότε που ανέκυψε το Παλαιστινιακό ζήτημα και οι δύο πλευρές, Ισραηλινοί και Άραβες, έχουν διαπράξει λάθη και αδικίες.
Το Παλαιστινιακό ζήτημα είναι ιδιαίτερα περίπλοκο και δεν επιδέχεται τις εύκολες και πωρωμένες αναλύσεις.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η απίστευτα μονομερής και εχθρική στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι στο Ισραήλ. Στην ιστοσελίδα του το Πρώτο Θέμα δίνει την εντύπωση ότι το όλο θέμα δημιουργήθηκε λόγο των επικείμενων εκλογών στο Ισραήλ, λέγοντας "Το προεκλογικό παιχνίδι στο Ισραήλ για τις εκλογές της 10ης Φεβρουαρίου παίζεται με φρίκη και αίμα, ενώ ο υπουργός Άμυνας Εχούντ Μπάρακ δήλωσε κυνικά ότι «υπάρχει εποχή ηρεμίας και εποχή για μάχη και τώρα βρισκόμαστε σε εποχή μάχης»."

Ενώ η Ελευθεροτυπία παρουσιάζει ως αιτία τις κρίσης την θέληση των ΗΠΑ-Ισραήλ να καταστρέψουν την Χαμάς, "Το 2006, στα παλαιστινιακά εδάφη, η δημοκρατία φαίνεται ότι ξέφυγε από τις προδιαγραφές όταν έφερε στην εξουσία την ισλαμική οργάνωση/κόμμα Χαμάς." Το Έθνος με την σειρά του αρχίζει το ρεπορτάζ του με την εξής πρόταση "Συνεχίζεται για τρίτη συνεχή ημέρα το αιματοκύλισμα στη Λωρίδα της Γάζας από τις ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές. " Ο τίτλος του ρεπορτάζ είναι "Η εκδίκηση του Δαυίδ".

Στο κατά τα άλλα σοβαρό δελτίο του Mega ο κατά τα άλλα "ανταποκριτής" από την Ουάσινγκτον Μ. Ιγνατίου βρισκόταν σε πραγματικό παραλήρημα μιλώντας συνεχώς για δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ και για την κατ΄αυτόν απίστευτη θέση της Ουάσινγκτον να μην τηρεί ίσες αποστάσεις μεταξύ του Ισραήλ και της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς. (Την ίδια στάση τηρεί και η Γερμανία, αλλά οι ΗΠΑ είναι ο μεγάλος σατανάς, και έτσι επιλεκτικά παραβλέπουν την στάση της Γερμανίας) Η πρώτη ερώτηση του παρουσιαστή κ. Στραβελάκη προς την υπουργό των Εξωτερικών κ. Μπακογίανη ήταν γιατί η Ελλάδα φαίνεται να τηρεί ίσες αποστάσεις μεταξύ των δύο πλευρών.

Μπορεί η Χεσμπολάχ και ακόμα και η κυβέρνηση του Ιράν να κριτικάρουν την Χαμάς για την κρίση, τα ελληνικά ΜΜΕ όμως τηρούν στάση βασιλικότερη του βασιλέως.

Παρακολουθώντας τα έχεις την εντύπωση ότι μια ωραία πρωία οι Ισραηλινοί αποφάσισαν, έτσι επειδή δεν τους αρέσει η Χαμάς, να ανοίξουν νέο λουτρό αίματος. Υπάρχει κοινό μέτωπο ΚΚΕ - ΣΥΝ - ΜΜΕ στο θέμα.

Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση το φταίξιμο ανήκει αποκλειστικά στην Χαμάς.

1) Η Χαμάς αποφάσισε μονομερώς την παύση της εκεχειρίας με το Ισραήλ στις 19 Δεκεμβρίου.
2) Ακόμα και κατά την διάρκεια της εκεχειρίας η Χαμάς έριχνε ρουκέτες μέσα στο Ισραήλ.
3) Υπήρχαν επί μακρόν, συνεχείς και ακατάπαυστες εκκλήσεις του Ισραήλ να σταματήσουν αυτές οι επιθέσεις που ποτέ δεν εισακούσθηκαν.
4) Η Χαμάς σκοπίμως έχει τοποθετήσει τις στρατιωτικές τις υποδομές και τους εκτοξευτήρες ρουκετών σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.
5) Αυτό που δεν ακούμε στα ελληνικά ΜΜΕ είναι ότι το Ίσραήλ στέλνει τρόφιμα, ιατρικές προμήθειες, και ασθενοφόρα στη Λωρίδας της Γάζας. Η Χαμάς αντίθετα εμποδίζει τους τραυματίες να φύγουν από την Γάζα προς στην Αίγυπτο, βάζοντας στην Αίγυπτο όρο που ξέρει ότι δεν μπορεί να αποδεχτεί, δηλαδή να δεχτεί όλους τους Παλαιστίνιους, τραυματίες και μη.
6) Η Χαμάς, και επίσημα, δεν αποβλέπει στην δημιουργία ενός Παλαιστινιακού κράτους/έθνους αλλά καταρχήν στην καταστροφή του Εβραϊκού.

http://www.meticslexicon.blogspot.com

Το Kristallnacht του Συστήματος

Λυπάμαι αλλά όσοι νομίζουν ότι τα επεισόδια ήταν/είναι κάποιο ξέσπασμα των νέων, έστω και χωρίς σχεδιασμό και συγκεκριμένα αιτήματα, ενάντια σε μια περιρρέουσα και διεφθαρμένη κατάσταση κάνουν μεγάλο λάθος. Τα επεισόδια είναι δημιουργήματα του συστήματος, προς όφελος του συστήματος.

Όταν πριν από μέρες έγραψα το πως είναι δυνατόν μια νεολαία, και γενικότερα μια κοινωνία, να παραμένει βουβή και μάλλον αδιάφορη για τον άδικο θάνατο 80 ατόμων (βλέπε Σάμινα) ή 65 ατόμων (πυρκαγιές 2007) και μετά καίει το σύμπαν πριν ακόμη εξακριβωθούν οι συνθήκες κατά τις οποίες πεθαίνει ένας, ουδείς από όλους αυτούς που υποστηρίζουν τις κινητοποιήσεις ή λένε ότι τις καταλαβαίνουν μπόρεσε να μου δώσει έστω και μια εξήγηση.

Όταν λογικά και προφανή ερωτήματα μένουν αναπάντητα - ερωτήματα που η απάντηση τους θα προσδιόρισε τον χαρακτήρα της υπάρχουσας κρίσης - τότε μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο μεγάλος αριθμός αναλύσεων βρίσκετε εκτός στόχου.

Μερικές βασικές αλήθειες:

- Η νεολαία είναι από τα πιο συντηρητικά (υπό την έννοια της υποστήριξης του status quo) τμήματα της ελληνικής κοινωνίας.

- Το ξέσπασμα που έχουμε δει όλο αυτό τον καιρό δεν είναι ενάντια στο σύστημα αλλά υπέρ του συστήματος, και υπέρ, πάνω από όλα, της συμμετοχής στη διεφθαρμένη και κρατικοδίαιτη ελληνική οικονομία.

- Οι αντιφάσεις της ελληνικής ημί-σοσιαλιστικής οικονομίας σιγά- σιγά έρχονται στο προσκήνιο. Όπως όλες οι σοσιαλιστικές οικονομίες έχουμε μεγάλο πρόβλημα στο να παράγουμε. Καλύπτουμε το μεγάλο κενό μεταξύ της σοσιαλιστικής μας παραγωγής και της καπιταλιστικής μας κατανάλωσης μέσο του εξωτερικού δανεισμού. Τώρα καταλαβαίνουμε ότι το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα που μας συντηρεί όλα αυτά τα χρόνια ίσως να μην συνεχίσει να δανείζει και στο μέλλον.

- Η "εξέγερση" είναι έκφραση της αμηχανίας και ανασφάλειας για το αν το υπάρχον ελληνικό όνειρο - δουλειά σίγουρη με χαμηλές απαιτήσεις/παραγωγικότητα, 'καλές' αποδοχές και πρόωρη συνταξιοδότηση - φτάνει στο τέλος του.

- Η ''εξεγερμένη'' νεολαία νομίζει ότι με τις κραυγές τις κατά κάποιο τρόπο θα φιμώσει τα δυσοίωνα μηνύματα του μέλλοντος που κάθε μέρα θα γίνονται και πιο ηχηρά. Χρησιμοποιώντας τα συνθήματα των πατεράδων τους νομίζουν ότι θα κατορθώσουν και αυτοί απολαύσουν το τζαμπατζίδικο τρόπο ζωής.Όμως αυτός ο τρόπος ζωής έγινε εφικτός με την εκποίηση των θυσιών προηγουμένων γενιών και την υποθήκευση του πλούτου των μελλοντικών. Αυτό το σύστημα όμως έχει φάει τα ψωμιά του (και τα ψωμιά των πριν και των μετά)

Αυτό που παρακολουθούμε όλες αυτές τις μέρες είναι το Kristallnacht του υπάρχοντος συστήματος, που έχει ξεπέσει ηθικά και οικονομικά. Μια έκρηξη βίας ενάντια στους συνήθεις ύποπτους του μεταπολιτευτικού αριστερού κατεστημένου (βλέπε αστυνομία, νοικοκυραίοι).
Την αστυνομία πάντα θα πρέπει να την βλέπουμε υπό το πρίσμα των παλαιότερων αυταρχικών της εποχών, και οι νοικοκυραίοι (ένας όρος που χρησιμοποιείτε με πολύ σαρκασμό από τα ΜΜΕ) με τις μικρές ιδιωτικές τους επιχειρήσεις ζουν έναν τρόπο ζωής που, τουλάχιστον επιφανειακά, αντιτίθεται στα ιδεώδη του κατεστημένου.
Θεωρητικά οι νοικοκυραίοι ζουν ανεξάρτητοι από το κράτος, δουλεύουν σκληρά και σε συνθήκες ανταγωνισμού.

Δεν ξέρω αν ποτέ δούμε μια πραγματική εξέγερση ενάντια στην άθλια υπάρχουσα κατάσταση. Πολύ φοβάμαι ότι στο μέλλον η όποια γνήσια ένδειξη αντίθεσης/εξαθλίωσης θα μεταφραστεί σε ένα νέο κύμα μετανάστευσης. Μετανάστευση προς χώρες των οποίων το φιλελεύθερο μοντέλο τόσο πολύ απεχθανόμαστε στην Ελλάδα - μια άλλη μεγάλη ειρωνεία της ελληνικής πραγματικότητας.

Και αν τα πράγματα στο μέλλον βγουν εντελώς εκτός ελέγχου, μια ακραία 'λύση' κόκκινης ή μπλε απόχρωσης δεν μπορεί να αποκλεισθεί.
Δυστυχώς μια φιλελεύθερη κατεύθυνσή που αποτελεί την μόνη ορθή εναλλακτική λύση στην υπάρχουσα κατάσταση σήψης και παρακμής φαίνεται να μην είναι στα χαρτιά. Με το τέλος της πρωθυπουργίας του Βενιζέλου το 32 στην Ελλάδα εναλλάσσονται οι δεξιές και αριστερές εκφάνσεις του κρατισμού χωρίς σταματημό.

ΥΓ1: Φυσικά και δεν υπονοώ ότι οι καταστηματάρχες της Αθήνας διώκονται όπως οι Εβραίοι επί Χίτλερ.
ΥΓ2: Για όσους λένε ότι τα ΜΜΕ είναι ιδιωτικά και πώς είναι δυνατόν να τους καταλογίζουμε αριστερά φρονήματα θα τους έλεγα τα εξής:
1) Τα ΜΜΕ στην πλειοψηφία τους στελεχώνονται και διευθύνονται από την γενιά που είναι ο κύριος εκφραστής του αριστερού κατεστημένου.
2) Τα 70% των ΜΜΕ δεν θα υπήρχαν χωρίς την άμεση ή έμμεση ενίσχυση του κράτους. Είναι οι εκφραστές και τα μέσα μιας άλλης κρατικοδίαιτης συντεχνίας συμφερόντων.

Η απάντηση των πολιτών

Η φωτογραφία είναι πριν λίγη ώρα στην Ερμού. Η κατάμεστη Ερμού, από κόσμο που ψώνιζε, είναι η πιο παραστατική απάντηση της σιωπηλής πλειοψηφίας των πολιτών απέναντι στον γραφικό τραμπουκισμό των τελευταίων ημερών για το άνοιγμα των καταστημάτων της Αθήνας σήμερα, από όσους προσπαθούσαν να εμποδίσουν καταναλωτές και εμπόρους να συναλλαγούν ελεύθερα μεταξύ τους.

Ο ρομαντικός ανορθολογισμός της εξιδανικευμένης νεότητας

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ένα σταθερό μοτίβο στον λόγο όσων επιδοκιμάζουν τις πρόσφατες ταραχές που ζήσαμε με πρόσχημα την θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ειδικά από όσους προσπάθησαν να καπηλευτούν πολιτικά μια αρχικά αυθόρμητη συναισθηματική αντίδραση. Έτσι φτάσαμε να ακούμε εβήφους να αναπαράγουν σαν κασετόφωνα συναισθηματικά συνθήματα, ξεπερασμένα ήδη από την εποχή που οι γονείς τους ήταν έφηβοι. Το πολιτικό μάρκετινγκ των καπηλευτών ήταν ομολογουμένως εντυπωσιακό. Εξάγνισαν τον καταστροφικά οπισθοδρομικό πολιτικό τους λόγο, βαζοντάς τον στο στόμα μερικών μικρών παιδιών, με αποτέλεσμα να εκλαμβάνεται η απόλυτη οπισθοδρομικότητα της κομμουνιστογενούς αριστεράς ως πολιτικό αίτημα της νεολαίας (άσχετα αν τελικά εκφράζει μια ελάχιστη μειοψηφία) και ταυτόχρονα να εξιδανικεύεται λόγω της εξιδανικευμένης αντίληψης της κοινωνίας για τους νέους φορείς της. Πρόκειται με λίγα λόγια για μια συναισθηματικής ασπίδας απέναντι στην ορθολογική κριτική των ίδιων των προτάσεων της κομμουνιστογενούς αριστεράς.

Σχεδόν πάντα, τα επιχειρήματα για την ορθότητα της αμφισβήτησης, της εξέγερσης κτλ των νέων καταλήγουν στο ότι έχουν δίκιο επειδή είναι νέοι. Και αυτό μεταφράζεται σε αμόλυντοι, ασυμβίβαστοι, οι ιδέες τους θεωρούνται νέες μόνο και μόνο λόγω της ηλικίας των φορέων τους κτλ. Όλα αυτά έχουν την αφετηρία τους στην ψευδαίσθηση/πλάνη/μύθο του “ευγενή άγριου”, που ουσιαστικά αποκτά απήχηση από τον Ρουσσώ. Για τον Ρουσώ, ο "ευγενής άγριος" είναι ο άνθρωπος που δεν έχει υποστεί την φθοροποιό και ηθικά υποβαθμιστική επίδραση του πολιτισμού και της κοινωνίας μας. Είναι μια εξιδανικευμένη κατάσταση την οποία εκφράζουν οι πρωτόγονοι λαοί και τα παιδιά. Είτε ως απομονωμένοι σε μικρά νησιά του Ειρηνικού, σε δάση της Αφρικής και την Ν.Αμερικής, που δεν έχουν ακόμη "μολυνθεί" από τον πολιτισμό και ζουν ευτυχισμένοι κοντά στη φύση, σε έναν κόσμο απόλυτης αρμονίας. Είτε, μη έχοντας ακόμη προλάβει να αφομοιωθούν από την κοινωνία και να γίνουν φορείς των αρχών και αξιών της, παρουσιάζονται ως οι απόλυτοι ενσαρκωτές της καλοσύνης, της αθωότητας και της αγνότητας, σε αντίθεση με όσους έχουν "συμβιβαστεί" να ζουν στα πλαίσια που ορίζουν οι κοινωνικοί κανόνες. Η αντίληψη αυτή ενοχοποιεί την κοινωνία και τον πολιτισμό μόνο και μόνο για την ύπαρξή τους. Η έννοια του πολίτη, του συνειδητού μετέχοντα της πολιτικής, οικονομικής και οικονομικής ζωής καθυβρίζεται ως κατώτερη της αγνής και αμόλυντης φυσικής κατάστασης του "ευγενούς άγριου" (πρωτόγονου/παιδιού). Μια αντικοινωνική λογική που καταδικάζει τους θεσμούς της κοινωνικοποίησης, που αμφισβητεί την ανάγκη της συνύπαρξης και που υπονομεύει τα θεμέλια της αλληλοαποδοχής και του σεβασμού των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των υπολοίπων πολιτών. Η ρομαντική εξιδανίκευση της νεότητας αυτομάτως τοποθετεί τα επιτεύγματα της κοινωνικής μας οργάνωσης κάτω από την φυσική κατάσταση.

Αυτό τελικά επιτρέπει στους εξυμνητές του "ευγενούς άγριου", των παιδιών στην περίπτωσή μας, να ταυτίσουν την κριτική τους απέναντι στην κοινωνία με ένα ακαταμάχητο συναισθηματικό πρότυπο. Η ρομαντική αυτή αντίληψη είναι τόσο διαδεδομένη στην κοινωνία, που πολύ εύκολα παρακάμπτονται οι άμυνές της απέναντι στο περιεχόμενο του πολιτικού λόγου και των αιτημάτων των υποτιθέμενων πολιτικών εκφραστών των νέων, δηλαδή την αμφιβολία και την κριτική σκέψη. Αντί να κρίνουμε ορθολογικά, οι κραυγές των ΜΜΕ μας καλούν να "κατανοήσουμε" τους νέους, δηλαδή να αποδεχθούμε εκ των προτέρων το σύνολο των πλανών του πολιτικού λόγου των καπηλευτών. Ο δημόσιος διάλογος δεν επικεντρώνεται στην ορθολογική υπεράσπιση ή αποδόμηση του λόγου τους, αλλά στα εξιδανικευμένα και απρόσβλητα χαρακτηριστικά της νεότητας. Για να "αντιστέκεται" στον "νεοφιλελευθερισμό", με την γροθιά υψωμένη, μια νεαρή κοπελίτσα (εκφραστής της μη-αμφισβητήσιμης από κανέναν πλάνης του "ευγενούς άγριου"), σίγουρα πολεμάει κάτι έχει "μολύνει" την κοινωνία μας, αλλά όχι ακόμα την ίδια. Ένα δεκαπεντάχρονο μπροστά σε ένα οδόφραγμα με φλόγες είναι η καλύτερη συναισθηματική νομιμοποίηση της πολιτικής βίας.

Στην πραγματικότητα, η αλαζονική ημιμάθεια των νέων είναι το πιο πρόσφορο έδαφος για την πολιτική τους εκμετάλλευση και την δικαιολόγηση της μεγαλύτερης πολιτικής βαρβαρότητας από μέρους τους. Νέοι ήταν και τα εκατομμύρια μέλη της Hitlerjugend, αλλά οι ιδέες τους οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα. Νέοι ήταν και οι Ερυθροφορουροί του Μάο, αλλά οδήγησαν σε ένα προγκόμ μεγαλύτερης έκτασης από το Ολοκαύτωμα. Νέοι είναι και οι καταληψίες των σχολείων και των πανεπιστημιακών σχολών, αλλά υπερασπίζονται με παράνομο, βίαιο και ανήθικο τρόπο την διατήρηση μιας από τις πιο σάπιες και αποτυχημένες εκφράσεις του κρατισμού στη χώρα μας. Νέοι πετάνε μολότωφ σε μια έξαρση αντικοινωνικότητας και προσπάθειας αποσύνθεσης του κοινωνικού και οικονομικού ιστού. Νέοι είναι και οι αστυνομικοί, που κάνουν συστηματικές καταχρήσεις και υπερβάσεις της εξουσίας τους. Κανενός όμως η ηλικία δεν αποτελεί άλλοθι για τις πράξεις τους, ούτε δικαιώνει τις ιδέες τους.

Το ανοιχτό μυαλό και οι προοδευτικές απόψεις δεν έχουν ηλικία. Η ιδεολογικοποίηση και η εξιδανίκευση της ανωριμότητας, της έλλειψης εμπειριών της ζωής και της ημιμάθειας δεν είναι προοδευτικότητα. Η εκμετάλλευση του αυθόρμητου συναισθήματος ανήλικων παιδιών που ούτε την απαραίτητη πνευματική συγκρότηση, ούτε την κριτική ικανότητα έχουν να σταθούν ως αυτόνομες, αυτόφωτες, ανεξάρτητες, σκεπτόμενες προσωπικότητες, είναι πολιτικό έγκλημα.

Διαβάστε οπωσδήποτε:
Στην καρδιά του Σκότους

Καλές γιορτές

Καλά Χριστούγεννα! Καλές Γιορτές, Ευτυχισμένο και Δημιουργικό το Νέο Έτος! Με Υγεία και Ελευθερία!

Μιας και η περίοδος των γιορτών είναι για πολλούς και περιόδος αγορών και περίοδος με λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο, είναι ευκαιρία για ανάγνωση. Μερικές βιβλιοπροτάσεις για τις φετινές γιορτές από τα βιβλία που κυκλοφόρησαν στα ελληνικά το τελευταίο διάστημα:

Η μετάφραση μετά από 48 χρόνια του Συντάγματος της Ελευθερίας του Φ.Α.Χάγιεκ είναι σίγουρα το σημαντικότερο γεγονός της (έτσι κι αλλιώς αναιμικής) φιλελεύθερης βιβλιοπαραγωγής στη χώρα μας για τον φετινό χειμώνα. Ένα βιβλίο που δεν πρέπει να μείνει αδιάβαστο από κανένα φίλο ή και εχθρό της Ελευθερίας (τουλάχιστον όταν κατηγορούν τον φιλελευθερισμό να έχουν μια στοιχειώδη ιδέα τι ακριβώς κατηγορούν). Το Σύνταγμα της Ελευθερίας είναι το σημαντικότερο έργο του Χάγιεκ στον τομέα της πολιτικής φιλοσοφίας, γραμμένο με απλό και κατανοητό τρόπο, όχι ως ένα θεωρητικό βιβλίο που να απευθύνεται σε μια κλειστή κοινότητα διανοούμενων, αλλά για να αποτελέσει ένα φιλελεύθερο πολιτικό μανιφέστο. Γραμμένο πριν 50 χρόνια ουσιαστικά ασφαλώς απευθυνόταν σε ένα κόσμο πολύ διαφορετικό από τον σημερινό. Διατηρεί όμως μια αξιοσημείωτη επικαιρότητα χάρη στην διαχρονικότητα των ιδεών και των αξιών που πραγματεύεται. Γι'αυτό και αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη βιβλία που συγκροτούν τον ιδεολογικό πυρήνα του σύγχρονου φιλελευθερισμού. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε συνεργασία με το ΙΔΚΚ.

Οι Αλήθειες για τον Φιλελευθερισμό - Όψεις της ανοιχτής κοινωνίας στην Ελλάδα και στον κόσμο του Δημήτρη Σκάλκου είναι ένα εγχείρημα ανασημασιοδότησης την έννοιας του φιλελευθερισμού, όπως αυτή έχει εντυπωθεί στρεβλά στην ελληνική κοινωνία. Το βιβλίο θέτει τον σπόρο της αμφιβολίας απέναντι στις εδραιωμένες παρεξηγήσεις και ανάβει την σπίθα της περαιτέρω μελέτης για το θέμα. Είναι ένα πολύ καλό εισαγωγικό βιβλίο για τον φιλελευθερισμό που προσφέρει συμπυκνωμένη την πολιτική γνώση του συγγραφέα αλλά κατευθύνσεις για περισσότερη εμβάθυνση και τριβή, στην πλούσια βιβλιογραφία του. Δεν περιορίζεται όμως μόνο εκεί. Δεν είναι μια στείρα ιστορική καταγραφή ρευμάτων σκέψης. Δείχνει ότι ο φιλελευθερισμός όχι μόνο δεν έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο, αλλά έρχεται να μας προσφέρει λύσεις στα συσσωρευμένα αδιέξοδα λανθασμένων πολιτικών επιλογών καθώς και στα νέα προβλήματα που ανακύπτουν στις σύγχρονες κοινωνίες. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική.

Η Αχάριστος Φωνή είναι μια συλλογή κειμένων του Διονύση Γουσέτη, γραμμένα στο διάστημα μεταξύ 1997 και 2006. Αν και ξεκινά από διαφορετική ιδεολογική και θεωρητική αφετηρία πραγματεύεται ζητήματα και προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, που ακουμπούν στον πυρήνα του κοινωνικού και πολιτικού φιλελευθερισμού (εθνικισμός, ανθρώπινα δικαιώματα, κράτος και εκκλησσία, εκσυγχρονισμός κτλ). Δύο παράγοντες φέρνουν το βιβλίο αυτό κοντά στον φιλελευθερισμό: ο πρώτος είναι η καθαρή και αδογμάτιστη ματιά του Διονύση Γουσέτη, που πηγάζει από την πνευματική εντιμότητα με την οποία προσεγγίζει τα γεγονότα. Ο δεύτερος είναι η τόσο μεγάλη κοινωνική καθυστέρηση της χώρας μας η οποία επιτρέπει στα περισσότερα αιτήματα κοινωνικής και πολιτικής προόδου να διαπερνούν τα πολιτικά και ιδεολογικά στεγανά. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τυπωθήτω.

Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου του Θέμη Λαζαρίδη είναι μια ειλικρινής ματία στα προβλήματα της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Γραμμένο με την άνεση και το καθαρό μυαλό που προσφέρει η απόσταση και με την βοήθεια του διαλόγου στο διαδίκτυο, φωνάζει από του όλοι βλέπουν και κανείς δεν λέει στη χώρα μας, ο βασιλιάς είναι γυμνός. Συναλλαγή, αναξιοκρατία, νεποτισμός, αθέμιτες πολιτικές παρεμβάσεις, χαμηλές προδιαγραφές, εσωστρέφεια, γενικευμένη αδιαφορία διδασκόντων και διδασκομένων, φαινόμενα αυταρχισμού και βίας συνθέτουν την εικόνα ενός θεσμού που απαξιώνεται ραγδαία. Μια κατάθεση αγωνίας για έναν κρίσιμο τομέα της κοινωνίας μας που δυσλειτουργεί υπερβολικά, ακόμα και για τα ελληνικά μέτρα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική.

Ο πολιτικός συμβολισμός της κουκούλας.

Η κουκούλα είναι ένα εξάρτημα φορτισμένο ιστορικά και πολιτικά.Στις αρχές του 18ου αιώνα τόσο οι δήμιοι όσο και οι καταδικασμένοι σε θάνατο υποχρεώνονταν να φορούν κουκούλες και μανδύες. «Σκοτεινές σιλουέτες, φωνές δίχως πρόσωπο,ανεξιχνίαστες οντότητες» όπως έγραψε ο Φουκώ. Στα καθ ημάς, η κουκούλα ταυτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες με τις καταδόσεις, την προδοσία και την κρατική τρομοκρατία. Σήμερα γίνεται εργαλείο των σύγχρονων «ταγμάτων εφόδου» που εφορμούν συγκροτημένα κατά της κοινωνίας των πολιτών.


Η κουκούλα ενός ταραξία στο δρόμο ή το γήπεδο, δεν κρύβει απλά μια ανθρώπινη μορφή. Καλύπτει ολόκληρη τη «συνήθη» προσωπικότητα αυτού που τη φοράει. Εξαχνώνει ένα πλέγμα ηθών και αξιών απαραίτητων για την ειρηνική συνύπαρξη και την αμοιβαία ανοχή. Η σφραγίδα της ομαλής συμβίωσης είναι το όνομα και το πρόσωπο, «διακριτικά γνωρίσματα» που στην ουσία αποδίδουν κοινωνικές ταυτότητες. Η βύθιση στη μέθη της ανωνυμίας σπάει τα στεγανά : στην κοινωνική της διάσταση, η κουκούλα ακυρώνει την ατομικότητα δίνοντας στο φορέα της την ευκαιρία να διαβεί τα τείχη της ηθικής του.Να καταστρέψει,να σακατέψει, να διαλύσει δίχως το φόβο των συνεπειών καθώς η αποδοκιμασία της κοινωνίας αναχαιτίζεται από το ύφασμα που χωρίζει το πρόσωπο του ενόχου, απ τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών και της αστυνομίας.




Θέλοντας να ρίξω μερικές σταγόνες ιδεολογίας στο γραφτό αυτό, θα ισχυριστώ πως η κουκούλα εκπροσωπεί τον αντίποδα του ατομικισμού. Είναι μια απόπειρα απόδρασης από το «εγώ» , μια εθελούσια διάχυση στην κολλεκτίβα, την «ομάδα δράσης». Η νεογέννητη αυτή συλλογικότητα επιτίθεται κατόπιν απρόσωπα, αφηρημένα, «διονυσιακά», ως πάλλουσα ζωντανή μάζα, αφυδατωμένη από τα «ιδιωτικά» χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων. ‘Ετσι η τοποθέτηση της κουκούλας σηματοδοτεί το πέρασμα από την ψυχολογία του ατόμου στην ψυχολογία του όχλου, από τον πολιτισμό (την «πορεία» δηλαδή «προς μια κοινωνία ατόμων» όπως είχε γράψει η Ραντ) στη βαρβαρότητα του οπαδικού ανορθολογισμού.

Καθαρά πολιτικά μιλώντας,η κουκούλα συμβολίζει προτίστως μια πολύ συγκεκριμένη,και γνωστή σε όλους μας, νοοτροπία. Τη νοοτροπία απόσεισης ευθυνών, απόκρυψης πίσω από τις συλλογικότητες, εξαφάνισης των υποχρεώσεων του «εγώ». Η κουκουλοφορία είναι δηλαδή το καρναβάλι της πολιτικής. Απελευθερώνει μια πρωτόγονη αγριότητα στο δημόσιο χώρο προστατεύοντας το φορέα της από τις αντιδράσεις που η αγριότητα αυτή μοιραία θα προκαλούσε. Και το καλύτερο είναι ότι η νοοτροπία αυτή δεν έχει ανάγκη ένα κομμάτι ύφασμα για να εκδηλωθεί. Ολόκληρη η εξουσιαστική δομή του ελληνικού κράτους ποντάρει πάνω της για να επιβιώσει πολιτικά. Απλά στη θέση της «κουκούλας» μπαίνουν οι θεσμοί,τα νομικά παραθυράκια, οι πολιτικές κάλυψης και επικοινωνιακής «διαχείρισης» των κρίσεων (δηλαδή οι τακτικές ωμής προπαγάνδας). Σε τελική ανάλυση, ανάμεσα στην κουκούλα και το «κουκούλωμα» δεν υπάρχουν διαφορές.

Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν η κουκουλοφορία είναι η άλλη πλευρά του ίδιου εξουσιαστικού νομίσματος. Προεκτείνει στο «δρόμο» μια αντίληψη δράσης που διαποτίζει ολόκληρη την πολιτική μας κουλτούρα. Προάγει έναν απρόσωπο κολλεκτιβισμό, που αφαιρώντας επιτηδευμένα την ατομικότητα από το φορέα της δράσης, στερεί την πράξη από το «κόστος» της, δηλαδή από τις νόμιμες συνέπειες της. Το θάρρος της ανάληψης ευθυνών,ο επώνυμος ακτιβισμός, προυποθέτει ένα ηθικό σθένος και μια προσωπική συγκρότηση διαφορετικού διαμετρήματος από τον οχετό της θρασυδειλίας που επικρατεί στο πολιτικό μας κατεστημένο.Δε βρίσκω την παραπάνω αλήθεια παράξενη,αντίθετα τη θεωρώ καθόλα φυσιολογική. Άλλωστε κάθε εξουσία έχει τους «αναρχικούς» που της αξίζουν.

Περί κουκουλοφορίας

Αναμφισβήτητοι πρωταγωνιστές της εξέγερσης που ζούμε τις τελευταίες ημέρες είναι οι περίφημοι κουκουλοφόροι. Είτε είναι καλόπαιδα ΒΠ είτε αναρχοαυτόνομοι είτε ασφαλίτες προβοκάτορες είτε Εβραίοι Νεφελίμ, τους σιχαίνομαι μέσα από την καρδιά μου. Θα μπορούσαμε όμως να νομοθετήσουμε κατιτίς εις βάρος τους; [προειδοποίηση: οι εν θερμώ νομοθετικές πρωτοβουλίες είναι ίδιον των ελαφρών].

Σύμφωνα με το άρ. 11 παρ. 1 Συντ. Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχωνται ησύχως και αόπλως. Οι δημόσιες συναθροίσεις ρυθμίζονται στην Ελλάδα από δύο παλαιά και ανεπαρκέστατα νομοθετήματα, το ν.δ. 794/1971 περί δημοσίων συναθροίσεων και το β.δ. 269/1972 που εκδόθηκε εις εκτέλεσίν του περί εγκρίσεως του κανονισμού διαλύσεως δημοσίων συναθροίσεων.

Κανένα από αυτά δεν προβλέπει περί κουκουλοφόρων.

Το πράγμα όμως δεν είναι αυτονόητο. Στην Γερμανία ισχύει από το 1989 η απαγόρευση της κάλυψης των χαρακτηριστικών του προσώπου. Απαγορεύεται συγκεκριμένα (άρ. 17α) κάθε αμφίεση αντικειμενικά πρόσφορη να αποτρέψει την διαπίστωση της ταυτότητας του συμμετέχοντος στην συνάθροιση από τις αρχές. Η παράβαση τιμωρείται μάλιστα με φυλάκιση έως ενός έτους.

Αφήνω κατά μέρος τις ανυπέρβλητες πρακτικές δυσκολίες εφαρμογής μιας τέτοιας απαγόρευσης, ειδικά σε μια χώρα με αστυνομία ανεκπαίδευτη, αναποτελεσματική, επικίνδυνη, όπως η Ελλάδα.
Θα υποθέσω ότι η δημόσια δύναμη μπορεί να επιβάλλη μια τέτοια απαγόρευση, να εντοπίζη αμέσως οποιονδήποτε κουκουλοφόρο και να τον απομακρύνη με κάποιο μαγικό τρόπο από την συνάθροιση, και μάλιστα χωρίς να διαταράσση την άσκηση του συνταγματικού δικαιώματος του συνέρχεσθαι από τους υπόλοιπους συμετέχοντες στην συνάθροιση.

Θα ήταν όμως κάτι τέτοιο συνταγματικώς ανεκτό;

Οι μόνοι περιορισμοί που προβλέπει ευθέως το Σύνταγμα στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι είναι τα τροπικά επιρρήματα "ησύχως" και "αόπλως". Η απόκρυψη των χαρακτηριστικών αφορά προφανώς τον ήσυχο ή μη χαρακτήρα της συνάθροισης.

Η ανωνυμία μπορεί κάλλιστα να αποσκοπή σε καθ' όλα νόμιμους σκοπούς, όπως στην περίπτωση μιας διαδήλωσης υπέρ της ανωνυμίας στο διαδίκτυο ή μιας αποκριάτικης παρέλασης, ή να μην είναι καν σκόπιμη, όπως στην περίπτωση της προστασίας από δακρυγόνα.

Ας εξετάσουμε όμως την περίπτωση στην οποία η κάλυψη των χαρακτηριστικών γίνεται επί τούτω, έχει δηλαδή ως αποκλειστικό σκοπό την μυστικότητα, την, ας μου επιτραπή ένας ακόμη νεολογισμός, την αντι-παρρησία. Γνώμη μου είναι ότι ούτε εδώ η συνάθροιση έχει πάψει να είναι ήσυχη, αλλά πρόκειται απλώς για προπαρασκευαστικές πράξεις. Μπορούμε εύκολα να φανταστούμε την περίπτωση κατά την οποία οι σπάστες προσωπιδοφόροι αποφασίζουν να εκδράμουν στο κέντρο της πόλης για να επιτεθούν γενναία στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά τελικά, αν και συγκεντρώνονται, δεν προβαίνουν στην επαναστατική τους ενέργεια, επεδή έπιασε βροχή και, ως γνωστόν, η επανάσταση θα γίνη απόψε, εκτός αν βρέχη, οπότε αναβάλλεται.

Πράγματι λοιπόν, υπάρχει μεν μια εμπειρική σχέση ανάμεσα στην κουκουλοφορία και στις πράξεις βίας: συνήθως όποιος έχει σκοπό να προβή σε αξιόποινες πράξεις εις βάρος των εννόμων αγαθών τρίτων, φροντίζει εκ των προτέρων να καλυφθή από πιθανή αναγνώρισή του. Η σχέση αυτή όμως δεν είναι αναγκαία και ως εκ τούτου δεν βρίσκω ότι έχει κανονιστική σημασία. Οποιοσδήποτε περιορισμός του δικαιώματος του συνέρχεσθαι, και μάλιστα οποιαδήποτε ποινική κύρωση, βάσει της αμφίεσης των συμμετεχόντων θα ήταν αντισυνταγματικός*.

*Αυτή η προκείμενη διαβάζεται φυσικά και ανάποδα σε πολιτικά συμφραζόμενα: αν κάποιοι επιθυμούν να συνέρχωνται με ξυρισμένα κεφάλια, μπότες και σημαίες με παράξενα σύμβολα, δικαίωμά τους.

Ποιος Χρήστος Γιανναράς;

Διαβάζοντας το προηγούμενο thread, χαίρομαι που ο "μόνος πανεπιστημιακός φιλόσοφος εν Ελλάδι" Χ.Γιανναράς τα βρήκε τελικά με τον Λ.Κύρκο, αφού είναι καλό οι άνθρωποι να συμφιλιώνονται. Εκεί που σε άρθρο του το 1999 τον αποκαλούσε "την πιο κραυγαλέα περίπτωση αφελληνισμένης συνείδησης", σήμερα καλεί την αριστερά να ακολουθήσει αυτά που λέει ο Λ.Κύρκος "δεν είναι θέμα δεοντολογίας τι πρέπει να κάνει η Αριστερά. Πρέπει να κάνει αυτό που είπε ο κ.Κύρκος".

Δεν χαίρομαι γιατί τα γραφόμενα του Χ.Γιανναρά αναπαράγονται σε ένα διαδικτυακό τόπο που απευθύνεται σε φιλελεύθερους/προοδευτικούς πολίτες και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος σύγχυσης μεταξύ του Χ.Γιανναρά και ημών. Από ανθρώπους που είναι ή και δεν είναι φιλελεύθεροι. Έτσι, αν και δεν συνηθίζεται, δημοσιεύω ξεχωριστό άρθρο για τα έργα και τις ημέρες του Χ.Γιανναρά.

Ο Χ. Γιανναράς δεν είναι φιλελεύθερος. Και ούτε ποτέ ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Αλλά δεν ξέρω γιατί πρέπει να τον συγχέουμε για κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι.

*Είναι ο ίδιος άνθρωπος που πιστεύει ότι τα ελληνικά κόμματα πρέπει να πρωωθούν την "προφανή" και "πασιδηλη" λύση της εθνοκάθαρσης των μη-ορθοδόξων στην θράκη.

*Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ονειρεύεται έναν έλληνα Πούτιν στην εξουσιά: "Τον ονειρικό έλληνα Πούτιν να τον φανταστούμε –στο παραμύθι που ζεσταίνει την καρδιά, σαν ενδορφίνες στο ψυχορράγημα– να ξεκινάει και αυτός αγώνα με τη Λερναία πολυκέφαλη Μαφία, των τυράννων και βασανιστών μας: Τα μαφιόζικα τάχα και κόμματα πολιτικά, την αρχέκακη λοιμική. Μαζί και τις μαφίες των συνδικαλιστών του δημόσιου τομέα. Να στέλνει ο ονειρικός έλληνας Πούτιν στη φυλακή ή έξω από τα σύνορα τους δικούς μας Χοντορκόφσκυ, κομματικούς ή συνδικαλιστές" - προσέξτε όχι να απολύσει τους κακούς υπαλλήλους ή να περιορίσει την δύναμη των συνδικάτων, αλλά να τους "στείλει φυλακή" ή "εξορία"!

*Είναι πάντα ο ίδιος άνθρωπος που πιστεύει ότι οι Εβραιοι έκαναν διακοπές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Και μιας ο λόγος του αφορά στην παρούσα κρίση, ας σκεφτούμε λ.χ. τι έλεγε πριν δυο χρόνια στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια: "Aν η Kομματοκρατία δεν ήταν στην Eλλάδα ολοκληρωτικό καθεστώς, η ΓΣEE και η AΔEΔY θα κατέβαιναν στους δρόμους όχι για να «συμπαρασταθούν», αλλά για να σπάσουν στο ξύλο τους αφιονισμένους αρλεκίνους των κομματικών νεολαιών, που διαδηλώνουν για να παραμείνει άθικτο το τέλμα των πανεπιστημίων. Πανεπιστημίων που τα έστησε και τα συντηρεί ο φορολογημένος μόχθος των εργατών, των υπαλλήλων, των συνταξιούχων." Ένας προσεκτικός αναγνώστης θα έβλεπε ότι ο "μοναδικός πανεπιστημιακός φιλόσοφος εν Ελλάδι" δεν ζητά η ΓΣΕΕ να σπάσει στο ξύλο πολίτες που παρανομούν, αλλά πολίτες που διαδηλώνουν, με μόνο λόγο ότι είναι μέλη κομματικών νεολαιών! Βέβαια αν πιστέψουμε τον Φ.Κρανιδιώτη, που υποθέτω εκτιμά και αυτός τον Χ.Γιανναρά, ο Χ.Γιανναράς διαπράττει αδίκημα, όπως διαβάζω εδώ: "Άρθρο 184 Ποινικού Κώδικα: - Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη κακουργήματος ή πλημμελήματος τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών ετών." Περιμένω λοιπόν υπογραφές του Δικτύου 21 και για τον Χ.Γιανναρά σύντομα!

Αυτό όμως αναδεικνύει ένα βασικό πρόβλημα: αυτοί που καλούνται να μιλήσουν για ένα θέμα στην Ελλάδα ως ειδήμονες είναι ελάχιστα ή και καθόλου κατάλληλοι γι'αυτό. Οι τοποθετήσεις του Χ.Γιανναρά είναι δικαίωμα που εκπηγάζει από τα ανθρώπινα δικαιώματά του, δικαιώματα που αυτός σε βιβλίο του έχει εκτιμήσει ως θετικά μεν, υπερτιμημένα δε, αφού η «κοινωνιοκεντρική λογική» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να αντικαταστήσει την ατομοκεντρική, κατ'αυτόν πάντα. Όμως τοποθετήσεις του στυλ "σπάστε στο ξύλο όσους διαδηλώνουν" δηλώνει ότι ο Χ.Γιανναράς είναι μέρος του προβλήματος, και όχι της λύσης. Καλώ τους καλοπροαίρετους αναγνώστες να ακούν τον Χ.Γιανναρά - αφού απαγορεύσεις δεν ταιριάζουν σε εμάς! - αλλά να προσέχουν τι λέει. Σίγουρα πάντως δεν ταιριάζουν στην φιλελεύθερη κοσμοθεωρία και αντίληψη. Και οι θεωρίες του είναι μάλλον ακατάλληλες για την υπέρβαση της σημερινή κρίσης. Εκτός και αν πιστεύετε ότι η λύση μπορεί να προέλθει από έναν Έλληνα Β.Πούτιν.