Οργισμένοι Βαλκάνιοι

«Οι Έλληνες μας τρομοκρατούν εδώ και 100 χρόνια.Έχουμε 7.000 χρόνια Ιστορίας!»

Ο γέρος στύλωσε τη ματιά του στο φακό σαν να περίμενε αντιδράσεις στη δήλωση του από κάποιον φανταστικό συνομιλητή.Δυο δευτερόλεπτα αργότερα είχε χαθεί μες την ανθρωποθάλασσα του προσφατου συλλαλητηρίου στα Σκόπια.

Ψαρομάλλης,με ρυτιδωμένο πρόσωπο,εντονα καστανα ματια,ταλαιπωρημένη όψη. Φυσιογνωμικά θα μπορούσε να ανήκει σχεδόν σε κάθε βαλκανική εθνότητα Ιδεολογικά, και εδώ είναι το τραγελαφικό,θα μπορούσε επίσης να ανηκει σε κάθε βαλκανικό εθνικισμό.Αλλάξτε τους εθνικούς προσδιορισμούς στη δηλωση του και βλέπετε μπροστά σας έναν Ελληνα εθνικιστή να διαμαρτυρεται για την 100χρονη τρομοκρατία των Σλάβων.Έναν Βουλγαρο για την τρομοκρατία των Ελλήνων.Εναν Αλβανό για την τρομοκρατία και των δυο συν των Σέρβων .Ενα Σέρβο για την τρομοκρατία των Αλβανών.Και μέσα σ όλα, να φυτρώνει το φάντασμα της αρχαίας κληρονομιάς, απαραίτητο υποστήλωμα του ιστού της «εθνικής αξιοπρέπειας» και περιστασιακά του εθνικού αλυτρωτισμού.

Πόλεμος κατά πάντων, σε μια αιματοβαμμένη ιστορική φάρσα όπου όλοι αισθάνονται περικυκλωμένοι από όλους.Και το παρελθόν μιας συνύπαρξης και ανάμιξης αιώνων να κυνηγάει τους υπερασπιστές της «εθνικής καθαρότητας» σαν εφιάλτης. Στην Κροατία, γραφει ο Γκαζμέν Καπλανί, σου λένε ότι η γλώσσα που μιλούν δεν έχει καμία σχέση με τα σέρβικα, ενώ είναι εντελώς ίδια. Και καταλήγει: «ο βαλκανικός εθνικισμός είναι η επιβολή της διαφοράς εκεί όπου δεν υπάρχει..».

Παραδόξως, το όνειρο της Ενωμένης Ευρώπης φέγγει στις καρδιές των κολασμένων της βαλκανικής γης,Κοσοβάρων και Σέρβων,Αλβανών και Σκοπιανών.Όλοι τους λαχταρούν τη στιγμή που θα ανοιξουν τα συνορα τους σαν ισότιμα μέλη της Ε.Ε.Ποια σουρεαλιστική πένα μπορεί να ξεπεράσει αυτή την ιστορική κωμωδία; να παλεύει κανεις με βαρβαρικό φανατισμό για να στήσει εθνικώς «καθαρά» κράτη,κι ύστερα να ονειρεύεται το γκρέμισμα τους....

Ίσως τελικά να προκειται για πολιτισμικό μιμητισμό.Οπως καποτε με τον (ευρωπαικής εμπνευσης) εθνικισμό,έτσι και τωρα με την Ευρωπαική Ολοκλήρωση, τα Βαλκάνια αντιγράφουν τη Δυση.Θέλουν να γίνουν Δύση.Ας ελπίσουμε ότι αυτη τη φορά θα τα καταφέρουν.

Ποίος θα μιλήσει για την οικονομία?

Έχω μείνει εκπλητός τους τελευταίους 2 μήνες με την ζοχάδα και την βαβούρα που επικρατεί. Χαμός για την Μακεδονία, για τα αθλητικά και ότι άλλο προκύψει. Ποίος όμως σκέφτεται την οικονομία, και ειδικά της βόρειου Ελλάδος που αιμμοραγεί από τις απεργιές των εργατών στο λιμάνι.

Είμαι ο μόνος που θεωρεί την οικονομία και τις προσπάθειες βελτιώσεις ανταγωνιστηκότητας σοβαρά θέματα? Ή έστω θέματα πού έχουν άμεσο αντικτυπό στις ζώες των πολιτών της χώρας? Γιατί δεν βγαίνουν οι 10.000 Μακεδονομάχοι για να δηλώσουν την δυσαρέσκεια τους? Αυτές οι απεργίες πληγώνουν την χώρα, όχι ένα ξερό όνομα.

Είναι οι έλληνες πολίτες τόσο ενθουσιασμένοι με το παρελθόν και δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον? Ή απλώς θέλουν να κρατηθούν σε ένα ένδοξο παρελθόν γιατί δεν πιστεύουν στο μέλλον? Να σημειώσω με αυτά που γίνονται το 2 γίνεται όλο και πιο πραγματικό. Ακόμα δεν καταλαβαίνω την αγάπη του Ελληνά πολίτη με τις πορείες και διαμαρτυρίες. Είναι ανήκουστο. Δεν κάνουν τίποτα άλλο στην Ελλάδα εκτός απο διαμαρτυρίες? Οι φοιτητές, οι δημόσιοι λειτουργοί(πρωταθλητές), οι συνταξιούχοι, οι λιμενεργάτες, οι δεξιοί, οι αριστεροί.

Το ΑΕΠ της χώρας πρέπει να υφίσταται φοβερά χτυπήματα, ειδικά απεργίες στο λιμάνι, καταστρέφουν εταιρίες που βασίζονται στις εξαγωγές. Αλλά ποιός νοίαζεται για την οικονομία? Έχουμε το καλό κράτος να μας ταίζει με το δημόσιο. Αλλό θέμα που προκύπτει είναι η αποτελεσμάτικοτητα των απεργιών και πορειών. Τι αποτελεσμά έχουν? Μηδέν στην καλύτερη περίπτωση, στην χειροτέρη αποτελούν απειλή για την διεξαγωγή της ζωής σε καθημερινή βάση. Στην συζήτηση με έναν συνάδελφο μου στο γραφείο, των ρώτησα πώς και οι πολίτες στην χώρα του δεν βγαίνουν έξω να φωνάξουν.

Η απάντηση με αποστόμωσε. Υπάρχουν διαδηλώσεις αλλά γίνονται μόνο κυριακές και σε πολύ μικρή κλίμακα και κυρίως έξω από το κέντρο της πολής. Μου εξήγησε ότι στο εξωτερικό οι άνθρωποι είναι πολύ απασχολημένοι και θέλουν να επενδύουν το χρόνο τους σε πιο σημαντικές δραστηριότητες.

Την μόνη διαμαρτυρία που επικροτώ είναι η διαδήλωση υπέρ της απελευθέρωσης της οικονομίας και της παιδείας.

Déjà vu: Μακεδονικό και η ανυπαρξία ρεαλιστικής εξωτερικής πολιτικής

Είδα πριν λίγες μέρες τον Λαζόπουλο να απαγγέλλει την επιστολή Θεοδωράκη, σχετικά με το μακεδονικό, με την οποία μας ζητάει να κλείσουμε τα σύνορα, να κάνουμε ότι θυσίες χρείαζεται για την Ελλάδα και να πέσουμε με ψηλά το κεφάλι. Θα ήτανε ενδιαφέρον βέβαια να ακούγαμε επίσης από τον Λαζόπουλο γιατί όταν είχε έρθει η σειρά του να κάνει την μικρή συγκριτικά θυσία της στρατιωτικής θητείας που κάνουν όλοι οι Έλληνες πολίτες, αυτός κυριολεκτικά έκανε τον τρελό για να την αποφύγει. Εν πάσει περιπτώση, στην ίδια επιστολή Θεοδωράκη, πέρα από την κήρυξη του ανένδοτου, επαναλαμβάνοταν όλα τα γνωστά περί συνομωσίας των ιμπεριαλιστών (κάπου εκεί αναφέρεται συνήθως και ο Kissinger) να εξοντώσoυν τους μοναδικούς και ανυπότακτους Έλληνες. Τα γνωστά συμπλέγματα καταδίωξης δηλαδή που, ενώ δεν υιοθετούνται άμεσα από κανένα τεχνοκράτη, παρολαυτά εξαιτίας της ευρείας αποδοχής τους καταφέρνουν και επηρεάζουν την εξωτερική μας πολιτική μέσω του πολιτικού κόστους.

Στον παραπάνω πόλο υπάρχει ένα αντίβαρο. Είναι οι “εγχώριοι κοσμοπολίτες” (σαν τυπικό εκπρόσωπο σκεφτείτε τον Ν. Δήμου), οι οποίοι επίσης θεωρούν τον ελληνικό λαό μοναδικό, αλλά για την τριτοκοσμικότητα του. Για αυτούς, οποιοδήποτε δείγμα πατριωτισμού από τις εθνικές εορτές μέχρι τους πανηγυρισμούς για το Euro 2004 είναι απόδειξη της οπισθοδρόμησής μας. Σχετικά με την υπόθεση της FYROM, διακηρύσσουν ότι πρέπει να ακολουθήσουμε ιδεαλιστικές αρχές στην εξωτερική μας πολιτική και να αφήσουμε όποιον θέλει να ονομάζεται όπως θέλει. Στο ίδιο ιδεαλιστικό πλαίσιο ανάλυσης, επιδεικνύουν μεγάλη ευαίσθησια για οποιαδήποτε μειονότητα έχει να διεκδικήσει κάτι από την Ελλάδα. Περιέργως όμως, ξεχνάνε την ευαισθησία τους όταν πρόκειται για Έλληνες Βορειηπειρώτες, Πολίτες, Ίμβριους κλπ., στο όνομα τότε ενός νεφελώδους ρεαλισμού. Αυτή η αντίφαση εξηγείται μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η μερίδα αναλυτών ουσιαστικά πέρνουνε θέσεις εξ’αντιθέσεως. Η underlying λογική είναι πάνω-κάτω ως εξής: “Δεν μας αρέσει η οπισθοδρομική Εκκλησία και ο κλόουν δήμαρχος Θεσσαλονίκης, άρα διαφωνούμε σε ότι αυτοί υποστηρίζουν, είτε πρόκειται για τo μακεδονικό, είτε πρόκειται για το βιβλίο ιστορίας”.

Σε μια σοβαρή όμως εξωτερική πολιτική, δεν χωράνε ούτε οι υστερικοί εθνικισμοί αλλά ούτε και οι αντιφάσεις και ο απεριόριστος ενδοτισμός των εγχώριων κοσμοπολιτών. Εμείς οι υπόλοιποι έχουμε χρέος να απαιτούμε μια εξωτερική πολιτική με συνέπεια, βασισμένη σε συγκεκριμένες αρχές που θα προωθούν τα συμφέροντα και την βιωσιμότητα της Ελλάδος. Προσωπικά δεν έχω καταλήξει ποιά είναι η ιδανική αντίδραση στο μακεδονικό, αλλά πιστεύω ότι όποια απόφαση και στρατηγική πρέπει να βασίζεται σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο ανάλυσης που αναγνώριζει τον δυναμικό και εύθραυστο χαρακτήρα των διεθνων σχέσεων, όπως και την ανάγκη κάθε χώρας να μεγιστοποιεί την δυναμή της για να μπορέσει να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, α λα Marsheimer. Σύμφωνα με αυτό το paradigm, όπως οι εταιρίες για να εξασφαλίσουνε την επιβίωση τους σε ένα ανταγωνιστικό οικονομικό περιβάλλον είναι value maximizers, έτσι και τα κράτη σε ένα ασταθές περιβάλλον είναι power maximizers –και δεν υπάρχει τίποτα μη φιλελεύθερο σε αυτή την προσέγγιση. Υπό αυτό το πλαίσιο, πρέπει να αξιολογησούμε την στάση μας στο μακεδονικό με cost-benefit analysis και να κάνουμε ερωτήσεις όπως: είχαμε μειωμένη οικονομκή διείσδυση στα Σκόπια εξαιτίας αυτής της ιστορίας; Το πολιτικό κεφάλαιο που ξοδέψαμε μέχρι τώρα, πως αλλιώς θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε; Επίσης, η πολιτική prestige που ουσιαστικά ακολουθήσαμε, σε ποιό βαθμό έκανε προβολή της δυναμης της Ελλάδας στον βαλκανικό χώρο; Τα side-effects του εγχειρήματος όπως η κινητοποίηση της διασποράς ήτανε συνολικά θετικά ή αρνητικά; Τελικά, τι αξία έχει το brand Μακεδονία, συμβολικά, οικονομικά και ψυχολογικά;

Κάπως έτσι, για μια εξωτερική πολιτική μακριά από ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ...

Ας τελειώσουμε επιτέλους με το Μακεδονικό

Πριν από 16 χρόνια, μας δόθηκε η ευκαιρία με το πακέτο Πινέιρο να κλείσουμε την υπόθεση προς όφελός μας. Αν είχαμε αποδεχτεί τότε το ‘Nova Macedonia’, το θέμα του ονόματος θα είχε ήδη ξεχαστεί κι η χώρα μας θα ήταν ο ισχυρός παράγοντας της περιοχής με ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα στο πλευρό της. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όμως δείλιασε. Φοβούμενη την εσωκομματική αντιπολίτευση της δεξιάς της πτέρυγας, καθώς και τις αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν κατάφερε να δώσει τη λύση.

Οι συναισθηματισμοί, οι ακρότητες και οι φανφάρες των συλλαλητηρίων της εποχής εγκλώβισαν όλες τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν. Το αποτέλεσμα ήταν η άσκοπη ανάλωση διπλωματικού κεφαλαίου σε μια αδιέξοδη υπόθεση – οι περισσότερες χώρες του ΟΗΕ έχουν πλέον αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα ως ‘Δημοκρατία της Μακεδονίας’, κι η αντιστροφή αυτής της κατάστασης είναι μάλλον απίθανη. Κι όσο κι αν επιμένουμε να μιλάμε για την ‘αδιαλλαξία’ των γειτόνων μας, ας μην ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε οι πρώτοι που αρνηθήκαμε το συμβιβασμό.

Σήμερα μας δίνεται ακόμη μια ευκαιρία να γυρίσουμε σελίδα. Αν φοβηθούμε ξανά να δώσουμε λύση, θα αναζητούμε - γι' ακόμη μια φορά - μετά από 16 χρόνια τις ευθύνες σε συνωμοσίες, φανταστικούς εχθρούς και γεωπολιτικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας για να δικαιολογήσουμε τον επαρχιωτισμό και τις υπερβολές του ερασιτεχνισμού μας.

Ο Τζων Κλιζ απαντά στον Μίκη Θεοδωράκη

Η απάντηση που θα έδινε ένας (πραγματικός) κωμικός στην παραληρηματική συνωμοσιολογία της επιστολής-Θεοδωράκη:

Microsoft - Η Σκοτεινή Πλευρά της Πληροφορικής;

Οι εχθροί της, την αποκαλούν Αυτοκρατορία, λόγω της επικράτησης της στον χώρο των λειτουργικών συστημάτων. Όμως μια Αυτοκρατορία παίρνει την εξουσία με την χρήση της Βίας

Σε αντίθεση με τα Κρατικά απόλυτα-μονοπώλια που στηρίζονται στην Βία, το σχεδόν-μονοπώλιο της Microsoft δημιουργήθηκε επειδή οι χρήστες προτιμούν τα προϊόντα της. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι «εκλέχθηκε» ως πρώτη ανάμεσα στις άλλες, μέσω των μηχανισμών της άμεσης Δημοκρατίας της Αγοράς. Κάθε αγορά από την μεριά των καταναλωτών-ψηφοφόρων, ήταν και μια ψήφος εμπιστοσύνης.

Το 1998 η Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κινήθηκε εναντίον της δικαστικά ώστε να αποτρέψει την διάθεση των Windows μαζί με τον φυλλομετρητή Internet Explorer στην Αγορά. Το ίδιο έκανε πρόσφατα και η Ευρωπαϊκή Ένωση, βάζοντας της πρόστιμο $613.000.000 επειδή στο σύστημα της συμπεριλάμβανε τον Windows Media Player.

Αυτές όμως οι ενέργειες υποτίθεται ότι αποσκοπούν στην προστασία των καταναλωτών, όχι των ανταγωνιστών.

Δημιουργούνται λοιπόν τα εξής ερωτήματα: Έχουν δικαίωμα να επεμβαίνουν με αυτόν τον τρόπο; Είναι όντως αυτό που θέλουν οι καταναλωτές;

Το πρώτο πράγμα που βλέπουμε είναι η καταπάτηση της ιδιοκτησίας της Microsoft. Ιδιοκτησία είναι το δικαίωμα χρήσης και διάθεσης περιουσίας. Καταναγκάζοντας την Microsoft να βγάλει τον Media Player από τα Windows καταπατείται ακριβώς αυτό το δικαίωμα της. Να χρησιμοποιεί και να διαθέτει την περιουσία της όπως αυτή νομίζει καλύτερα. Ουσιαστικά χάνει τον έλεγχο της περιουσίας της, και μια περιουσία δίχως την δυνατότητα ελέγχου, παύει να είναι ιδιοκτησία.(*)

Η ιδιοκτησία πηγάζει από το αξίωμα της αυτο-ιδιοκτησίας του Ατόμου. Το σώμα ενός ανθρώπου ανήκει στον ίδιο, άρα και οι καρποί της εργασίας του, είναι ιδιοκτησία του. Η χρησιμοποίηση της ιδιοκτησίας του από τρίτους για την εξυπηρέτηση σκοπών που δεν έχει θέσει ή συναινέσει ο ίδιος, σημαίνει χρησιμοποίηση του ίδιου του ατόμου δίχως την θέληση του. Από αυτήν την άποψη οι ενέργειες του Κράτους είναι ανήθικες εφόσον ουσιαστικά προϋποθέτουν την δουλεία.

Το δεύτερο αξιοπερίεργο γεγονός που παρατηρούμε, είναι ότι υποχρεώνουν την Microsoft να πουλήσει στην Αγορά, ένα προϊόν που είναι κατώτερο από αυτό που πουλούσε μέχρι πρόσφατα. Οι καταναλωτές εξ' αιτίας αυτής της παρέμβασης έχουν στην διάθεση τους, στην ίδια τιμή, ένα προϊόν με μειωμένες δυνατότητες -εφόσον τα προγράμματα αυτά έρχονταν δωρεάν μαζί με το λειτουργικό- και αυτό δεν είναι επιθυμητό από τους περισσότερους.

Παρ' όλα αυτά η Republic μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε Empire αν της δωθούν εξουσίες(**) που της δίνουν την δυνατότητα να παραβιάζει τις ελευθερίες μας.

(*) «fascism leaves ownership in the hands of private individuals, but transfers control of the property to the government. Ownership without control is a contradiction in terms: it means 'property,' without the right to use it or to dispose of it.» - Ayn Rand

(**) Monopoly in reality is "a grant of special privilege from the State reserving a certain area of production to one particular individual or group." - Murray Rothbard

πνεύμονες πρασίνου;

Δεν μου αρέσουν οι κλισέ εκφράσεις. Η all-time-classic κλισέ εκφράση που μου τη σπάει περισσότερο είναι το «όταν θέλεις κάτι πραγματικάτο σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις». Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα (απλά ξεσπάω).

Μία κλισέ φράση που άκουγα πάντα με ενόχληση αλλά χωρίς να ξέρω αν και κατά πόσο βασίζεται στη πραγματικότητα είναι η φράση «πνεύμονας πρασίνου» σαν τίτλος πάρκων μέσα στη πόλη. Παραδείγματα είναι αυτός ο «πνεύμονας πρασίνου» στο Μεταξουργείο ή αυτός ο «πνεύμονας πρασίνου» στη μεσογείων.

Μη με παρεξηγήσετε, αγαπώ τα πάρκα. Προτιμώ να αράζω σε αυτά, να διαβάζω, να παίζω μπάλα, να κουβεντιάζω, και ας κάνει και κρύο. Αλλά μου τη σπάει η υπερβολική χρήση μεταφορών αν δεν υπάρχει λόγος και ειδικά όταν ο λόγος είναι λανθασμένος.

Όταν εξειδικεύεται η έννοια της φράσης συνήθως υποννοείται ότι πίσω από τη μεταφορά κρύβεται η πραγματική μετατροπή του διοξειδίου του άνθρακα σε οξυγόνο που κάνουν τα δέντρα. Θα μπορούσα να πω εδώ ότι οι πραγματικοί πνεύμονες κάνουν το αντίθετο, αλλά αυτό δεν θα ήταν και καμμιά σοβαρή κριτική. Ούτως ή άλλως όλοι καταλαβαίνουν ότι εννοείται πως το επιπλέον οξυγόνο που παράγουν τα δέντρα ευνοεί την αναπνοή των ανθρώπων άρα μεταφορικά είναι «πνεύμονας». Όμως πόσο ευνοεί την αναπνοή μας ένας «πνεύμονας πρασίνου» όπως οι παραπάνω;

Σύμφωνα με μια μελέτη σε πάρκο της Τεχεράνης κάθε στρέμμα πάρκου απορροφά 0.37 τόνους διοξείδιο του άνθρακα ανά έτος (δείτε τη παραπομπή για τη πυκνότητα φύτευσης του πάρκου στο οποίο έγινε η μελέτη). Χρησιμοποιώντας το το CO₂ calculator της Greenpeace υπολόγισα ότι αυτοί οι 0.37 τόνοι διοξείδιο του άνθρακα παράγονται από ένα και μόνο αυτοκίνητο με κυβισμό μικρότερο από 1400cc που διανύει 6 χιλιόμετρα απόσταση κάθε μέρα για ένα έτος.

Επίσης, στην Αθήνα προστέθηκαν το 2004 πάνω από 150000 νέα αυτοκίνητα. Βάση των προηγουμένων κάνω μια μάλλον εντελώς υποτιμημένη εκτίμηση ότι αυτά τα νέα αυτοκίνητα χρειάζονται τουλάχιστον 150000 στρέμματα πάρκου Τεχεράνης για να αντισταθμιστεί η εκπομπή CO₂. Δεδομένου ότι δεν δημιουργήσαμε μέσα στο 2004 πάρκο με τέτοια έκταση (το προτεινόμενο πάρκο ελληνικού δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 5000 στρέμματα) συμπεραίνει κανείς ότι πάμε προς πνιγμό τουλάχιστον.

Ας είμαστε σοβαροί και ας αφήσουμε τα κλισέ: τα πάρκα είναι ωφέλιμα και πολύτιμα σε μια πόλη, αλλά «πνεύμονες» δεν είναι. Οι «πνεύμονες» στο Μεταξουργείο και στη Μεσογείων που προανέφερα είναι συνολικά 37 στρέμματα που αντισταθμίζει στη καλύτερη περίπτωση 40 αυτοκίνητα. Η ποιότητα του αέρα εξαρτάται από το πόσο φυσάει (το μικροκλίμα) και από το πόσο τον μολύνουμε με τα αυτοκίνητα μας ή αλλιώς.

Και όσον αφορά το Πάρκο Ελληνικού, το επιχείρημα περί «πνεύμονως» είναι γελοίο. Αντί να γίνουν μικρά πάρκα δίπλα στα σπίτια μας και αντί να αναδασωθεί η πάρνηθα και ο υμμητός καθόμαστε και πληρώνουμε «πνεύμονες» που μόνο στη φαντασιακό υπάρχουν.

Δημοσιεύτηκε ανώνυμα μέσω του συστήματος TorK.

Χρηματοδοτώντας την κρατική διαστολή

Αντιγράφω από την χθεσινή Καθημερινή:

Το σύμπαν του Δημοσίου συνεχώς διαστέλλεται. Αποτελείται από χιλιάδες φορείς που ο καθένας από αυτούς εποπτεύει μια σειρά άλλων θυγατρικών. Αποτέλεσμα είναι να μη γνωρίζει το ελληνικό κράτος πόσους ακριβώς φορείς χρηματοδοτεί, ποιο είναι το έργο τους και τι αποτέλεσμα έχουν. Για φέτος οι Ελληνες φορολογούμενοι θα χρηματοδοτήσουν το χάος του Δημοσίου με 16 δισ. ευρώ, δηλαδή ποσό κατά περίπου 2 δισ. ευρώ μεγαλύτερο από εκείνο του 2007. Από διασταύρωση κάποιων επίσημων στοιχείων και εκτιμήσεων το σύνολο των φορέων του ευρύτερου και στενού δημόσιου τομέα ανέρχεται γύρω στους 5.000, όπου απασχολούνται περισσότεροι των 360.000 δημοσίων υπαλλήλων (μόνιμοι και αορίστου χρόνου). Ο γαλαξίας αυτός περιλαμβάνει πάνω από 1.000 δήμους και κοινότητες, περισσότερους από 600 εποπτευόμενους φορείς υπουργείων και χιλιάδες θυγατρικές τους. Κατά την προσπάθεια απαρίθμησης των φορέων αυτών βρέθηκαν αρκετοί με ίδιο ή παρόμοιο αντικείμενο δραστηριότητας που εποπτεύονται από το ίδιο ή διαφορετικά υπουργεία.

Το να τονίσω ότι αυτή η κατάληξη δεν έχει καμία σχέση με τις προεκλογικές εξαγγελίες περί "ήπιας προσαγμογής" σε μια οικονομία της αγοράς (προεκλογικές του 2004 εννοώ, το 2007 δεν καταδέχθηκαν καν να εξαγγείλουν τίποτα) είναι μάλλον πλεονασμός. Το κράτος συνεχίζει να διαστέλλεται. Διαστέλλονται οι δαπάνες του, οι φορείς του, οι υπάλληλοί τους, η παρεμβατικότητά τους στην οικονομία και τα γραφειοκρατικά εμπόδια που θέτουν στην επιχειρηματικότητα.

Το ίδιο το κράτος αγνοεί (!!!) το σύνολο φορέων του! Δεν είναι σε θέση να δώσει αναφορά στον πολίτη-φορολογούμενο για ποιό λόγο ζητάει τους φόρους του, τί του προσφέρει ως αντάλλαγμα για αυτούς, ποιός είναι ο μηχανισμός του και γιατί χρειάζεται έναν τέτοιο μηχανισμό. Το κράτος απαιτεί τους φόρους μας (με την απειλή της κρατικής βίας), αρνούμενο να δώσει τον παραμικρό λογαριασμό για αυτούς, αλλά και αγνοώντας την κατάληξή τους. Φόροι που τσακίζουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες, μειώνουν το εισόδημα των ιδιωτικών υπαλλήλων και που εμποδίζουν μεγάλα κεφάλαια να κάνουν ανταγωνιστικές παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα.

Ως πολίτης και βαρύτατα φορολογούμενος, απαιτώ να ξέρω πού καταλήγουν οι φόροι μου, με ποιό μηχανισμό αξιοποιούνται και για ποιό λόγο. Ειδικά όταν ζω σε μια χώρα που έχει από τις βαρύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις στην ΕΕ. Αυτά οφείλουν να είναι διάφανα και δεδομένα. Από κει και πέρα μπορεί να ξεκινήσει η συζήτηση περί πολιτικής, επιλογών, αντίληψη του ρόλου του κράτους, ιδεολογίας κτλ. Χωρίς όμως την βάση των ξεκάθαρων στοιχείων καμία τέτοια συζήτηση δεν έχει ουσιαστικό νόημα. Κάθε γενικόλογη διακήρυξη, κάθε ευχολόγιο, κάθε πολιτική πρόταση που ζητάει περισσότερο κράτος ουσιαστικά νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση κακοδιαχείρησης και σπατάλης (για να μην πω καταλήστευσης), εφόσον δεν συνοδεύται από στοιχειώδη πρόνοια λογοδοσίας προς τον φορολογούμενο.

Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έχει γίνει ποτέ στο ελληνικό κράτος. Τα πάντα κρατούνται θολά, ώστε οι διαχειριστές της εξουσίας να έχουν εν λευκώ την διαχείριση του κρατικού πλούτου και των φόρων των πολιτών. Κυριαρχούν στην δημόσια συζήτηση γενικόλογες και αόριστες έννοιες και ιδέες, που νομιμοποιούν την άγρια φορολόγηση αλλά αποποιούνται κάθε ευθύνης για την τύχη των χρημάτων. Αν υπήρχε η πολιτική βούληση για στοιχειώδη εξορθολογισμό των δαπανών, θα έπρεπε να αξιολογηθούν (και να επανεκτιμούνται σε τακτική βάση) όλες οι δράσεις που χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό. Αντίθετα, τώρα ότι εγγράφεται στον προϋπολογισμό είναι σχεδόν αδύνατο να βγει, φουσκώνοντάς τον διαρκώς χωρίς κανένα ποιοτικό έλεγχο της απόδοσης των χρησιμοποιούμενων χρημάτων. Και αυτή είναι μια κατάσταση που όλο το πολιτικό σύστημα ενισχύει.

Αντιγράφω πάλι από την χθεσινή Καθημερινή:

Παρά τις ιδιωτικοποιήσεις και τις προσπάθειες περιορισμού του κράτους και των δαπανών, το Δημόσιο αυξάνεται συνεχώς. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει χωρίς να προσθέτει ανάλογη αξία στην εθνική οικονομία. Τα στοιχεία από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία είναι εντυπωσιακά: Από το 2000 μέχρι σήμερα η ποσοστιαία συμβολή του δημόσιου τομέα και της άμυνας στο ΑΕΠ παραμένει σταθερή και κυμαίνεται γύρω στο 8%. Οταν μόνο ένας κλάδος, αυτός των κατασκευών, συμβάλλει κατά 8,58%. Τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια συμβάλλουν στην προστιθέμενη αξία του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος κατά 7,77%, ενώ διαχείριση της ακίνητης περιουσίας κατά 10,51%. Ορισμένες ΔΕΚΟ, όπως ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, φυσικό αέριο συμβάλλουν με 2%. Ομως, οι μέσες αποδοχές των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ είναι σχεδόν διπλάσιες από τις αντίστοιχες των υπολοίπων Ελλήνων. Αλλά τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ φέτος αναμένεται να αυξηθούν περαιτέρω και να φτάσουν στο 1,4 δισ. ευρώ κυρίως λόγω ΟΣΕ και ΟΑΣΑ, ενώ ο δημοσιονομικός δανεισμός που απαιτείται πλησιάζει τα 2 δισ. ευρώ.

Τα στοιχεία δεν δείχνουν απλά την αποτυχία του κράτους επιχειρηματία, που συνεχίζει συσσωρεύει χρέη στις πλάτες των φορολογούμενων. Δείχνουν ότι στην ουσία δεν υπάρχει καμία πολιτική βούληση για αλλαγή αυτής της κατάστασης. Παρά την ρητορεία και των δύο κυβερνήσεων τα τελευταία 8 χρόνια, τα αποτελέσματατα είναι καταφανή και σε πλήρη αντίθεση με τις εξαγγελίες τους. Αποτελέσματα που όμως τα νοιώθουμε στην καθημερινή μας ζωή καθώς εμείς επιβαρυνόμαστε με τις συνέπειες.

Με ποιά λογική πρέπει ο φορολογούμενος να συνεχίζει να πληρώνει για τα χρέη της κακοδιαχείρησης των κρατικών επιχειρήσεων, που στην πλειοψηφία τους του παρέχουν κακές υπηρεσίες που δεν θα αγόραζε αν του προσφέρονταν σε μια ανταγωνιστική αγορά; Τί ακριβώς δικαιολογεί τις διπλάσιες σχεδόν μέσες αποδοχές των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ και τα ασφαλιστικά τους προνόμια, που πληρώνονται με τους φόρους των υπολοίπων; Τί είδους λογοδοσία υπάρχει για τους φόρους που καταβάλουμε στο τρύπιο βαρέλι των ελλειματικών ΔΕΚΟ;

Τα χρήματά μας δεν είναι αόριστη και αφηρημένη έννοια. Κάθε ευρώ φόρου σημαίνει για κάποιους λιγότερα ή ακριβότερα είδη πρώτης ανάγκης, για άλλους προβλήματα σπουδών, για άλλους προβλήματα στην επιχειρήσή τους. Κάθε ευρώ που πάει στις ΔΕΚΟ πρέπει να μας εξηγείται γιατί μας το πήραν, πού πήγε και τί αποτέλεσμα είχε η χρησιμοποίησή του. Αλλιώς πρόκειται για μια κλοπή του εισοδήματός μας, για την εξυπηρέτηση των πολιτικών συμφερόντων των κρατικών διαχειριστών και των οικονομικών συμφερόντων των παρασιτικών ομάδων που έχουν προσκολληθεί πάνω του.

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

• http://www.221.gr
• http://argos.wordpress.com
• http://arxediamedia.blogspot.com
• http://chouvi.blogspot.com
• http://www.e-rooster.gr
• http://giaskepsou.blogspot.com
• http://gtziralis.com
• http://histologion-gr.blogspot.com
• http://inlovewithlife.wordpress.com
• http://karounos.gr/blog
• http://krogias.blogspot.com
• http://larisaperivallon.wordpress.com
• http://magicasland.com
• http://metablogging.gr
• http://nefelikas.wordpress.com
• http://www.nylon.gr
• http://oneiros.gr/blog
• http://oraelladas.gr
• http://papanotas.wordpress.com
• http://www.perlikos.gr
• http://petcoke.wordpress.com
• http://plagal.wordpress.com
• http://reality-tape.com
• http://rodiat7.blogspot.com
• http://sofianidis.blogspot.com
• http://stefadouros.blogspot.com
• http://voteforliberty.wordpress.com
• http://vrypan.net
• http://ziouzios.blogspot.com

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

• Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
• Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.

Presscode, τεύχος 7.

Διαβάστε στο τεύχος 7 του Presscode που κυκλοφορεί:
Πρόγραμμα Galileo
Ρύπανση του αέρα των εσωτερικών χώρων
Σχέσεις Ε.Ε. και Ευξείνου Πόντου
Νέο σχέδιο του νομίσματος των 2 ευρώ
Δέσμη προτάσεων από την Επιτροπή για την Κλιματική αλλαγή
Henry Kissinger : Οι υπηρεσίες πληροφοριών και το Ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα
Foreign Affairs
Michael McFaul & Kathryn Stoner-Weiss : Ο μύθος του αυταρχικού μοντέλου
John L. Thornton : Το μακρύ ταξίδι
Vali Nasr & Ray Takeyh: Το κόστος του περιορισμού του Ιράν
Robert M. Kimmitt: Δημόσια ίχνη στις ιδιωτικές αγορές
Stephanie Kleine – Ahlbrandt & Andrew Small: Η διπλωματική στροφή της Κίνας
Δημήτρης Σκάλκος: Η ανατομία του δυτικού αντι-δυτικισμού
Γεωμηχανική: το νέο υπερόπλο;
Η απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος
Θετικές προοπτικές ανάπτυξης για την εμπορία πετρελαιοειδών
Με αφορμή την τραπεζική κρίση
Στο δρόμο για την επίλυση του ασφαλιστικού
Γεμίστε την πόλη πάρκα
Δημοσκόπηση: Η περιβαλλοντική συνείδηση του Έλληνα