Είναι η πολιτική της Αυστραλίας άλλοθι για την ελληνική αντιμεταναστευτική πολιτική;

Στην προσπάθειά τηε να βρει η ελληνική ακροδεξιά πάτημα στην πρακτική έστω και μιας χώρας για να δείξει κάπως ότι αυτό που προτείνει είναι όντως συμβατό με ένα σύγχρονο αναπτυγμένο κράτος και όχι με την Βόρειο Κορέα ή κάτι άλλο παρεμφερές, συχνά-πυκνά φέρνει στην συζήτηση το παράδειγμα της Αυστραλίας - μια χώρα που παρεπιμπτόντως το 2% του πληθυσμού είναι μετανάστες από την Ελλάδα! Ανάρπαστο λ.χ. έχει γίνει σε blogs, fora, αλλά και από αρχηγούς κομμάτων το γνωστό πλαστό κείμενο που αποδίδεται ψευδώς στον σημερινό πρωθυπουργό της Αυστραλίας Rudd, ενώ πιο πριν αποδιδόταν ψευδώς στον πρώην πρωθυπουργό Howard. Τώρα που πλησιάζουν πάλι οι εκλογές στην Αυστραλία και το μεταναστευτικό φιγουράρει στην προεκλογική συζήτηση, πληθαίνουν πάλι τα μέσα που αναμεταδίδουν το μεταναστευτικό ως αγκάθι για την Αυστραλία. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Καταρχάς να πούμε ότι η μετανάστευση όντως αποτελεί θέμα αντιπαράθεσης στην Αυστραλία. Τα θέματα που προτείνονται συνήθως στις εκλογές στην Αυστραλία τα τελευταία χρόνια είναι από την μεν μεριά των Εργατικών τα νοσοκομεία και η χρηματοδότησή τους, από δε την μεριά των Συντηρητικών η μετανάστευση. Αλλά ας δούμε όμως λίγο τα νούμερα. Η Αυστραλία είναι μια χώρα που είχε 5,000,000 κατοίκους το 1940 και σήμερα έχει 22,000,000. Υπολογίζεται ότι το 2050 θα έχει 36,000,000 κατοίκους. Η πλειοψηφία αυτής της αύξησης οφείλεται σε ένα φιλόδοξο προγράμμα μετανάστευσης που ξεκίνησε η κυβέρνηση της Αυστραλίας μετά τον 'Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Αυστραλία δέχεται ετησίως γύρω στους 250,000 μετανάστες, η πλειοψηφία των οποίων μετά από λίγα χρόνια αποκτά και την υπηκοότητα της χώρας. Επίσης, η Αυστραλία δέχεται ετησίως 14,000 αιτούντες άσυλο, ενώ η αρμόδια υπηρεσία προτείνει να αυξηθούν οι θέσεις για τους αιτούντες άσυλο στους 20,000 ετησίως. Η Αυστραλία έχει δεχτεί από την ανεξαρτητοποίησή της 750,000 πρόσφυγες και το ποσοστό αποδοχής των αιτήσεων των αιτούντων άσυλο είναι στο 90%, τόσο κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης των Συντηρητικών, όσο και της διακυβέρνησης των Εργατικών.

Αν κάνουμε μια πρόχειρη αναγωγή στα καθ'ημάς, η Ελλάδα θα έπρεπε να δέχεται ετησίως περί τους 125,000 μετανάστες για να εξομοιωθεί ο ρυθμός υποδοχής μεταναστών της με αυτόν της Αυστραλίας. Ο αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα είναι περίπου 900,000 άτομα και επειδή αυτή η εισροή αυτή έγινε στο διάστημα των τελευταίων 20 ετών, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο ετήσια μετανάστευση που εισρρέει στην Ελλάδα είναι γύρω στα 45,000 άτομα, κοινώς το 1/3 αυτής της Αυστραλίας. Να πούμε ταυτόχρονα όμως ότι ενώ το πρόγραμμα μετανάστευσης της Αυστραλίας συνεχίζεται αμείωτο, η Ελλάδα έχει πάψει να είναι χώρα προορισμού μεταναστών. Κι ενώ ο πληθυσμός της Αυστραλία έχει 4πλασιαστεί τα τελευταία 65 χρόνια, και προβλέπεται να αυξηθεί ακόμα 1,5 φορά, ο πληθυσμός της Ελλάδας σε κάποιες προβολές προβλέπεται να μείνει στάσιμος ή και να μειωθεί τα επόμενα χρόνια, ακριβώς επειδή η ροή των μεταναστών είναι τόσο μικρή ώστε να μην μπορεί να αντιρροπήσει την φυσική γήρανση του πληθυσμού.

Στο άσυλο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα: για να φτάσουμε τους Αυστραλούς θα έπρεπε να έχουμε δεχτεί τα τελευταία 65 χρόνια τουλάχιστον 350,000 πρόσφυγες (μην ξεχνάμε ότι ο πληθυσμός της Αυστραλίας ήταν μικρότερος όταν δεχόταν μεγάλο αριθμό από αυτούς). Θα έπρεπε να δίνουμε άσυλο τουλάχιστον σε 7,000 άτομα τον χρόνο. Αντιθέτως, η Ελλάδα έχει ενά απίστευτα χαμηλό ποσοστό αποδοχής των αιτήσεων των αιτούντων άσυλο που είναι σταθερά κάτω του 1% ή αλλιώς γύρω στα 100 άτομα τον χρόνο. Αν το συγκρίνουμε το ποσοστό αυτό με το 90% της Αυστραλίας, ανεξαρτήτως του ιδεολογικού προσανατολισμού της κυβέρνησης της χώρας, καταλαβαίνουμε ότι αν στην Αυστραλία κυβερνά ο νόμος. Για την Ελλάδα πάλι δεν είμαι και τόσο σίγουρος.

Μήπως πάλι στον σεβασμό των εθνικών παραδόσεων των κατοίκων από διάφορες χώρες καταγωγής η Αυστραλία πάει πίσω; Γιόρτασαν οι Έλληνες του Sydney της 25η Μαρτίου φέτος στις 22 Μαρτίου. Μαζέυτηκαν γύρω στα 20,000 άτομα στην όπερα του Sydney και άλλα 30,000 άτομα λίγο πιο πέρα στο Darling Harbour. Την δε 25η Μαρτίου, ελληνικές σημαίες κυμάτιζαν στα κυβερνητικά κτήρια της πολιτείας New South Wales, της οποίας το Sydney είναι πρωτεύουσα. Φαντάζεστε τώρα δεκάδες χιλιάδες Αλβανούς να μαζεύονται να γιορτάσουν κάπου στην Αθήνα την εθνική τους εορτή, χωρίς να τους λέει κάποιος πράκτορες ξένου κράτους, χωρίς να αμφισβητεί την αφοσίωσή τους στην κοινή υιοθετημένη πατρίδα, αλλά ακόμα χειρότερα αλβανικές σημαίες να κυματίζουν στον Δήμο Αθηναίων και την Νομαρχία Αττικής; Επίσης, οι ελληνικής καταγωγής κάτοικοι είναι ελεύθεροι να αναρτούν την ελληνική σημαία στα μπαλκόνια των σπιτιών τους, χωρίς να τους παρενοχλεί κανείς. Πόσο εύκολο θα ήταν για αλβανικής καταγωγής κάτοικο της Ελλάδας να αναρτήσει την αλβανική σημαία στο μπαλκόνι του;

Τελικά, η Αυστραλία για τι ακριβώς αποτελεί δικαιολογία;

Η συμφωνία ΜΗ-στήριξης

Δεν θα ήθελα να ήμουνα στην θέση του ΓΑΠ το βράδυ της 25^ης Μαρτίου, όταν επρέπε να προσποιηθεί χαρά για την «επιτυχία» της συμφωνίας ΜΗ-στήριξης. Γιατί αντίθετα με τα επινίκια που ακούστηκαν από όλες τις πλευρές, η συμφωνία της 25^ης όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά φέρνει την Ελλάδα σε περισσότερο δυσχερή θέση. Αυτό προκύπτει από τα κύρια σημεία του κειμένου:

- Επιβεβαίωση της συμμετοχή του ΔΝΤ πριν από την ΕΕ. Η ευρωπαϊκή επέμβαση, εάν ποτέ ενεργοποιηθεί, θα είναι συμπληρωματική της χρηματοδότησης από το ΔΝΤ και τελευταίο βήμα (ultima ratio) πριν την χρεωκοπία. Σχετικό απόσπασμα: «This mechanism, complementing International Monetary Fund financing, has to be considered ultima ratio, meaning in particular that market financing is insufficient»

- Προβλεψη για πιθανότητα διμερή δανεισμού αφού όμως εγκριθεί ομόφωνα από όλα τα μέλη της ΕΕ. Για παράδειγμα, η Γαλλία και να θέλει να μας δανείσει, δεν θα της επιτραπεί εάν δεν συμφωνούν ΌΛΕΣ οι χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.). Σχετικό απόσπασμα: «Any disbursement on the bilateral loans would be decided by the euro area member states by unanimity»

- Ο όποιος δανεισμός θα είναι με επιτόκια της αγοράς. Αυτό το σημείο όταν το πρωτοδιάβασα στους NY Times πραγματικά δεν το πίστευα, νόμιζα ότι ο δημοσιογράφος είχε καταλάβει λάθος. Το επίσημο όμως κείμενο της συμφωνίας το επιβεβαιώνει: «Interest rates will be non-concessional, i.e. not contain any subsidy element»

Εδω πρέπει να κάνουμε κατανοητό ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ότι η αγορά έχει ξεμείνει από ρευστό, αλλά ότι λόγω αυξημένου ρίσκου δανείζει την Ελλάδα με υψηλότερα επιτόκια που με την σειρά τους μεσοπρόθεσμα κάνουν την αποπληρωμή αδύνατη. Τα υψηλά επιτόκια θα είναι ο λόγος χρεωκοπίας και για αυτό ακριβώς το ΔΝΤ δανείζει με χαμηλότερα επιτόκια. Οποιοδήποτε δάνειο λοιπόν από την Ευρώπη που δεν προσφέρει χαμηλότερο επιτόκιο από της αγοράς είναι ουσιαστικά άχρηστο.

Και για να μην υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία για τις προθέσεις, γίνεται και η εξής αναφορά: «Decisions under this mechanism will be taken in full consistency with the Treaty framework and national laws» (βλέπε no-bailout clause)

Συμπερασματικά, η συμφωνία (έτσι όπως έχει τώρα) ουσιαστικά αποσοβεί οποιαδήποτε βοήθεια προς την Ελλάδα (όπως εμείς περιμέναμε). Απορεί κανείς εάν όλες οι θριαμβολογίες από τους Ευρωπαίους πολιτικούς εκείνο το βράδυ είναι επειδή δεν κατάλαβανε τι συμφωνήσανε, ή επειδή έπρεπε να υποκριθούν ότι τα πράγματα πάνε καλά.

Ελπίζω το δεύτερο, εάν και θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι την αγορά δύσκολα την κοροϊδεύεις. Μετά το αρχικό μπέρδεμα, σήμερα το 10ετές spread έχει ανέβει στα 343 και η τελευταία τιμή που είδα του yield του 7ετούς που εκδώσαμε είναι στα 6.32% (το κουπόνι 5.9% που αναφέρεται στις ελληνικές εφημερίδες είναι άσχετο με το κόστος δανεισμού). Παράλληλα, η αποτυχία για άντληση ενός δις ευρώ (μόνο 390 εκατ.) μέσω της αιφνίδιας επανέκδοσης του 20ετούς ομολόγου πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων αλλά επιβεβαίωσε το αρνητικό κλίμα. Τώρα η κυβέρνηση κοιτάζει για δανεισμό από το εγχώριο αποταμιευτικό κοινό και από τους διεθνείς μη ευρωπαίους επενδυτές με έκδοση ομολόγων σε δολλάρια. Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη.

Το ζήτημα είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα με δεδομένο ότι δεν υπάρχει ουσιαστική ευρωπαϊκή βοήθεια και ότι δεν διαφαίνεται αποκλιμάκωση των επιτοκίων. Πιστεύω ότι η κυβερνητική στρατηγική πρέπει να ακολουθήσει τα παρακάτω σημεία:

- Τέλος στις ανούσιες επαφές και χάσιμο χρόνου με την ΕΕ. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από αυτήν την πλευρά. Εάν ενδιαφερθούν για την πτώση του ευρώ, την ένωση, την μείωση της ζήτησης στον ευρωπαϊκό νότο ή τα επισφαλή δάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών, ας μας χτυπήσουν αυτοί την πόρτα

- Θεσμικά μέτρα που θα εξασφαλίσουν ανάπτυξη όπως το άνοιγμα όλων κλειστών επαγγελμάτων. Εδώ η κυβέρνηση δεν τα πάει άσχημα, αλλά θέλει περισσότερα μέτρα (βασικά όλο το οικονομικό πρόγραμμα της Φ.Σ.) το συντομότερο δυνατό

- Συνεργασία με το ΔΝΤ που θα περιλαμβάνει ανεπίσημο πλάνο για προσωρινή έξοδο από το ευρώ και υποτίμηση

- Προετοιμασία κρυφού σχεδίου για την πιθανότητα αναδόμησης ή και στάσης πληρωμής του χρέους, με κύριο στόχο να μειώσουμε τις αρνητικές επιπτώσεις χρεωκοπίας α λα Αργεντινή

Η Μαύρη Άνοιξη της Κούβας

Τις ημέρες αυτές οι ανά τον κόσμο θιασώτες της ανελευθερίας έχουν έναν καλό λόγο εορτασμού: Συμπληρώνονται επτά χρόνια από τη Μαύρη Άνοιξη της Κούβας και τα θλιβερά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε έναν από τους τελευταίους θύλακες υπαρκτού σοσιαλισμού.

Αιτία της πολιτικής καταστολής υπήρξε το Proyecto Varela. Επρόκειτο για μία πρωτοβουλία Κουβανών πολιτών, οι οποίοι κάνοντας χρήση του Άρθρου 88 του κουβανικού Συντάγματος του 1976 συγκεντρώσαν 11,020 υπογραφές και ως εκ τούτου νομιμοποιήθηκαν να αναλάβουν νομοθετική πρωτοβουλία. Εκεί έθεσαν αιτήματα όπως αμνήστευση πολιτικών κρατουμένων, κατοχύρωση της θρησκευτικής και οικονομικής ελευθερίας, της ελευθερίας του συνέρχεσθαι και της ελευθερίας έκφρασης.

Η Εθνική Συνέλευση, αντιμέτωπη με ένα κύμα αδέσμευτης δημοσιογραφίας, δεν εξέτασε καν τα αιτήματα. Αντιθέτως κίνησε αναθεωρητική διαδικασία, προκειμένου να καταστεί ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας του συντάγματος αδιαμφισβήτητος. Παράλληλα βέβαια το καθεστώς δοκίμαζε και τα όρια νομιμότητας του.

Στις 18 Μαρτίου του 2003 και για δύο ημέρες η κυβέρνηση θα εξαπέλυε ανθρωποκυνηγητό συλλαμβάνοντας 75 πολιτικούς ακτιβιστές, πρωτεργάτες του Proyecto Varela και δημοσιογράφους. Καταδικάσθηκαν όλοι σε ποινές φυλάκισης έξι έως είκοσι οκτώ ετών με τις κατηγορίες “ασέβειας” προς την επανάσταση, παροχής πληροφοριών προς τον εχθρό και προδοσίας.

Οι διεθνείς αντιδράσεις δεν άργησαν να εξασθενήσουν και οι άνθρωποι αυτοί παραμένουν σήμερα έγκλειστοι κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, με την Διεθνή Αμνηστία να τους χαρακτηρίζει κρατούμενους συνείδησης. Οι συνθήκες κράτησης τους είναι τόσο απάνθρωπες, που ως έσχατη λύση επελέγη η απεργία πείνας, με τον πολιτικό κρατούμενο Zapata Tamayo να αποβιώνει πριν από λίγες ημέρες.

Σειρά έχει ο 42χρονος οικοδόμος Guillermo Fariñas, ο οποίος αρνείται την τροφή διαμαρτυρόμενος για τον θάνατο του Zapata και με αίτημα την απελευθέρωση είκοσι πολιτικών κρατουμένων αντιμέτωπων με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Το υποδειγματικό σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των ανά των κόσμο απολογητών δυστυχώς δεν εκτείνεται στα σκοτεινά μπουντρούμια της Αβάνας. Μοναδική ίσως ελπίδα μία νέα γενιά ανθρώπων όπως η Yoani Sánchez, οι οποίοι σήμερα δίνουν έναν ιδιαίτερα αντίξωο αγώνα ενημέρωσης στο διαδίκτυο. Στην έβδομη  θλιβερή επέτειο της Μαύρης Άνοιξης ας ελπίσουμε πως ο υπέργηρος δικτάτορας έχει αρχίσει να αισθάνεται άβολα, κείμενος στο νεκροκρέβατο της επανάστασης.

Αποκάλυψη τώρα;;...

Τα προβληματικά δεδομένα της χώρας καθώς και οι αποκαλύψεις της πολιτικής μας ιντελιγκέντσιας περί της οικονομικής μας γύμνιας, έρχονται κατά ριπές με ρυθμούς καταιγίδας. 

Προοιωνίζουν το επερχόμενο τσουνάμι. 

Τόχω γράψει σε άλλα μπλόγκ μου εδώ και πολύ καιρό -άν και το απευχόμουν- ότι όλες οι ενδείξεις προς τα εκεί δείχνουν.

Μετά όμως από τις σημερινές  "de profundis" δηλώσεις του G.A.P. δεν παραμένει πλέον ίχνος αμφιβολίας....

Άς ετοιμαζόμαστε λοιπόν για τα χειρότερα!.. 

Αποθηκεύουμε έγκαιρα στο χώρο μας: 

κονσέρβες, μακαρόνια, ξηρά τροφή και εμφιαλωμένο νερό για τουλάχιστον 2-3 μήνες, λάμπες λούξ, γκαζάκια, μπαταρίες όλων των μεγεθών, σπίρτα, σαπούνια, μερικά βασικά φάρμακα και βιταμίνες, καθώς επίσης κανένα ...δίκαννο για "καλό και για κακό", επιπλέον μαζεύουμε και φυλάσσουμε ό,τι χρυσαφικό έχουμε σε ασφαλές σημείο μαζί με τις όποιες τυχόν καταθέσεις υπάρχουν σε τράπεζα. 

Ταμπουρονώμαστε και ... περιμένουμε να περάσει το τσουνάμι!.. (πού θα παέι;)

Μην πείτε ότι δεν σας έχω ειδοποιήσει έγκαιρα!..

...buena suerte amigos!

Υ.Γ.1- βάλτε να ακούτε και κανένα "tango Argentino" στο πικάπ καθώς θα είναι πολύ in!

Υ.Γ.2- καθ'υπόδειξη φίλου γευσιγνώστη, βάλτε και καμμιά μικρή "κάβα" στην άκρη με κρασί κατά προτίμηση Αργεντίνικο ....

Υ.Γ.3- εναλλακτικά μπορείτε να ακούτε στο στέρεο τους Doors στο ανεπανάληπτο "The End"

Nicht alle Griechen betrachten die Krise gleich

Die Liberale Allianz macht seit Jahren darauf aufmerksam, dass das griechische politische System mit seinem ins Groteske aufgeblähten Apparat von Beamten sich als der größte Feind des Landes erweist, weil es die komplette Last heutiger und zukünftiger Missstände seinen Bürgern aufbürdet.

Die Reaktionen der Politik auf das Titelthema des Magazins FOCUS zeigen deutlich die Angst der etablierten Parteien. Wer meint, sich derart nationalistischer Rhetorik bedienen zu müssen, versucht nach Meinung der Liberalen Allianz lediglich, seine eigene Verantwortung zu verschleiern und offenbart damit nur Schwindel. Diesem Betrug am Bürger muss endlich Einhalt geboten werden.

Der Präsident des Griechischen Parlaments Philippos Petsalnikos, Athens Bürgermeister Nikitas Kaklamanis, das führende Parteimitglied der Nea Dimokratia Panos Panagiotopoulos und Petros Efthymiou, Parlamentabgeordneter für PASOK schaffen gemeinsam ein Klima der nationalistischen Hysterie. Sie alle hoffen ihre eigene schuld von sich weisen zu können, vergessen jedoch, dass sie mit ihrer Rethorik lediglich braunem und rotem Faschismus Vorschub leisten.

Diese braun-rote Annäherung und die dadurch entstandene politische Front der zwei Extremen ist allerdings der einzige politische Raum, der aus dieser populäre Pressepolemik der Mehrheitsakteuren Gewinne zieht. Extremismus steht in der Ecke und lauert darauf, dass Griechenland aus der Europäischen Union heraustritt, um gegen freie Marktwirtschaft, privates Eigentum und die Bürgerrechte zu Felde zu ziehen.

Für uns Liberale muss es das oberste Ziel der griechischen Regierung sein, endlich alle erforderlichen Maßnahmen zu ergreifen, so schnell wie möglich das Land aus seiner katastrophalen Lage herauszuführen.


Απόδοση της ανακοίνωσης της ΦΣ στα γερμανικά από τον Manoliscus

Άρθρα που αποδομούν την λογική

Με τον Χ.Γιανναρά έχω ασχοληθεί ξανά στο παρελθόν. Μπαίνω παρολαυτά στον πειρασμό να κάνω ένα μικρό σχόλιο στο άρθρο του "εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία" της περασμένης εβδομάδας. Είναι εκπληκτικό το πώς μπορεί η ιστορία αυτού του τόπου να υποφέρει τόσο στα χέρια της εγχώριας "διανόησης". Γράφει λοιπόν ο καλός καθηγητής:

"Διαφορετικόν ανθρωπολογικό τύπο διαμορφώνει μια συλλογικότητα με παρελθόν κατακτητικών κυρίως πολέμων, επιθετικών αναζητήσεων «ζωτικού χώρου», αποικιοκρατικών εθισμών, και διαφορετικόν μια άλλη που αιώνες πολλούς κυρίως αμυνόταν, επιβίωνε χάρη στην πανανθρώπινη εμβέλεια της πνευματικής της πραμάτειας".

και λίγο πιο κάτω:

"Οταν έγραφε ο Καβάφης: «... το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν», απηχούσε μιαν επίγνωση της ελληνικότητας αυτονόητη στις μέρες του για μεγάλες πληθυσμικές ομάδες (όχι μόνο ελληνόφωνες)".

Δεν θα μπω στην μάλλον περίεργη λογική του πώς μπορεί να αμυνόνταν οι Έλληνες της αρχαιότητας στην Αίγυπτο και στο Αφγανιστάν, ή γιατί θα έπρεπε να αποκηρύξουμε τον Ερατοσθένη ή τον Μένανδρο/Milinda ως νόθα προϊόντα του ελληνισμού, επειδή ήταν ακριβώς προϊόντα ενός αποικιακού κατά βάση πολιτισμού.

Είναι εντυπωσιακό βέβαια, να επικαλείται κανείς ως κριτή της ελληνικότητας τον Καβάφη, ενώ λίγες παραγράφους πιο πάνω έχει αποκυρήξει την αποικιοκρατία σαν κάτι που απάδει κάθετα με τον ελληνισμό. Ο ισχυρισμός αυτός είναι αρκετά ενδιαφέρων, αφού η Αίγυπτος βρισκόταν υπό αγγλική κατοχή από το 1882 μέχρι το 1936, και εκείνη την περίοδο ο Καβάφης ήταν υπάλληλος του αποικιακού Γραφείου Άρδευσης. Φυσικά, όπως όλοι οι αποικιακοί πληθυσμοί, οι Έλληνες της Αιγύπτου, συμπεριλαμβανομένου του Καβάφη, μπορούσαν πολύ πιο εύκολα από τους ντόπιους να γίνουν υπάλληλοι στην αποικιακή διοίκηση, είχαν ξεχωριστά σχολεία, Αιγύπτιους υπηρέτες στα σπίτια τους, σύναπταν μικτούς γάμους με Ιταλούς, Άγγλους και Γάλλους, ποτέ όμως με Αιγυπτίους - το 10% του αιγυπτιακού πληθυσμού είναι μέχρι σήμερα χριστιανοί, οπότε το δόγμα ήταν το μικρότερο εμπόδιο - που αποτελούσαν τον κορμό του αποικιακού πληθυσμού στην Αίγύπτο, είχαν ξεχωριστές λέσχες που δεν έμπαιναν οι ντόπιοι, και και με δυο λόγια είχαν ελάχιστες κοινωνικές επαφές με τους ντόπιους, που αποτελούσαν και την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Με δυο λόγια, οι Έλληνες της Αιγύπτου, συμπεριλαμβανομένου του Καβάφη, ήταν ένας γνήσιος αποικιακός πληθυσμός, όμοιος με αυτόν που κατοικούσε σε πολλά άλλα μέρη του πλανήτη που βρισκόταν υπό αποικιακό καθεστώς. Δεν ξέρω πόσο γνωστό είναι, αλλά μητρική γλώσσα του Κ.Καβάφη ήταν τα αγγλικά - σε αυτήν έγραφε τα ημερολόγιά του - και η οικογένειά του αυτοχαρακτηριζόταν ελληνοαγγλική. Αν υπήρχαν Έλληνες της Αιγύπτου αποστασιοποιημένοι από το αποικιακό καθεστώς, ο Καβάφης δεν ήταν ένας από αυτούς και δεν περιφρονούσε σε τίποτα την αποικιοκρατική γλώσσα αγγλική που χρησιμοποιούσε στην καθημερινότητά του.

Μου δημιουργείται η αίσθηση ότι η συζήτηση γύρω από θέματα εθνικής ιδιοπροσωπίας στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω μια κατα βάση αυτιστική αντίληψη του κόσμου: "εμείς κάναμε ακριβώς ότι έκαναν και οι άλλοι, αλλά εμείς δεν είμασταν ποτέ σαν τους άλλους". Δεν ξέρω γιατί έχουμε ανάγκη να καταφεύγουμε κάθε φορά σε αυτόν τον παιδικό σνομπισμό, το μόνο σίγουρο είναι όμως ότι ο μόνος τρόπος που ξεχωρίζει κάποιος που καταφεύγει ως άμυνα σε αυτού του τύπου τον σνομπισμό, είναι δια της γραφικότητας...

Η Φιλοσοφία της Ελευθερίας...

... μέσα από ένα μικρό και πανέξυπνο βιντεάκι, με κινούμενα σχέδια. 
... μήπως θάπρεπε να το προβάλλουν οι εκ-παιδευτικοί μας σε ΟΛΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ;;;;...

Εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Ελληνικήν ιστορικήν αφήγησιν...

Είναι τόσο αυτονόητο ώστε σχεδόν ποτέ δεν αναφερόμαστε σ'αυτό: ο νικητής κάθε πολέμου ή και μάχης ακόμα, κερδίζει και το copyright στην αφήγηση όλων των γεγονότων που σχετίζονται με το συγκεκριμένο αγώνα (τα πριν και τα μετά) χρησιμοποιώντας τα σύμβολα της κάθε ομάδας κατά το δοκούν. Βέβαια, στην Ελλάδα δεν έχουμε αυτή την εμπειρία. Μπορεί να είμαστε η μοναδική περίπτωση έθνους όπου την ιστορία των εμφυλίων συγκρούσεών του την έγραψαν πάντα οι ηττημένοι, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό του Εμφυλίου (1946-1949).

Αυτή την εποχή όμως, γινόμαστε μάρτυρες μιας δεύτερης τέτοιας σύγκρουσης που έχει να κάνει με το ποιος έχει τελικά το δικαίωμα να αφηγείται την ιστορία του έθνους. Τα επεισόδια είναι πολλά και πασίγνωστα (πχ το βιβλίο της Ιστορίας της Στ'Δημοτικού) αλλά υπάρχουν κι άλλα τα οποία γίνονται αφετηρία συζητήσεων για ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ελευθερία της έκφρασης, το ρατσισμό κλπ. Με αφορμή όλα όσα έχουν γίνει και συζητούνται γύρω από το διαφημιστικό σποτάκι της Vodafone το οποίο για να διαφημίσει νέο πρόγραμμα καρτοκινητού χρησιμοποιεί ήρωες της Επανάστασης του '21 όμως, έχω αρχίσει να πιστεύω πως τελικά, όλα όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια, περιστρέφονται γύρω ακριβώς από τον αγώνα που κάνουν Δεξιά και Άκρα Δεξιά να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση της πλειοψηφίας ως οι μοναδικοί αρμόδιοι να αφηγούνται το παρελθόν και να διαχειρίζονται τα σύμβολα του έθνους κατά το δοκούν.

Να τα πάρουμε από την αρχή.

Η Vodafone δημιούργησε το σποτάκι που μπορείτε να το δείτε εδώ, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα ποιοτικά σχόλια του εθνικιστη συμπολίτη μας. Από τα διάφορα μπλογκ πληροφορήθηκα ότι βουλευτές του ΛΑΟΣ έκαναν σχετική επερώτηση στη Βουλή με την οποία ζητούν να πληροφορηθούν τι σκοπεύει να κάνει η πολιτεία για την προστασία της ιστορίας και των συμβόλων της, ενώ στους κύκλους της διαφήμισης κυκλοφορεί η φήμη ότι η διαφημιστική που δημιούργησε το σποτάκι δέχεται απειλές. Το τελευταίο δεν κατάφερα να το επιβεβαιώσω και το μεταφέρω με επιφύλαξη αν και δεν θα μου έκανε εντύπωση να είναι έτσι.

Η άποψη ότι υπάρχει μία και ιερή ιστορία όχι απλώς δεν είναι καινούργια αλλά πάνω σ'αυτή εδράζεται όλη η διδασκαλία της στο σχολείο, τουλάχιστον αυτό που τελείωσα εγώ και νομίζω ότι δεν θα ξεπεράσω ποτέ την οδύνη του πρώτου έτους στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας όταν ανακάλυψα, για πρώτη φορά στη ζωή μου, την ύπαρξη "πολλών ιστοριών". Η σχολική ιστορία, η οποία αναπαράγει όλα τα εθνικά μας παραμύθια, ταυτόχρονα με μια στρεβλή αντίληψη, δημιουργεί και την πεποίθηση ότι αυτή η μία Ιστορία είναι ΚΑΙ "ιερή" και κάθε παρέκκλιση, σχόλιο, απόπειρα χιούμορ, σάτιρας συνιστά βαθειά ιεροσυλία και πιθανώς να υποκινείται από τους εχθρούς του έθνους.

Το κακό με τα φαινόμενα αυτά είναι ότι η αισθητική τους καθιστά σχεδόν απαγορευτική κάθε σοβαρή αντιπαράθεση μαζί τους. Τί να συζητήσει κανείς; Αν η Vodafone είναι εβραϊκών συμφερόντων; Στην καλύτερη περίπτωση βρισκόμαστε να συζητούμε για το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, το δικαίωμα στην καλλιτεχνική δημιουργία και το δικαίωμα στο χιούμορ ενώ η ουσία βρίσκεται στο αίτημα να μην υπάρχει μία αφήγηση αλλά πολλές.

Στην αρχή του κειμένου δεν έκανα τυχαία την σύγκριση με την Αριστερά. Αν και μειοψηφούσα, η αριστερά, κατακτώντας το αποκλειστικό δικαίωμα ν'αφηγηθεί τη μεταπολεμική ιστορία, δημιούργησε την κυρίαρχη ιδεολογία που ταλανίζει σήμερα τη χώρα και υπονομεύει κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού της. Κοπιάροντας εντυπωσιακά όλες τις μεθόδους που χρησιμοποίησε η Αριστερά, η Δεξιά και η Άκρα Δεξιά διεκδικώντας την αποκλειστικότητα στο δικαίωμα της ιστορικής αφήγησης, επιδιώκουν να κάνουν τις ιδέες τους κυρίαρχη ιδεολογία.

Συχνά λέω στους φίλους μου ότι έχουμε πόλεμο. Έναν πόλεμο που δεν θα τον κερδίσουμε με ασαφείς ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, αναζητώντας την απόχρωση του φιλελευθερισμού που απαντά σε κάθε πρόκληση και σε κάθε τεχνητή κρίση που δημιουργούν οι συντηρητικοί. Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για να κερδίσουμε αυτό τον πόλεμο. Το αίτημα για τη χάραξη μιας τέτοιας στρατηγικής, θα μπορούσε να γίνει το πεδίο συνάντησης φιλελεύθερων δυνάμεων και αριστεράς. Το άλλο σαββατοκύριακο έχουμε συνέδριο, μήπως το διερευνήσουμε λίγο; Αντί να ψάχνουμε, μάταια, τα σημεία ιδεολογικής σύγκλισης με την αριστερά (όπως κάναμε πέρσυ και το πληκτρολογώ τώρα και ανατριχιάζω), ας διερευνήσουμε το ενδεχόμενο να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να σχεδιάσουμε τη στρατηγική εκείνη που θα απαγορεύει στον καθένα να θεωρεί την ιστορική αφήγηση, χωράφι του. Όμως με μια αριστερά που επιβίωσε ιδεολογικά στη χώρα ακολουθώντας αυτές ακριβώς τις μεθόδους, κάτι τέτοιο είναι εφικτό; Δεν ξέρω. Δεν νομίζω αλλά προτιμώ να το δοκιμάσω παρά να βλέπω τη συντήρηση να λυμαίνεται το δημόσιο λόγο αχαλίνωτη. Πλέον όλο αυτό δεν έχει πλάκα. Δεν είναι αστείο, είναι αηδιαστικό και χρειάζεται συστηματική και οργανωμένη απάντηση.

Η φωτογραφία είναι από τη βιντεοπροβολή του μόδιστρου Μπερνάρ Βιγιέμ, The Rose που εκτέθηκε το 2007 στην 1η Μπιενάλε της Αθήνας Destroy Athens, έργο με το οποίο αποδομούσε την ελληνική φουστανέλα. Αφιερωμένο σε όσους φρίαξαν με το διαφημιστικό σποτάκι.

Πως λέγεται ο κερδοσκόπος στα αγγλικά;

κερδοσκοπία η: η επιδίωξη με κάθε μέσο κέρδους μεγαλύτερου από το θεμιτό ή το νόμιμο· (πρβ. αισχροκέρδεια). [λόγ.κερδοσκόπ(ος) -ία

Η πρώτη εικόνα που μου φέρνει αυτή η λέξη είναι του ηρωικού υφυπουργού της κυβέρνησης Σημίτη Κίμωνα Κουλούρη, να πηγαίνει καθημερινά στις λαϊκες αγορές και μπροστά στις κάμερες να προπηλακίζει τους "κερδοσκόπους" μανάβηδες για να πατάξει την "αισχροκέρδεια". Όπως το καταλάβαινα εγώ τότε, οι κερδοσκόποι ήτανε κάποιοι τύποι που λόγω ολιγοπωλίου ή προνομιακής μεταχείρισης από το κράτος, αποσπούσαν μεγάλα κέρδη από τους συνταξιούχους στις λαϊκές αγορές. Κατ’επέκταση, κερδοσκόπος ήτανε και ο τότε ΟΤΕ με το μονοπώλιο του.

Εκεί που μπερδεύομουνα είναι όταν διάφοροι εγχώριοι αναλυτές, και ήταν πολλοί, χρησιμοποιούσαν τον όρο κερδοσκόπος για τον Soros, ή άλλους hedge fund managers. Δεν καταλάβαινα πως ακριβώς αισχροκερδούσαν σε αγορά χωρίς ολιγοπώλια. Ίσως, κερδοσκοπία να σήμαινε γενικότερα την επιθυμία για μεγάλα κέρδη, χωρίς απαραίτητα να είναι παράνομα ή αθέμιτα. Με αυτόν τον ορισμό, ο καθένας μας σαν λογικό οικονομικό ον που θέλει να μεγιστοποιήσει τα ωφέλη του είναι κερδοσκόπος. Αλλά τότε γιατί αυτή η αρνητική χροιά;

Έψαξα τον αντίστοιχο αγγλικό όρο. Δεν υπάρχει! Κάποιος συνομιλητής μου πρότεινε τον όρο speculator, αλλά αυτός στην γενική του έννοια σημαίνει αυτόν που στοχάζεται ή υποθέτει, και στην ειδική του χρηματοοικονομική έννοια τον ενεργό επενδυτή που (αντίθετα με ότι πρεσβεύει το market efficiency hypothesis) πιστεύει ότι μπορεί να βγάλει κέρδος προβλέποντας καλύτερα από την αγορά τις μελλοντικές τιμές. Σε κάθε περίπτωση, στον όρο speculator δεν υπάρχει τίποτα παράνομο, αθέμιτο ή αρνητικό. Δεν υπάρχει λοιπόν ανάλογος όρος στα αγγλικά.

Το μοναδικό συμπέρασμα είναι ότι ο όρος κερδοσκόπος έτσι όπως χρησιμοποιείται είναι μια ελληνική ιδιατερότητα, ένας νεολογισμός που αντανακλά τις μοναδικές αξίες και παθογένειες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας: Απέχθεια για το κέρδος, οικονομικός αναλφαβητισμός, συνομωσιολογία, άγνοια για την λειτουργία των διεθνών αγορών, μετάθεση ευθυνών για τις αποτυχίες μας.

Ένα σχετικό παράδειγμα για όλα τα παραπάνω είναι η έξοδος της λίρας από το EΜU το 1992. Τότε, ο speculator Soros πίστευε ότι η Αγγλία είχε υπερτιμήσει τεχνητά την λίρα και ότι δεδομένων των ελλειμμάτων και οικονομικών δυσκολιών, το fixed exchange rate με το ECU (καθορισμένο από την κυβέρνηση, αντίθετα με ένα floating rate που θα αντανακλούσε την πραγματική αξία) δεν ήτανε βιώσιμο. Πόνταρε στην ανάλυση του, άλλοι επενδυτές συμφώνησαν και τον ακολούθησαν, και τελικά, κάτω από την πιέση της αγοράς η λίρα εγκατέλειψε. Αυτό το γεγονός, που διδάσκεται στα οικονομικά μαθήματα σαν ένδειξη ότι δεν μπορείς να κοροϊδεύεις την αγορά, στην Ελλάδα έχει κάποιες μυθικές διαστάσεις συνομωσίας του εβραίου και ανθέλληνα Σόρος. Μάλιστα.

Move Your Money: Κίνηση Πολιτών εναντίον Τραπεζικού Καρτέλ στις ΗΠΑ

Μπορεί εν Ελλάδι να μην είναι ιδιαίτερα γνωστή, αλλά στην νέα της πατρίδα -τις ΗΠΑ- η φιλελεύθερη εκδότρια και "socialite" Αριάννα Στασινοπούλου Huffington  και δημοφιλής είναι, και έχει τις κατάλληλες γνωριμίες όταν χρειάζεται.

Γιαυτό δεν της ήταν δύσκολο να υλοποιήσει και να σπονσοράρει μία τολμηρή ιδέα που προέκυψε στη διάρκεια πρόσφατου Χριστουγεννιάτικου δείπνου με μερικούς φίλους, και συγκεκριμένα πώς να βοηθήσουν τις μικρές περιοχικές ιδιωτικές τράπεζες των ΗΠΑ ώστε να μην κλείσουν και ταυτόχρονα να τιμωρήσουν το καρτέλ των "μεγάλων" (Too Big to Fail) τραπεζών που, ενώ πήραν δισεκατομμύρια $ των φορολογουμένων πολιτών σε ενισχύσεις από Ρεπουμπλικανούς και Δημοκράτες μαζί, έχουν στρογγυλοκαθήσει πάνω στο χρήμα και δεν προχωρούν σε αντίστοιχες χορηγήσεις παρακάτω. Ο γνωστός δηλαδή ακήρυχτος "πόλεμος" Wall Street  (μεγάλα χρηματο-οικονομικά ιδρύματα/ καρτέλ ) εναντίον Main Street (τοπική ελευθερη αγορά, εμπόριο και βιοτεχνία)

Η ιδέα υλοποιείται με το σύνθημα: "Παρτε τα χρήματά σας από τις μεγάλες τράπεζες και τοποθετήστε τα στις μικρές"!

Έχει γίνει και σχετικό μπλογκ με πολύ μεγάλη συμμετοχή και απήχηση καθώς και ένα πολύ έξυπνο "ρετρό"  διαφημιστικό βιντεάκι.

Λέτε να εξελιχθεί σε πραγματική νέμεση εναντίον των τραπεζικών μονοπωλίων;