Σάββατο, Ιανουαρίου 29, 2005

Η «ελευθερία» του λόγου στο ελληνικό σύνταγμα

Το άρθρο 14 παρ. 2 του ελληνικού συντάγματος για την ελευθερία του τύπου προβλέπει ότι: «Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται». Αλλά όπως πολύ εύστοχα επισήμανε και ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης, "...αυτή είναι για το θεαθήναι. Από εκεί και κάτω ξεκινούν οι εκπτώσεις", άρθρο 14 παρ. 3: «Κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται η κατάσχεση, με παραγγελία του εισαγγελέα, μετά την κυκλοφορία: α) για προσβολή της χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας, β) για προσβολή του προσώπου του Προέδρου της Δημοκρατίας, γ) για δημοσίευμα που αποκαλύπτει πληροφορίες για τη σύνθεση, τον εξοπλισμό και τη διάταξη των ενόπλων δυνάμεων ή την οχύρωση της Χώρας ή που έχει σκοπό τη βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος ή στρέφεται κατά της εδαφικής ακεραιότητας του Κράτους, δ) για άσεμνα δημοσιεύματα που προσβάλλουν ολοφάνερα τη δημόσια αιδώ, στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος.»
Παράγραφος 6: «Το δικαστήριο, ύστερα από τρεις τουλάχιστον καταδίκες μέσα σε μία πενταετία για διάπραξη των εγκλημάτων που προβλέπονται στην παράγραφο 3, διατάσσει την οριστική ή προσωρινή παύση της έκδοσης του εντύπου και, σε βαριές περιπτώσεις, την απαγόρευση της άσκησης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος από το πρόσωπο που καταδικάστηκε, όπως νόμος ορίζει Η παύση ή η απαγόρευση αρχίζουν αφότου η καταδικαστική απόφαση γίνει αμετάκλητη.»
Παράγραφος 8: «Νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τα προσόντα για την άσκηση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.».

Για λόγους σύγκρισης ας δούμε τι προβλέπεται όλο κι όλο στην Πρώτη Τροπολογία του αμερικανικού συντάγματος: «Το Κογκρέσο δεν θα θεσπίσει κανένα νόμο που να περιορίζει την ελευθερία του λόγου και του Τύπου». Και με αυτές τις 17 λέξεις και μόνο (συγκρίνετε με τις δικές μας 739), η συνταγματικά πιο προηγμένη χώρα του πλανήτη κατοχυρώνει την ελευθερία του τύπου στο θεμελιώδες κείμενο του πολιτεύματός της. Ομοίως και σε όλον τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο τα συνταγματικά άρθρα προστασίας της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών έχουν το πολύ 20 λέξεις.

Από όλα τα παραπάνω διακοσμητικά του συντάγματός μας πρέπει να παραμείνει μόνο η παράγραφος 2. Κάθε μια από τις υπόλοιπες κόβει -συνταγματικά- και κάτι από την αρχική πρόβλεψη περί ελευθεροτύπίας. Στο ιερότερο κείμενο της δημοκρατίας μας πρέπει να ορίζονται οι βασικές αρχές του Πολιτεύματός μας και να δίνεται η ευχέρεια στον νομοθέτη να ρυθμίζει τις λεπτομέρειες. Εμείς έχουμε φτάσει στο σημείο στην παράγραφο 5 να ορίζεται ακόμη και πώς θα γίνεται η αποκατάσταση θιγέντων από δημοσίευμα!

3 σχόλια:

bizwriter είπε...

Το κακό, από ό,τι φαίνεται, είναι ότι τα Αμερικανόπουλα έχουν διαφορετική γνώμη για την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματός τους.

ekoul είπε...

Νομίζω πως εδώ πρέπει να συμπληρωθεί κάτι για την περίφημη «Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου», γνωστή στους νομικούς κύκλους και ως ΕΣΔΑ. Αυτό πρέπει να γίνει διότι υπάρχει η γενική εντύπωση ότι η ΕΣΔΑ εξασφαλίζει τις ατομικές μας ελευθερίες με τον καλύτερο τρόπο- κάτι που όμως δεν ισχύει. Παραθέτω το πλήρες κείμενο του άρθρου 10 με τίτλο «Ελευθερία έκφρασης» ώστε όποιος θελήσει να μπορέσει να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Εγώ να τονίσω μόνο ότι το εν λόγω έγγραφο συντάχτηκε τον Νοέμβριο του 1950 (με άλλα λόγια, έχοντας κατά νου τις ανάγκες του Ψυχρού Πολέμου) και εντάχθηκε στην ελληνική νομοθεσία το 1974 (ΦΕΚ Α’ 256/20.9.1974).

|10| Ελευθερία έκφρασης. 1. Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερίαν εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελευθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων. Το παρόν άρθρον δεν κωλύει τα Κράτη από του να υποβάλλωσι τας επιχειρήσεις ραδιοφωνίας, κινηματογράφου ή τηλεοράσεως εις κανονισμούς εκδόσεως αδειών λειτουργίας.
2. Η άσκησις των ελευθεριών τούτων, συνεπαγομένων καθήκοντα και ευθύνας δύναται να υπαχθή εις ορισμένας διατυπώσεις, όρους, περιορισμούς ή κυρώσεις, προβλεπομένους υπό του νόμου και αποτελούντας αναγκαία μέτρα εν δημοκρατική κοινωνία δια την εθνικήν ασφάλειαν, την εδαφικήν ακεραιότητα ή δημοσίαν ασφάλειαν, την προάσπισιν της τάξεως και πρόληψιν του εγκλήματος, την προστασίαν της υγείας ή της ηθικής, την προστασίαν της υπολήψεως ή των δικαιωμάτων των τρίτων, την παρεμπόδισιν της κοινολογήσεως εμπιστευτικών πληροφοριών ή την διασφάλισιν του κύρους και αμεροληψίας της δικαστικής εξουσίας.

Ανώνυμος είπε...

Γραμμένο τον καιρό των «σοσιαλιστών». Αλλάξτε τα ονόματα πράσινο σε γαλάζιο,, το Σημίτης σε Καραμανλής κλπ και θα είναι το ίδιο και για σήμερα, όποτε είναι αυτό το «σήμερα» για τους έλληνες.. (οι ποιητές δεν είναι σοσιαλιστές ή νεοφιλελεύθεροι ή κεντρώοι ή ότι άλλο ανόητο, είναι μόνο πνευματικοί άνθρωποι και σαν τέτοιοι κάνουν το καθήκον τους-δηλαδή αντιτίθενται και μάχονται ενάντια σε όποιαν εξουσία..






ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

(O έλληνας μιλάει για την ελευθερία του)
Μες στην Ελλάδα, την ωραία μου πατρίδα
ένας πολίτης της ελεύθερος μετράω'
καμιά δουλείας δε με πιάνει εμέ παγίδα κι απ' την πολλή ελευθερία μου μεθάω.

Είμαι ελεύθερος να ψάχνω για εργασία
και να μη βρίσκω-και για δούλος να πουλιέμαι
και είμαι ελεύθερος να ζω στην υγρασία
και για το άθλιο μου δωμάτιο να παινιέμαι.

Είμαι ελεύθερος να ζω δυστυχισμένος
ενώ τα πράσινα τα κτήνη θησαυρίζουν-
είμαι ελεύθερος να υφίσταμαι το μένος
των λιονταριών που αρπαχτικά με τριγυρίζουν.

Είμαι ελεύθερος να ζω μες στην αμάθεια
που ελευθέρως επιλέγω στο σχολείο'
είμαι ελεύθερος να θέλω μόνο αγκάθια
να βλέπω μέσα στο μικρό μου ανθοδοχείο.

Είμαι ελεύθερος να ζω μέσα στη χώρα
που τη ρημάξαν οι στυγνοί "κινηματίες"
και είμαι ελεύθερος ν' ακούω όλη την ώρα
όσες μεγάλες οι υπουργοί τους λεν βλακείες.

Είμαι ελεύθερος στο γέλιο του Σημίτη
που στο γυαλί μου αντικρίζω κάθε μέρα
και από στόμα να ξερνάω κι από μύτη
και να μην έχω από που να πάρω αέρα.

Πράσινους λύκους είμαι ελεύθερος να βλέπω
που με μανία στο λαό-αρνί ορμάνε
και σιωπώντας είμαι ελεύθερος να σκέπω
τα όποια αισθήματα απ' αυτό με πλημμυράνε.

Τα κομματόσκυλα είμαι ελεύθερος ν' ακούω
πώς σε μαλώματα στημένα καυγαδίζουν
και ξάφνω πώς, σα θαύμα,παύουν να συγκρουω-
νται όταν πίττα νέα κάποιανε μυρίζουν.

Είμαι ελεύθερος τις ζεύγλες να υπομένω
που μου πληγώνουνε το δέρμα του τραχήλου-
είμαι ελεύθερος σας λέω-κι επιμένω-
με τ' αποφάγια να χορταίνω εγώ του σκύλου.

Και είμαι ελεύθερος ρακένδυτος και πένης
μες στης αθλιότητας το βούρκο να κυλιέμαι
και να λιπαίνω τον αγρό φυτείας ξένης-
και είμ' ελεύθερος μ' αυτό να ευχαριστιέμαι.

Είμαι ελεύθερος να βλέπω να μαλώνουν
γαιδούρια ξένα στον δικό μου αχυρώνα
και χέρι επάνω τους εγώ να μην απλώνω
παρά μονάχα τη φριχτή να βλέπω εικόνα.

Και μη μου πείτε πως δεν είν' ελευθερία
μες σε συντρίμματα απ' οράματα κι ελπίδες
μόνος εγώ κι άλλος κανένας ή καμία
τις πιο μεγάλες να διαλέγω παρωπίδες.

Α! Είμ' ελεύθερος να δένω μοναχός μου
και πιο σφιχτά κάθε ημέρα τα δεσμά μου
και είμαι ελεύθερος στο πείσμα όλου του κόσμου
ελευθερία να ονομάζω τη σκλαβιά μου.

Είμαι ελεύθερος ν' ακούω απ' τους "συντρόφους"
ότι ελεύθερος φροντίζουνε να είμαι
ενώ στους άγριους εγώ της πείνας ζόφους
ξέπνοος κι άψυχος πεσμένος μέσα κείμαι.

Και να τους βλέπω είμαι ελεύθερος για χρόνια
σαν διψασμένες να μου πίνουν το αίμα βδέλλες
και να φουσκώνουν οι παρειές τους σαν μπαλόνια
καθώς μασάνε με τις δυο τους τις μασέλες.

Είμαι ελεύθερος μισθό κάποιον να παίρνω
που δε μου αφήνει περιθώρια για να ζήσω
κι από το βάρος των βασάνων μου να γέρνω
κι αντίς μπροστά, να προχωράω πάντα πίσω.

Είμαι ελεύθερος ν’ ανέχομαι το Ρέππα
σαν κτήνος που 'ναι να "διοικεί" με κτηνωδία
κι όντας γεμάτος κλεψιμέικα σαν κρέπα
πράσινη σάλτσα να 'χει την παλινωδία.

Νέο τύπο "ανθρώπου" ειμ' ελεύθερος να χτίζω
και με αυτόνε τους ανθρώπους να τρομάζω-
τον χόμο σάπιενς εγώ να τον γκρεμίζω
και τον "γιουρόπιαν" στη θέση του να βάζω.

Και είμαι ελεύθερος αν κάποιος χέρι απλώσει
τα κρύα κάγκελα να σπάσει του κλουβιού μου
να τόνε κάνω ακριβά να το πληρώσει
και επιείκεια να ζητάει του αφεντικού μου.

Να διαδηλώνω είμαι ελεύθερος ησύχως
χέρι αρκεί σ' όσα μου κλέψαν μην απλώσω'
και να πεθαίνω είμαι ελεύθερος μα δίχως
μαχαίρι επάνω στους φονιάδες μου να υψώσω.

Και είμαι ελεύθερος την ψήφο μου να δώσω
σ' αυτά τα κτήνη που τον ίδρω μού ρουφάνε-
όμως το χέρι μου στην κάλπη όταν απλώσω
φοβάμαι-οι άθλιοι-ως κι αυτό πως θα μου φάνε.

Μες στην ελεύθερη κι ωραία μου πατρίδα
ένας πολίτης της ελεύθερος μετράω΄
καμιά δουλείας δε με πιάνει εμέ παγίδα
κι απ' την πολλή ελευθερία μου μεθάω.

Γιώργης Χολιαστός

Enter your email address:

Delivered by FeedBurner
















Join the Blue Ribbon Online Free Speech Campaign








Referrers

Based on original Visionary template by Justin Tadlock
Visionary Reloaded theme by Blogger Templates | Distributed By Magazine Template

Visionary WordPress Theme by Justin Tadlock