Δείκτης Οικονομικής Ελευθερίας 2007

Παρ'όλο που πολλοί εξ' υμών πιθανόν γνωρίζετε την ύπαρξη του Index of Economic Freedom το οποίο καταρτίζεται ετησίως από την Heritage Foundation και το Wall Street Journal, καλό είναι να ανατρέχουμε πότε-πότε σ'αυτό (κυρίως δε οι περί την Ιερουσαλήμ παρεπιδημούντες....) και να θαυμάζουμε τη θέση που κατέχει (για το 2007) η Ελλαδίτσα μας...
94η παρακαλώ (μετά από τη Τουρκία, την Αλβανία, τη Βουλγαρία, Ρουμανία κλπ)
Μπορείτε να συμβουλευτείτε το κατάλογο ΕΔΩ

Πετώντας τα λεφτά μας στις χωματερές

Η είδηση από το in.gr είναι χαρακτηριστική:

Στη χωματερή, μαζί με όλα τα απορρίμματα, και όχι στις ειδικές μονάδες διαλογής, καταλήγει το περιεχόμενο των 20.000 ειδικών μπλε κάδων ανακύκλωσης, που έχουν τοποθετηθεί στην Αττική.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Νέων, δύο είναι οι βασικές αιτίες για την «εγκατάλειψη» του προγράμματος ανακύκλωσης: η πρώτη εντοπίζεται στην ασυνειδησία ορισμένων πολιτών, που χρησιμοποιούν τους κάδους ανακύκλωσης για να πετάνε κοινά απορρίμματα, με αποτέλεσμα οι δήμοι να αναγκάζονται τα πηγαίνουν στη χωματερή, και η δεύτερη στην απουσία μονάδων που θα λειτουργούν με συγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους και θα δέχονται το περιεχόμενο των μπλε κάδων της ανακύκλωσης.

Η περίπτωση της ανακύκλωσης είναι σχεδόν τυπική. Έρχεται να δείξει, ότι ακόμα και σε θέματα σχεδόν καθολικής συναίνεσης, δεν μπορεί το κράτος να θεωρείται δεδομένο ότι το κράτος είναι σε θέση να προφέρει λύσεις. Ακόμα και σε θέματα θεωρητικά ξεκάθαρα, όπου θα έπρεπε να θεωρείται προφανές και αυτονόητο ότι ένα κράτος μπορεί να στήσει έναν επαρκή και οικονομικό μηχανισμό αναλύκλωσης, το ελληνικό κράτος αποτυγχάνει. Ακόμα και εκεί που άλλα κράτη πέτυχαν να εφαρμόσουν τέτοια προγράμματα, εμείς απλά σπαταλούμε λεφτά για διπλούς μηχανισμούς συλλογής απορριμάτων που τελικά πάνε όλα στις στις χωμετερές. Όχι απλά δεν έγινε σοβαρή μελέτη (αλλιώς πώς θα ξεκινούσε η τοποθέτηση κάδων χωρίς να υπάρχουν μονάδες διαλογής και επεξεργασίας των ανακυκλούμενων υλικών;), όχι απλά ξοδεύτηκαν και συνεχίζουν να ξοδεύονται χρήματα χωρίς κανένα ορατό (ή αόρατο) όφελος, αλλά δεν υπάρχει και κανείς που να διαμαρτύρεται, ότι χαραμίζονται τα λεφτά του! Και πει κανείς τίποτα, το πιθανότερο είναι να καθυβριστεί ως αδιάφορος μπροστά στην καταστροφή του περιβάλλοντος!

Αυτό που περιγράφεται στην είδηση είναι μια σχεδόν τυπική κατάληξη των δημόσιων χρημάτων (δηλαδή των φόρων μας, που πληρώνουμε είτε με κρατήσεις στις απολαβές μας είτε με αυξημένες τιμές προϊόντων) όταν η δημόσια γραφειοκρατία τα βάλει στα χέρια της. Ελάχιστοι πχ διαφωνούν με την ανάγκη της ανακύκλωσης, οπότε είναι εύκολο πειστούν για την ανάγκη του κράτους να αναλάβει την υλοποίησή της. Το ίδιο σενάριο μπορεί να εφαρμοστεί σε δεκάδες διαφορετικές ανάγκες "παρέμβασης" του κράτους. To ίδιο σπάταλο είναι το "κράτος πρόνοιας" που τελικά υπάρχει για να συντηρεί τους λειτουργούς του, παρά τους αποδέκτες του, η "δημόσια και δωρεάν παιδεία" που συντηρεί τις διάφορες συντεχνίες της σε βάρος της παιδείας και της εκπαίδευσης, η "εθνική άμυνα" που ταϊζει μεσάζοντες και εμπόρους όπλων, ανίκανους στρατιωτικούς και είναι το εύκολο ρουσφέτι των πολιτικών, και ένας ακόμα ατελείωτος κατάλογος παρεμβάσεων (που φτάνουν να ελέγχουν το 55% του ΑΕΠ).

Το πρόβλημα με τον κρατισμό δεν είναι μόνο το μέγεθος του κράτους. Είναι και η εφυσηχαστική νοοτροπία που εμφυσεί στους πολίτες και η ψευδαίσθηση ασφάλειας που τους δίνει. Μια ψευδαίσθηση που τους κάνει αδιάφορους, αμέτοχους και πρόθυμους να δεχτούν χωρίς αμφιβολλίες ή αμφισβητήσεις τις κρατικές παρεμβάσεις.

Το ότι υπάρχουν προβλήματα γύρω μας είναι προφανές. Διαβάζουμε συνεχώς χιλιάδες αναλύσεις που διαπιστώνουν προβλήματα. Είναι εύκολο να δεις ένα πρόβλημα. Είναι δύσκολο να βρεις τρόπους αντιμετώπισής του. Και από αυτή την δυσκολία, την προσωπική κούραση, απαλλάσει τον κόσμο το ιδεολόγημα του κρατισμού. Η προσφυγή στο κράτος ως μέσο επίλυσης των προβλημάτων είναι εύκολη και ανέξοδη πνευματικά. Και επιπλέον, η αποσύνδεση των φόρων από το πώς χρησιμοποιούνται τελικά, δίνει την επίσης τραγική ψευδαίσθηση ότι οι κρατικές πολιτικές και παρεμβάσεις δεν μας κοστίζουν προσωπικά, αλλά τις πληρώνουν άλλοι.

Έτσι πολύ εύκολα βλέπουμε ως λύση το κράτος, για υπαρκτά μεν προβλήματα, αλλά παραγνωρίζοντας αν πράγματι το κράτος μπορεί να προφέρει επαρκείς και οικονομικές λύσεις (όταν δεν είναι το ίδιο μέρος του προβλήματος). Πριν την εφαρμογή οποιασδήποτε πολιτικής, χρειάζεται πρώτα εξαντλητική έρευνα για την αποδοτικότητά της. Και μετά την εφαρμογή της, διαρκής επανέλεγχος και αξιολόγηση της αποδοτικότητάς της. Η ευθύνη της διαχείρισης δημόσιων χρημάτων εξαρτάται από το επίπεδο της διαφάνειας στην διαχείρισή τους, τον έλεγχο στην εξουσία εκ μέρους των πολιτών και τον ελεύθερο δημόσιο διάλογο.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα ουσιαστικά προβλήματα της ελληνικής πολιτικής. Η αδιαφορία του πολίτη, που εκδηλώνεται όχι απλά πετώντας κανονικά σκουπίδια στους κάδους ανακύκλωσης (ενώ δεν έχει κανένα κέρδος από μια τέτοια πράξη), αλλά και με την αδιαφορία του για τον έλεγχο της κρατικής πολιτικής. Όλοι ζητούν παρεμβάσεις, κονδύλια, κρατικές ενισχύσεις κτλ. Κανείς όμως δεν ασχολείται αν οι υπάρχουσες δράσεις εξυπηρετούν τους σκοπούς για τους οποίους αναπτύχθηκαν και το κυριότερο αν υπάρχει οικονομική αντιστοίχιση των κρατικών κονδυλίων που ξοδεύονται με το αποτέλεσμα. Και έτσι φουντώνει και η προχειρότητα στο σχεδιασμό (ανικανότητα), και η χρησιμοποίηση των κονδυλίων για προσωπικά οφέλη (διαφθορά) και τελικά ο λογαριασμός στο πορτοφόλι μας.

H οδύσσεια ενός ξενιτεμένου

Μερικές φορές η γραφειοκρατία μας σπάει τα νεύρα. Μερικές φορές η εξυπηρέτηση του πολίτη του κοστίζει κάτι παραπάνω. Μερικές όμως φορές πραγματικά συντρίβει το άτομο κάτω από το καταθληπτικό βάρος των γραναζιών της. Η ιστορία με τα νέα διαβατήρια είναι σχεδόν κωμική (εγώ χρειάστηκα πάνω από 1 μήνα ταλαιπωρίας και 3 απορρίψεις λόγω ακατάλληλης φωτογραφίας τον περασμένο Μάρτιο). Στην περίπτωση όμως του φοιτητή στη Σιγκαπούρη Στέφανου Ζανάτου η ιστορία παρουσιάζει τις τραγικές της διαστάσεις. Διαβάστε την ιστορία του, για να δείτε την επιπολαιότητα με την οποία το κράτος και οι λειτουργοί του αντιμετωπίζουν τους πολίτες, την ασχετοσύνη τους, τα συντριπτικά προβλήματα που δημιουργούν και που την ανασφάλεια που γεμίζουν τον απλό πολίτη για ένα ζήτημα που έπρεπε να είναι μια τυπική διαδικασία.

Κι όμως, μπορούμε και χειρότερα

Η θέση της Ελλάδας στην κατάταξη διαφάνειας ως αφορά την διαφθορά είναι γνωστό ότι είναι τραγική για χώρα της ΕΕ (είμαστε οι δεύτεροι χειρότεροι στους 25). Το ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει προβλήματα διαφθοράς, εκτεταμένης γραφειοκρατείας και αντιαναπτυξιακού, αντιεπενδυτικού και αντιεπιχειρηματικού κλίματος είναι επίσης γνωστά και παραδεκτά από όλους σχεδόν τους πολιτικούς.

Το κρίσιμο θέμα δεν είναι απλά η αναγνώριση της τραγικής μας κατάστασης (που φυσικά αποτελεί προϋπόθεση για οποιαδήποτε προσπάθεια αντιμετώπισής της), αλλά και διαπίστωση των αιτιών της καθώς και η σοβαρή και σταθερή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος. Και εδώ σημερινή κυβέρνηση δυστυχώς έχει αποτύχει πλήρως και έχει διαψεύσει όσους πίστεψαν στην κούφια, όπως αποδεικνύεται, ρητορική της περί επανίδρυσης του κράτους. Ναι, παρέλαβε ένα γιγαντωμένο, διεφθαρμένο, γραφεικρατικό κράτος διαπλοκής, προσωπικών εξυπηρετήσεων και εκβιασμών του πολίτη. Μετά όμως από 2 χρόνια εξουσίας, το μόνο που έκανε είναι να αντικαταστήσει το πράσινο κράτος της διαπλοκής με το γαλάζιο, ενώ κατάφερε να ρίξει την κατάταξη της χώρας, μέσα σε 2 χρόνια, από την 46η θέση στην 54η!

Για άλλη μια φορά επαληθεύθεται η αντίληψη που θέλει τα δύο κόμματα εξουσίας να αντιμετωπίζουν το κράτος και τους πόρους του, ως την τροφό των κομματικών τους στρατών και των παρασιτικών τους μηχανισμών. Ασχέτως ρητορικής, προθέσεων ή ιδεολογιών, τα δύο κόμματα στην Ελλάδα το μόνο που κοιτάνε είναι πώς να εξασφαλίσουν ψήφους με τα κρατικά χρήματα. Γι'αυτό όχι απλά αποφεύγουν να συγκρουστούν με τις προσοδοθηρικές ομάδες που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, αλλά αποφεύγουν και να καταργήσουν όλες τις παράλογες παρεμβατικές ρυθμίσεις που επιτρέπουν σε κρατικούς υπαλλήλους (σε εφορίες, πολεοδομίες, νοσοκομεία, ΚΤΕΟ, δικαστήρια, νομαρχίες, ασφαλιστικά ταμεία, εγκρίσεις επιδοτήσεων με κοινοτικά κονδύλια κτλ) να εκβιάζουν τον πολίτη προκείμενου να τον εξυπηρετήσουν.

Και το κόστος αυτού του εκβιαστικού μηχανισμού διαφθοράς είναι τεράστιο, αφού ουσιαστικά πνίγει την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία στη χώρα μας, καθώς είναι απίστευτα δύσκολο να σταθεί μια νέα μικρή επιχείρηση όταν επιβαρύνεται με τόσα επιπλέον κόστη και κρατικά εμπόδια που βάζει η γραφειοκρατεία. Όπως είχε καταδείξει παλαιότερη έρευνα του ΙΟΒΕ, η απασχόληση που απαιτείται για την προσαρμογή των επιχειρήσεων στις απαιτήσεις του κράτους αποτελεί το 8,91% της απασχόλησης για μία μεγάλη επιχείρηση, το 14,62% της απασχόλησης για μία μεσαία και το 53,11% της απασχόλησης για μία μικρή επιχείρηση! Για τις μεσαίες επιχειρήσεις το κόστος της γραφειοκρατίας φθάνει στο 3,7% της προστιθέμενης αξίας και για τις μεγάλες στο 1,6%. Αυτά τα τεράστια κόστη γεννούν τα περιθώρια της διαφθοράς, αφού το όφελος από την συναλλαγή είναι τέτοιο που κάνει το ρίσκο της παρανομίας συμφέρουσα επιλογή, και μάλιστα όσο μικρότερη η επιχείρηση τόσο πιο έντονος ο εκβιασμός για συναλλαγή και διαφθορά. Ελάχιστοι νέοι επιχειρηματίες, με μικρά κεφάλαια αλλά καινοτόμες ιδέες, τολμούν να επενδύσουν σε ένα τόσο αντιαναπτυξιακό περιβάλλον (διαφθοράς, παρανομίας, ανασφάλειας ή αν πάνε νόμιμα του τεράστιου επιπλέον κόστους). Τα βασικά αίτια της υπανάπτυξής μας έχουν όνομα: είναι η γραφειοκρατεία, η διαφθορά και το κράτος που τις επιβάλλει.

Η οικονομική ελευθερία δεν είναι ένα σχήμα λόγου, ούτε μια ουτοπική επιδίωξη. Είναι το πετυχημένο αντίδοτο σε αυτά τα αναπτυξιακά δηλητήρια, και η επιτυχία της είναι μια ορατή πραγματικότητα, που αποδεικνύεται γενικά και υπερβαίνει την όποια περιπτωσιολογία. Αποσύροντας το κράτος από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, περιορίζοντας τις παρεμβατικές του ρυθμίσεις και μειώνοντας την διαθφορά μέσω του αφοπλισμού της εξουσίας των γραφειοκρατών και των προσοδοθηρικών ομάδων του επί του πολίτη, μηδενίζονται αυτά τα κόστη και απελευθερώνεται η δημιουργικότητα, η καινοτομία και η ανάληψη ρίσκων. Δεν είναι τυχαία η ευθεία συσχέτιση της οικονομικής ελευθερίας με την μειωνένη γραφειοκρατία ή την μειωμένη παραοικονομία:





Οι μεταρρυθμίσεις για τον περιορισμό της γραφειοκρατείας, της φορολογίας, του ρόλου του κράτους ως επιχειρηματία και των μονοπωλίων του, των κανονιστικών ρυθμίσεων, των παρεμβάσεων στην αγορά, η κατοχύρωση των ιδιοκτηισιακών δικαιωμάτων και την αύξηση της οικονομικής μας ελευθερίας, δεν είναι επιλογές. Είναι αναγκαιότητες.

Τελειώστε με τον ΟΤΕ

Σε λίγο καιρό τελειώνει η 12μηνη συνδρομή μου ADSL με ένα ιδιωτικό provider πάνω σε γραμμή του ΟΤΕ. Παρ'ότι δεν έχω ιδιαίτερα παράπονα από τον provider, δεν υπάρχει περίπτωση να ανανεώσω και να συνεχίσω να πληρώνω τα κερατιάτικα του ΟΤΕ για απαράδεκτες υπηρεσίες. Η σταγόνα που ξεχείλισε το προσωπικό μου ποτήρι είναι ο περιορισμός που έχει βάλει ο ΟΤΕ σε όλες τις γραμμές ADSL που δίνει, ανεξαρτήτως χωρητικότητας, να μην καταβάζουν πάνω από 30 πακέτα το δευτερόλεπτο. Ο λόγος είναι ένας, να μην μπρούν οι χρήστες ADSL να χρησιμοποιούν υπηρεσίες VOIP που χρειάζονται 60 πακέτα το δευτερόλεπτο για να λειτουργούν ικανοποιητικά.

Βλέπω γύρω μου μια εντεινόμενη αγανάκτηση για την συμπεριφορά του ΟΤΕ, αλλά εντελώς μυωπικές αντιδράσεις. Αν ως καταναλωτές θιγόμαστε από τις πρακτικές του ΟΤΕ η λύση δεν είναι ούτε το googlebombing (που απλά αυξάνει τα hits στην σελίδα του ΟΤΕ), ούτε μπανεράκια που "απαιτούν" φτηνό ίντερνετ, ούτε η πίεση για πολιτική παρέμβαση. Ο αστείος αυτός διαδικτυακός ακτιβισμός είναι αποθέωση της νοοτροπίας του παμφλετάριου. Όσο οι αντιδράσεις περιορίζονται στη σφαίρα της γραφικότητας τόσο θα συνεχίζει να παρέχει άθλιες υπηρεσίες.

Ο ΟΤΕ θα αναγκαστεί να αλλάξει πρακτικές μόνο αν δει ότι αυτές έχουν αντίκτυπο στα έσοδά του. Η λύση είναι μία και μόνη, φεύγουμε από συνδρομητές μια και καλή. Αν λοιπόν έχει νόημα μια καμπάνια στο ίντερνετ, αυτή δεν είναι απλά να βρίζουμε τον ΟΤΕ, αλλά να συμβάλουμε στην ενημέρωση και στην αλλαγή των καταναλωτικών συνηθειών μας. Με δεδομένη την κυρίαρχη θέση στην αγορά που έχει (και που την απέκτησε χάρη στο κρατικό μονοπώλιο δεκαετιών) πρέπει να στηρίξουμε κάθε ανταγωνιστική προσπάθεια ώστε να καταστήσουμε ελκυστική την προσέλκυση νέων παιχτών στην ελληνική τηλεπικοινωνιακή αγορά. Αν ο ΟΤΕ προσαρμοστεί για να διατηρήσει τα έσοδά του καλώς, αλλιώς ας πνιγεί στα χρέη (που ευτυχώς η ΕΕ δεν αφήνει πια το κράτος να τα καλύψει)και την χρεοκοπία.

Ως καταναλωτές έχουμε δύναμη, τις καταναλωτικές μας επιλογές. Και όσο περισσότερες και πιο ελεύθερες είναι αυτές οι επιλογές τόσο μεγαλύτερη επίδραση έχουν. Γι'αυτό έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να φωνάζουμε για ανοιχτές αγορές και την ελευθερία της επιλογής. Και ευτυχώς που ήρθε η ΕΕ και μας επέβαλλε το άνοιγμα της αγοράς τηλεπικοινωνιών γιατί με τις σοσιαλίζουσες ιδεοληψίες της ελληνικής κοινωνίας από μόνη της δεν ξέρω πότε θα ερχόταν (ιδεοληψίες που δεν λένε ακόμα να φύγουν). Οι περισσότεροι που σήμερα παραπονιούνται για τις πρακτικές του ΟΤΕ, πριν από μια δεκαετία φώναζαν εναντίον των μεταρρυθμίσεων και της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ ως "ξεπούλημα".

Μια μόνο πολιτική πρωτοβουλία έχει νόημα. Η διάλυση του ΟΤΕ. Ο ΟΤΕ έγινε αυτό που είναι χάρη στο μονοπώλιο και τις κρατικές ενισχύσεις από τους φόρους μας. Αυτό του επέτρεψε επί δεκαετίες να συντηρεί αργόσχολους ανίκανους κηφήνες , να κάνει πλούσιους τους διαπλεκόμενους προμηθευτές του, να γίνει όργανο ρουσφετιών, πολιτικών εξυπηρετήσεων, άντρο του κρατικοδίατου συνδικαλισμού και να αρμέγει τις τσέπες μας χωρίς κανένα φραγμό. Οι ελπίδες για κάτι τέτοιο είναι φυσικά μηδενικές.

Στις ΗΠΑ, όταν την δεκατία του '80 η AT&T απέκτησε τέτοια ηγετική θέση στην αγορά, επιτροπή ανταγωνισμού την διέσπασε στα 3. Εδώ όμως όχι μόνο δεν αφήνουμε την αγορά να αναπνεύσει από τα κρατικά εξασφαλισμένα προνόμια δεκαετιών, αλλά ενισχύουμε ακόμα και τώρα τον ΟΤΕ σε βάρος των ανταγωνιστών του χρηματοδοτώντας με τους φόρους μας (διότι οι υπέρογκες τιμές για τις άθλιες υπηρεσίες του δεν φτάνουν πια για να καλύψουν το κόστων των αντιπαραγωγικών υπαλλήλων του) τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις του!

Αν θέλουμε κάτι να αλλάξει, η μόνη λύση είναι ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΟΤΕ!

Επιτέλους τέλος!

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιτέλους αποφάσισε να κάνει αυτό που έπρεπε να κάνει η ελληνική κυβέρνηση εδώ και πολλά χρόνια. Να τραβήξει τα καλώδια (της κρατικής κάνουλας) που συντηρούσε ένα από τα πιο πολέξοδα πτώματα της ελληνικής οικονομίας.

Η διαδικασία "ιδιωτικοποίησης" των Ολυμπιακών Αερογραμμών με τη σημερινή της μορφή δεν μπορεί να συνεχιστεί, αφού και η Ολυμπιακή Αεροπορία και οι Ολυμπιακές Αερογραμμές θα κληθούν σήμερα να επιστρέψουν στο κράτος ενισχύσεις που ξεπερνούν τα 500 εκατ. ευρώ, χρήματα που φυσικά δεν διαθέτουν.

Δεν μιλάμε για τα μαζεμένα χρέη και φέσια που πλήρωσε τόσα χρόνια ο ελληνικός λαός με τους φόρους του (και τα οποία τα ανέλαβε πριν λίγα χρόνια το κράτος εξολοκλήρου με την δημιουργία της νέας Ολυμπιακής), ώστε κάποιοι να συνεχίσουν να μας κοροϊδεύουν ότι την διοικούν και κάποιοι άλλη να συνεχίσουν να μας κοροϊδεύουν ότι εργάζονται.

Όπως γράφει η Ναυτεμπορική,πη Επιτροπή θεωρεί παράνομη της προικοδότηση των Ολυμπιακών Αερογραμμών με 130 εκατ. ευρώ από το Ελληνικό Δημόσιο ως κεφάλαιο εκκίνησης. Αμφισβητείται επίσης η καταβολή του λίζινγκ σε χαμηλότερες τιμές από τις Oλυμπιακές Aερογραμμές προς την Oλυμπιακή Aεροπορία, ενώ θεωρείται κρατική βοήθεια και η μη εξόφληση από την ΟΑ χρεών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά της περιόδου 2002-2004 (περίπου 350 εκατ. ευρώ). Αμφισβητείται η μη καταβολή του τέλους εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης των αεροδρομίων (Σπατόσημο) που εισπράττεται από τους επιβάτες. Τέλος, η Επιτροπή αμφισβητεί επίσης τους διαθέσιμους χρόνους στα αεροδρόμια (slots), τα δικαιώματα κυκλοφορίας και τις υποχρεώσεις παροχής δημόσιας υπηρεσίας που κατείχε η Ολυμπιακή Αεροπορία.

Οι αερομεταφορές δεν είναι "εθνική υπόθεση". Είναι υπόθεση του καθένα ξεχωριστά που θέλει να πετάξει σε ένα προορισμό. Κάποια στιγμή στη χώρα μας θα πρέπει το κόστος του ταξιδιού να περιλαμβάνεται στην τιμή του εισιτηρίου και πουθενά αλλού. Αντίθετα με σήμερα που το πληρώνουμε στους φόρους μας (στο δολοφονικό φόρο πετρέλαιο, στον αυξαημένο ΦΠΑ, στον ληστρικό φόρο κληρονομίας, στον άδικο φόρο εισοδήματος, στην υψηλότατη φορολογία των επιχειρήσεων), στην ανύπαρκτη ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, στις ελάχιστες παραγωγικές επενδύσεις και τελικά στην αυξημένη ανεργία.

Οι "εργαζόμενοι" της Ολυμπιακής και οι πολιτικά διορισμένες τραγικές διοικήσεις της, μας έχουν κοστίσει πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας μέχρι τώρα πίνοντας τεράστια ποσά από τους φόρους μας. Κανείς δεν λέει ότι πρέπει να τιμωρηθούν για αυτό. Όμως η ιδιαίτερη μεταχείρισή τους είναι για άλλη μια φορά πρόκληση και δείχνει την νοοτροπία αυτού του κράτος να συμπεριφέρεται στους πολίτες του με δύο μέτρα και σταθμά. Με ποιά λογική θα μεταταγούν σε δημόσιες θέσεις υπάλληλοι μιας ιδιωτικής εταιρίας; Γιατί χιλιάδες άλλοι υπάλληλοι άλλων εταιριών που κλείνουν δεν έχουν την ίδια προνομιακή μεταχείριση;

Κοινωνική πολιτική δεν είναι να παρκάρεις στο δημόσιο όσους δεν έχουν δουλειά. Ούτε να επιδοτείς την ανικανότητα και την αντιπαραγωγικότητα, ούτε σε εταιρίες ούτε σε εργαζόμενους. Ούτε γίνεται με συναυλίες, πορείες και στάσεις εργασίας! Κοινωνική πολιτική είναι να δημιουργείς συνθήκες που να προσεκλύουν επενδύσεις, να ενισχύσεις τον ελεύθερο ανταγωνισμό και να βοηθάς στην κατάρτιση και την επανακατάρτιση του εργατικού δυναμικού. Η ισχυρή ελεύθερη οικονομία είναι προς όφελος όλων. Ευτυχώς ένα από τα μεγαλύτερα βαρίδια που την κρατούσε στην υπανάπτυξη θα είναι σύντομα παρελθόν.

Ευρωπαϊκή Ένωση Απατεώνων

Σύμφωνα με το πολύ ενδιαφέρον άρθρο στη σελίδα της Deutsche Welle 2500 υποθέσεις απάτης απασχολούν κάθε χρόνο την ΕΕ, σύμφωνα με έκθεση του Αυστριακού ευρωβουλευτή Χέρμπερτ Μπες που ενέκρινε πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Από αυτές μόνο 30 αναλογούν στην Ελλάδα. Οι μεγάλες απάτες και σε μεγάλα έργα – που είναι και το πιο σημαντικό – γίνονται κυρίως στις βόρειες και όχι στις νότιες χώρες. Οι περισσότερες περιπτώσεις δεν αφορούν αργοτικές επιδοτήσεις (εκεί παλιά δίναμε ρεσιατάλ) αλλά στα διαρθρωτικά προγράμματα.

Τελικά και οι καλύτερες οικογένεις είναι διεθφαρμένες και φυσικά δεν τους διαφθείραμε εμείς. Η άνθιση της απάτης και της διαφθοράς σε όλη την Ευρώπη είναι αποτέλεσμα του κρατικισμού που διαπνέει όλη την ΕΕ. Όταν έχει στηθεί ένας τεράστιος γραφειοκρατικός μηχανισμός διαχείρησης υπέρογκων κονδυλίων είναι σαν να δίνουμε σε μια αρκούδα ένα βάζο μέλι και να της λέμε να μην το φάει. Το πρόβλημα θα εξελίσσεται και διαρκώς θα ανακύπτουν νέες μορφές του, πιο εξελιγμένοι τρόποι απάτης, όσο θα υπάρχουν εύκολα χρήματα διαθέσιμα να φαγωθούν και η απόκτησή τους είναι ευκολότερη από την παραγωγή τους στην πραγματική οικονομία και αγορά. Ο κρατικισμός και η παρεμβατικότητα παράγουν της διαθφορά, όχι η κουλτούρα, η παιδεία κτλ κτλ

Γι' αυτό όσες επιτροπές και να δημιουργηθούν, όσο και να μεγαλώσουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, πάντα θα είναι ένα βήμα πίσω. Η μόνη λύση για διαφάνεια, καθαρότητα, αποτελεσματικότητα και ανάπτυξη είναι εξαρχής να μην βγαίνουν (με την μορφή φόρων) τα χρήματα αυτά από την οικονομία. Μόνο που τότε όλοι αυτοί οι νότιοι και βόρειοι απατεώνες θα μείνουν με την κουτάλα στο χέρι. Μάλλον ο νεοφιλελευθερισμός απειλεί το μέλλον (τους)!

Πόσο μας βλάπτουν οι κηφήνες;

Πέρα από τους φόρους που πληρώνουμε, που είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη, για να συντηρούμε τον τεράστιο άχρηστο στρατό των δημόσιων κηφήνων (των οποίων η μόνη χρησιμότητα είναι η πελατειακή σχέση τους με τα κόμματα εξουσίας, τους κάθε λογής Πολυζωγόπουλους και όσους παρασιτούν με λαδώματα, γρηγορόσημα κτλ), ο γραφειοκρατικός μηχανισμός που συγκροτούν από μόνος του είναι ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για τις παραγωγικές επενδύσεις, την οικονομική ανάπτυξη και την μείωση της ανεργίας.

Σύμφωνα με έρευνα των ΣΕΒ/ΙΟΒΕ που παρουσίαζει η Ημερησία (είχε παρουσιαστεί νωρίτερα σε ημερίδα για το Έτος Ανταγωνιστηκότητας 2005), η πολυνομία και η κακή δημόσια διοίκηση επιβαρύνουν τις επιχειρήσεις με τεράστιο κόστος.

Στο 7,2% φθάνει το κόστος της γραφειοκρατίας για μία μικρή επιχείρηση, όπως αποκαλύπτει μελέτη, που παρουσίασαν χθες ΣEB και IOBE, για το βαρύ τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι ελληνικές επιχειρήσεις προκειμένου να αντεπεξέλθουν στη γραφειοκρατία και στην πολυνομία, αποκαλύπτει μελέτη που παρουσίασε χθες ο ΣEB. Για μία επένδυση της τάξης των 7,5 εκατ. ευρώ, υπολογίζεται ότι η γραφειοκρατία θα επιφέρει καθυστερήσεις 10 μηνών, κόστους 562,5 χιλ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 9% του προς επένδυση κεφαλαίου.

H έρευνα για την ποσοτική μέτρηση της γραφειοκρατίας αποκάλυψε ότι η απασχόληση που απαιτείται για την προσαρμογή των επιχειρήσεων στις απαιτήσεις του κράτους αποτελεί το 8,91% της απασχόλησης για μία μεγάλη επιχείρηση, το 14,62% της απασχόλησης για μία μεσαία και το 53,11% της απασχόλησης για μία μικρή επιχείρηση. Για τις μεσαίες επιχειρήσεις το κόστος της γραφειοκρατίας φθάνει στο 3,7% της προστιθέμενης αξίας και για τις μεγάλες στο 1,6%. Στόχος του ΣEB είναι τα νομοσχέδια να αξιολογούνται για τις επιπτώσεις τους, ώστε να μειωθεί το κόστος της γραφειοκρατίας. Σε 18 χώρες- μέλη του OOΣA έχει ήδη θεσμοθετηθεί μηχανισμός ανάλυσης των επιπτώσεων του νομοθετικού έργου στην ανταγωνιστικότητα.

Δεν φτάνει που για να τους πληρώνουμε χάνουμε από τα μεγαλύτερα ποσοστά του εισοδήματός μας στην ΕΕ και οι επιχειρήσεις χάνουν διαρκώς σε ανταγωνιστικότητα, αλλά και η λειτουργία τους μας κοστίζει τόσο πολύ που θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση αν απλά τους πληρώναμε για να κάθονται χωρίς να ανακατεύονται καθόλου στην οικονομία!

H γραφειοκρατία και τα προβλήματα που δημιουργεί είναι η κυριότερη τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη, πράγμα που ισχύει σε όλο τον Τρίτο Κόσμο. Να δούμε μέχρι πότε οι κηφήνες του δημοσίου και όλοι οι υπόλοιποι εκβιαστές-νονοί της ελληνικής κοινωνίας θα μας κρατάνε ομήρους για να επιβιώνουν αυτοί και οι απαράδεκτες πρακτικές τους!

Συγγνώμη ...λάθος!

Αν ακούσετε αυτή την έκφραση από το τηλέφωνο, μάλλον το κακό θα είναι μικρό. Το πολύ πολύ ένα λάθος τηλεφώνημα να σας έβγαλε από τον ύπνο σας.

Αν όμως ακούσετε μια απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου που σας αθώωνει για μια λανθασμένη καταδικαστική απόφαση, τότε μάλλον η ζημιά που σας προκάλεσε η καταδίκη θα είναι τεράστια.

Πριν μερικές μέρες αθωώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ η λογιστική εταιρία Arthur Andersen. H Arthur Andersen, που ήταν κάποτε η πέμπτη μεγαλύτερη εταιρία στον κλάδο της παγκοσμίως, συνδέθηκε με το σκάνδαλο της Enron και κατηγορήθηκε ότι παράνομα απέκρυψε στοιχεία για την υπόθεση. Αυτό οδήγησε στην δίωξή της από το υπουργείο δικαιοσύνης των ΗΠΑ και στην καταδίκη της από ένα σώμα ενόρκων στο Τέξας τον Ιούνιο του 2002.

Όλη η περιπέτεια της καταδίκης είναι γνωστή. Προβλήθηκε από τα media, γράφτηκαν βιβλία ολόκληρα, έγινε κλασικά αφορμή για αφοριστικές κατηγορίες εναντίον των ΗΠΑ και του κφαλαιοκρατικού συστήματος κτλ κτλ Όμως η απόφαση αυτή ακυρώθηκε από το Ανώτατο δικαστήριο στα τέλη Μαίου 2005. Αυτό πάλι δεν ακούστηκε καθόλου, γιατί δεν συμφέρει να εκτεθεί το κράτος, που κατέστρεψε κατά λάθος μια εταιρία, όσους ζητούν αυστηρότερη και πιο παρεμβατική πολιτική στην ρύθμιση της λειτουργίας των εταιριών, όσους επωφελήθηκαν από την κατάρρευση της συγκεκριμένης εταιρίας, όσους χρησιμοποιούσαν το συγκεκριμένο παράδειγμα για να μας πείσουν για τη βαρβαρότητα και τα λοιπά γραφικά του καπιταλισμού κλτ

Το ζήτημα είναι όμως ότι η εταιρία έχει πια καταστραφεί. Οι περισσότεροι πελάτες της την εγκατέλειψαν όταν άρχισαν οι κατηγορίες και οι διώξεις, τα κυριότερα στελέχη της έφυγαν και σήμερα είναι μια σκιά του παλιού της εαυτού. Πώς θα μπορέσει ποτέ η εταιρία να αποζημιωθεί για την καταστροφική παρέμβαση του κράτους και των γραφειοκρατικών μηχανισμών του; Που πήρε μια υγιή εταιρία και την έριξε στο λάκο των δικαστικών λεώντων, σπιλώνοντας τη φήμη και την αξιοπιστία της, από τα σημαντικότερα assets μιας εταιρίας αυτού του κλάδου, που χρειάστκαν πάνω από 80 χρόνια υποδειγματικής λειτουργίας για να τα αποκτήσει.

Το θέμα επιπλέον είναι, πού θα πρέπει να σταματά η δικαιοδοσία του κράτους στην επέμβασή του στην οικονομία; Αν οι ιδιωτικές εταιρίες, και ο κάθε ενεργός οικονομικά πολίτης, είναι υπόλογοι κάθε στιγμή των πράξεών τους, πώς γίνεται το κράτος να λειτουργεί σαν ένας ασύδοτος, ανεύθυνος και επικίνδυνος cowboy που σκοτώνει και δεν πληρώνει;

Looters!

Πριν λίγο καιρό παρήγγειλα ένα ιατρικό βιβλίο από το βιβλιοπωλείο ενός καναδικού πανεπιστημίου. Δυστυχώς το πουλούσαν μόνο εκεί και δεν μπορούσα να το βρω πχ στο amazon. Κάνω αρκετά συχνά αγορές βιβλίων μέσω του internet, και ποτέ το παρελθόν δεν είχα αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα. Το κόστος του βιβλίου ήταν 128 καναδικά δολλάρια συν 30 δολλάρια έξοδα αποστολής.

Μερικές μέρες μετά άρχισε το πανηγύρι. Ένα μεσημέρι δέχομαι ένα τηλεφώνημα:
- Είστε ο κ. Roark;
- Μάλιστα. (όταν με λένε κύριο δεν είναι συνήθως για καλό)
- Από την DHL σας τηλεφωνούμε, από το αεροδρόμιο.
- Μάλιστα.
- Έχει έρθει ένα πακέτο για σας, αλλά επειδή το είδε ο τελωνειακός ότι είναι βιβλία με κόστος πάνω από 45 ευρώ, από χώρα εκτός ΕΕ, το πακέτο πρέπει να εκτελωνιστεί και να πληρώσετε φόρο.
- Στα βιβλία ο φόρος 4% δεν είναι; (καλά δεν είναι και τίποτα το 4%, η χώρα έχει ανάγκες που απαιτούν ένα μίνιμουμ φορολογίας, μακάρι να ήταν για όλα μόνο 4% ο φόρος)
- Μάλιστα. Αν θέλετε μπορεί να σας το εκτελωνίσει ο εκτελωνιστής μας και να έρθει το πακέτο σπίτι αλλά η αμοιβή του είναι 65 ευρώ συν τα έξοδα εκτελωνισμού.
- Προτιμώ να το εκτελωνίσω εγώ τότε. (να είναι καλά οι άνθρωποι που με σκέφτηκαν αλλά 65 ευρώ δεν μου πολυπερισσεύουν)
- Ωραία. Σημειώστε τον αριθμό της φορτωτικής και περάστε με αυτόν από το κτήριό μας στο χώρο εμπορευμάτων του αεροδρομίου, εργάσιμες ώρες και μέρες.
- Δηλαδή απόγευμα δεν μπορώ; (δεν σκέφτηκε κανείς ότι μπορεί κάποιος το πρωί να ...δουλεύει;)
- Όχι δεν γίνεται, το τελωνείο είναι ανοικτό μόνο μέρχι το μεσημέρι. Ελάτε μόνο σύντομα γιατί μετά τις 3 μέρες θα πληρώσετε και έξοδα φύλαξης του πακέτου στην αποθήκη μας.
- Θα έρθω αύριο. (άντε να υποχρεωθώ τώρα στον ύπαρχο)

Αναγκάστηκα λοιπόν να πάρω μια μέρα άδεια από την υπηρεσία (που σημαίνει αν ήμουν εργαζόμενος θα έχανα ένα μεροκάματο). Πήρα το μετρό, πήγα Εθνική Άμυνα και από κει με λεωφορείο στο Αεροδρόμιο (70 λεπτά συν 3 ευρώ). Στη διαδρομή θαύμαζα την Αττική Οδό, με όλες τις γέφυρες και τους κόμβους της, και σκεφτόμουν δε μπορεί, και εμείς γινόμαστε σιγά σιγά πολιτισμένη χώρα.

Έφτασα στο El Venizelos και περπάτησα ως την DHL, όπου στα γραφεία περιπλανήθηκα μέχρι κάποιος να μου εξηγήσει σε ποιά ουρά να σταθώ. Σημειωτέον ήμουν ο μόνος πολίτης ανάμεσα σε επαγγελματίες εκτελωνιστές. Φτάνω μετά από 3 τέταρτα και βάλε στην ουρά στο γκισέ:
- Γειά σας
- Καλημέρα σας. Λέγομαι Roark. Με πήραν τηλέφωνο από εδώ και μου είπαν να περάσω να εκτελωνίσω ένα πακέτο που ήρθε για μένα. Ορίστε ο αριθμός της φορτωτικής.
- Μάλιστα, μισό λεπτό (που φυσικά έγιναν αρκετά λεπτά). Ορίστε τα χαρτιά σας. 21 ευρώ και πενήντα λεπτά παρακαλώ. (Looters!)
- Συγνώμη; (δεν μπορεί, κάποιο λάθος θα έγινε)
- Είναι τα πρακτορειακά δικαιώματα για να πάρετε τα χαρτιά σας.
- Σοβαρολογείτε; Εγώ σας έχω ήδη πληρώσει 30 δολλάρια για να μου φέρετε το πακέτο σπίτι και σεις με αναγκάσατε να έρθω μέχρι εδώ και θα σας δώσω άλλα 21,5 ευρώ; (πώς γίνεται ολόκληρο ταξίδι από την Αμερική μέχρι το σπίτι μου να αξίζει όσο να μου δώσουν τα χαρτιά της φορτιτικής, σκέφτηκα ο αφελής)
- Άμα θέλετε κάντε στην άκρη και θα επικοινωνήσει μαζί σας η υπεύθυνος.

Έκανα στην άκρη και περίμενα. Κάποια στιγμή η υπεύθυνος μας θυμήθηκε (δεν την κατηγορώ, είχε και άλλες δουλειές να ασχοληθεί):
- Γειά σας.
- Γειά σας.
- Τι πρόβλημα υπάρχει;
- Συγνώμη, αλλά εδώ στο γκισέ μου ζητάνε να δώσω 21,5 ευρώ, για να πάρω ένα πάκο χαρτιά του πακέτου μου, για το οποίο σας έχω ήδη πληρώσει να μου το φέρετε σπίτι. (αυτή θα με καταλάβει, θα βρω το δίκιο μου είπα)
- Δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει κάτι. Είστε υποχρεωμένος να πληρώσετε πρακτορειακά δικαιώματα.
- Αν δεν τα πληρώσω; (Ποιά δικαίωματα; Δηλαδή στην Γαλλική Επανάσταση φώναζαν Liberte, Egalite, Practorite; Σε ποιά Χάρτα Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι καταχωρημένα;)
- Θα επιβαρυνθείτε με τα έξοδα παραμονής του πακέτου στην αποθήκη μας μέχρι να τα πληρώσετε.

Μετά από αρκετή ώρα καβγά, είπα να πληρώσω. Τα νεύρα μου αξίζουν περισσότερο από 21,5 ευρω. Ας το καταπιούμε. Η υπάλληλος του γκισέ μου δίνει τα χαρτιά:
- Με αυτά τα χαρτιά πηγαίντε στο βάθος, την αποθήκη που είναι ένα γραφείο του τελωνείου.
- Για να δούμε...

Πάω στο βάθος, βρίσκω το γραφείο του τελωνείου που ήταν ένα προκάτ κοντεϊνερ μέσα στην τεράστια αποθήκη. Αφού περίμενω σε μια μικρή ουρά φτάνω στο πρώτο γκισέ:
- Γειά σας.
- Καλημέρα. Ήρθε ένα πακέτο για μένα αλλά επειδή η αξία του ξεπερνάει τα 45 ευρώ μου το κράτησαν για εκτελωνισμό. Να τα χαρτιά που μου έδωσαν από το προηγούμενο γκισέ.
- Φέρτα δω.

Ο υπάλληλος πήρε τα χαρτιά και άρχισε να συμπληρώνει. Η συμπλήρωση του πήρε κάνα εικοσάλεπτο που από ότι κατάλαβα ήταν δική μου δουλειά να το κάνω.
- Ξέρετε, έχω παραγγείλλει άπειρες φορές βιβλία πολύ μεγαλύτερης αξίας από το internet, ποτέ δεν είχα ταλαιπωρηθεί έτσι. Όταν τα παραγγέλνω με το ταχυσρομία έρχονται πάντα χωρίς την παραμικρή επιβάρυνση.
- Σοβαρά; Πρώτη φορά το ακούμε. Δεν το αναφέρεις στα κεντρικά το κανονίσουν;
- Δεν είναι να ανοίγεις εδώ το στόμα σου...

Αφού τελείωσε συμπλήρωση, πήγα στο διπλανό γκισέ όπου μου γέμισαν τα χαρτιά σφραγίδες. Μετά με έστειλαν σε μια θυρίδα στη αποθήκη όπου περίμενα να ελέγξουν αν πράγματι υπήρχε πακέτο για μένα και μου έδωσαν και άλλα χαρτιά-αποδείξεις. Με όλα αυτά με έστειλαν κάτω στο κεντρικό τελωνείο να πληρώσω και να ξαναγυρίσω. Αφού περπάτησα 2 χλμ από το κτήριο της DHL ως το τελωνείο, μπήκα σε μια ουρά για το πρώτο γκισε: σφραγίδες. Δεύτερο γκισέ: σφραγίδες. Τρίτο γκισέ: σφραγίδες. Στο τέταρτο γκισέ έχασα τα χαρτιά μου καθώς πήγαιναν από γραφείο σε γραφείο εσωτερικά και σφραγίζονταν. Μετά από κάμποση ώρα αναμονής πήρα το πακέτο από ένα πέμπτο γκισέ. Με αυτά πήγα στο γκισέ της Τράπεζας της Ελλάδος για να πληρώσω:

Για βιβλίο αξίας 79 ευρώ με 4% φόρο πόσο πλήρωσα; Όποιος νομίζει ότι έμαθε μαθηματικά στο σχολείο μάλλον πρέπει να το ξανσκεφτεί. Ξεχάστε την απλή μέθοδο των τριών. Εδώ έχουμε την απλή μέθοδο των κλεφτών: 8,95 ευρώ! Έχουμε και λέμε: 79ευρώ βιβλία συν 60 ευρώ ναύλα (Looters! Τι; Πώς; Από που;): σύνολο 140 ευρώ. Το 4% του 140 βγαίνει 5,95 ευρώ. Σε αυτό προσθέτουμε 3 ευρώ δικαιώματα ΑΔΤΕ (Looters! τώρα κατάλαβα τι εννοούν σε αυτή τη χώρα δικαίωμα. Δικαίωμα ονομάζεται οτιδήποτε επιτρέπει σε κάποιον να βάζει χέρι στο πορτοφόλι σου) έχουμε 8,95 ευρώ! Τι να κάνω, είχα φάει ήδη 4 ώρες στο αεροδρόμια από ουρά σε ουρά οπότε είπα να πληρώσω να τελειώνω. Με την απόδειξη πήγα σε άλλο γκισέ όπου μου την σφραγίσανε και πήρα των δρόμο των 2 χλμ της επιστροφής στην DHL.

Εκεί πήγα στη θυρίδα της αποθήκης όπου μου σφράγισαν πάλι ότι χαρτιά κουβαλούσα και με έστειλαν σε ένα άλλο γκισέ να πληρώσω εργατικά:
- Συγνώμη. Σας έχω πληρώσει ήδη 30 δολλάρια για να μου το φέρετε σπίτι και άλλα 21,5 ευρώ εδώ πριν.
- Ναι αλλά αυτά εδώ είναι τα εργατικά έξοδα της αποθήκης. (Looters!)
- Μα που είπαν είναι δωρεάν για 3 μέρες.
- Η φύλαξη ναι, τα εργατικά όχι.

Πήγα στο γκισέ για τα εργατικά όπου πλήρωσα άλλα 5,90 ευρώ. Με την απόδειξη γύρισα στην αποθήκη όπου πήρα επιτέλους το βιβλίο (το οποίο και μίσησα μετά την τόση ταλαιπωρία που μου στοίχισε).

Πήρα το δρόμο για το σπίτι όπου έδωσα άλλα 3 ευρώ για το λεωφορείο (το οποίο ισχύει υποτίθεται για όλες τις διαδρομές με λεωφορείο για 24 ώρες, αλλά μόνο για μια διαδρομή στο αεροδρόμιο) και 70 λεπτά στο μετρό. Σε όλη την διαδρομή σκεφτόμουν μήπως πήρα λάθο κατεύθυνση. Μήπως, μια και ήμουν στο αεροδρόμιο, να έπαιρνα ένα αεροπλάνο μακριά από αυτό το φρενοκομείο.

Για φόρο 3,16 ευρώ η ελληνική γραφειοκρατία και οι κάθε λογής κλέφτες που την εκμεταλλεύονται μου κόστισαν: 0,7 + 3 + 21,5 + 8,95 + 5,9 + 3 + 0,7 = 43,75 ευρώ!!! Συν τα νεύρα την απώλεια μιας εργάσιμης μέρας!

Αυτό είναι το ελληνικό κράτος, οι ρυθμίσεις, η γραφειοκρατία και τα «δικαιώματα» που δίνει σε διάφορους να κλέβουν τα χρήματά μας. Ακόμα και μεγάλες εταιρίες, που στο εξωτερικό προσφέρουν άριστες μεταφορές σε ασήμαντο κόστος, εδώ γίνονται μέρος του γραφειοκρατικού μηχανισμού που μας καταληστεύει.

Είναι ακόμα ένα μικρό παράδειγμα του τι γλυτώνουμε στις συναλλαγές μας με χώρες της ΕΕ (ήθελα και καναδικό βιβλίο τρομάρα μου) χάρη στην κοινή αγορά.

Δεν θα σχολιάσω τα εμπόδια στην διάχυση των ιδεών, την μεταφορά της γνώσης ή την επιστημονική πρόοδο. Η γραφειοκρατεία πνίγει σαν φίδι κάθε απόπειρα προόδου της ελληνικής κοινωνίας. Άλλωστε η ανάπτυξη, η εφευρετικότητα, η επιχειρηματικότητα, η γνώση κτλ δεν έχουν «δικαιώματα» σε αυτήν την χώρα...

Who pays the Ferryman?

Ασχοληθήκαμε πρόσφατα με το ζήτημα της εθελουσίας εξόδου των εργαζομένων του ΟΤΕ (που ο θεός να τους κάνει εργαζόμενους όλους αυτούς τους υπαλλήλους με μηδενική παραγωγικότητα, τεράστια προνόμια σε σχέση τους συναδέλφους τους των ιδιωτικών επιχειρήσεων και που τώρα εμφανίζονται να έχουν τη δυνατότητα να σταματήσουν τη δουλειά στα 48 ή τα 52 τους, με σύνταξη άνω των 2.000 ευρώ και δώρο ένα εφάπαξ δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ!) και της πρόκλησης που συνιστά για όλους τους σκληρά εργαζόμενους και φορολογούμενους πολίτες. Ποιός πληρώνει αυτούς τους τζαμπατζήδες;

Από τον άλλη στο χρηματιστήριο έκανε πάρτυ. Απόλυτα λογικά αφού βρέθηκαν θύματα (οι φορολογούμενοι) να σηκώσουν τα βάρη της εξυγείανσης μια ιδιωτικής επιχείρησης δίχως κόστος για τους επενδυτές. Προφανώς, όταν άλλος πληρώνει τον λογαρισμό, όλοι αισθάνονται ότι μπορούν να φάνε αστακό. Και σ'αυτό είμαστε πρώτοι αφού είμαστε η χώρα των τζαμπατζήδων .

Αν όμως, αντί για τον φορολογούμενο, τα χρήματα για την εθελούσια έξοδο η διοίκηση του ΟΤΕ τα ζητούσε από την αγορά (με αύξηση κεφαλαίου πχ) θα είχε τέτοια θερμή αντίδραση; Είναι άλλο να να επενδύεις με την σιγουριά ότι τα θύματα θα πληρώσουν τον λογαριασμό και άλλο να ξέρεις ότι ρισκάρεις τις δικές σου οικονομίες. Αν η αγορά έκρινε ότι το σχέδιο δεν είναι βιώσιμο και δεν αξίζει την επένδυση, ποιός εγκληματίας είπε ότι αξίζει την σπατάλη των χρημάτων του ελληνικού λαού (αφού εδώ έχουμε την στήριξη μια ΑΕ που δεν έχει κανένα κοινωνικό όφελος); Ποιός είπε ότι μπορεί ο καθένας να σπαταλά τα χρήματά μας εκεί που δεν θα σπαταλούσε τα δικά του; Αν πάλι είναι συμφέρον το σχέδιο, γιατί να μην στηριχθεί σε ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια που βλέπουν κέρδος στην υπόθεση και γίνεται με τα λεφτά του κράτους που δεν θα έχει ποτέ το παραμικρό κέρδος; Και για ποιό λόγο να στηρίζεται μια ιδιωτική εταιρία στον ανταγωνισμό της με τις άλλες ιδιωτικές εταιρίες; Γιατί να πληρώνουμε εμείς τα ναύλα των τζαμπατζήδων;

Μια κυβέρνηση δεν είναι δημοκρατική μόνο όταν εκλέγεται με νόμιμες και δημοκρατικές εκλογές. Δεν έχει μόνο σημασία πώς πήρε την εξουσία, αλλά και το πόση εξουσία έχει και το πώς την διαχειρίζεται. Τετραετείς ασύδοτες διακυβερνήσεις με ενδιάμεσες εκλογές, όπου οι πολίτες κατευθύνονται από τον εκλογικό νόμο να ψηφίσουν κόμματα εξουσίας, δεν είναι ακριβώς πρότυπο δημοκρατίας, ούτε πρέπει να μας ικανοποιεί.

Και στη χώρα μας η κυβέρνηση έχει υπερβολική εξουσία. Όχι μόνο νομοθετικά, αλλά κύρια μέσω της υψηλής φορολογίας και του ελέγχου του μεγαλύτερου μέρους της οικονομικής δραστηριότητας (πάνω από 50% του ΑΕΠ) άμεσα ή έμμεσα. Και αυτή η εξουσία χρησιμοιείται σε βάρος των παραγωγικών τάξεων ώστε να διατηρούνται τα προνόμια (που εξασφάλισε η επιχειρηματική συναλλαγή και ο διαπλεκόμενος συνδικαλισμός) κάποιων τζαμπατζήδων. Ποιός είπε ότι είναι δημοκρατικό ο κ.Καραμανλής να παίρνει 1,6 δις ευρώ από τον φορολογούμενο και να τα ανακατανέμει προς όφελος 6000 αργόσχολων εκβιαστών τζαμπατζήδων;



Και δεν είναι αυτοί, η οι υπόλοιποι μόνιμοι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ. Είναι και οι διαπλεκομενοι προμηθευτές του Δημοσίου, που διαφθείρουν την εξουσία και απαξιώνουν την πολιτική και οι αντιπαραγωγικοί επιδοτούμενοι εκβιαστικά αγρότες. Και ο κατάλογος συνεχίζει με όλους αυτούς που αποσπούν πόρους από τον φορολογούμενο μέσω εύνοιας και πολιτικών επιλογών και όχι μέσα από την ανοιχτή αναμέτρηση στην ελεύθερη αγορά, όπου πρέπει να τους κερδίσουν με την αξία τους. Όσους περισσότερους πόρους έχει η εξουσία, τόσο περισσότερο διεφθαρμένη και διαπλεκόμενη είναι.

Άλλωστε δεν τους βάζει από την τσέπη της, από την δική μας τους βάζει. Από το άνεργο που δεν μπορεί να βρει δουλειά επειδή η ψηλή φορολογία, που χρειάζεται να για πληρωθούν αυτά τα προνόμια, δεν αφήνει να γίνουν παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα (το 2003 είχαμε μόλις 50εκ$ άμεσες ξένες επενδύσεις όταν η Ιρλανδία είχε 19.000εκ$!) και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Από τον μικρομεσαίο, που δεν μπορεί να μεταφέρει την επιχείρησή του στο εξωτερικό, και που η βαριά φορολογία τον γονατίζει και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό με τα προϊόντα του εξωτερικού. Από τον ιδιωτικό υπάλληλο που δουλεύει σα σκυλί δίχως καμία νομική προστασία για να πληρώνει φόρους και εισφορές που ταϊζουν τους αντιπαραγωγικούς και πληρώνουν τα ναύλα των τζαμπατζήδων (εξασφαλίζοντάς τους προνόμια που οι ίδιοι δεν θα δουν ποτέ μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς). Αυτές τις ανισότητες τις δημιουργεί ο κρατικισμός, γιατί έχει ανάγκη την πολιτική δύναμη των τζαμπατζήδων.

Ποιός είπε ότι όλοι αυτοί δέχονται να πληρώσουν τα προκλητικά προνόμια μιας μειοψηφείας, μόνο και μόνο επειδή κάποιος που κέρδισε πριν χρόνια κάτι εκλογές έτσι γούσταρε; Αυτή είναι άλλη μια μικρή (και πικρή) υπενθύμιση ότι δίχως οικονομική ελευθερία δεν υπάρχει ουσιαστικά πολιτική ελευθερία. Η ιστορία της ελευθερίας είναι η ιστορία του περιορισμού της εξουσίας του κράτους στην κοινωνία, όχι το αντίθετο (όπως εξωφρενικά παλεύουν να αποδείξουν οι υπερασπιστές των τζαμπατζήδων).

Το σκάνδαλο του ΟΤΕ, όπως και κάθε αντίστοιχο σκάνδαλο (ρύθμιση χρεών Ολυμπιακής, χαριστικές αναθέσεις έργων, φωτογραφικές προκυρύξεις, χάρισμα χρεών αργοτικών συνεταιρισμών κτλ κτλ) δεν είναι μόνο κλοπη των χρημάτων των πολιτών, αλλά και προσβολή των δικαιωμάτων τους και περιορισμός των ελευθεριών τους.

Όποιος όμως τολμήσει να θίξει τα προνόμια των τζαμπατζήδων αμέσως λοιδωρείται. Γιατί στη χώρα μας έχουμε μάθει ότι δεν έχει σημασία τι λέει κάποιος, αλλά .ποιός το λέει.